Replica uit 2017

Replica van “De rode gordijnen” (2017), origineel is gemaakt door Rik Wouters in 1913.

Het gebeurt niet elke dag dat er een verzoek binnenkomt om een replica te maken van een meestersschilder. In eerste instantie was ik wat terughoudend, maar de persoon die het aan me vroeg, had veel vertrouwen in me. Zodoende wilde ik toch de stap eens wagen, zeker ook omdat het een Vlaamse meester betrof, mensen die doorgaans licht zeer goed begrijpen. Een leermoment.

Om tot dit resultaat te komen, moest er eerst gestudeerd worden op het Brabants fauvisme, een onderstroming van het impressionisme en een typisch Belgische stroming, ook. Technieken, materialen, zelfs de scheikunde van de verven uit die tijd moesten een deel worden van dit project. En daarna vertalen in moderne versies van dat alles.

Er was maar één afbeelding te vinden van het werk en het kwam uit een boek van de aanvrager. De reden waarom hij het gedaan wilde hebben, was omdat het origineel lange tijd in familiebezit was geweest en hij het werk eigenlijk maar een keer had gezien, meer dan dertig jaar eerder. Het trof hem toen heel erg, met name de warmte die het uitstraalde en de kleuren lieten een permanente indruk achter.

Dat maakt een dergelijk project niet eenvoudig, want de boodschap die ik meekreeg was dat hij minstens zo onder de indruk wilde zijn. Dat is meer dan een uitdaging.

Tijdens het schilderen ontdekte ik, al was het maar een beetje, waarom Rik Wouters wordt beschouwd als één van de groten uit dit mooie land. Toen de gordijnen langzaamaan op het linnen kwamen, voelde ik een warmte afstralen van het werk in wording. Alsof het licht ook daar was en gaandeweg werd het steeds makkelijker om me in beelden dat ik daar was op die zomerochtend.

Het maken duurde bij elkaar een kleine twee maanden, waarvan meer dan de helft bestond uit museumbezoeken om de stromingen te bestuderen. Gelukkig woon ik in een stad die goed is voorzien daarin en het MSK hier in Gent bood me voldoende inspiratie en motivatie om door te gaan.

Het trof me in het diepste van mijn hart, want er ontstond het besef dat goed schilderen niet zomaar een mooi beeld maken was. Licht was de truc, de sleutel tot alles schilderen. Iets wat ik feitelijk wel wist, maar nooit echt ervaren had als zijnde gevoel. Eerder een fysiek gegeven. “Licht komt van daar, dus de schaduw gaat zo.”

Het licht was in dit werk overal, de interacties met de gordijnen, de tegels, de badjas, het gaf een sensorische impressie in plaats van louter visueel. Dit project heeft me veranderd in veel opzichten en gaf me de aanzet om nog harder te gaan voor canvassen schilderen en graffiti te laten voor wat het was.

Toen het opgehaald werd, kreeg ik complimenten die daarvoor nog nooit waren gegeven voor de dingen ik maak. Het beste compliment waren de tranen van vreugde in die man zijn ogen, hij was stil voor zeker een kwartier en kon zijn ogen er niet van afhouden. Geen moment week hij van het werk af. Hij vertelde over de herinneringen die hem teruggegeven waren.

Terugdenkend aan die momenten, blijf ik doorgaan met het vangen en begrijpen van licht. Met het proberen maken van warmte zonder de kachel hoger te zetten of het maken van koude zonder het raam open te doen. Licht is sinds dat werk niet een fysiek gegeven meer, maar een gereedschap met eindeloos veel mogelijkheden. Misschien dat dit werk wel het belangrijkste van 2017 was voor me en eigenlijk nog steeds is.

SHARE :

(3) comments

Martha
4 maanden ago · Beantwoorden

Heel sprankelend!

Bert Dorrestijn
4 maanden ago · Beantwoorden

Prachtig verhaal en dito schilderij Martin!

    Martinus
    4 maanden ago · Beantwoorden

    Dank je wel! 🙂 Replica’s doe ik liever niet, maar zulke uitdagingen ga ik graag aan. Toffe mens die het project aanreikte ook. Dat maakt het schilderen de moeite waard, vind ik. 🙂

Laat een reactie achter op Martinus Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.