Maternitus

De sleutel wordt omgedraaid en ik zucht eens. “Links of rechts? Hmz, die deur moet op de foto, rechts is korter en leuker. Meer te zien.” De pas wordt ingezet en de muziekspeler knalt op een beschaafd volume metal-muziek in de oren. Net niet luid genoeg, zodat het verkeer nog gehoord wordt. De laatste weken lachen mensen weer naar me op straat, wat zouden ze zien? Het feit dat ik ze echt bekijk, zoekend naar beeld, of het feit dat mijn hart sneller aan het kloppen is door verliefdheid? Ik weet het niet, maar het is wel leuk.

Tijdens het wandelen mompel ik tegen mezelf. Over van alles en nog veel meer gaan de gesprekken, die eerder iets hebben van een soort van monoloog dan een echt gesprek. Mijn geest is, gelukkig, niet behept met allerlei stemmen, wat het gesprek aangenaam en rustig maakt. Ik besloot om de muziek uit te zetten en de recorder aan. Om eens te horen wat er eigenlijk gezegd wordt. Vijf volle minuten hield ik het vol voor ik zo nieuwsgierig werd om eens te luisteren. Halve zinnen, een woord hier en daar, verder niets.

Totaal niet wat ik dacht dat het zou zijn, maar het is ook wel te begrijpen. Tegen jezelf praten doe je voor een groot deel ook in jezelf. Het is niet perse verbaal. Soms praat ik in mijn slaap, heb ik geleerd van een vroeger lief. Het is beter dan snurken, nietwaar? Mijn geest kent haast geen rust, is altijd bezig met informatie, beelden, maken, verzinnen, beleven. Altijd. Soms vermoeit het, maar vaker anderen dan mijzelf. Het is plezant om een dergelijk talent te hebben. Het brengt wat leven in de, soms erg eenzame, brouwerij.

“Deze brug of de volgende? Mm. Deze is mooier, daar ga ik over. Hehe, ging alles maar zo makkelijk. Zeik niet, je bent een mazzelpik. Ze is mooi, hè? Ja. Zie die lijnen, de curves lijken welhaast op haar, zo vloeiend. Mooi. Klimmen maar.” Zo is het hoofd bezig, van de hak op de tak, van hot naar her, als een mens zo snel de wereld over kon reizen, dan was het wel beter gesteld. Ach, de mensen zijn niet slecht, het is die verdomde economie en politiek, dat haantjesgedrag wat het minder en minder maakt.

Ik kijk eens uit over het water en besef me, wederom, dat hoogtevrees geen leuke eigenschap is. Ook deze brug beweegt bij een stevige windvlaag. “Oh, wauw, die tag had ik nog niet gezien. Fuck brug, veel te onstevig voor dit paar benen. Oei, da’s een mooie foto waard. Eens zien. Kon ik maar vragen of ze die boot aan de andere kant konden leggen, zou een veel mooiere beeldopbouw zijn. Ik mis haar eigenlijk best, maar hoe kan het? Ik ken haar amper. Ach, vorige week mag zo weer gebeuren. Binnenkort, vriend, hou je kalm. Focus op je beeld.”

Het regent en het deert niet. Water is niet iets om bang voor te zijn, wat nou paraplu? Dat is voor losers. Het tempo verhoogt. “Die deur, oh, ik ga de eerste zijn die het online zet. Vet. Eigenlijk best gestoord om zover te gaan voor een klein beetje humor. Ja, zeik niet, vent, je mag blij zijn dat je de kans hebt om wat liefde en vrolijkheid aan de wereld te laten zien. Veel mensen kunnen of mogen dat niet. Ja, okay, maar waarom doen ze dat niet gewoon? Dom? Dat geloof ik niet.”

Bij elke wandeling die gemaakt wordt, wordt er gelijk nagedacht over al die mooie mensen die ik tegenkom. Vanmiddag dacht ik nog over het wonderbaarlijke feit dat we allemaal hetzelfde zijn, maar oh zo verschillend. “Daar zit hem de schoonheid. Kijk nou toch, die vrouw. Helemaal gebogen, oud en versleten, maar je leest verhalen. In haar ogen en de rimpels. Die foto van gisteren, dat was ook niets. Ik heb veel teveel rimpels voor iemand van mijn leeftijd. Ik lijk zoveel ouder dan haar, ze ziet er zo mooi uit.” En de gedachten dwalen weer af.

Eindelijk, de deur. De camera komt tevoorschijn en ik stel het ding in. Ik voel dat er iemand naar me kijkt en draai om. Er zit een man in een auto heel vies naar me te kijken. Ik knik en glimlach, maar ditmaal werkt het wapen niet. De blik wordt zelfs bozer. “Zou het zijn voordeur zijn? Och, kan mij het schelen. Mensen in auto’s denken dat het hun wereldje is tussen al dat glas en staal. Dat ze onkwetsbaar zijn, een ivoren toren die enorm veel vervuilt. Laat hem kijken, die eikel.”

Klik.

Maternitus.

Een jaar is sneller voorbij naarmate een mens ouder wordt. De tijd lijkt te vliegen en het toont des te meer aan dat het relatief is en niet absoluut. Zo vergaat het ook met omstandigheden, die kunnen zeer snel veranderen, zelfs omslaan naar iets totaal anders. Mijn jaar begon al met het vooruitzicht om weer op mezelf te wonen en niet meer in het ziekenhuis hoeven zijn. Of ik werkelijk beter ben zal altijd een vraag blijven, maar dat ik veranderd ben staat als een paal boven water.

Het moment dat er geslapen werd in een eigen omgeving, zonder anderen erbij, was vreemd. De eerste keren wakker worden, hadden een surrealistisch karakter. De angst voor de verpleging zat er nog goed in, al hebben ze mij nooit fysiek gekwetst, een nette omgang met zieke mensen hadden ze niet bepaald. Ze waren beleefd, maar deden vooral meer schade dan goed. Dat moet er uitslijten en duurt vrij lang.

Ook tijdens het verblijf in het ziekenhuis zelf (twee jaar, acht maanden en twaalf dagen in totaal) heb ik ervaringen gehad die er niet om logen. De afdeling waar ik geholpen werd, had een behoorlijke verscheidenheid aan mensen en dus ook ziekten. Ik leerde mensen kennen die psychoses hadden, leerde echte sadisten kennen en kon aan de levende lijve ondervinden dat een ziekenhuis tegenwoordig helaas ook misbruikt wordt door andere instellingen zoals gevangenissen. Mensen die hun straf niet helemaal hadden uitgezeten, werden naar daar gebracht. Soms heel gevaarlijke mensen.

De grootste les die ik heb geleerd daar was wel het feit dat er meer mensen ziek buiten lopen, dan er binnen geholpen worden. Wat me daarbij vooral opviel was dat de druk van het alledaagse leven zo enorm is toegenomen voor de meeste mensen dat ze op randje leven van zot worden of goed houden. Dat is een heel gevaarlijk randje, want dat betekent dat veel mensen met de knip van een vinger ziek worden.

Een andere, minder grote doch niet minder belangrijke les was angstig zijn en de uitwassen daarvan. Toen ik opgenomen werd was ik snel bang en dat terroriseerde mijn hoofd en wezen. Die angst is er nog steeds, maar het is nu te kanaliseren. Met zoiets om kunnen gaan is een duidelijke vooruitgang, want op die manier is het leven een stuk zorgelozer, dus fijner. Wanneer er gemerkt wordt dat er een angstgevoel aan het ontwikkelen is, doe ik oefeningen die ontspannen. Waar die geleerd zijn, komt straks nog.

Het schilderen heeft ook drastische wending genomen en niet voor het beste, vind ik zelf. De nadruk ligt weer op graffiti en ook al zijn er echt mooie werken gemaakt in het afgelopen jaar, het is niet de richting waar het heen moet gaan. Kunst is net zoals een dwars kind en doet wat het zelf wil. Je zou kunnen zeggen dat gezien mijn karakter dat precies het goede ding is om te doen, gezien de wispelturigheid. Ik glimlach bij het herlezen van die zin en denk terug naar al het plezier wat er aan beleefd wordt.

Het meest opvallende is dat het karakter van de werken verandert met het al dan niet innemen van parafernalia. Bij softdrugs is er de drang naar realisme, met alcohol eerder naar abstractie en directe expressie. De laatste is minder subtiel en trouwens meer slopend voor de geest. Het zal altijd wel een belangrijk onderdeel van mijn leven blijven en dient met een scherp oog in de gaten gehouden te worden, omdat het bij mij snel teveel is en dat is niet goed. Dan komt er of een overdreven terughoudend gedrag naar voren of, zoals met alcohol, een waanzin, een furie die geen grenzen kent.

In de loop van het jaar is er begonnen met toch wel het meest significante voor mijn ganse toekomst en verleden. Door een pijn in mijn rug ben terechtgekomen bij een fysiotherapeute met wonderbaarlijke gaven. Vanaf de eerste behandeling ging het bergopwaarts met me en ontdekte ik dat een groot deel van de drukte in het hoofd veroorzaakt wordt door de verkrampte spieren, zenuw banen en pezen. Ze zei bij de aanvang van de behandelingen dat ze liever had dat ik zo behandeld zou worden vanaf mijn kindertijd, dan had ik nu veel beter geweest. Het had veel ellende voorkomen, beweerde ze en dat geeft te denken, hoor.

Het is nog steeds zo dat bij elke terugkeer van haar praktijk er tranen vloeien, dan huil ik. Verborgen pijnen worden weggehaald, die er al zolang zitten dat ze niet meer gevoeld worden door gewenning. Dat geeft een bizarre ruimte in het hoofd, een rust die ongekend is. Gelukkig woon ik in dit mooie landje, waar ze dergelijke zaken zeer serieus nemen en belang ervan inzien, want wanneer iemand een betere levenskwaliteit kan hebben door simpelweg kinesie te doen, wordt ervoor gezorgd dat dit ook kan gebeuren.

Het houdt niet op met de lessen, ook niet in de liefde. Het heeft lang geduurd voor het besef er was dat eerst het leven op rolletjes moet zijn, vooraleer er stappen op het amoureuze vlak gezet worden. Hoe graag ik ook een lief wil, het zal niet zijn voordat ik helemaal aan de gang ben, zowel professioneel als emotioneel dienen er nog wat obstakels overwonnen te worden. Elke keer wanneer een lief zich aandiende werd het hele leven verstoord en draaide ik door. Niet agressief, maar door juist te snel en teveel te willen. Zoveel energie kunnen vrouwen niet aan bleek wel. Leren doseren, dus.

Veel dates en liefjes zijn er afgelopen jaar de revue gepasseerd, de een nog liever en mooier dan de ander, maar telkens liep het spaak. Karakters die niet klikten, verschillende visies wat betreft relaties, verschil in wijsheid, smaak of zelfs andere wereld beelden. Ieder mens is uniek en bezit schoonheid, maar wat de een goed vindt, hoeft de ander nog niet goed te vinden. Dat heeft voor een hele berg wrevel gezorgd met als apotheose een crash van heb-ik-jou-daar in de herfst. Dat wil ik niet meer en zal er ook alles aan doen dat zoiets niet meer gebeurt. Maar ja, ik weet zo hard zeker dat het voelen en kunnen geven van liefde mij altijd iets te enthousiast maakt. Dat was vroeger zo, dat zal in toekomst ook wel zo zijn. Het is dat doseren wat het moeilijk gaat maken.

Het is een emotionele achtbaan geweest afgelopen jaar en ik verwacht dat het in het komende jaar niet veel anders zal zijn. De kunst zal me daarbij gaan helpen, want zonder dat kan ik niet leven. Eindelijk terug aan het werk, weliswaar parttime en niet gelijk op de meest gecompliceerde banen, maar dat is niet erg. Het zijn baby-stapjes die genomen worden. Op het gemak, want de ziel is nog te broos voor een stressvol bestaan. En misschien wil ik dat wel helemaal niet en kies ik voor een weg die de geest de ruimte geeft voor ontwikkeling en stabilisering.

Voornemens heb ik niet voor het komende jaar, die komen toch nooit uit en zijn vaak te moeilijk om na te leven. Verwachtingen heb ik wel, al zijn het er maar een paar. Een leuke baan, mooie uitdagingen met het schilderen, het intensief onderhouden van mijn vriendschappen en familiebanden en een keertje op vakantie. Dat lijkt heel sober, maar voor deze jongen is dat al meer dan genoeg. Wat voortgezet wordt is de behandeling bij de fysiotherapeute. Nog nooit heb ik zoveel baat gehad en nog nooit heb ik momenten van absolute rust meegemaakt. Ja, genieten van dat soort dingen is wat ik dan als voornemen stel. Die lijkt me haalbaar.

Hopelijk zullen de lessen milder van aard zijn, maar gezien mijn wispelturigheid en karakter, zit dat er niet in. Och, de aard van het beestje is niet zo kwaad als dat het lijkt en er valt prima mee te leven. Komen wat er komen gaat en beleven wat er te beleven valt. Voor de volle honderd procent.

Maternitus.

Lopende naar de supermarkt voor een zoveelste poging bij te dragen aan de falende economie, vond ik een moment van verlichting. Let wel: op jullie niveau is dat amper een vonk, maar vanuit mijn perspectief gezien was het alsof er een nieuwe zon bijkwam. Het gebeurt regelmatig dat ik probeer na te denken over één onderwerp en gezien de staat van mijn geest is dat een hele opgave. Het wil nogal eens voor komen dat de gedachten wisselen met de snelheid van het licht.

Afijn.

Het volgende kwam in mij op: wanneer wetenschappers zo hard hun best doen om het menselijk intellect te overstijgen middels kunstmatige intelligentie, is het dan niet makkelijker om het doen via kunstmatige domheid?

Dat geeft genoeg voedsel voor gedachten, nietwaar? De eerstvolgende vraag die er dus opkwam was: wat is intelligentie? Om je een heel lange verklaring te besparen: dat is net zo subjectief als realiteit. Al jaren probeert de mens zijn intellect te bevatten middels nummers, theorieën en analyses, maar wat me dan vooral intrigeert is dat het niet zo goed lukt. Logisch ook, want hoe kun je in godsnaam iets analyseren of bepalen wanneer het niet te bevatten is. Niet zozeer vanwege de superioriteit van het intellect, integendeel, maar vanwege het feit dat het intellect wordt afgewogen ten opzichte van andere wezens of zaken.

Mensen vinden zich vooral superieur vanwege het vermogen van het zichzelf bewust zijn van de omgeving en hierop te handelen of over na te denken. Leuk. Nu gaan we heel even, twee regels, kijken naar de dieren wereld. Ten eerste de mieren, die communiceren ook, middels geluid en elektro-chemische reacties, dat lijkt heel erg op wat wij doen en, bovenal, hun handhaven zich zonder de natuur schade aan te doen. Tevens zijn ze zich bewust van hun omgeving en denken ze er ook over na, kijk maar naar hun zeer complexe bouw-structuren en de manier waarop ze hun territorium verdedigen.

Oké, drie regels of meer dus. Wij vinden van onszelf dat we een superioriteit hebben omdat we kunnen schrijven. Ook weer leuk, maar wat heeft het voor nut wanneer er zoveel talen bestaan? Je kunt immers wel al die talen leren, maar dat is adapteren op een zeer subjectief niveau. Dezelfde taal spreken is handiger en vooral ook sneller te leren. Taal is geen indicatie van intelligentie, omdat veel dieren een vorm van taal hebben, maar omdat we het niet begrijpen, vinden we het inferieur. Dat is zeer arrogant, overigens. Maar typisch.

Alle culturen hebben minstens een significante overeenkomst en zeer zeker minstens een verschil (daar zijn dus veel meer mogelijkheden bij het laatste). De overeenkomst is het dierlijke: voortbestaan van de soort. De verschillen zitten hem vooral hoe we ermee omgaan: vrede, tolerantie, oorlog, sadisme, genocide, humor, tragiek, noem het maar, elke cultuur kent zijn vormen. Maar er is geen verschil en dus ook geen verschil tussen ons en de dieren, planten of stenen. We noemen het beter omdat we denken dat we denken te beseffen dat we het weten en derhalve het onbegrip van andere levensvormen passen in het vakje minderwaardig. Het is makkelijker jezelf boven iets te stellen dan jezelf als gelijke te zien en dus toe moeten geven.

Dat getuigt niet van intellect.

Dan is het probleem van intelligentie en superioriteit zeer makkelijk te condenseren tot een woord: empathie. Ik spreek hier nog steeds over dieren, planten en stenen, he, bij de les blijven. Wanneer wij dus niet de belevingswereld van voornoemde mier kunnen inbeelden of zelfs maar reëel maken, dan weten we dus ook niet wat ons meer of minder maakt. Dus de stelling dat we superieur zijn aan dieren, planten of stenen is welhaast een domme ingeving of denkwijze.

Wanneer iets minder destructief is dan de mens, zie ik het als intellectueel superieur.

Zolang wij de taal van andere wezens, ook stenen, niet begrijpen kunnen we niet stellen dat wij als surplus cultuur hebben. Kunst komt ook voor in de dieren- en plantenwereld en zeker ook in de stenen wereld. Constructies, vormen, kleuren en methoden van communicatie laat ons telkens verbaasd zijn. Dat is een onderwerping, nietwaar? Wat we dus ook proberen te denken of beter proberen te zijn, geen van de argumenten haalt het hier.

Dus, wanneer we proberen om kunstmatige intelligentie proberen te maken, wie zijn wij wanneer wij onze en ander leven (inclusief, je raadt het al, de stenen) te kunnen overmeesteren middels technologie? Wanneer we nog niet eens weten wat intelligentie is, hoe kunnen we het dan namaken? Laat staan beter zijn?

We zijn maar een hoop vlees en botten die elektro-chemisch bestaan. En hoe. Steeds meer destructief worden we en ik snap waarom. Als wij het niet kunnen beheersen, is het beter het te vernietigen. Dat is simpele psychologie. Dat maakt ons een stel zotte, onstabiele en vooral arrogante wezens. Denken dat we losstaan van de natuur, dat we er boven staan of beter zijn, maakt ons destructiever dan ooit.

Kom ik terug op kunstmatige domheid. Volgens mij zou dat een beter streven zijn, omdat het hoogwaardiger is dan wij nu zijn.

Maternitus.

Langzaamaan begint het wat te worden, ondanks Himalaya’s aan dozen, zakken en enthousiast omgekeerde kratten vol met weerzien na een lange tijd. Die dekens, oh zo mooi, allez, sjiek, die lampjes, daar ga ik ogen mee uitsteken (waarvoor dank, Heidi). En zo gauw zoiets begint dan is al snel vergeten waar het eigenlijk allemaal om draaide: de boel in orde maken.

Het besluit was genomen om dit op een verantwoorde en rustige manier te doen, liever wat laat dan nooit af. Een week lijkt me nog steeds genoeg en dan komt die verrotte agenda tevoorschijn. Afspraak hier, inschrijven daar, regelen zus en zo: welkom in de hel, mijn vriend, tijdje niet gezien. Meestal snel ik dan naar een schilderij, willekeurig, er staan en liggen er hier een kleine veertig, en begin me daarop te concentreren.

Die poging tot meditatie brengt me bij andere zaken die aan het spelen zijn en dan met name schilderen en exposeren. Er zijn zeker een twintigtal werken die nog niet “buiten de deur” zijn geweest. En dat is behoorlijk veel, maar nu komt de ware ellende: ik vind ze wat oubollig voor een nieuwe expositie en zeker als dat met Sanci Auxdy is. Eens zien waar dit allemaal toe gaat leiden.

Meestal is het idee van een naderende tentoonstelling genoeg vuur om mij in gang te krijgen. Net zoals nu, al is het even zoeken naar een tof thema of concept. En hoe krijg je schilderijen samen met foto’s in één ruimte? Is het de bedoeling om contrasten te laten zien of juist niet en moet er een concept samen gemaakt worden? Dat zijn de vragen die dan door het hoofd gaan en het stelt me gerust. De passie voor kunst is niet weg.

Iets waar je mee geboren bent, kun je niet kwijtraken. Die passie is niet ontstaan onder invloed van anderen, het is geboren op het moment dat het eerste licht het netvlies van twee helblauwe nieuwsgierige ogen beroerde, prikkelde en prompt deed janken. Wat gezien werd, kon wel beter. Wist ik veel dat het geen erg abstract verbeeld grasveld was, maar gewoon de jas van de dokter?

Iets waar ik, dank zij Sanci, mee aan het experimenteren ben is het RAW-formaat van foto’s. Je kunt daarmee op pixel-niveau de afbeelding digitaal bewerken en dat geeft wel heel mooie resultaten. Het is bij lange aan nog niet een heuse vaardigheid in Huize Maternitus, maar ik ontdek wel nieuwe vormen, kleuren, mogelijkheden en effecten die daarvoor onbekend waren. Nu ben ik absoluut geen “photo-buff” zoals sommigen onder jullie, dus ben ik wat afhankelijk van wijze raad en voorbeelden.

Als de drukte van het constant rennen voorbij is en er tijd besteed wordt aan ontwerpen en schilderen, dan wil ik dat gegeven eens uitproberen op wat canvassen. Met nat-in-nat heb ik al eindeloze experimenten gedaan, bijvoorbeeld verven op waterbasis samen met die op basis van olie. Voor sommige dingen is een vergrootglas nodig om het te kunnen zien en dat opent deuren. Wel eens gehoord van fractals?

Waar ik weer terug ben bij de eerste zin en kijk naar waar ik gebleven was met het orde scheppen in deze inspiratie voor de chaos-theorie.

Die dekens, ja.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Hallo. Is dit de wereld?

De beste definitie van tijd is “de waarneming van verandering”. Het valt niet verder te reduceren en of het nu objectief of subjectief lijkt, zeker te weten is het relatief. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik heb een zeer vol en afwisselend jaar gehad. Veel, zeer veel geleerd, gemaakt (al is dit meer de mening van vrienden), beleefd, gevoeld, kortom genoeg om over te schrijven, zou je zo denken.

Niets is minder waar. Al een goede twee weken worden er verwoede pogingen gedaan om een “eindejaar-brief” te schrijven. Notitieboekjes en oude enveloppen vol krabbels, schetsjes en allerhande zaken die er niet toe doen. Na elke poging werd het steeds meer duidelijk: waarover al geschreven is, hoeft niet nog een keer neergezet te worden. En zo afwisselend is dit leven dan ook weer niet.

Saai is niet het goede woord, laat staan dat de hier klok gelijk gezet wordt op de regelmaat van spectaculaire avonturen. En middelmatig is het ook weer niet. Soms marginaal, ja, maar ik gebruik liever het woord banaal. Voor de image. Want dat is o-zo belangrijk. Toch? Laatste keer dat ik gecheckt heb, vanmorgen in de stad, bleek dat nog zo te zijn.

Ook zo’n hekel aan verhaaltjes die alleen maar op ellende uitdraaien?

Eindelijk, een brug. In Gent kom ik zeer graag, ook al bestonden de werkzaamheden vandaag uit het bezoeken van een makelaar en inkopen doen voor de New Year Cook Out. Dat eerste ging redelijk, het tweede kostte me meer tijd. Het vinden van een woning is niet makkelijk, maar dat weten we onderhand wel. Dat is een kwestie van doorzetten. En gaat me lukken ook.

Het koken daarentegen is eerder een kwestie van durven, gezien de gerechten. Ik heb een menu (en de recepten ervoor) gemaakt van gebraden (en met zelfgemaakte, grove, chutney gevulde) kwartels, een groene curry soep met rundvlees en een opgevoerde spekkoek. Bij de kwartels maak ik roze (!!) rijst als aanvulling op het kleur- en smaakpalet. Genoeg om te zien en proeven lijkt me.

Het is leuk om voor kunstenaars te mogen koken. Die waarderen enige bombarie aan kleuren en vormen wel, zeker met als hoofdattractie de interactiviteit ermee. Nu weet ik niet precies wie er gaan komen, het zijn in ieder geval allemaal mooie-dingen-makers en dat belooft enige losbandigheid. Daar ben ik zwaar aan toe. De eerste drie dagen van het nieuwe jaar zullen wat kreupel doorgebracht worden, verwacht ik. Misschien een beetje opletten bij het paaldansen.

Jullie anti-held-op-sokken is trouwens een knappe mens. Morgen namiddag ga ik naar een foto-shoot. Voor mijn publicaties (een nieuwe website en een brochure) is dat vereist. En Sancy Auxdi gaat ze schieten. Om heel eerlijk te zijn, mag zij voortaan wel het fotografeer werk doen wat er bij schilderen (en alles er omheen) komt kijken. Soms word ik er helemaal gestoord van, wat je allemaal moet regelen voor exposities, interesse wekken van galerie houders, exposities bezoeken, lobbyen, de hele rambam.

Afijn. Een deel gaat in zwart-wit en het deel wat in kleur gaat wordt voor een deel in van die jaren zeventig fluorescente tonen gedaan. Je kent dat wel: overdaad aan tl lampen die gekleurd zijn en zo. En, wat me echt gaaf lijkt, is de toon die je in Audition terugziet: wat minder fel, een meer sinistere sfeer. Voor de lol, hè?

Eigenlijk moet ik niet lopen zeuren over de drukte van “al dat regelen”. Komend jaar ga ik het collectief wat er is ontstaan zeker verder uitbouwen en beter maken. Eerst met Sanci samen exposeren, daarna aan het werk voor Jules en Ann voor het einde van het voorjaar en daarna weer eentje solo. Ik zal het wel nooit zo goed kunnen als de Maestro, maar het plezier zit er eigenlijk wel in.

Och, het zal weer geen waar zijn. Toen ik op de bus stond te wachten, kwam er een leuke meid naast me staan. Ik lachte naar haar en kreeg een gelijk antwoord. Knalgroene ogen. Mooie handen. Mooie tanden. Verkocht. De grote muts met pompoen er bovenop deed het ook wel. En ze rookte. Of de 3, 38, 6 of 69 al langs waren gekomen. De 38 wel, ja, die reed net weg toen ik aankwam. Tijd voor een wat meer speelse houding.

“Waar ga je heen?”
“Dampoort.”
“Daar gaat u toch niet heen voor het plezier? Wat valt daar nu te beleven?”
(Lachend) “Ik werk daar.”
“Ah, typisch? Het gaat weer om het geld, hè?”
(Luider lachend) “Dat wilde ik u al jaren zeggen, maar u luistert niet naar me.”
“Als het ja is, is het nee, als het in voorspoed is, dan ook in tegenspoed. Altijd hetzelfde met u.”

(Grinniken)”U komt ook niet van hier, hè?”
(Lachend) “Nee en ook niet van gisteren. Hoe komt het toch dat ik elke keer door de mand val? Het is duidelijk plat Gents wat ik spreek.”
“Uiteraard. En dat maakt me zeer nieuwsgierig.”
“Ik woon in Sleidinge, woon al dik zes jaar in België en heb hiervoor in de States gezeten en ben geboren in Nederland. Ongeveer.”
“Flinke reis en nu? Wat heb je nog voor wilde plannen?”

Het leek me beter om dat maar met een van-oor-tot-oor-grijns te beantwoorden. Ze lachte weer. Het roken doet haar geen goed, ze moest soms hoesten tussen alle kreten van vreugde door. En toch, er moest iets gezegd worden, dit gaat niet onbestraft voorbij.
“58″
“Hoe bedoel je?”
“Bus 58. Daar ga ik mee naar Sleidinge. En vanaf daar zie ik wel wat er gebeurt. Dat zijn ongeveer de wilde plannen voor nu. Daar is trouwens de 3, die wilde je toch hebben?”
“Aah, bedankt en het was een leuke babbel.”
In Doppler-effect hoorde ik nog de beste wensen voor het nieuwe jaar, kreeg ik een lucht-kus er achteraan en weg was ze.

Tandenknarsen. Dat is wat ik elke keer doe, wanneer ik weer veel te graag speel in plaats van praktisch zijn. Zo zie je maar weer waar de prioriteiten liggen en dit zal me nog menigmaal in de vingers gaan snijden. Nog wat vijlen en sleutelen aan de tactiek, een andere openingszin bijvoorbeeld. “Hey, hoe spel je je naam ook weer en geef je nummer eens.” En daarna natuurlijk ontspannen, omgeven door vreugde en jolijt, een fijn gesprek hebben. Dat zal vast gaan werken. Dùh.

Trouwens, een ander fenomeen, tenminste in een licht verhulde vorm ervan, mocht ik ook meemaken vandaag. Je kent het vast wel, verjaardagsfeestje, iedereen babbelt, goeien ambiance en plots wil jij ook wat zeggen. Iets ranzig. Uiteraard is precies op het moment dat jij je holenmens niveau aan vulgariteiten bekendmaakt de platenspeler afgelopen. En heeft niemand iets te zeggen. Allemaal terwijl jij op lacherige toon de zeven hoofdzonden in één zin weet samen te vatten. Plus wat referenties naar bekenden en familie, al dan niet in de kamer aanwezig.

Okay, beeld je dat in, maar dan mij met een mp3-speler, Amy Winehouse vol open, Maternitus niet te zacht mee zingen en de batterij valt plots plat. In een drukke supermarkt waar geen mens met hetzelfde loopt mee te zingen, integendeel, niemand die ook maar een klank voortbrengt. Het effect is hetzelfde, behalve dat het pas doordringt als er al vier regels gezongen zijn zonder begeleiding van de speler. Het nummer was trouwens “Cupid”. Hoe vreemd.

Zie? En zo komt er dus niets van een eindejaar brief. Buiten deze weblog om, doe ik amper nog iets online. En even off the grid zijn doet me veel deugd, echt wel. Van digitaal naar analoog. De tijd gaat terug. HAHAAHAAAAAAH! Juist voor mijn veertigste. Heel goed zo. Misschien is het verstand, voor zover aanwezig, dan toch gered. En, als we dan toch even evolutionair onmogelijk bezig zijn, mag er best wel wat bij. Aan hersens. Zo rond deze leeftijd begint er een vrij curieus gebeuren: vergeetachtigheid.

Vanaf de geboorte was dat gewoon nog selectief, maar zo gaandeweg vergat ik nogal eens boodschappen. Enkele jaren geleden sprak ik er al over en de uitgeprobeerde hulpmiddelen bleken allemaal niet afdoende. Het meest geprobeerde van de oplossingen, een boodschappenbriefje, bleef zeker vijfentwintig procent van alle ondernomen pogingen thuis liggen.

Enfin.

Misschien dat ik dit maar ga zien als een soort van eindejaar vehikel. Glorierijk en vol dromen en passie naar de bliksem het volgende jaar. En ondanks alle tegenspoed en spanningen, ben ik er zeer goed onder en heb er zin in. Naar alle waarschijnlijkheid zal dit de laatste geschreven post zijn van dit jaar, dus wens ik je, lieve lezer, het allerbeste toe voor het komende jaar en al die nog mogen volgen.

Tot in dùn draoi.

Plus-minus Gents voor:
Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Een goed voornemen wat wel vol te houden valt: veel lachen.

PS PS
Dit doe ik met toys in 2010…

Al enkele dagen ben ik aan het denken over een stukje over oorlog, omdat het 64 jaar geleden is dat Hiroshima en Nagasaki zijn gebombardeerd met kernwapens. Nog steeds kan ik niet begrijpen dat één iemand de beslissing kan en mag nemen over honderdduizenden mensen. Het wil er niet in dat er überhaupt zoveel wapens worden gemaakt. En de vraag blijft spoken over de zin van oorlog en de wil om zoiets te beginnen.

Tegenwoordig wordt er gesproken over precisie bombardementen, maar nog nooit zijn er zoveel gewone burgers vermoord. Dat is niet bepaald precies te noemen of is genocide de achterliggende gedachte? Er zijn na de tweede wereldoorlog meer onschuldige doden gevallen in kleinere oorlogen dan in de voornoemde oorlog bij elkaar. En steeds vaker kom ik artikelen tegen waar de getallen groter worden, veel groter dan de officiële cijfers.

De redenen die voor conflicten worden aangegeven zijn hebzucht, territoriale disputen en religie. Drie vormen van egoïsme als je het mij vraagt en nu niet bepaald een hoger idee of doel. Wat maakt het geloven in een god het waard om een groep mensen te onderdrukken of uit te moorden? Ik dacht dat religie er voor was om mensen een houvast te geven, een hoop, zelfs liefde?

En dan het leren van eigen fouten en geschiedenis, wat komt daar nu van? In Afghanistan hebben respectievelijk Groot Brittannië, de Sovjet Unie en Amerika de Pushtan (de eigenlijke naam van de Taliban) proberen te onderwerpen aan hun hegemonie en zijn daar in gefaald of falen daar momenteel in. De echte reden van de oorlog aldaar is de controle over de olieleidingen en de opiumhandel en niet het tegenhouden van een extreem geloof.

Pushtan is een verzamelnaam voor diverse stammen en zijn over het algemeen Islamitisch. Hun onderlinge disputen zijn vooral over de opiumhandel en grond, iets waar wij in het Westen geen last van hebben. Er is dus geen bedreiging voor ons. Aanvankelijk was de reden om Al Qaida en Osama Bin Laden te vatten voor hun, veronderstelde, aandeel in de aanslagen op diverse doelen in de Verenigde Staten in 2001.

Maar steeds meer bewijzen komen boven tafel dat het de Amerikanen zelf zijn geweest die dit hebben gedaan. Om een reden te fabriceren voor oorlog, zodat er controle komt over de voornoemde leidingen en drugshandel. Ook is het opvallend dat het landen zijn rond Iran waar de oorlogen worden gevoerd, dus ergens heb ik het idee dat het nog eens zover komt dat dit land ook de pineut gaat zijn.

Met al het geld wat in de oorlogen wordt gestoken valt de complete wereldeconomie te redden en kan honger uit de wereld verbannen worden. Maar wereldvrede lijkt een onmogelijke zaak, terwijl een beetje logisch denken en handelen, zonder egoïsme, het zo zou kunnen waarmaken.

Een staatloze wereld zou een mooi begin zijn, zonder enige vorm van regering of dictatuur. Kleine gemeenschappen die bestaan kunnen eventueel andere gemeenschappen helpen, zonder afhankelijk van elkaar te worden. En op die manier kun je, beetje bij beetje een solidaire wereld opbouwen die kan bestaan zonder enige behoefte aan meer.

Zelfvoorziening is uitermate belangrijk hier, zeker in voedsel en aanverwante zaken. Technologie moet open zijn en voor iedereen beschikbaar. Wapens totaal verbannen en geweld kan op generlei wijze geduld worden. En een rechtssysteem is ook een vorm van autoriteit, dus moet het middels bewustwording bijgebracht worden.

Omdat alles zelfvoorzienend is, is een economie niet nodig, alhoewel er toch een van zou kunnen of moeten bestaan. Namelijk kennis-uitwisseling (het is immers open, net als technologie): het ruilen van ondervindingen, wetenschap en inzichten op zich. Niet voor materieel.

En zo denk ik maar door en door om iets als oorlog te kunnen voorkomen. Maar helaas is het nog steeds zo dat mensen zich graag laten onderwerpen en dom houden “voor het gemak”. Zelf denken en handelen is natuurlijk vrij moeilijk en het opgeven van enige luxe al helemaal. In principe is geld niet eens nodig: het lijkt wel handig, maar dat komt omdat er een afhankelijkheid ervan is gekweekt. En wanneer dat zo is, wil men meer.

Geld en het aanbidden van het ego zijn de grootste bronnen van kwaad als oorlogen. Miljoenen mensen sterven elk jaar door de bommen en geweren van anderen en niemand die echte actie onderneemt, want we hebben het idee dat het onmogelijk is. Niets is onmogelijk, zolang je dromen en een ideologie hebt en er ook voor durft te gaan.

Schaf oorlogen en staten af en je hebt een mooi begin en een echte verandering…

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Al bijna de hele dag klonk er muziek uit zijn kamer en kwam Georges alleen uit zijn kamer om een sigaret te roken of om een steekje uit te delen. Dat laatste is Vlaams voor wat plagen. Hij was niet in zijn doen en zo tegen het einde van de middag had ik er genoeg van en liep naar zijn raam.

“Wat is er, joh? Niks tegen je muziek, maar ik merk dat je niet in je goede doen bent. Zeg eens.”
Hij stopte met ijsberen door zijn kamer en keek me wat wanhopig aan. Zo zie ik hem niet vaak en drong nog eens aan om te vertellen. Immers, we wonen hier ook in huis samen om elkaar te helpen, dat lijkt me toch de insteek van de kliniek.

“Mijn hoofd zit vol. Alles, daar denk ik aan. Overal, wat er gebeurd is in mijn leven, wat er nog gaat gebeuren. Ik maak me zorgen.”
“Waarom? Wat er gebeurd is, is voorbij en wat nog komt weet je niet. Dat heb je trouwens wel voor een groot deel zelf in de hand.”
“Ik weet niet. Afgelopen weekend zie ik die gezinnen, dat complete. Ik wil dat ook.”

Dat was even een moeilijke, maar ik beet door.

“Ja, man, ik wil dat ook, maar je weet niet wanneer het de ware is en zo. Alles kan zo over zijn en voorbij, dat heb je niet altijd in de hand.”
“Juist daarmee. Zoveel meegemaakt en ik krijg het maar niet voor elkaar om het uit mijn kop te krijgen.”
“Hey, vriend, daar heb ik een psycholoog voor. Die heeft me geleerd alles onder ogen te zien en op een rijtje te zetten. Hij noemt dat kaderen, net als met een schilderij.”

“Waarom is dat zo belangrijk en hoe doe je dat?”
“Hoe, dat lijkt me individueel en zou je aan je psycholoog moeten vragen, maar waarom het zo belangrijk is kan ik beantwoorden. Door je verleden te leren accepteren, op rij zetten en keurig opbergen, kun je je toekomst beter aan. Je hebt dan meer ruimte in je hoofd voor al die nieuwe dingen.”
“Ik zaag, he?”
“Nee, waar jij doorheen gaat, heb ik iets meer dan een jaar terug gehad en is perfect te verhelpen. Dat is geen probleem, dat is een natuurlijke gang van zaken. Dat heet verwerking en krijg je juist door de afzondering, de constante zorg. Dat is goed.”

“Maar weet je, we zijn allebei bijna veertig en willen een gezin en hebben het niet. Dat is toch verrot?”
“Dat is zeker niet leuk, maar niet alles in het leven is zomaar gegeven. Je moet het zo zien: alle dingen die zijn vergaan, moesten vergaan. Het zijn lessen voor morgen, wanneer je juist wel die juiste tegenkomt. Dat heet ervaring in het leven en is bruikbaar.”
“Allez, misschien wel, maar we worden oud, he?”

Ik keek in zijn raam en zag de grijze stekels op mijn hoofd. Sinds de kliniek was het toch wel beduidend verkleurd en het zette me even aan het denken. Wil ik dit wel? Wat is eigenlijk het doel in een leven? Dat is toch minstens het hebben van kinderen of een gevoel van geluk? Van tevredenheid? Heel snel flitste alles voorbij en ik kon niet anders concluderen dat ik een paar maal zeer gelukkig was.

En wat is dat eigenlijk, geluk? Volgens Britse onderzoekers is dat een gemiddeld gevoel, zonder excessen. Volgens Maternitus heeft het iets met trots van doen. Trots zijn op een prestatie, op kinderen, je relatie, in ieder geval niet iets materieel. Dat heeft niets om handen.

Ik ken mensen zat die zich helemaal krom werken, massa’s geld hebben, maar nooit thuis zijn. Mijn zuster weet wat geluk is, die kan genieten van een moment en ze heeft me dat geleerd. Trouwens, mijn allergrootste liefde heeft me dat ook geleerd. En die was tien jaar jonger. Het idee van geluk is zeer afhankelijk van je karakter en ingesteldheid, denk ik. De twee genoemde dames hebben absoluut gelijk, maar ze spraken vanuit een observatie van “hebben” en niet “missen”.

Het gesprek tussen mijn goede vriend en mij ging juist over missen. Daar zit ook de fout. De Schone zei dat ook een keer tegen me en verdomme, het is zo. Maar het is ook zo dat een mens dromen en wensen heeft in het leven, maar verdomd weinig geduld. Daar zit de reden. Hoe minder je jezelf tijd geeft, des minder kans maak je op dat geluk.

Mijn lieve mama zei eens dat vrouwen het roken als een man op jacht was en dat het hem minder aantrekkelijk maakt. Wel, dat feit weet ik gelukkig al jaren en handel er ook naar, maar door niet te jagen en dus goed te ruiken, kun je nog steeds niet de juiste vinden. Dat is een kwestie van geluk en het niveau van kritisch zijn.

Er zijn geen tekortkomingen in de aandacht van de andere sexe dankzij die tactiek, maar ik heb een wantrouwen gekweekt. Geen bindingsangst, wel een onzekerheid of iemand goed genoeg is. En dan is er nog het idee of ik wel goed genoeg ben. In mijn laatste relatie wilde de de dame mij van karakter veranderen en dat is ongehoord. Dat heeft me in een diepe kuil gegooid en nog steeds ben ik bezig daaruit te klimmen.

Soms kunnen mensen iemand anders iets aandoen wat meer gevolgen heeft dan eigenlijk bedoeld was. Als het al bedoeld was. Maar terug naar het eigenlijke onderwerp: geluk. Het woord zegt het zelf al: het is gebaseerd op toeval en niet keuze. Dus eigenlijk is het niet nodig om moeite te doen en moet alles maar komen zoals dat gebeurt.

Alles berust dus op toeval en wat wij doen bepaalt waar en wanneer de toevalligheden plaatsvinden. En dat is waarschijnlijk de loop van ieder leven. Waar je geboren wordt, waar je sterft, waar je liefde vindt en waar verdriet of woede. Alleen jijzelf bepaalt waar je paden gaan, het geluk of ongeluk bepaalt waar je paden kruisen met die van anderen.

Of te wel: geen zorgen en denk aan je eigen weg. Stap voor stap, morgen is morgen en gisteren is geweest.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

(Ed. De echt persoonlijke zaken heb ik uit het stuk gelaten uit respect voor de mensen die genoemd zijn.)

Duw eens een hand tegen je mond en probeer dan te ademen. Zo voelt het al dagen, met één uitzondering en dat was gisteren toen ik met de muze aan het wandelen was. Het was haar idee en ik mocht kiezen waar we heen zouden gaan. Het Leen in Eeklo vind ik één van de mooiste stukjes bos in deze omgeving en er is daar een leuk terras om uit te blazen.

Nog nooit had ik met de muze gewandeld, want de vorige keer was het gepland maar het regende. En ze is een zoet vrouwtje (lees: van suiker) en die smelten in regen. Hihihi. Een dikke twee-en-een-half uur zijn we op pad geweest en naar allebei onze zin was dat zelfs te kort. Goed om te weten, overigens, want zie je toch weer dat ze de goede is om bij te zijn. Zeker in tijden van zwartgalligheid en depressies.

Zo wandelend in het bos, die geuren opsnuivend van de bomen en struiken, het gekwetter en gefluit van de vogeltjes en van die lieve gekke eekhoorntjes doen de gedachten goed verzetten. Het nodigt uit tot spreken, tot het uitwisselen van gevoelens en gedachten. Volgens mij geeft een bos, net als de zee, die ruimte aan het volle hoofd. Het gezelschap maakt natuurlijk ook wat uit, want met een beu iemand is het niet leuk wandelen. Als dat al zou gebeuren.

De muze is verre van beu.

We bespraken de dingen die jullie hier kunnen lezen, zelfs meer dan dat, maar niet alles komt online. Jullie anti-held-op-sokken heeft zo ook nog wat geheimen, wat dieptes die niet voor het “algemeen publiek” zijn. Het zijn er weinig, maar genoeg om een klankkast nodig te hebben, iemand die begrip- en liefdevol genoeg is om het aan te horen.

Afijn, de monsters die me tergen de afgelopen dagen werden bekeken en besproken. Het is een wijze vrouw, die muze, ze heeft woorden voor zaken die ik onbeschrijflijk vind. En dan zegt ze dat mijn woordenschat zo groot is. Die is verre van groot, lieverd, het wordt misschien wat efficiënter gebruikt.

Het eerste wat haar gelukt is, al had dat wat tijd nodig om te bezinken (tot vandaag) is het wegnemen van mijn woede en frustratie over het hier wonen en het verlies van Albert. Natuurlijk branden de tranen in mijn ogen, natuurlijk ben ik zenuwachtig en gespannen, maar het lukt me beetje bij beetje om negatieve gedachten uit te bannen.

Weet je waar ik nu aan denk? Aan haar. Haar haar. Of is het heur haar? Zeker is dat het geverfd is en dat is grappig. Vrouwen (en sommige mannen ook) verven het haar als het grijs wordt. Waarom eigenlijk? In de afgelopen twee jaar ben ik ook een flink stuk grijzer geworden, maar het is moeilijker te zien. Ik scheer het af.

Gistermiddag zat ik ook al aan haar te denken, maar toen was het borsthaar. Deze man krijgt steeds minder haar op zijn kop en steeds meer wordt het torso voorzien van begroeiing. Een goed ding is dat het alleen de voorkant is, het zou wat zijn als dat ook de rug zou decoreren. Loop je daar over het strand jezelf af te vragen waarom mensen aap-geluiden maken bij het passeren.

Flossen met plakband.

Dat is ook zoiets wat ik de laatste dagen doe: het onderhouden van het gebit met materiaal wat eerder bij knutsel-werkzaamheden wordt gebruikt. Jarenlang deed ik het met het karton van de sigaretten-blaadjes, maar het wordt soms erger na het gebruik daarvan. Dan is het stuk vlees weg, maar vervangen door een groter stukje karton. En vindt dan maar eens iets wat zonder ergere schade dat weer weghaalt.

Een andere gewoonte die gek is, maar die al mijn ganse leven wordt beoefend, is het peuteren in de neus. Ik weet absoluut zeker dat iedereen dat doet, dus niet gaan roepen dat het vies is. Het is juist zeer hygiënisch en beter dan lange pulken uit de neus laten hangen. Ik eet ze trouwens op, want het is aangetoond dat er mineralen in zitten die gezond zijn. De één doet fitness voor zijn welzijn, ik eet uit mijn gok.

Over die neus gesproken, zo rond mijn zestiende ben ik een paar weken verslaafd geweest aan niezen. Ik draag al sinds jaar en dag van die sweaters met capuchons en daar zitten touwtjes aan. En die hebben aan het uiteinde een knoop en dan een fluuske. Die kun je prachtig in een puntje draaien en daarmee de binnenkant van de neus kietelen. Uren kon ik me daarmee vermaken, tot het zelfs mij begon te irriteren.

Dat zijn dus stuk voor stuk dingen die we niet bespreken in een bos.

Soms wreef ze me over de rug en kreeg ik kippenvel. Het is duidelijk al veel te lang geleden dat er een vrouw me heeft gestreeld en dat terwijl ik het zie als een summum van fysiek contact. Het is intiemer dan sex, want het laat meer liefde en compassie zien, meer tederheid. Het is ook een stuk veiliger, overigens, je kunt niet betrapt worden op publieke plaatsen.

Mensen zien het wel, maar zullen niet zo snel iets vunzig associëren daarmee. Al ken ik zieke geesten die zelfs bij een lieflijke blik denken dat er een innerlijke orgie aan het plaatsvinden is, maar hen houd ik op veilige afstand. Dat is het beste voor hen, want ik zou bij elke aantijging of assumptie uit mijn vel barsten.

Maar nu dwaal ik van iets af waar zeer veel waarde aan wordt gehecht. Wanneer ik een vriend, vriendin of familielid zie, omhels ik die altijd. Drie van die simpele totten, of zelfs maar eentje in de lucht, vind ik onpersoonlijk. Het is belangrijk om je energie te delen met hen die je liefhebt. Het is net als een plus en min samenbrengen, er ontstaat stroom. Een flow van saamhorigheid op hoog niveau.

˙doʞ uɾız do ʇɐɐʇs lǝoʌǝƃ uɾıW

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

“Droguh kreng, ‘khè goesting achtur m’n pintje!”

Amai, het lijkt erop dat deadlines gehaald worden: de reeks is vandaag afgewerkt, er is weer een deel van het canvas gedaan en nu is het tijd om te gaan zoeken naar nieuwe vormen, een idee voor een volgende stijl of techniek. Ik ben blij dat de reeks gedaan is, ondanks het plezier leveren dertien werken bij elkaar een behoorlijke druk op.

Nu ik de werken bekijk, begin ik het betrekken op het leven, zelfs op de liefde: het is een constant ontstaan, aantrekken, afstoten, sterven, weggaan, en weer opnieuw beginnen. Het heelal is naar mijn visie de grootste constante beweging die er is, maar diezelfde constante is er ook in ons, het leven in het algemeen. In alles zit de drijvende kracht van het universum. En dat is de eeuwigheid die de heilige boeken bedoelen, geen hemel, geen zeventig maagden of een verschijnen voor één of ander ingebeeld figuur op een troon.

Die dingen zijn verzonnen om de dommeriken een beeld voor te houden, het drijvende principe achter welke religie dan ook. En het grappige is dat de slimmeriken het zelf amper begrijpen. Inclusief jullie favoriete web-log-flippo. Het geeft wel vreugde, want het is fijn om een vorm van mysterie te hebben, zonder handleiding van geschiedenisboeken of falsificaties van diezelfde zaken.

Deel 12: Expansion – drifting apart to solitude. The end is near…

Nee, ik gis liever niet. Laat mij maar dromen, dat geeft meer realiteit dan het volgen van regels en wetten die uit eigenbelang zijn opgelegd door mensen die al extreem lang dood zijn en in deze tijd geen sjoege betekenen. En wat heeft er eigenlijk waarde, wanneer je kijkt naar de magnitude van hetgeen er geprobeerd is om te verbeelden?

Wij, mensen, dieren, planten, zijn niets in vergelijking met die grootse zaken. Vandaag had ik een opmerking over de natuur en haar kracht: de klimaat verandering die we nu waarnemen, is niets meer dan een reactie van Moeder Natuur. Wij zijn een puistje en beetje bij beetje is ze ons aan het uitknijpen, tot er niets meer over is dan een rode plek. Een irritatie die overkomelijk is, dat zijn wij. Niets meer of minder.

Op deze weblog kom ik wel eens arrogant over en daar heb ik zeer veel plezier in, tot ergernis van sommige lezers. Waarom doe ik dat? Omdat het me niets kan schelen wat een ander denkt of zegt, wat de één begrijpt, voelt of weet, is niet altijd aan een ander besteed. En dus geeft mij dat het recht om te zeggen en denken wat ik wil. Dat maakt me niet meer of minder dan een ander, ergo, in verhouding met het onderwerp van de reeks kan ik dat alles reduceren tot nul.

Deel 13: End crunch – Back to a new beginning

Ik ben blij dat de reeks voorbij is, want het begon tegen te zitten. In de zin van: een gehaaste druk, een overmoedigheid die nam bezit van mij. Gelukkig heb ik daar de muze voor, al ziet die me liever knalhard werken tot in de gloria. Maar ik neem de tijd vanaf nu, de volgende werken gaan zeer groot worden (als de financiën het toelaten), het echte schilderen voor een grote tentoonstelling gaat nu beginnen.

Bij mijn lieve vrienden heb ik me opgeladen dit weekend en het voelt goed, zelfzeker, klaar voor de grote slagen, het zal niet mee gaan vallen. Maar de resultaten zijn de dingen die tellen, de rest is niet significant. Er zit geen angst meer in mij, de bubbels gaan waar ze nooit gegaan zijn, het wordt oppassen om niet te hoog te gaan vliegen. Maar dat lukt wel, denk ik.

Eens zien of de muze uit zichzelf gaat vragen om alle werken naast elkaar te mogen zien. Ik betwijfel het. En daar ga ik het in een volgend stukje eens over hebben.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Na de link nog een kleine verklaring van Shakespeare over de valsheid, het niet bestaan of enigerlei verklaren of rechtzetten van het fenomeen “muze”. (In het Engels) I am my own muse and do not need any other.
Read more…

Het gonst in het hoofd, geen problemen, maar een grote variatie aan gedachten, beelden, fantasieën en een enorme inspiratie. Die laatste wil er nog niet goed uitkomen, maar dat is ook omdat het canvas een dynamiek moet hebben, die vrij uniek is in zijn soort. Dynamiek door middel van illusionair perspectief. Dat is een mondvol voor “beweging door middel van ogenschijnlijke dieptes”. (Wat ook niet gering is)

Het is het canvas voor de opdracht en in mijn hoofd is het al wel tien keer opnieuw geschilderd, elke keer compleet anders. Het verzinnen binnen de beperkingen die de opdrachtgever geeft, is altijd een grote uitdaging geweest en vraagt een enorme dosis creativiteit en inventiviteit. Zeker omdat er toch wat karakteristieken van mijn stijlen en technieken in horen te komen. Buiten een kunstwerk is het ook een investering voor zo iemand. Al geloof ik nooit dat de jongeman die hem koopt het ooit zal wegdoen.

In de kliniek heb ik zeer veel technieken uitgewerkt en geven me een groot scala aan mogelijkheden, die onderling ook te gebruiken zijn. En nu is er een flinke beproeving aan de gang, want het is al eeuwen geleden dat ik geschilderd heb met een deadline. In web design en grafisch ontwerpen zijn deadlines niet altijd even goed, bij schilderen kan het geen kwaad. Mits ze niet te kort zijn, natuurlijk. Deze is prima, want nu hak ik sneller knopen door en wordt er sneller een goed beeld gevormd.

Je zou bijna denken dat er tijdens het schilderen het concept en idee wordt uitgewerkt, wel, deels is dat waar. Het heeft wel enkele dagen of weken nodig om het eerst uit te broeden en dat zijn de meest frustrerende tijden die ik ken. Niet echt zwartgallig, maar het wil wel eens voor komen dat ik spontaan het behang van de muren afkrab of een hap uit het toetsenbord neem. Niet dat er enige agressie in mij huist, het is immers een figuratieve manier van spreken. Beetje zonde van het toetsenbord.

Vanaf afgelopen weekend hoef ik niet meer perse naar buiten om te schilderen, want ik heb een kamer die over was gekregen tot ze hem gaan opknappen. Dat ze er maar mee wachten tot ik weg ben, want het is behoorlijk zalig om niet te hoeven slapen in verf dampen of te moeten wachten tot er een keer wat zon schijnt. Maar goed, niet mopperen, Maternitus, je moet blij zijn. Nu kan je werken tot in het holst van de nacht, zoals je dat altijd wilt.

Willen wel, maar de vraag is of het wel zo goed is voor het werk en de geest. In mijn jonge jaren durfde ik wel eens enkele dagen wakker te blijven om te werken, maar dat is van de zotte. Met het ouder worden, is er een soort van verstand in mij geslopen. Hoe, dat weet ik niet, waarom nog veel minder en vanwaar… uhm… absoluut geen idee.

Het geld wat ik verdien met dit werk gaat volledig omgezet worden in materiaal: canvas, pasta, medium en pigment poeder. Vanaf het volgende werk wil ik zelf mijn kleuren en verven maken, want dat geeft een grotere vrijheid en het is enorm sjiek om alles te kunnen beheersen tijdens het schilderen. Een medium als verf is, kant en klaar, totaal niet interessant. Meestal verwerk ik het al met pasta, zand en glas en eigen kleuren zouden alleen maar een welkome aanvulling zijn.

Daar schuilt een zeer positief element in, want beetje bij beetje begint de hang naar geheel vrije werken groter te worden. Een opdracht is nodig voor het kunnen doen van zulke projecten en ik ben daar enorm dankbaar voor. De essentie van het maken is groeien: in je hart, ziel en hersens worden de condities alleen maar beter daardoor en dus de werken van een hogere kwaliteit en originaliteit. Al hebben ze, als ik de mensen mag geloven, bij die dingen al geen gebrek eraan.

Aan het stoer doen moet ik eens grenzen gaan stellen. Vandaag heb ik daarover gesproken, het was niet mijn meest favoriete onderwerp, al leek het eerder een exploratie van haar zijde. Bij sommige zaken heb ik duidelijke grenzen, bij sommige weet ik ze niet, simpelweg omdat ze er niet zijn of omdat ik ze constant verleg. Bij sommige dingen was ik echt heel crue en zal er van binnen eens zeer goed te rade worden gegaan, omdat niet alles helemaal correct gezien wordt.

Eén besproken grens ga ik zeker bijstellen, want naar mijn idee beperk ik me enorm daardoor. En dat mag niet. Het is een vluchtgedrag, dat zeer weigerachtig tegenover ex-vriendinnen staan. Maar de liefde is een complex gebeuren bij deze oude ziel en ik heb altijd wat angst dat er verwarring ontstaat. Al zijn er ex-en die veel beter absoluut nooit meer gezien hoeven te worden. Maar goed, misschien dat er iets van een nuancering nodig is, hoezeer ik dat haat. Ze heeft wel gelijk dat ik soms heel extreem ben in het zwart-wit denken en het is zeker zo dat het valt te overwegen om bij sommige zaken wat milder te worden.

Fraaie klus en ik stel daar helemaal een deadline aan, want dit zal nodig zijn als ik hier weg ben. Bepaalde doelen en wensen wil ik graag realiseren, al dan niet alleen en dan is enige toegeeflijkheid nodig. Zucht. Wat is er toch aan de hand met me? Het lijkt wel of er dingen zwaar aan het veranderen zijn en soms heb ik het niet in de hand, dan lijkt het wel of ik gestuurd word. Beetje vreemde gewaarwording is het wel, maar ook heel fijn, want ik weet vanwaar het komt en dan kan het niets anders zijn dan goed voor een creatieve geest en een liefhebbend hart.

Nu ga ik rustig de kleuren uitzoeken voor de volgende stappen van de opdracht en tegelijk is het ook niet slecht om rustig na te denken, met een glimlach, over de komende verworvenheden…

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

PS
Met de muze crème fraîche lijkt me dit ook leuk…