Maternitus

Het uitbrullen van lofgezangen voor om het even welk evenement is net zo tijdelijk als dat de herinnering eraan zal zijn. Nog wat na suizend in de oren neurie ik het laatste lied van de band die even tevoren de laatste noten speelde van een muzikant van generaties geleden. Melancholie zonder verdriet, toen waren tijden beter. Nu is het niet veel anders, zo zal blijken wanneer de grijze haren van de generatie na de mijne dit beamen middels gejuich en het knoeien van gerstenat.

Dat ouder worden de kenmerken van gebreken met zich meedraagt, mag de pret niet drukken en roept nogmaals om een vlaag van ontkenning door te dansen op manieren die zelfs de jeugd zal erkennen als acrobatisch. Nee, mijn beste, geen paaldansen deze keer, laat staan de bewegingen die doen vermoeden dat er een flink voltage door het lijf wordt gejaagd. Voetje naast voetje, het hoofd wat meedeinend op het ritme van de hippie-rock. Een uiterste is snel daar bij het verstrijken der jaren.

Numeriek noemen ze me middelbaar, het gezaag en de quasi-wijsheden worden gezien als dat van hen die nog op beren joegen. Ouder worden heeft zo zijn aardigheden, kan ik je vertellen, maar dat is een overbodigheid, een retoriek zoals ze dat alleen kennen in het land van mosselen en toeristen uit contreien die men vroeger liever niet wenste. Tijden veranderen, mensen niet. De huid verwordt immers tot een dusdanig rimpelige zak die het ook was bij de geboorte.

Al speurend tussen de woorden en wijsheden van andere oude zakken, kwam ik op het idee er maar iets over te schrijven. Niet als klaagzang over verstijfde spieren en geenszins als laatste poging de jonge maagden naar dit kasteel vol kleur en pietluttigheden te lokken. Welnee, terugkijken heeft alleen nut wanneer er niets meer vooruit te zien valt. En dan nog valt er te hopen op een extra jaartje of wat, aannemende dat het bijproduct van aaneengeregen neuronen een eeuwig bestaan is beschoren.

Opvallend aan het statistisch halverwege zijn, is het vergelijkend warenonderzoek dat constant plaatsvindt. Wanneer blijkt dat de numerieke waarde van een medemens die van mezelf niet ver ontloopt, volgt enerzijds een lach en anderzijds een bewust zwijgen. Het is niet netjes om te zeggen dat het proces van opdrogen voor jouw gunstiger uitvalt dan de verzameling uitgezakte kwabben naast je. Hoe ik het ook wend of keer, mij zal hetzelfde lot ten deel vallen. Is het niet middels zwaartekracht en opeenhoping van lichaamsvocht, dan zal het zich vast wel via een sluikse omweg van ziekenhuis bezoeken presenteren.

Het mooiste voordeel is het doorgeven van tradities, gewoonten en vooral kennis. Wat daarbij het meest in het oog springt, is de in de lucht wijzende vinger. Soms vermanend, soms waarschuwend, worden duistere tijden aangekondigd bij een nieuw idee of een perspectief dat niet het mijne is. De kunst van het doorgeven is dat die nieuwigheid gezien wordt als een prematuur gevolg van de lessen die nog komen. Eigen ervaring is nog altijd de beste leermeester.

Inderdaad, het vallen en opstaan dient door te gaan, tot de builen en schrammen niet meer te tellen zijn. Tot men al tanden spuwende, heus waar, inziet dat ook een les verder kan dragen dan het initieel bedoeld was. Waar houdt het op en waar begint het? De eeuwige vraag die dat zal blijven en toegepast wordt op elk fenomeen in dit aardse bestaan.

Wanneer dan een paar ogen vragen om een leidende hand, rest mij niets anders dan deze aan te reiken. Vol lof en overtuiging en hoop dat ze het beter doet dan jij en jouw voorgangers ooit deden. Ik zie het als een ouderschap wat vrijwillig en zonder hulp van de natuur gekozen wordt. Een zaligheid die niet veel mogen ervaren, zeker niet wanneer het om een roeping gaat die van binnen zit. Het aanleren van om het even wat is eenvoudig, het doorgeven van dat wat je zelf met moeite hebt verworven gaat soms tandenknarsend. Een dienblad vol lekkernijen en aantrekkelijkheden wordt leeggegeten alsof er de honger is van een totaal, en bewust, vergeten continent.

Trots als een oude aap met veren in zijn reet vertel ik het aan hen die het wel of niet willen horen. De vordering daar, de overgenomen wijsheid hier, elk detail is een glorieus moment. Maar wat vooral opvalt is de drift om zelf beter te presteren, immers, een meester dient dat ook te blijven. Goed voorbeeld doet goed volgen, de spreekwoorden en gezegden maken hun entree. Bij elke nieuwe grijsheid verschijnt er een andere taalkundige spitsvondigheid uit de kerkers van het voorbije. Samenvattingen die ze ook zo in elk woordenboek terug kan vinden, maar liever uit jouw mond hoort komen. Je rond spattende kwijl verwordt tot wijwater en het liefst met kubieke meters tegelijk opgeslurpt.

Gezonde gretigheid die vroeger de jouwe was, belaagt je vanuit hoeken die lang vergeten zijn. Hoe handig is een geheugen dan? Het komt van pas, maar de vaak opgezochte vergetelheid zorgt ervoor dat de herinneringen als avonturen klinken die menig held siert. Het geeft een idee van waarde en middels het theatrale is er zekerheid dat het wijze blijft hangen in die kluwen niet gesponnen en niet geweven grijze massa. Weer een leidraad gemaakt.

Daar zit precies de gewenste nut waarnaar we ons ganse bestaan naar op zoek zijn. Door een stuk van jezelf, onbaatzuchtig, te geven, zorg je ervoor dat die gift ooit op een dag aan een volgende geschonken wordt. De continue beweging van het bestaan uit zich niet middels een fysieke presentatie, maar door een alsmaar veranderende wijsheid. Aangepast aan de drager, weliswaar en steeds verder vervagend, maar toch.

Zou het een angst zijn om vergeten te worden? Of is het de liefde voor hetgeen doorgegeven wordt? Beiden en niet in gelijke mate. Hoe groter de angst, des te dover het oor. Alleen ware liefde wordt gehoord, in tegenstelling tot dat wat gevreesd wordt. Het is een passie met een drang naar eeuwigheid, de eenzaamheid verborgen onder een kleed van lachbuien en de onoverkomelijke traan.

Wat doorgegeven wordt is een gevoel, een beeld van bestaan, een visie of eigen interpretatie van iets wat toch nooit begrepen wordt. Een talent is de zelfbenoemde goddelijkheid, iets wat arrogant en zeer soepel afgedaan wordt als zijnde de normaalste zaak ter wereld. Geef mij dat verhevene maar: die arrogantie, hoe klein ook, mag er zijn mits ernaar gewerkt wordt.

Wat een oude man en een jonge vrouw dan delen, ontstijgt de liefde voor het vleselijke en laat alle prikkelingen van het aardse achter zich. Het heeft totaal niets van doen met dat wat wordt geacht als zijnde de normale gang der zaken. Wanneer een band als deze ontstaat, kun je het prima aanvoelen. Een oer-instinct, een drang om alles te geven met hetzelfde tempo dat het gevraagd wordt. Wijsheid is het niet. Het is puur de wil om te overleven. Te helpen. Iemand te zijn voor een ander.

Een betekenis voor het eigen bestaan?

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

“En waar wil je gaan wonen? Tenminste, voor zover er keuze is, natuurlijk?”
“Het liefst net buiten Gent. Ook al is het een zeer leuke stad, ik ben groot geworden in een dorp en het stadsleven ligt mij niet zo. Op een dorp kent iedereen elkaar, is men vriendelijker, zijn er minder chaotische toestanden en durft men elkaar nog in de ogen aan te kijken.”
“Daar zit wat in, maar Gent heeft toch ook voordelen om te wonen?”
Read more…

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wil je deze uitzending downloaden? Rechtsklikken op deze link en “opslaan als” kiezen.

Zuslief was in Gent en samen gingen we de stad eens “onveilig” maken. Oftewel: choco drinken bij Quetzal, latten witte chocolade kopen in de supermarkt en de winkels aflopen, het liefst met wat commentaar op het publiek of de getoonde waren. Het is een aangename dame om mee te winkelen: ze weet wat goed en mooi is en heeft, net als mij, een bloedhekel aan zaken met een “hoog tut gehalte”.

Uiteraard was het ook een race om een grappig of frappant bord te vinden en ditmaal was ze me voor, zie de foto. Nu woon ik in België en bij enig nadenken behoeft het verder geen uitleg, mag ik aannemen.

Wanneer zus en ik praten dan is het gebied van onderwerpen dermate breed, dat je er tien eeuwen aan studie op een universiteit mee kunt vullen. Mits ze ook een college spitsvondigheden geven, anders is het maar een kleine eeuw. Het is fijn om een slimme zus te hebben, het scheelt uitleggen en een half woord of een blik is al voldoende. Wat gelijk het hoge gehalte aan grappen en grollen verklaart.

We spraken over relaties, iets wat ons allebei wel aan het hart gaat, gezien het feit dat we niet bepaald succesvol te noemen zijn op dat gebied. Best gek eigenlijk: twee slimme en knappe mensen waar het maar niet bij wil lukken. Ik denk dat de partners zich wat gestoord voelen wanneer een dermate veelzijdig persoon in hun leven komt.

En wat doe je eraan? Helemaal niks. Nada. Njente. Ik zie het niet bepaald als een probleem, want al het gezever eromheen is me wat beu. Maar aan de andere kant bestaat de behoefte wel om wat aandacht te krijgen van een schoonheid en soms zeggen de mensen hier dat ik dan naar het Glazen straatje moet. Dat is waar ze van die levende etalagepoppen hebben, waarmee je, in ruil voor een pak geld, allerlei vunzigheid kunt uitvoeren.

Dat is geen aandacht in mijn ogen, hooguit goedkoper.

Al wandelend dacht ik eraan om haar te vertellen over het artikel wat ik aan het schrijven ben en met name de research die erbij komt kijken. Het vreemde is dat het stuk meer constructief wordt, maar dat een conclusie of mening eraan geven juist moeilijker blijkt te zijn. Zus had daar een fijne opmerking over, die jullie ook gelijk in de broekzak kunnen steken:

“Hoe meer je van een onderwerp afweet, des te moeilijker is het om er een mening over te formuleren. Ofwel: als je van iets niks afweet, is een mening zo gegeven.”
Pats-boem. Die zit. Ze had beter bokser of voetballer moeten worden, want scoren kan ze als de beste, hehehe. Ik ben meer een scherpschutter, rustig afwachtend tot het moment om te schieten daar is. Alleen kan ik niet goed omgaan met een geweer, dus wordt er een kanon ingezet. Iets meer schade dan een doelpunt, maar het geeft zo’n plezier…

Genoeg metaforen, Maternitus, straks vergelijk je een stemverheffing nog met een nucleaire holocaust.

Dat we goed overeenkomen is een geweten feit, maar het wordt echt leuk als we staan te babbelen met mensen die ons niet kennen. Ze denken potdomme altijd dat we een stel zijn en het was vandaag weer van dat. Toen we onze latten witte choco met speculaas hadden ingeslagen, stond er een standje bij de kassa. En jullie held zag er lekkere dingetjes om te proeven.

En ik kan nergens vanaf blijven als het om eten gaat, dus ook die lekkere bladerdeeg snacks niet. Nu stond er een schaal op de “toonbank”, maar daar hebben al vele mensen aangezeten met hun vieze griep-vingers. Erachter stond er een, geheel onaangeroerd en het leek wel of ze het uitschreeuwden: “Kijk! Onze held! Eet ons op! Kom, pak ons maar, het mag en de dames die hier werken kijken niet!”

Crunch. Dat zachte gekraak van het knapperige goedje was al genoeg om de dikste van de twee naar me toe te lokken. “Kent u Tupperware?” “Ja, best wel.” En zuslief:”Ons moeder gaf altijd van die avonden en onze kasten stonden er vol mee.” “Dat is mooi, kent u onze nieuwe producten al? Bijvoorbeeld dit apparaatje om die lekkere snacks mee te maken…”

En zo volgde er een ganse uitleg over allerlei plastic dingen die je normaal niet koopt of zelfs amper aan denkt om aan te schaffen. Laat staan gebruiken. We wilden door gaan wandelen, maar de dikste dame zei dat het nog drie minuten duurde voor de volgende reeks met snacks klaar zou zijn. Ik wilde lopen, maar voedsel heeft zeer veel macht over mijn wil. Dat wist ze, de gluiperd.

Hoe vul je drie minuten? Daar had ze wel iets voor, terwijl ze aan het uitleggen was over een ander onduidelijk stuk rubber zag ik wat lijnen op haar hand. Het bleek van haar jongste van drie kinderen te zijn. Terwijl er wat verder werd gesproken, vroeg ze me terloops mee naar de cinema. Ik antwoordde dat ik daar geen zin in had, omdat ze drie kinderen heeft en dus ook een man, want dat is normaal.

Toen kwam de knappe er ineens bijstaan. “Dus ik ben dan niet normaal? Nou, fijn.”
“Hoe bedoel je?”
“Ik heb dat dus niet: een man en kinderen.”
“Kijk, jij mag met me naar de cinema. Dat lijkt me trouwens best leuk ook.”
En zo werd er wat heen en weer geflirt, iets waar de Vlaamse vrouwen overigens wereldkampioen in zijn. Ze begrijpen het spelletje maar al te goed en ik vind dat leuk.

Nu stond het telefoonnummer van die knappe op de folder en die heb ik nu. Maar ik vraag me af hoe dit zal gaan verlopen wanneer ik bel voor een date. Wil ze dan perse dat ik de popcorn en cola uit van die Tupperware dingen ga consumeren? En hoe zou het er bij haar thuis uitzien? Een soort van twilight zone vol felgekleurde nachtmerries? Ach, al zou het zo zijn, voorlopig hou ik het bij mijn eigen dromen.

Even een notitie: als mijn zus er niet bij zou zijn, zat ik nu waarschijnlijk met allerlei spullen in huis die ik totaal niet nodig heb of kan gebruiken. Of verkeerd gebruik. Dat komt omdat ze mijn ondersteunend geweten is. Een soort van telepathische rem. Draait niet onder Windows, dat je het maar weet.

Afijn, de middag was zo voorbij en zuslief moest haar bus halen. We namen afscheid en ik liep naar het perron waar mijn zielig excuus voor openbaar vervoer zou aanmeren. En daar draaide ik de muziek op de mooie mp3-speler die jij nu ook kunt luisteren als uitzending bij dit stukje. Het helpt absoluut niet mee aan de intieme en gezellige sfeer van het schrijven, maar geeft een idee wat er graag geluisterd wordt om me klaar te maken voor een avond alleen achter het toetsenbord.

Dat is het nadeel van een leuke dag hebben: er komt een einde aan en wat dan? Volgende week ga ik iemand eens een berichtje sturen, gewoon om te vragen welke films ze leuk vindt. Ik hoop dat ze van actie houdt, humor heeft ze, dat had ik al door. En misschien antwoordt ze wel, wie weet. Schuilt er dan toch een hang naar liefde in dit persoon? Zou al “het gezever er omheen” te vergeven zijn? Of op zijn minst te accepteren?

Wie niet waagt, die niet wint.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

We gaan al heel ver terug en samenzijn is als een natuurlijke zaak. Samen hebben we zoveel meegemaakt, gezien en gepionierd dat het geen naam heeft. Toen graffiti en hiphop in Nederland amper werd gezien als iets echt, waren wij al volle bak bezig daarmee. Dimitri vooral de muziek en ik de letters en figuurtjes. En dat had zo zijn gevolgen, want het opgroeien in een net ontstane sub-cultuur schept niet alleen een band op het gebied van uiting, het maakt een vriendschap die verder gaat dan het kletsen over koetjes en kalfjes.

Wij kennen niet alleen geschiedenis, we maken er deel van uit, hebben het zelf gemaakt en zijn er nog niet klaar mee.

Ik kan wel honderden verhalen vertellen van alle dingen die we uitgespookt hebben, maar dat haalt de magie van de vriendschap wat weg. En jullie hoeven niet alles te weten, vind ik. Afijn. Afgelopen week kreeg ik een mail met de vraag of het goed was om een avond langs te komen. Hij moest naar Engeland en zag een tussenstop hier in het schone Vlaanderen wel zitten.

Dat is nooit een probleem. En er wisselde wat berichten de dagen die erop volgden en steeds drukker begon ik na te denken. Bijna een jaar geleden zag ik hem nog eens en ik hoopte dat ik beter op orde was en dat het goed met hem ging. Zie het als volgt: de koning krijgt een koning van een ander land op bezoek. Anders kan het niet omschreven worden.

Vol trots vertelde ik wat verhalen aan Mieke over deze man en wat hij heeft betekend in mijn leven. Met veel bewondering luisterde ze en volgens mij had ze door dat zonder deze neef mijn leven heel anders zou zijn geweest. Dan had ik nu geen Linux gedaan, geen kunst gemaakt, geen multimedia of internet design kunnen doen. En dat bepaalt toch wel de hoofdmoot van deze jongeman zijn leven, mocht het je nog niet zijn opgevallen.

Maar goed, het is ook niet goed om iemand op een voetstuk te plaatsen, want het blijft altijd nog mijn neef en zeer goede vriend. Wat doen koningen als ze samenkomen? Precies, dan gaan ze een banket verorberen en onder het genot van allerlei lekker eten en drinken bijpraten. Het banket was Thais met als dessert vers roomijs. Het spreekt fijner als er diverse smaken over de immer ratelende tongen heengaat, het geeft wat meer smaak aan de verhalen zonder te hoeven overdrijven.

Het is fijn als twee mensen goed bezig zijn met hun leven en dit vol trots aan elkaar kunnen vertellen. Er is geen competitie tussen ons, we kennen onze plaats en richting. Dat kan ik niet van alle neven zeggen die ik heb. Allebei hebben we onze sporen al lang en breed verdiend, maar we weten allebei dat we er nog niet zijn. Die vorm van realisme is zeldzaam, zeker als dat samenvalt in een samenzijn.

Enkele weken terug had ik een date met Sanci en daar was het bijna hetzelfde, al stond zij nog aan het begin van de weg en had ik hem al deels afgelegd. Maar de intentie was exact hetzelfde. Golflengtes die hetzelfde zijn, vallen niet uit de lucht. Die moeten aanpassen, resoneren, om vervolgens als een geheel te groeien naar iets wat hoger of beter is. Dat heeft niet alleen intellect nodig, maar ook wijsheid. Twee zaken die ons, even de vrijheid nemen om wat te strelen, niet ontzegd kunnen worden.

Michel verwoorde het heel goed deze ochtend. “Nu heb ik wat familie van je gezien en wat ik met jou heb en voel, is gelijk aan de andere mensen. Jullie krijgen respect, zonder dat jullie dwingen. Er is iets met jullie wat ik niet snap, wat ik nergens anders zie. Bewondering met een onderbouwing. En verdomme, heb je geen domme familie? Iedereen, inclusief jij, is zo fucking slim.”

Normaliter houd ik niet van dit soort strelingen, maar hij ziet de dingen zoals hij doet. En als een buitenstaander dit waarneemt, groeit mijn trots, oprechte trots, en niet mijn ego. Waar mijn ego wel van groeide was wat Dimitri zei, toen ik hem uitlegde wat ik zo graag zou willen met de kunst. “Wat jij doet is gewoon goed. Klaar. Probeer er iets mee, maak er wat van, je bent nu op een goede weg en je begint door te hebben hoe het moet. Niet zomaar het één of ander, het zal in delen gaan. En dan kom je er. Helemaal binnen.”

Het was zeer fijn om die oude vriend en favoriete neef weer eens op bezoek te hebben. En er zijn veel dingen besproken, van zijn zijde en de mijne en ik weet zo hard zeker dat het inspiratie was voor ons beiden. Gewoon om verder te gaan met onze eigen wegen, keuzes en idealen. En over een half jaar of zo zien we elkaar weer en ik hoop dan vol trots vooruitgang te kunnen showen en hij ook. Zeker te weten.

Tot later of tot ooit,

Maternitus

Al bijna de hele dag klonk er muziek uit zijn kamer en kwam Georges alleen uit zijn kamer om een sigaret te roken of om een steekje uit te delen. Dat laatste is Vlaams voor wat plagen. Hij was niet in zijn doen en zo tegen het einde van de middag had ik er genoeg van en liep naar zijn raam.

“Wat is er, joh? Niks tegen je muziek, maar ik merk dat je niet in je goede doen bent. Zeg eens.”
Hij stopte met ijsberen door zijn kamer en keek me wat wanhopig aan. Zo zie ik hem niet vaak en drong nog eens aan om te vertellen. Immers, we wonen hier ook in huis samen om elkaar te helpen, dat lijkt me toch de insteek van de kliniek.

“Mijn hoofd zit vol. Alles, daar denk ik aan. Overal, wat er gebeurd is in mijn leven, wat er nog gaat gebeuren. Ik maak me zorgen.”
“Waarom? Wat er gebeurd is, is voorbij en wat nog komt weet je niet. Dat heb je trouwens wel voor een groot deel zelf in de hand.”
“Ik weet niet. Afgelopen weekend zie ik die gezinnen, dat complete. Ik wil dat ook.”

Dat was even een moeilijke, maar ik beet door.

“Ja, man, ik wil dat ook, maar je weet niet wanneer het de ware is en zo. Alles kan zo over zijn en voorbij, dat heb je niet altijd in de hand.”
“Juist daarmee. Zoveel meegemaakt en ik krijg het maar niet voor elkaar om het uit mijn kop te krijgen.”
“Hey, vriend, daar heb ik een psycholoog voor. Die heeft me geleerd alles onder ogen te zien en op een rijtje te zetten. Hij noemt dat kaderen, net als met een schilderij.”

“Waarom is dat zo belangrijk en hoe doe je dat?”
“Hoe, dat lijkt me individueel en zou je aan je psycholoog moeten vragen, maar waarom het zo belangrijk is kan ik beantwoorden. Door je verleden te leren accepteren, op rij zetten en keurig opbergen, kun je je toekomst beter aan. Je hebt dan meer ruimte in je hoofd voor al die nieuwe dingen.”
“Ik zaag, he?”
“Nee, waar jij doorheen gaat, heb ik iets meer dan een jaar terug gehad en is perfect te verhelpen. Dat is geen probleem, dat is een natuurlijke gang van zaken. Dat heet verwerking en krijg je juist door de afzondering, de constante zorg. Dat is goed.”

“Maar weet je, we zijn allebei bijna veertig en willen een gezin en hebben het niet. Dat is toch verrot?”
“Dat is zeker niet leuk, maar niet alles in het leven is zomaar gegeven. Je moet het zo zien: alle dingen die zijn vergaan, moesten vergaan. Het zijn lessen voor morgen, wanneer je juist wel die juiste tegenkomt. Dat heet ervaring in het leven en is bruikbaar.”
“Allez, misschien wel, maar we worden oud, he?”

Ik keek in zijn raam en zag de grijze stekels op mijn hoofd. Sinds de kliniek was het toch wel beduidend verkleurd en het zette me even aan het denken. Wil ik dit wel? Wat is eigenlijk het doel in een leven? Dat is toch minstens het hebben van kinderen of een gevoel van geluk? Van tevredenheid? Heel snel flitste alles voorbij en ik kon niet anders concluderen dat ik een paar maal zeer gelukkig was.

En wat is dat eigenlijk, geluk? Volgens Britse onderzoekers is dat een gemiddeld gevoel, zonder excessen. Volgens Maternitus heeft het iets met trots van doen. Trots zijn op een prestatie, op kinderen, je relatie, in ieder geval niet iets materieel. Dat heeft niets om handen.

Ik ken mensen zat die zich helemaal krom werken, massa’s geld hebben, maar nooit thuis zijn. Mijn zuster weet wat geluk is, die kan genieten van een moment en ze heeft me dat geleerd. Trouwens, mijn allergrootste liefde heeft me dat ook geleerd. En die was tien jaar jonger. Het idee van geluk is zeer afhankelijk van je karakter en ingesteldheid, denk ik. De twee genoemde dames hebben absoluut gelijk, maar ze spraken vanuit een observatie van “hebben” en niet “missen”.

Het gesprek tussen mijn goede vriend en mij ging juist over missen. Daar zit ook de fout. De Schone zei dat ook een keer tegen me en verdomme, het is zo. Maar het is ook zo dat een mens dromen en wensen heeft in het leven, maar verdomd weinig geduld. Daar zit de reden. Hoe minder je jezelf tijd geeft, des minder kans maak je op dat geluk.

Mijn lieve mama zei eens dat vrouwen het roken als een man op jacht was en dat het hem minder aantrekkelijk maakt. Wel, dat feit weet ik gelukkig al jaren en handel er ook naar, maar door niet te jagen en dus goed te ruiken, kun je nog steeds niet de juiste vinden. Dat is een kwestie van geluk en het niveau van kritisch zijn.

Er zijn geen tekortkomingen in de aandacht van de andere sexe dankzij die tactiek, maar ik heb een wantrouwen gekweekt. Geen bindingsangst, wel een onzekerheid of iemand goed genoeg is. En dan is er nog het idee of ik wel goed genoeg ben. In mijn laatste relatie wilde de de dame mij van karakter veranderen en dat is ongehoord. Dat heeft me in een diepe kuil gegooid en nog steeds ben ik bezig daaruit te klimmen.

Soms kunnen mensen iemand anders iets aandoen wat meer gevolgen heeft dan eigenlijk bedoeld was. Als het al bedoeld was. Maar terug naar het eigenlijke onderwerp: geluk. Het woord zegt het zelf al: het is gebaseerd op toeval en niet keuze. Dus eigenlijk is het niet nodig om moeite te doen en moet alles maar komen zoals dat gebeurt.

Alles berust dus op toeval en wat wij doen bepaalt waar en wanneer de toevalligheden plaatsvinden. En dat is waarschijnlijk de loop van ieder leven. Waar je geboren wordt, waar je sterft, waar je liefde vindt en waar verdriet of woede. Alleen jijzelf bepaalt waar je paden gaan, het geluk of ongeluk bepaalt waar je paden kruisen met die van anderen.

Of te wel: geen zorgen en denk aan je eigen weg. Stap voor stap, morgen is morgen en gisteren is geweest.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

(Ed. De echt persoonlijke zaken heb ik uit het stuk gelaten uit respect voor de mensen die genoemd zijn.)

“Weet je wat jij nodig hebt?” vroeg de dochter van de Maestro. Ik keek haar aan en wist niet goed te antwoorden, dus werd ik retorisch:”Nee, vertel jij me eens wat ik nodig heb.” Ze glimlachte vanwege de cynische toon “Een vrouw die voor je zorgt, die er altijd voor je is en je steunt in je werken en toewijding aan de kunst. Die je liefheeft en die jij ten volle lief kan hebben.” Ik wist niet goed of ik moest lachen of huilen. “Die zijn zeer zeldzaam, weet je en ernaar zoeken, daar ben ik mee gestopt.”

Vanaf de begrafenis was ik moed aan het verzamelen om de schilderijen van Albert te gaan brengen naar de familie. In de kliniek hield ik, een beetje voor mezelf om het cureren van kunst te leren, bij waar welke werken waren en van wie ze waren. En zo wist ik precies waar die van de Maestro zich bevonden en hoeveel. Het duurde zo lang voor ik er toe kwam om ze te brengen, omdat het een emotionele aangelegenheid is, het is een stap in het afscheid nemen.

Tegelijk was het een stap naar een vriendschap met mensen die ik wel kende, maar ja, ik ging met Albert om en niet hun. Daar denk je niet aan, hoe vreemd ook. En daar zaten we dan, een broze vrouw en een bittere man. Maar de verhalen en herinneringen maakte die massa een stuk lichter. Het was een zeer aangenaam samenzijn, zij en haar man zijn een zeer tof koppel en twee goede zielen, mooie karakters.

Best wel vreemd was het soms, want ik heb kwajongensstreken uitgehaald samen met de Maestro en ik durfde die niet zo goed te vertellen. Maar zij wist het goed samen te vatten. “Het was een kadet.” En dat is Vlaams voor kwajongen, een lieve plaaggeest. Wat dat betreft waren we wel aan elkaar gewaagd en bij het uitgaan probeerden we ook niet voor elkaar onder te doen. Met alle humoristische gevolgen van dien.

We spraken over behoorlijk persoonlijke dingen en beetje bij beetje zag ik een kleine meid, die zich aan het bijeenrapen was. Ik ben blij dat ik het gedaan heb, want ik weet dat er nieuwe vrienden zijn die mij mogen en ik hun. Zeer veel. Ik zag een glimps van de reden waarom Albert zo zot van haar was. Humor met tederheid.

Terug op weg naar huis dacht ik aan wat ze zei over die vrouw. Ik fnuikte wat, terwijl ik niet goed wist waarom. Misschien was het wel dat ze niet de eerste was die dat heeft gezegd de afgelopen maanden. Ik zet me er tegen af, al hoop ik heel stiekem om zo iemand nog eens tegen te komen. Maar dergelijke dedicatie bestaat niet meer en wordt ook niet meer graag ontvangen.

Gaandeweg kwam ik uit de roes van de leuke ontmoeting en de innemende woorden die ik mocht horen. Beetje bij beetje realiseerde ik me dat niet iedereen alles is gegeven, maar om dingen te krijgen je wel eens zeer veel moeite en pijn moet getroosten. Soms, heel soms, heb ik wel eens de neiging om zover te gaan, maar veel te vaak blijkt alle moeite voor niets.

Ik ga me meer focussen op mijn kunst, familie en vrienden. Dat heb ik en al wat erbij komt is meegenomen. Zoals ik al zei, die dedicatie bestaat niet meer. We leven in een wereld van “het zelf” en dat is niet aan mij besteed. Wat moet ik met al die goede gevoelens, dromen, passies en schoonheid als ik het niet kan delen?

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Duw eens een hand tegen je mond en probeer dan te ademen. Zo voelt het al dagen, met één uitzondering en dat was gisteren toen ik met de muze aan het wandelen was. Het was haar idee en ik mocht kiezen waar we heen zouden gaan. Het Leen in Eeklo vind ik één van de mooiste stukjes bos in deze omgeving en er is daar een leuk terras om uit te blazen.

Nog nooit had ik met de muze gewandeld, want de vorige keer was het gepland maar het regende. En ze is een zoet vrouwtje (lees: van suiker) en die smelten in regen. Hihihi. Een dikke twee-en-een-half uur zijn we op pad geweest en naar allebei onze zin was dat zelfs te kort. Goed om te weten, overigens, want zie je toch weer dat ze de goede is om bij te zijn. Zeker in tijden van zwartgalligheid en depressies.

Zo wandelend in het bos, die geuren opsnuivend van de bomen en struiken, het gekwetter en gefluit van de vogeltjes en van die lieve gekke eekhoorntjes doen de gedachten goed verzetten. Het nodigt uit tot spreken, tot het uitwisselen van gevoelens en gedachten. Volgens mij geeft een bos, net als de zee, die ruimte aan het volle hoofd. Het gezelschap maakt natuurlijk ook wat uit, want met een beu iemand is het niet leuk wandelen. Als dat al zou gebeuren.

De muze is verre van beu.

We bespraken de dingen die jullie hier kunnen lezen, zelfs meer dan dat, maar niet alles komt online. Jullie anti-held-op-sokken heeft zo ook nog wat geheimen, wat dieptes die niet voor het “algemeen publiek” zijn. Het zijn er weinig, maar genoeg om een klankkast nodig te hebben, iemand die begrip- en liefdevol genoeg is om het aan te horen.

Afijn, de monsters die me tergen de afgelopen dagen werden bekeken en besproken. Het is een wijze vrouw, die muze, ze heeft woorden voor zaken die ik onbeschrijflijk vind. En dan zegt ze dat mijn woordenschat zo groot is. Die is verre van groot, lieverd, het wordt misschien wat efficiënter gebruikt.

Het eerste wat haar gelukt is, al had dat wat tijd nodig om te bezinken (tot vandaag) is het wegnemen van mijn woede en frustratie over het hier wonen en het verlies van Albert. Natuurlijk branden de tranen in mijn ogen, natuurlijk ben ik zenuwachtig en gespannen, maar het lukt me beetje bij beetje om negatieve gedachten uit te bannen.

Weet je waar ik nu aan denk? Aan haar. Haar haar. Of is het heur haar? Zeker is dat het geverfd is en dat is grappig. Vrouwen (en sommige mannen ook) verven het haar als het grijs wordt. Waarom eigenlijk? In de afgelopen twee jaar ben ik ook een flink stuk grijzer geworden, maar het is moeilijker te zien. Ik scheer het af.

Gistermiddag zat ik ook al aan haar te denken, maar toen was het borsthaar. Deze man krijgt steeds minder haar op zijn kop en steeds meer wordt het torso voorzien van begroeiing. Een goed ding is dat het alleen de voorkant is, het zou wat zijn als dat ook de rug zou decoreren. Loop je daar over het strand jezelf af te vragen waarom mensen aap-geluiden maken bij het passeren.

Flossen met plakband.

Dat is ook zoiets wat ik de laatste dagen doe: het onderhouden van het gebit met materiaal wat eerder bij knutsel-werkzaamheden wordt gebruikt. Jarenlang deed ik het met het karton van de sigaretten-blaadjes, maar het wordt soms erger na het gebruik daarvan. Dan is het stuk vlees weg, maar vervangen door een groter stukje karton. En vindt dan maar eens iets wat zonder ergere schade dat weer weghaalt.

Een andere gewoonte die gek is, maar die al mijn ganse leven wordt beoefend, is het peuteren in de neus. Ik weet absoluut zeker dat iedereen dat doet, dus niet gaan roepen dat het vies is. Het is juist zeer hygiënisch en beter dan lange pulken uit de neus laten hangen. Ik eet ze trouwens op, want het is aangetoond dat er mineralen in zitten die gezond zijn. De één doet fitness voor zijn welzijn, ik eet uit mijn gok.

Over die neus gesproken, zo rond mijn zestiende ben ik een paar weken verslaafd geweest aan niezen. Ik draag al sinds jaar en dag van die sweaters met capuchons en daar zitten touwtjes aan. En die hebben aan het uiteinde een knoop en dan een fluuske. Die kun je prachtig in een puntje draaien en daarmee de binnenkant van de neus kietelen. Uren kon ik me daarmee vermaken, tot het zelfs mij begon te irriteren.

Dat zijn dus stuk voor stuk dingen die we niet bespreken in een bos.

Soms wreef ze me over de rug en kreeg ik kippenvel. Het is duidelijk al veel te lang geleden dat er een vrouw me heeft gestreeld en dat terwijl ik het zie als een summum van fysiek contact. Het is intiemer dan sex, want het laat meer liefde en compassie zien, meer tederheid. Het is ook een stuk veiliger, overigens, je kunt niet betrapt worden op publieke plaatsen.

Mensen zien het wel, maar zullen niet zo snel iets vunzig associëren daarmee. Al ken ik zieke geesten die zelfs bij een lieflijke blik denken dat er een innerlijke orgie aan het plaatsvinden is, maar hen houd ik op veilige afstand. Dat is het beste voor hen, want ik zou bij elke aantijging of assumptie uit mijn vel barsten.

Maar nu dwaal ik van iets af waar zeer veel waarde aan wordt gehecht. Wanneer ik een vriend, vriendin of familielid zie, omhels ik die altijd. Drie van die simpele totten, of zelfs maar eentje in de lucht, vind ik onpersoonlijk. Het is belangrijk om je energie te delen met hen die je liefhebt. Het is net als een plus en min samenbrengen, er ontstaat stroom. Een flow van saamhorigheid op hoog niveau.

˙doʞ uɾız do ʇɐɐʇs lǝoʌǝƃ uɾıW

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

In tijden van rouw komt men vaak tot bezinning en relativering van hetgeen zich afspeelt in het leven. Zo ook in het leven van deze mens. Het leek er even op dat de ganse wereld werd weg geduwd, maar de kring rond mij maakte een cirkel en is bij me, elk moment van de dag, bij alles wat ik doe. En dat waardeer ik.

Uit de meest onverwachte hoeken kwamen berichten, telefoontjes, mails en bleef de deurbel maar “ding-dongen”. Hen waarvan ik verwachtte dat ze, beroepshalve, uit zichzelf zouden reageren bleven op afstand en lieten hun ware aard zien. Net als ik, overigens, want er is een vacature open: die van muze. (Edit 17-06-09, 17:19 Ze heeft haar job weer terug)

Daar ga ik later nog wel eens op in, het heeft geen zin om af te geven op een mens, laat staan om dat te doen omdat ze niet in staat is om iets te kunnen zijn of betekenen voor mij. (Edit 17-06-09, 17:20 Die visie is herzien) Dan kijk ik eens naar mijn familie en vrienden: vanaf zondag avond stond er geen elektronisch communicatiemiddel stil hier, tot het zotte af aan.

Wanneer ik dit tegen de kinderen van Albert vertel zullen ze blij zijn, ondanks dat de meesten hem niet eens kenden, wisten ze wel wat deze man betekende. Al veel verhalen heb ik mogen vertellen over deze mens en ooit, wanneer ik het aandurf, zal ik er hier ook een paar schrijven. Je kunt dan iets herkennen in hem, iets wat al jarenlang op deze website beschreven wordt. Een goed teken waarom we vrienden waren.

En nog zijn. Hij leeft in dit hart.

Ik ben een beetje bang voor de komende dagen, want een begrafenis maakt me aardig zot. De laatste keer was vanwege mijn lieve oma en toen hield ik er drie etmalen aan nachtmerries, shock-toestanden, hallucinaties en meer van dat fraais aan over. Ditmaal ga ik eens serieus knokken en ik weet dat er veel mensen me helpen. Helaas niet diegenen waarvan ik het eerst verwachtte. Die hebben het te druk of zijn te ongeorganiseerd.

Focus, Maternitus, focus. Vergeet even de omstandigheden van je alledaagse leven en richt je op wat belangrijk is: je vrienden, familie en het doorkomen van een tijd die niet sjiek is. Maak een keuze tussen hen die echt tellen en hen die denken dat ze het doen. Leg hun valse beloftes naast je neer en richt je op iets reëel: toekomst, liefde, kunst en vriendschap (niet perse in die volgorde). Geen van die vier punten kan men van die afdeling je geven, dat ligt helemaal in je eigen handen.

Zucht. Ja, man.

Ik ga die vent missen en toch ook weer niet, hoe vreemd dit klinkt. Hij heeft zoveel opdrachten, richtingen en beelden gegeven dat ik wel drie mensenlevens nodig heb om ze te kunnen waarmaken. Maar hij deed het niet voor niets, het ging om iets anders. Om een basis te bouwen, een zekerheid voor vele jaren. Dat bewonderde ik wel in hem, die onverbeten blik op de toekomst.

Heel deze tijd verwart me, waarvoor excuses. Heel even is het ouderwetse “van-de-hak-op-de-tak” terug. Ik ga maar eens slapen, misschien droom ik nog eens. Het zal niet meer van een muze of een maestro zijn. Dit is een tijd van evolutie, van revelatie en revolutie, iets wat ik me zal herinneren op mijn eigen sterfbed.

Ik houd van u.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Wat te doen wanneer iemand net terugkomt van twee zeer goede vrienden; geest, hart en buik aardig gevuld met al het goede een mens kan hebben in het leven? Er is een twijfel tussen nog wat extra humor consumeren, muziek luisteren of iets schrijven. Het besluit viel op alle drie, waarvan de laatste twee tegelijk, uiteraard, anders is dat hyperkinetische image van me naar de vaantjes.

Gisteren was ik uitgenodigd bij Jules en Anne en het was mijn beurt om te koken. De keuze viel op tajine, een manier van bereiden uit Afrika. Anne had al een jaar zo’n mooi ding staan en er geen heerlijkheid mee gemaakt. Het idee was er al een tijdje om haar te laten zien hoe zoiets werkt en met wat voor kruiden in dat mooie continent wordt gekookt.

Na wat puzzelen en uitproberen, presenteerde ik haar een eenvoudig gerecht uit Marokko: kip tajine met dadels en geroosterde amandelen (recept is aan te vragen via email). Ik had het recept geleend van het web, maar dat was origineel met lamsvlees. Dat liet het budget niet toe, dus paste ik het aan kip aan. Toch fijn als je iets weet van smaak, textuur en koken.

Uiteindelijk bleek het wel goed te zijn, al waren Jules en Anne vol lof, ikzelf hield er wat reserves over. Kleinigheden als de behandeling van de kip en de amandelen, bijvoorbeeld. Maar goed, de twee lieverds zeiden allebei dat ze de creatie vergeleken met eten uit een zeer goed restaurant: alles in balans, leuk spel van textuur, smaak, kleur en onverwachte sensaties die plezierden.

Zeiden de vriendinnetjes het ook eens op een dergelijk gedistingeerde toon. Misschien moet ik ze toch eens in de slimmere en meer artistieke kringen gaan zoeken… Oei, al gevonden, maar dat is de muze, dat is anders, dat is meer verheven. Gewoon verkering wordt een sleur, dat geeft gezaag, maar niet met de muze. Afijn, ze zal me gaan uitnodigen om eens wat beter mijn best te doen voor de volgende lunchafspraak.

Het is fijn om complimenten te krijgen, maar ik discussieer liever met de twee schatten uit Gent. Over kunst, muziek en de dingen van de wereld. Het eerste is meestal het leukste deel van alle gesprekken: dan worden werken, foto’s ervan en schetsen tevoorschijn gehaald en beginnen de zwepen te knallen op een lieflijke manier.

We proberen elkaars kennis van materiaal en technieken uit en tegelijk vragen we elkaar de oren van het hoofd af “hoe zoiets toch gedaan wordt”. En dan begint het mooie spel: het maken van hypotheses over het samengaan van technieken, materiaal, kleuren en vormen. Dat is een heilig moment: dan wordt er in groep geschilderd, in gedachten en met woorden.

Het samen een herenhuis huren kwam weer ter sprake en het lijkt wel of Jules en ik onze gedachten erbij hebben. Natuurlijk is het sjiek om heel goedkoop iets wat tof is te hebben, maar er zitten meer consequenties aan vast dan samen iets huren. Het is ook samenleven, wat ik keer op keer mag beleven als een impregnatie van de geest. Met het verschil van mijn huidige woonsituatie: dan kiezen we voor elkaar, wat nu helaas niet het geval is. Maar goed, daar word ik hard van.

Er vlogen vele dingen over de tafel, de gedachten wisselden met de snelheid van het licht, inspiratie bloeide op, een warme vriendschap is duidelijk voelbaar met deze mensen. Iets wat echt is, heb ik al in geen tijden meer meegemaakt wat betreft de mensen waar ik tussen zit of die “het goed met me ophebben op professionele manier”.

Ik denk dat, naast mijn directe familie, deze twee schatten, bij wijze van spreken, mijn indirecte familie aan het worden is. Ze verdienen een enorme waardering en het is tijd dat mensen hun werken zien. En kopen, want ze slaan de “living crap” uit de vele amateurs die dit lezen. Ofwel: ze weten wat kunst is, hoe het maken echt gaat en, gelukkig, ze vermijden al die leeghoofden die denken dat ze überhaupt creatief zijn…

Enfin.

Tajine was goed, Cava was goed te pruimen, de gesprekken waren nog beter en het samenzijn was een absoluut hoogtepunt van de laatste tijd. Terug aan het werk morgen…

Tot later of tot ooit,

Maternitus.