Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Wil je deze uitzending downloaden? Rechtsklikken op deze link en “opslaan als” kiezen.
Een druppel water glijdt langs het raam van de douchedeur en zijn vinger volgt het spoor wat het achterlaat. Zoekend naar andere druppels die een reis inzetten onder invloed van zwaartekracht en oppervlaktespanning, denkt hij aan zijn lief, een vrouw die hem telkenmale het hart doet overslaan met kloppen. „Was ze maar bij me“, leek hij te denken en draait zich om, zodat het water langs zijn gezicht stroomt en de verkwikkende dampen de laatste resten van een onrustige nacht weghalen. Een golf van genot en opwekking gaf hem nieuwe energie, ondanks de onvermoeibaarheid van afgelopen weken, was het opladen een noodzaak.
De liefde eist geen tol, alleen dedicatie en de hang naar meer. Om te geven en te krijgen. Haar zachte woorden herhalen zich in zijn hoofd en een glimlach verschijnt op het gezicht. „Morgen, dan zie ik haar weer, dan ligt ze in de armen en kan ons beider verlangen beantwoord worden.“ Een diepe zucht volgt na de gedachte. Hij pakt de douchecrème en kneedt zorgvuldig een flinke bol met schuim op het hoofd en grinnikt. De herinnering aan de belofte om het haar eens wat langer te laten groeien, laat hem luid lachen en het woord hippie schiet door het hoofd.
De kranen worden dichtgedraaid en de frisse ruwe handdoek doet zijn werk zoals het hoort: de huid tintelt en de koude lucht krijgt er vat op, het één na fijnste moment van het douchen. Meestal is het fijnste moment dat van de eerste onderdompeling, het eerste wegspoelen van de nacht, de realisatie van een nieuwe dag en het mompelend begroeten ervan. Dat ritueel was jaren geleden begonnen en blijkt nog altijd zijn werk goed te doen. Immers, de dag zo beginnen is altijd beter en zorgt voor een positieve noot die het hele wakker zijn begeleidt tot een nieuwe nacht vol dromen.
Zacht klinkt de muziek en de man installeert zich in een zetel om rustig de plannen van de dag door te nemen. Vroeger deed hij dat de dag ervoor, maar er kwam nooit iets van terecht. Op de dag zelf werkt zoiets veel beter en er valt beter te plooien naar eventuele afspraken, als die er al zijn. De gedachten dwalen weer af, de pen begint te schetsen en beetje bij beetje ontstaat er een hartje met een vaantje op het papier van het notitieblokje. De inspiratie lijkt afwezig, maar de tegenstelling komt al snel naar boven, kijkend naar het mooie licht wat door het raam schijnt. „Iets met kleur wil ik maken, een vorm die nog niet uit de handen is gekomen. Ik ga op zoek naar haar vormen in de stad, eens zien of de twinkeling in haar ogen spiegelt in het water, haar zachte woorden geschreven op een muur.“
Een traan rolt over zijn wangen. „Is dit nu geluk? Mijn god, wat mis ik haar. Kom op. Eén dag nog. Zoek haar waar je het niet verwacht, laat haar de inspiratie zijn en de straat je leidraad. Dan heb je haar altijd bij je, waar je ook bent.“ Kauwend op de boterham lijken de hersens op te leven door de nieuwe brandstof, met het verlangende hart als motor om de reis naar het schone voort te zetten. Ze is zijn muze, zijn minnares, zijn geliefde, zijn reden tot bestaan. Alles wat er uit voortvloeit moet haast wel schoonheid zijn in een poging om de hare te overtreffen, wetende dat dit nooit mogelijk is. Hij sluit de ogen en in gedachten streelt hij haar rug, omarmt het slanke warme lichaam en zoent zacht het voorhoofd.
De ijzige wind deed hem dieper in zijn kraag duiken, ondanks het mooie zonlicht leek de lente verder weg dan ooit. Niets duidt erop dat het leven in de natuur snel tot bloei zou komen op een verdwaalde knop aan een boom na. Het viel hem op hoe vaak iemand hem een goede dag toewenste, ondanks het feit dat hij de mensen niet eens kent. Dat bezorgt een goed gevoel en gelijk wist hij dat verliefdheid een uitstraling geeft van geluk. „Dat zien anderen en zijn dan een moment gelukkig met je“, schoot het door het hoofd terwijl hij een winkel binnenloopt zonder enige reden, behalve de warmte. „Een boek, iets wat gedrukt is, een teken van liefde wat vastgehouden kan worden ook al ben ik er niet. Misschien dat ze het zal waarderen, al zag ik vorige week geen boeken staan.“
Vergeten waarvoor hij eigenlijk naar buiten was gegaan en begon hij naarstig te zoeken naar een voorwerp, naar woorden, naar kleuren die hij kon meenemen. Niet als herinnering aan de mooie vrouw, maar als een amulet, een talisman, wat ze vast kan houden, koesteren op de momenten dat hij niet bij haar is.
Hij steekt zijn handen dieper in de zakken en versnelde de pas. Dat doet hij altijd wanneer het wandelen steeds doelgerichter gaat worden. Zijn vrienden haten dat, omdat ze hem dan niet meer bij kunnen houden. „Loop niet zo gehaast“, roepen ze dan, terwijl hij, veelal luid lachend, commentaar geeft op hun traagheid. Zo zijn mensen nu eenmaal, trage wezens, die nooit harder lopen ook al is er een einde aan hun tocht. Vaak heeft hij zich al afgevraagd of het nu goed of slecht is, dat doorlopen. De enige reden die hij, naast het doelgerichte, heeft, is het feit dat mensen die doorwandelen langer leven. Dat stond eens ergens in een artikel.
De koude deed hem mijmeren naar de mooie ochtenden die ze samen hebben: lang in bed liggen, dicht tegen elkaar, zwetend, lachend, zuchtend en kreunend op de momenten dat het nodig is. Alleen met haar kent hij zulke zaligheden, alleen met haar wil hij zo oud worden. Het geeft de ingevingen om te maken, het geeft de zin des levens weer een reden tot bestaan. „Snel naar huis en gauw flink warm eten maken, dat zal deugd doen.“ Hij ziet de buurvrouw aan de andere kant van de straat en vrolijk zwaait hij naar haar. „Hoi, buurvrouw, hoe is het met u?“ „Aah, zie daar eens. Jou heb ik al lang niet meer gezien. Ben je zo druk bezig?“ „Mwah, je zou dat zo kunnen zeggen, ja. Ik heb een lief, dat zegt genoeg, he?“ „Zo, da’s leuk. Groot gelijk heb je, zorg er maar goed voor en wees maar vaak bij haar.“ „Dat komt wel goed. Ik zie dat het goed gaat met uw been?“ „Ja, gelukkig wel. Binnen zitten is niet leuk. Wanneer ga je weer?“
„Morgen. En weer fijn lang, met een kleine onderbreking, omdat ik een afspraak heb hier in de stad. Het is voor werk.“ „Goed zo, zorg ervoor dat we trots op je kunnen zijn. Of, beter nog, dat zij trots op je kan zijn.“ „Ik doe mijn best, buurvrouw. Maar ik ga nu naar binnen, de maag wil wat aandacht en eten, plus er wordt nog het een en ander geschreven. Tot later, he!“ „Dag, buurman, kom maar eens langs op de koffie wanneer je terug bent, we willen alles horen.“ Hij knikte en liep verder naar zijn woonst.
Er stond een berichtje op de computer. Van haar. Hij zwijmelde. Morgen. Eindelijk.
Maternitus.