Optimalisatie en de Muse

En weer al een nacht met zoveel zotte dromen dat ik na een paar uur niet meer kan slapen. Gelukkig zijn dat soort avonden zeldzaam geworden en slaap ik meestal heel diep. Het begon al vrij abnormaal, voordat de slaap vatte, lag ik in mezelf te praten en te piekeren. Geen negatieve dingen, integendeel, zo hard positief dat het dus de slaap bemoeilijkte.

Je komt binnenkort een tijdje logeren en dat verheugd me enorm. Het geeft me energie, zoveel zelfs dat ik loop te tollen ervan. De laatste weken, sinds je in dit leven rondwandelt, ben ik weer vol enthousiasme aan het schilderen, ziet de wereld er veel beter uit en bubbelt het in de buik van positiviteit. Het was al van even geleden dat er een Muse recht door me heen keek en zei dat ze m’n energie voelde.

En nu staat er dus een schilderij op de ezel, op een klein beetje na, klaar om stoer mee te doen voor je. En de volgende roept al om opgezet te worden, die mag nog niet af zijn, want ik wil dat je ziet hoe iets wordt, zich vormt en ontwikkelt, naar een beeld wat kan behagen. Wat doet verwonderen, misschien zelfs mijmeren naar een tijd die al dan niet gaat komen.

Wat is dat toch? Hoe kan het? Is er een hogere macht die dit doet? Of ben ik het zelf en beeld ik me van alles in? Allemaal vragen die niet gesteld hoeven te worden, maar gewoon ondergaan. Van genoten. Als bron van inspiratie, van werklust en de neiging om de spreekwoordelijke spierballen te doen rollen. Stoer doen. Opvallen. Om te bekoren of misschien zelfs ter vermaak. Zie, het blijven vragen en ook al doet het waarom er niet toe, het enige wat telt is beleven.

Oh, gekke Muse, je tempert driften met je kalmte en jaagt luiheid de deur uit met subtiele aanmoediging. Alles wat een drempel is wordt vakkundig verwijderd met een woord, een oogopslag en meer van dat minimale met een maximaal effect. Optimalisatie van de hoogste soort.

Al die vragen zullen wel blijven, net als de verwondering en het dagdromen. Gewoon ondergaan en zien waar dat het heengaat, wat er gemaakt wordt en de delicate balans tussen voelen en ratio proberen te behouden, zonder al teveel bevliegingen of misschien wel met meer van die kleurige, keihard roepende en wakker houdende uitspattingen.

Het gonst en kriebelt, van de tenen tot in het topje van het hoofd en je ziet het vormen en ontstaan op het canvas. Er branden lampjes in de ogen en zowaar, er is iemand thuis. Scherp en alert, maar tegelijk afgeleid door alle mogelijkheden. Alsof het universum weer met me praat, glimlacht om de zottigheid en richting Moeder Karma knipoogt.

“Laat ze maar even doen, in de speeltuin van het bestaan.”

🙂

Martinus Geschreven door:

Wees de eerste om te reageren

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.