Maternitus

Een jaar is sneller voorbij naarmate een mens ouder wordt. De tijd lijkt te vliegen en het toont des te meer aan dat het relatief is en niet absoluut. Zo vergaat het ook met omstandigheden, die kunnen zeer snel veranderen, zelfs omslaan naar iets totaal anders. Mijn jaar begon al met het vooruitzicht om weer op mezelf te wonen en niet meer in het ziekenhuis hoeven zijn. Of ik werkelijk beter ben zal altijd een vraag blijven, maar dat ik veranderd ben staat als een paal boven water.

Het moment dat er geslapen werd in een eigen omgeving, zonder anderen erbij, was vreemd. De eerste keren wakker worden, hadden een surrealistisch karakter. De angst voor de verpleging zat er nog goed in, al hebben ze mij nooit fysiek gekwetst, een nette omgang met zieke mensen hadden ze niet bepaald. Ze waren beleefd, maar deden vooral meer schade dan goed. Dat moet er uitslijten en duurt vrij lang.

Ook tijdens het verblijf in het ziekenhuis zelf (twee jaar, acht maanden en twaalf dagen in totaal) heb ik ervaringen gehad die er niet om logen. De afdeling waar ik geholpen werd, had een behoorlijke verscheidenheid aan mensen en dus ook ziekten. Ik leerde mensen kennen die psychoses hadden, leerde echte sadisten kennen en kon aan de levende lijve ondervinden dat een ziekenhuis tegenwoordig helaas ook misbruikt wordt door andere instellingen zoals gevangenissen. Mensen die hun straf niet helemaal hadden uitgezeten, werden naar daar gebracht. Soms heel gevaarlijke mensen.

De grootste les die ik heb geleerd daar was wel het feit dat er meer mensen ziek buiten lopen, dan er binnen geholpen worden. Wat me daarbij vooral opviel was dat de druk van het alledaagse leven zo enorm is toegenomen voor de meeste mensen dat ze op randje leven van zot worden of goed houden. Dat is een heel gevaarlijk randje, want dat betekent dat veel mensen met de knip van een vinger ziek worden.

Een andere, minder grote doch niet minder belangrijke les was angstig zijn en de uitwassen daarvan. Toen ik opgenomen werd was ik snel bang en dat terroriseerde mijn hoofd en wezen. Die angst is er nog steeds, maar het is nu te kanaliseren. Met zoiets om kunnen gaan is een duidelijke vooruitgang, want op die manier is het leven een stuk zorgelozer, dus fijner. Wanneer er gemerkt wordt dat er een angstgevoel aan het ontwikkelen is, doe ik oefeningen die ontspannen. Waar die geleerd zijn, komt straks nog.

Het schilderen heeft ook drastische wending genomen en niet voor het beste, vind ik zelf. De nadruk ligt weer op graffiti en ook al zijn er echt mooie werken gemaakt in het afgelopen jaar, het is niet de richting waar het heen moet gaan. Kunst is net zoals een dwars kind en doet wat het zelf wil. Je zou kunnen zeggen dat gezien mijn karakter dat precies het goede ding is om te doen, gezien de wispelturigheid. Ik glimlach bij het herlezen van die zin en denk terug naar al het plezier wat er aan beleefd wordt.

Het meest opvallende is dat het karakter van de werken verandert met het al dan niet innemen van parafernalia. Bij softdrugs is er de drang naar realisme, met alcohol eerder naar abstractie en directe expressie. De laatste is minder subtiel en trouwens meer slopend voor de geest. Het zal altijd wel een belangrijk onderdeel van mijn leven blijven en dient met een scherp oog in de gaten gehouden te worden, omdat het bij mij snel teveel is en dat is niet goed. Dan komt er of een overdreven terughoudend gedrag naar voren of, zoals met alcohol, een waanzin, een furie die geen grenzen kent.

In de loop van het jaar is er begonnen met toch wel het meest significante voor mijn ganse toekomst en verleden. Door een pijn in mijn rug ben terechtgekomen bij een fysiotherapeute met wonderbaarlijke gaven. Vanaf de eerste behandeling ging het bergopwaarts met me en ontdekte ik dat een groot deel van de drukte in het hoofd veroorzaakt wordt door de verkrampte spieren, zenuw banen en pezen. Ze zei bij de aanvang van de behandelingen dat ze liever had dat ik zo behandeld zou worden vanaf mijn kindertijd, dan had ik nu veel beter geweest. Het had veel ellende voorkomen, beweerde ze en dat geeft te denken, hoor.

Het is nog steeds zo dat bij elke terugkeer van haar praktijk er tranen vloeien, dan huil ik. Verborgen pijnen worden weggehaald, die er al zolang zitten dat ze niet meer gevoeld worden door gewenning. Dat geeft een bizarre ruimte in het hoofd, een rust die ongekend is. Gelukkig woon ik in dit mooie landje, waar ze dergelijke zaken zeer serieus nemen en belang ervan inzien, want wanneer iemand een betere levenskwaliteit kan hebben door simpelweg kinesie te doen, wordt ervoor gezorgd dat dit ook kan gebeuren.

Het houdt niet op met de lessen, ook niet in de liefde. Het heeft lang geduurd voor het besef er was dat eerst het leven op rolletjes moet zijn, vooraleer er stappen op het amoureuze vlak gezet worden. Hoe graag ik ook een lief wil, het zal niet zijn voordat ik helemaal aan de gang ben, zowel professioneel als emotioneel dienen er nog wat obstakels overwonnen te worden. Elke keer wanneer een lief zich aandiende werd het hele leven verstoord en draaide ik door. Niet agressief, maar door juist te snel en teveel te willen. Zoveel energie kunnen vrouwen niet aan bleek wel. Leren doseren, dus.

Veel dates en liefjes zijn er afgelopen jaar de revue gepasseerd, de een nog liever en mooier dan de ander, maar telkens liep het spaak. Karakters die niet klikten, verschillende visies wat betreft relaties, verschil in wijsheid, smaak of zelfs andere wereld beelden. Ieder mens is uniek en bezit schoonheid, maar wat de een goed vindt, hoeft de ander nog niet goed te vinden. Dat heeft voor een hele berg wrevel gezorgd met als apotheose een crash van heb-ik-jou-daar in de herfst. Dat wil ik niet meer en zal er ook alles aan doen dat zoiets niet meer gebeurt. Maar ja, ik weet zo hard zeker dat het voelen en kunnen geven van liefde mij altijd iets te enthousiast maakt. Dat was vroeger zo, dat zal in toekomst ook wel zo zijn. Het is dat doseren wat het moeilijk gaat maken.

Het is een emotionele achtbaan geweest afgelopen jaar en ik verwacht dat het in het komende jaar niet veel anders zal zijn. De kunst zal me daarbij gaan helpen, want zonder dat kan ik niet leven. Eindelijk terug aan het werk, weliswaar parttime en niet gelijk op de meest gecompliceerde banen, maar dat is niet erg. Het zijn baby-stapjes die genomen worden. Op het gemak, want de ziel is nog te broos voor een stressvol bestaan. En misschien wil ik dat wel helemaal niet en kies ik voor een weg die de geest de ruimte geeft voor ontwikkeling en stabilisering.

Voornemens heb ik niet voor het komende jaar, die komen toch nooit uit en zijn vaak te moeilijk om na te leven. Verwachtingen heb ik wel, al zijn het er maar een paar. Een leuke baan, mooie uitdagingen met het schilderen, het intensief onderhouden van mijn vriendschappen en familiebanden en een keertje op vakantie. Dat lijkt heel sober, maar voor deze jongen is dat al meer dan genoeg. Wat voortgezet wordt is de behandeling bij de fysiotherapeute. Nog nooit heb ik zoveel baat gehad en nog nooit heb ik momenten van absolute rust meegemaakt. Ja, genieten van dat soort dingen is wat ik dan als voornemen stel. Die lijkt me haalbaar.

Hopelijk zullen de lessen milder van aard zijn, maar gezien mijn wispelturigheid en karakter, zit dat er niet in. Och, de aard van het beestje is niet zo kwaad als dat het lijkt en er valt prima mee te leven. Komen wat er komen gaat en beleven wat er te beleven valt. Voor de volle honderd procent.

Maternitus.

Het kan een fijn gegeven zijn om op een zondagochtend wat uit te slapen en dan bij het wakker worden jezelf te trakteren op een lekkere chocokoek, een flinke tas koffie en een sigaret achteraf. Zeker in een ontspannen weekend als dit: even geen webdesign, geen stress voor deadlines en al helemaal geen gezever met “de dingen die nog geregeld moeten worden”.

Ik waardeer mijn rust uitermate, maar een leuk sociaal leven heeft bij mij net zo’n hoge prioriteit. Vrijdagavond was het buurten bij Jules en Ann. Super lekker eten, goede en grappige gesprekken, veel, heel veel kunst om te bekijken en te laten zien. Het is goed toeven bij mijn dierbare vrienden en ditmaal kreeg ik het project te zien waar Jules net mee begonnen is en Ann langzaam, maar zeker, aan meedoet: een artistiek foto-dagboek.

Op zich is een fotolog, zoals dat op het internet heet, niets bijzonders, maar geef twee kunstenaars een camera en weg is het grijze en normale. Het was nog wel wat pril, dat idee, maar de foto’s logen er niet om. Jules houdt zich vooral bezig met mensen, materiaal en de straat, Ann zoekt het in texturen en de dingen in en om hun kleurrijke huis. En dat moest online.

Na het eten hielp ik Jules met zijn Fedora en het viel me op hoever zijn gebruik van Linux was geëvolueerd van noviteit naar een heuse gereedschapskist die ten dienste staat van het artistieke. En er draait ook niets teveel op de computer, in tegenstelling tot mijn digitale laboratorium, wat tsjokvol met het nieuwste van het nieuwste staat. Maar goed.

Zo gaan wij om met reclame voor Windows…

Het was leuk om te zien dat de Facebook-pagina van Jules verworden was tot een fotolog en nu wilde hij iets hebben waar niet zozeer dat branding en alle onzin op staat, zoals dat met Facebook nu eenmaal het geval is. Gelukkig zijn er op het web nog genoeg mogelijkheden, gratis, om dat te kunnen doen. Maar het moest gecombineerd worden met woorden, dus was Flickr niet de goede oplossing.

De twee lieverds delen nu een weblog en naar mijn idee zal dat zeer snel volstromen met hun kleurrijke beelden en visuele / woordelijke doordenkers.

Tijdens het updaten van hun computer belde Michel, een goede vriend, mij op hoe hij “Rar” kon installeren op Xubuntu, een, je raadt het al, derivaat van Ubuntu. Terwijl we spraken, zocht ik alle details op het web en gaf dat gelijk door. Natuurlijk zei ik niet dat het van forums kwam en werd het steeds stiller aan de andere kant. “Ken je dat echt zomaar uit je hoofd? Holy shit, er is iets goed mis met je, Maternitus.”

De volgende ochtend belde hij me weer op met de vraag of ik geen zin had in een tas koffie en wat gezelligheid, wat bij Michel betekent dat er gigantisch veel geroddeld, gekletst, gelachen en vooral geluisterd wordt naar muziek. Hij is een DJ en weet zijn weg wel met draaitafels, ritmes en dansbaarheid. Op zijn nieuwe laptop draait Windows, maar ik weet dat het niet zo heel lang zal duren. Mijn goede vriend is iemand die graag uit ondervinding leert…

Nog nooit was ik in zijn appartement geweest en het was behoorlijk groot. Het gebouw was een oud handelshuis en zeer ruim van opzet. Hij huurt het met een vriendin van hem, zodat het betaalbaar goed wonen is. Zoiets gaat mijn volgende stap zijn, zeker weten.

De grote computer van Michel draait nog steeds Mandriva en dat stelt me zeer tevreden, iets wat hij zelf ook is. Maar wat ik een veel toffer iets vond, was de uitspraak die hij deed over Linux: “Ach, joh, ik heb ze allemaal een keer geprobeerd, maar die Mandriva bevalt me het beste.” Dan denk ik na en glimlach. Dat kun je niet met “hoe-heet-dat-ook-alweer?”.

Mijn beste lezeressen en lezers, de nieuw verworven vrijheden, de dierbare vriendschappen die ik heb, het mooie werk wat gedaan wordt, het zich langzaam vormend idee over een toekomst, de kunst die stroomt door de aderen, al die dingen maken mijn leven voller en liefderijker dan dat ik in jaren gekend heb. Wat je nu leest heet tevredenheid. Ook al ben ik zo arm als de kerkratten, de mensen en dingen die in mijn leven zijn, zijn meer waard dan welke berg goud ook.

Throw-ups door Cepo en JerOne

Zelfs het stadsleven. Ik wil niet meer op een dorp wonen, hoe dat die gedachte erin heeft gezeten, weet ik nog steeds niet. Het zou me al bekend moeten zijn met New York, St Louis en de andere plaatsen waar ik mocht vertoeven. Misschien was ik er nog niet aan toe, nog niet klaar voor een levensstijl die niet past in een gehucht. Best gek, want graffiti, kunst, webdesign en de pogingen om vernieuwend te zijn daarin passen niet in een gehucht. Zelfs niet als ik ooit met pensioen ga, wat nog onwaarschijnlijker is dan het geraakt worden door een meteoor, de lotto winnen en de mooiste vrouwen beminnen. Tegelijk.

Morgen ga ik weer met frisse zin aan de slag voor 12 Hours of Hiphop. Jules heeft het werk bekeken en vond het enorm goed gemaakt. Net als Erik, Guus, Naomi, Alain, Jeroen, Sabina dat vinden. Ze zeggen dat ik de lat te hoog leg, maar ik vind dat ‘ie zo hoog moet liggen, anders komt er geen vooruitgang. Misschien dat het even tijd was voor wat bevestiging, want na weken hard werken zie ik door de bomen soms ook het bos niet meer.

En dan is een weekend even chillen, relativeren, lachen, lekker eten en in goed gezelschap zitten een goed idee.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Website van 12 Hours of Hiphop

“Maar Georges, er zijn mooie dingen ontdekt, hoor. Maar veel van die dingen zullen we van niet veel ergens anders bekijken dan hier voor de eerste duizend jaar. Hoe dat alles nu gaat, houdt enorm veel ontwikkeling tegen. Industrie, geld, overheden, corruptie, je kent het wel.”
“Dat kun je wel zeggen, ja. Al die stomme zooi wat ze nu allemaal doen, dat is toch niet ontwikkeld? Om ergens te komen ben je al een miljoen of wat jaar onderweg. Met vijfentwintigduizend kilometer per uur schiet dat niet op, nee. Ze kunnen dat geld beter geven aan dingen die echt nodig zijn.”

Ik schenk koffie in en ben best verheugd door dit gesprek met mijn, nu nog, huisgenoot. Hoe langer ik hem ken, des te meer vragen begint hij te stellen. Hij kent nu Linux, want “dat is beter zeg je”, leest terug weer veel, weet zijn weg op het internet en is dus nieuwsgierig. Dat vind ik tof, iemand die graag dingen leert. Hij stelt er wel vaker vragen over, al dat kosmische geweld en kwantum mechanische is iets wat tot zijn verbeelding spreekt. Sjiek.

Door al die vragen en gesprekken ben ik er zelf ook weer eens ingevlogen. Er is wat behoefte aan afleiding voor een uur of wat. Normaal zoek ik dan een documentaire op het web, maar vanavond staan de Counting Crows op, is de chocomel fijn en lezen stoort die aangename setting het minst. Vorige week ben ik naar de bibliotheek geweest, het begint weer te kriebelen, en kwam ik een mooi werk tegen van Stephen Hawking en Roger Penrose, De aard van ruimte en tijd (Prometheus).

Natuurlijk is het wat in populaire taal geschreven, maar het is alweer even geleden dat ik een paar honderd bladzijden probeer te verteren. En het is ook geen Sesamstraat-boek, natuurlijk. Volgens mij kan een mens gewoon vastroesten als ‘ie zijn hersens zo nu en dan geen gymnastiek geeft. Mijn opa puzzelde altijd. En niet die gewone met geen of één ster. Neen. Cryptogrammen en het liefst een ster of vijf. Of meer. Die waren echt serieus moeilijk.

Het zit in de familie, van beide kanten, veel slimmeriken en creatievelingen. Achteraf bekeken kun je geen betere achtergrond hebben, wanneer je goed in iets bent moet je eerst leren hoe je een basis maakt voor je droom. En dan kun je pas gaan bouwen. Eerst een beetje harder worden, jezelf aan kunnen kijken en recht de wereld aankijken met gretige ogen. Kom maar op, leer mij je kennen.

Soms zit ik naar de foto’s, die Sanci voor me heeft gemaakt, te kijken en dan zie ik veel verschil met een jaar of drie terug. Veel ouder, maar er is iets weg. Iets wat me niet beviel. Deze zomer had ik het nog, het was een soort van hatelijke blik, maar daar is niets van over. En het razen van deze week was iets wat veel deugd deed, al heb ik geen spijt van de uitspraken. Het is waar en geen aangenaam iets om mee om te gaan. Maar dat is straks voorbij en is de energie wel beter besteed.

Ja, mijn lieve ma belde vanavond, dat ze van alles kon regelen voor me. En dat iemand spullen had aangeboden. Dat is zo stoer, hè? Maar ik wil het eerst zelf doen en ik heb gespaard hiervoor. En het is de eerste keer in mijn hele leven dat ik zelf kan kiezen voor meubels. Ook al zal er tweedehands tussen zitten, ik wil jaren zestig strak. En een systeem verzinnen om alle kleren, jassen en schoenen handig op te bergen. Da’s natuurlijk weer zo’n luxeprobleem. Teveel spullen hebben.

Deze week ga ik veel wegdoen. Speelgoed gaat allemaal naar de opvang, kleding wat nog goed is en niet meer gedragen, breng ik naar de Roma mensen in Gent. Oud papier heb ik ook enorm veel en in de brand steken is natuurlijk weer verboden. Recyclen dan maar. Ik ga proberen te beginnen met zo min mogelijk, want dan blijft “de voorraad” op het volume van opslag mogelijkheden. Gedaan met de Imelda-toestanden. Ik ga toch vaker schilderen en dan kan ik met veel minder toekomen.

Het plan is er ook om enige soberheid in het bestaan aan te brengen. Moet wel, gezien de huur die er elke maand neergeknald wordt. Dikke tering, daar had je zeven jaar terug in Nederland een zeer flink huis voor te huur. En als hypotheek kon je met die maandelijkse bijdrage ook een flink kot neerzetten. En nu doe ik dat van een uitkering. Alles verandert rap. Het kot is een studio in het centrum van Gent. Maar goed, wat ik al schreef, het is een begin. En daarom ook die soberheid. Dan is er meer over voor het schilderen.

Dit is mijn kans.

Het internet zal ik in het begin wel missen, maar misschien komt dat wel weer na een tijd. Je weet nooit wat ik tegenkom. En de bibliotheek is vlak om de hoek dan! ‘s Ochtends even computer reserveren voor in de middag, dan naar huis, alles verzamelen, schrijven, maken en op een geheugenstick zetten. En als er ritme in is, dan stelt dat geen drol meer voor, natuurlijk. Het is alleen dan wel gedaan met zoveel filmpjes en ga ik meer zelf foto’s maken ter decoratie. Er is genoeg te zien in die stad en het is eens tof om over de dingen die je hier kunt vinden wat te schrijven.

Het geeft eens een andere manier van zien en het helpt me ook bij het wennen aan de nieuwe omgeving en situatie. Ik kreeg een half jaar om eens na te denken van de ziekenkas wat ik wilde doen. Afgelopen dinsdag heb ik aangegeven dat ik op een mij vertrouwde en meer creatieve manier actief wil deelnemen aan de maatschappij. Iets met waar ik met hart en ziel achter kan staan, want twee jaar terug heb ik dat al besloten. Een kliniek laat je goed nadenken over de valkuilen in je leven. En die wil ik vermijden.

Momenteel zijn dat kunst en het werken met kinderen. En andere kunstenaars helpen. Och, en deze weblog, al gaat die zeker een andere plaats innemen. Veel posten is wel heel goed voor het aantal bezoekers, maar ik heb liever iets om zo nu en dan eens terug te bekijken en dan te mijmeren. Net als nu.

Kijk, lieve lezer! Zonder zwembandjes! En straks in het diepe.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Sinds afgelopen donderdag is het langverwachte Windows 7 uit in de handel. Om heel eerlijk te zijn zat ik hier al zeer lang op te wachten, want het gaat me aardig wat nieuw werk opleveren: het bijbouwen van hardware, het weghalen van rommel en, dit is het leukste deel, nog veel meer Linux installaties.

Deze moedige uitspraken durf ik te doen zonder ook maar een keer gewerkt te hebben met het nieuwe vehikel van Microsoft. En het plan is er niet om het ooit te doen ook. Maar goed, dat even terzijde. Ik ga me nu baseren op publicaties , plaatjes en filmpjes die vergaard zijn via het web. Als dat geen onderzoeksjournalistiek is, dan weet ik het ook niet meer.

Her en der kon ik lezen dat het een enorme vooruitgang zou zijn op Vista en dat is geloofwaardig. Volgens mij is een Commodore 64 met een taperecorder als drager nog beter dan de overdreven zware gatenkaas die enkele jaren geleden uitkwam. Het was zelfs zo slecht dat men (fabrikanten en gebruikers gelijk) uit pure ellende terug gingen naar XP.

Je zou het wanhoop kunnen noemen, ik noem het een desperate reis terug in de tijd die de veiligheid en bruikbaarheid van een computer er niet beter op maakte. Maar, zo belooft men bij het bedrijf uit Redmond, ditmaal is het beter dan ooit en het zou de beste versie zijn van hun besturingssysteem.

Mentale notitie: dat zeggen ze bij elke nieuwe versie van Windows.

In tegenstelling dat alle voorgaande debacles heeft men een manier van research gevonden die in de Linux-wereld vanaf het begin al bestaat. Je lanceert een testversie en laat gebruikers het gratis uitproberen en alles wat ze tegenkomen, goed als slecht, rapporteren ze terug aan de ontwikkelaars.

Het enige verschil is, natuurlijk, dat de gebruikers niet zelf mogen en kunnen sleutelen om het beter te maken. Of naar hun zin. Maar het is een begin en dat is altijd wat moeilijk. Volgens enkele recensies leverde het wel een snellere opstarttijd op en een uiterlijk wat er zeer mooi uitziet.

Er viel me wel wat op aan de mensen die dat schreven: ze gebruikten geen van allen een versie van Linux en baseerden zich alleen op Microsoft producten. Dat is wel een beetje dom, want deden ze dat wel, dan zouden ze diverse dingen geleerd hebben. Bijvoorbeeld iets oppervlakkig, doch niet minder belangrijk, het uiterlijk van het werk-oppervlak.

Op YouTube zag ik diverse clips die dat lieten zien en soms had ik echt het idee dat ik naar een wat oude versie van KDE zat te kijken. KDE is een window-manager voor Linux en verzorgt het uiterlijk en gebruiksvriendelijkheid van de computer. Zelfs alle bubbelende schermen, draaiende ramen en oplichtende knoppen zijn al vrij lang oude koek voor me.

Het verschil tussen al die pracht en praal bij Windows en Linux is dat het bij de laatste op de meest achterlijk oude machine kan draaien, terwijl bij de eerste of een zeer krachtige computer of flink wat nieuwe hardware aangeschaft dient te worden. En dan is het de vraag of de goede drivers voor al die dure spullen er al zijn voor Windows 7. Van veel hardware is het er nog steeds niet voor Vista en heel soms zelfs niet voor XP.

Over de veiligheid kan ik nu niet zoveel zeggen, want het is nog maar net uit en de hacker- en cracker-gemeenschappen zijn, naar mijn idee, al heel hard aan het werk om mij daar een mening over te geven. Maar heel voorzichtig durf ik het wel te doen: die veiligheid gaat zuigen, werkelijk harder dan een melkmachine die pas afslaat bij duizend liter en een absoluut vacuüm.

Naast de vele onkosten voor de hardware, zijn er nog “enkele” kosten, zoals het programma zelf. Wil je het kopen in de winkel dan kun je rekenen op minstens 150 Euro en dan heb je een systeem wat maar drie standaard-dingen draait: mail, surfen en notepad. Verder zal het niet veel meer zijn. Wil je meer en beter? Begin dan maar te graven in je door recessies geteisterde geldbuidel.

En dan hoef je er nog niet te zijn. Stel je voor: je computer is enorm uitgebreid, Windows 7 draait als een zonnetje en je wilt nu je altijd trouwe Photoshop 6 of Quake 3 Arena draaien. Dat gaat niet standaard, maar ze hebben een oplossing gevonden: er opent een XP simulator die het wel kan draaien. Oftewel: er draait een systeem binnen je systeem om je duur gekochte software te draaien.

Weer meer systeem belasting, maar je kunt dan gaan wachten (en sparen) voor versies die wel op 7 draaien. Kassa?

Naast veiligheid is er ook nog zo iets als betrouwbaarheid, want de ervaring leert dat in de eerste week na het uitkomen van een versie van Windows het patches en aanpassingen regent op het internet. Die buien zijn er eerst heel veel en daarna keren ze elke dinsdag terug…

Och, ik zou het bijna vergeten. De virussen, trojans, malware en alle andere dingen die ervoor zorgen dat je gegevens in verkeerde handen komen, je computer overnemen voor botnets of simpelweg het functioneren van de computer beperken tot een absoluut minimum. Daar zijn anti-virus programma’s voor nodig. Die het systeem en de portemonnee ook weer belasten.

Nee, van mij mogen zoveel mogelijk mensen de nieuwe Windows gaan kopen. Echt, hoe meer hoe liever. Buiten het extra werk wat het oplevert, kan ik op steeds sterkere machines Linux gaan installeren. En zonder moeilijk gezoek naar drivers (zijn er meestal gewoon al bij), opstart tijden die Schumacher als een slak laat lijken (18 seconden op een Pentium 4 met 1 GB RAM), meer gratis software dan je ooit nodig zult hebben of zelfs uit kunt proberen met een klik van een knop tot je beschikking, wil je nog meer?

De mooiste reden is dezelfde als toen Vista uitkwam: na het verwijderen van die Windows versie en vervangen door Linux had ik zeeën van tijd over. Geen helpdesk gedonderjaag meer. Een immer groeiende en gelukkige vriendenkring, die, wonderwel, ook meer tijd hadden. Bedrijven die veel minder kosten en een betere efficiëntie kregen.

Dus… gun je mij een fijn leven, vol sociale activiteiten, leuke computer projecten en veel tijd voor schilderen? Dan weet je wat je kunt doen…

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

“Marionet op bank” door Hans van Bijnen

Ken je dat, van die momenten dat je bij jezelf denkt: “Hey, dikke fuck, ben ik altijd nog zelf degene die bepaalt wat er gebeurt in mijn leven of wat?” Nee, nooit gehad? Moet je eens in een project wonen waar je opnieuw leert integreren in de maatschappij. Lees: je jezelf vooral koest moet houden, anders komen er tegenmaatregelen. Lees ook: vooral geen eigen wil tonen, want oei oei, het zou wel eens goed kunnen gaan met je.

Dagelijkse kost hier en hoe langer het verblijf in dit project is, des te meer kom ik het tegen. Nu werd er van de week bijvoorbeeld keihard gelogen tegen me door hen die professionele pretenties hebben. Ik wil heel graag enkele uren meer werken bij de kinderopvang omdat het goed is voor de mentale gezondheid en omdat ik iets kan doen voor kinderen en de maatschappij.

De leugen? Het kan niet vanwege verzekeringen. Huh? Was daar niet een vergadering door het gemeentebestuur aan besteed en dit goed bevonden voor elke keer ik op welke dag ook zou komen werken? Nee, het ging niet daarom, weten hun veel wat de gemeente doet; het ging vanwege het feit dat ik een invaliditeitsuitkering heb en daarvoor toestemming moet hebben van de adviserend geneesheer (de man die zegt wat mag, kan en niet mag of kan en, bovenal, die over het krijgen van de centen gaat).

Daar mocht ik vanochtend op bezoek voor mijn periodiek gesprek en het leek me een goed moment om eens een berg gezeik te omzeilen. Wanneer je hier in dit project iets voor elkaar wilt krijgen, dient daarover zeer vaak en oeverloos over vergaderd te worden, hetgeen niet bepaald goed is voor mij of medebewoners. Eigen beslissingen nemen is er hier niet bij en daar heb ik een broertje dood aan.

De goede man vond het een prima idee, zeker ook omdat een dergelijke inzet tonen alleen maar mee zou werken bij de herintegratie in de maatschappij en het verkrijgen van een heuse baan zou vergemakkelijken. Dat heet nu vooruit kijken, intelligent omgaan met de toekomst en bovenal ook wilskracht tonen.

Neen. En nu komt de eigenlijke motivatie van de lieftallige begeleiding om de hoek kijken. Het verkrijgen van een woonst is de grootste prioriteit en daar hoort werken totaal niet bij. Even een kleine toelichting: het gaat om tweemaal twee en een half uur, dus vijf uur, per week extra werken bij de kinderopvang.

Toen ik dus vertelde aan de begeleiding wat er allemaal gezegd was bij de geneesheer, werd er behoorlijk geïrriteerd gereageerd. Op de klit getrapt (het was een vrouw waar ik mee sprak) is een goede uitdrukking ervoor en ze vloog ook gelijk in het verweer. “We zullen wel zien wat er maandag (!) uit de vergadering komt.”

Misschien zou je een tijdje hier moeten wonen om al die rommel te kunnen begrijpen, maar het zoeken naar een woonst is inderdaad mijn redding. Niet voor het nieuwe deel van mijn leven, maar om hier weg te zijn. De kloterijen zijn trouwens al zeer lang aan de gang, maar dat kan ook aan de professionaliteit liggen, natuurlijk.

Hoe dichter ik bij mijn eigen leven terugkom des te beter begrijp ik de misverstanden over mensen die in de kliniek hebben gezeten. Natuurlijk zijn er voormalig patiënten die serieus ziek terugkeren in de maatschappij, maar het slechte beeld wordt ook nog eens versterkt of in stand gehouden door personeel. Zeker wanneer men door middel van een soort totalitair regime mensen hun eigenwaarde en zelfzekerheid probeert te ondermijnen. Uit angst voor hun eigen falen.

Kleine verrassing heb ik nog in petto wat betreft eigen initiatieven, maar daar hoor je dit weekend nog over…

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Dit weekend heb ik beloofd om meer leerzame dingen op deze site te zetten, zonder belerend te worden. Maar ja, wat willen mensen in hemelsnaam leren van mij? Schilderen? Met computers werken? Bongo spelen? Grove taal functioneel toepassen? Graffiti spuiten? Ergens heb ik geen zin om een online leerschool te worden, daar is het echte leven voor bedoeld.

Afgelopen weekend heb ik een gezin gelukkig gemaakt en hun computers weer recht getrokken. Maar dat is niet zo moeilijk en als ik ga vertellen hoe en wat ik gedaan heb, kunnen jullie het zelf en heb ik geen uitstapjes meer. Trouwens, ik begin een leuke vriendenkring te krijgen daar in West Vlaanderen.

Deze week ga ik wat experimenteren met “online lesgeven”. Melissa, de dochter van mijn nieuwe vrienden, wil graag een website hebben en heeft nog het één en ander te leren voor het allemaal goed draait. Voor haar is het handig om wat hulp te hebben en ik kan eens proberen of het gaat via chat en mail.

Mijn web host, Zoidial Inc, heeft een systeem op de server gezet voor me en dat heet een ticketing-systeem. Dat houdt in dat je er een vraag kunt stellen en ik kan via dat systeem een antwoord geven. Die antwoorden worden gaandeweg bij elkaar verzameld, automatisch, en zo ontstaat er een ganse bibliotheek van kennis. Net zoiets als een wiki, maar dan echt interactief tussen gebruiker en beheerder.

Maar dat is een idee wat nog heel erg in de kinderschoenen staat en ik moet eerst het systeem goed onder de knie krijgen, maar het is best interessant als experiment. Ik heb gezien dat het intensief van PHP, jQuery, MySQL en zelfs wat Flash gebruikt maakt. Geek alert! Dat zijn dingen die de gewone mens totaal niet interesseren, maar mij wel meer mogelijkheden geeft om juist die mensen te helpen. Automatisch.

Ah, nog wat van die praat. Afgelopen week ben ik een online cursus begonnen in Ruby on Rails, een programmeertaal die ik beter begrijp dan bijvoorbeeld C++ of iets dergelijks. En het is zwaar Open Source en er kunnen heel toffe dingen mee gemaakt worden. Zelfs ganse websites kun je ermee bouwen en omdat het relatief nieuw is, geeft het een uitdaging.

Je kunt lezen dat het schilderen even niet aan de orde is, maar dat geeft niet. Ik ben aan het broeden op de opdracht die de Maestro me meegaf enkele weken voor zijn dood. Daarvoor ben ik muzieknoten en notatie aan het leren begrijpen, maar er komt nog een stuk over als er wat schetsen of probeersels klaar zijn. Het is niet eenvoudig om te leren, dat kan ik je wel zeggen.

De capo van de crew komt binnenkort logeren en dan is het geen waar dat er achter de computer gezeten wordt. We gaan dan de dedicatie aan de Maestro maken, wat mij zeer zal helpen bij de verwerking en me dichterbij zijn kinderen gaat brengen. Hun zijn zulke lieve mensen, daar wil ik betere vrienden mee zijn.

Hoe langer ik hier woon, des te betere sociale omgang is er aan het komen in mijn leven. En ook al kan ik die mensen niet altijd alles bieden, het geeft een gevoel van vooruitgang. Nu zoek ik ze wel uit, zenne. Geen van die mensen is vies van een fuif, maar wat ik wel merk aan ze is dat ze oprecht zijn. Allemaal.

Ik ben ook minder kritisch aan het worden. Het hoeven niet allemaal computer-freaks, kunstenaars of graffiti spuiters te zijn. Door meer open te zijn naar andere mensen hun geest, laat ik zelf ook veel meer toe in mijn hart. Hier. Toch een les gegeven in deze post.

Ik ben aan het leren omgaan met mensen, het aanvaarden van vriendschappen, nieuwe, en het meer openstellen van mijn hart. Maar ik sluit ook dingen uit, moet ik toegeven. De muze hoeft voor mij niet meer, hoe graag ik haar ook zie. Ze is of altijd ziek, heeft amper tijd en ergens heb ik het gevoel dat ik haar niet kan vertrouwen. Trouwens, wat moet ik met een getrouwde vrouw? Niks. Mijn definitie van muze zal de komende weken bij-geschroefd worden naar iets wat meer elementair is, niks diepgaand of een vals idee van liefde.

Het mooiste zou zijn als ik een meisje tegenkwam. Gewoon een dame die, naar mijn idee, normaal is, die gewoon wil leven en dat wel aan durft met een jongen als mij. Van het weekend zag ik twee mensen die elkaars naam op het lijf droegen, tatoeages en als ik ze zo aanhoorde, zag spelen en zo voort, dat wil ik ook. Niet perse die tekeningen, maar wel die toewijding en trouw. Prachtig.

Veel dromen, veel te doen en een leuke toekomst. Dat heb ik. Dat ben ik.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Wanneer kunstenaars bij elkaar kruipen voor wat gezelligheid, dan wil het wel eens voor komen dat er lekker gekookt wordt, geflaneerd langs terrasjes en een occasionele grap die uitgehaald wordt. Maar zet er drie bij elkaar zoals Jules, Anne en ondergetekende en het wordt een aangename fuif die weer lang geheugd wordt.

Afgelopen vrijdag belde Anne op met de mededeling dat ze niet zo lekker was en dat Jules wat uit zijn hum liep. Ikzelf zag het weekend hier niet zitten met al die drukte om totaal niks en de praatjes die daar bijkomen. Dus was het tijd om eens een weekend op pad te gaan naar die twee lieverds.

Nu was het de bedoeling dat alleen de zaterdag gebruikt werd voor een samenzijn, maar ik weet wel beter, dus gingen er wat logeer-spullen mee. Tandenborstel, verse onderbroek, lenzen-vloeistof en wat speelgoed om me mee bezig te houden tijdens de stille momenten. Heel even twijfelde ik of de bongo’s ook mee konden, maar ik heb er nog steeds geen reistas voor en ik ben zeer zuinig op mijn meisjes.

Afijn.

“Heb je zin om te koken?”, vroeg Anne. “Ja, natuurlijk, wat wil je eten?” “Tajine. En maak hem maar eens alsof je leven ervan afhangt.” “Okee, dat lijkt me geen probleem. Ik zal er eens eentje maken waar ze in de restaurants jaloers op zijn.” “Goed zo, doe maar eens flink je best, Jules en ik willen verwend worden.”

Kijk, lieve lezers, ik wil niet stoefen, maar in de afgelopen eenendertig jaar is er veel geleerd over koken. Mijn lieve mama heeft me de beginselen geleerd en al snel begon ik zelf te ontdekken: geuren, smaken, kleuren, textuur, alles wat eten lekker of vies maakt drong in de hersenpan door. Een ontdekkingsreis die nog steeds niet is afgelopen.

Bij een tajine is het meest belangrijke textuur-samenstelling en de balans in geur en smaak is zeer nauwkeurig, maar eenvoudig om te maken. Voor de verschillende hardheden gebruikte ik deze keer amandelen, sesamzaadjes, dadels, rozijnen, kip, tomaat en couscous. Eigenlijk zijn dat gelijk de hoofd-ingrediënten, maar dat is de essentie ervan: niet alleen smaak telt.

Op de volgende foto zie je hoe ik heb verwerkt:

Wil je het recept, ditmaal helemaal zelf gemaakt, dan stuur je me maar een mail en ik stuur je “het geheim van lekker eten” terug. De twee lieverds aten hun vingers erbij op en zelfs de volgende dag waren ze nog in de wolken van het lekkers. Om heel eerlijk te zijn: ik vond het wel gaan.

Maar het gaat niet om het eten en koken alleen, deze samenkomsten. Het gaat om kunst en vrije expressie, iedereen mag zeggen wat hij of zij denkt, voelt en laat werken zien, die op hun beurt weer beoordeeld worden en richtlijnen of adviezen worden aan de hand daarvan uitgewisseld. Bij dat laatste heb ik niet zoveel te zeggen, want ik ben bij lange aan niet zo goed als Jules en Anne haar werk bestaat uit andere mediums.

Maar toch, het is goed om dit soort dingen te hebben als mens en als kunstenaar. We zaten buiten in de tuin tot in de extreem vroege uurtjes, lang leve het mooie weer en het was één van de leukste avonden die we hebben meegemaakt. En het zijn er al heel veel, hoor en begint een traditie van jaren te worden. Bijna twee jaar doen we dit al en het zal niet snel stoppen.

Vakantie.

Bij leven en welzijn zit ik dit jaar in Kokszijde, nabij Panne, voor een tijdje om even op orde te komen. Een vriendin van ons heeft daar een joekel van een appartement recht aan het strand en jullie anti-held-op-sokken gaat daar de beentjes even strekken. Eens zien of ik de muze stiekem mee naar binnen kan smokkelen, die zou een uitstapje als dat wel waarderen.

En ditmaal zal er een andere feestelijke aangelegenheid moeten vallen voor dit spektakel. Op twaalf september heb ik eigenlijk een familiefeest, maar dat is precies tijdens de vakantie aan zee. Ik geef even de voorkeur aan de zee, want ik heb al geen degelijke vakantie gehad in jaren.

Ooh, wat ben ik blij met mijn vrienden, al die leuke momenten en tijden samen zijn als goud voor me. En aan hun reacties te horen, ben ik ook aardig welkom. Gaaf, he? Een sociaal leven met mensen van mijn eigen allure, gedachten en creativiteit, dat geeft wel energie hoor.

Terug naar de dagelijkse gang van zaken.

Straks zal het bed zeer dankbaar ontvangen worden. Je snapt wel dat ik niet zo heel veel geslapen heb, zeker niet na die terrasjes. Ik wist niet dat de “touch” er nog was. Allebei de dagen kwamen er vrouwen naar me toe en vroegen me van alles, liepen te flirten, noem het maar. Alleen ditmaal speelde ik het cool en deed alsof ik zeer moeilijk te krijgen was.

En al wat er gebeurde was dat ze me alleen maar meer aanspraken. Ik heb wel eens geleerd dat je niet moet jagen, omdat de vrouwen dat ruiken. Dit ging er soms wat overheen en begon ik het jagen van de dames niet leuk te vinden. Okee, niet helemaal, maar je snapt me. Het hoeft niet overdreven te worden.

Laat mij maar schilderen, knutselen en koken, dat is al meer dan genoeg dames. En voor de lik en de smeer ben ik nooit verder weg dan een telefoontje. Hihihi. Het is nu beter om te stoppen met schrijven, maar die ene met dat witte kleedje, die mag zeker nog eens langskomen.

Scheun poepke.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Image via NASA

Nadat de klusjes gedaan waren, at ik wat en zette me neer om een film te kijken. Meestal lukt het me aardig om geconcentreerd te blijven, even het constante aan-uitzetten van de film, het door de tuin heen wandelen en in mijzelf babbelen niet meegerekend. Elk werk van me wat er hier in huis hangt, ligt of staat is bekeken. Dat moest.

Momenteel ben ik wat onrustig en weet niet zeker of het correct is wat er door het hoofd heen raast. Maar elke keer wanneer ik het denk, krijg ik de bubbels in de buik en weet dat het de goede richting van denken is. Het is hetzelfde gevoel als verliefd zijn, maar warmer en meer aanhoudend. Bij de liefde vorm ik me een beeld van diegene waar ik van houd op dat moment, maar bij schilderen is er geen beeld.

Juist dat gevoel, meer niet. En nu is het gecombineerd met denken, een patroon vinden. Dat gebeurt wel vaker, meestal nadat de geest een behoorlijke belasting heeft ondergaan. En ondanks de gebeurtenissen van afgelopen tijd, ben ik eigenlijk behoorlijk positief, niet depressief of iets dergelijk. Het is een dwangmatig iets.

Wat ik begin te zien in mijn werk is een regelmaat van onderwerp, maar elke keer vanuit een andere hoek en het verbaast me. De fascinatie voor het universum is enorm, maar mijn geest is op zoek naar iets anders, naar de schepping, het ontstaan van alles. Een reeks over de Big Bang is maar een onderdeel van een nog grotere reeks. Het is een zoektocht, een weg, met als doel?

Niemand weet zijn doel, zijn uiteindelijke einde, behalve de dood. Maar dat is nu niet aan de orde, het gaat hier over het ontstaan van alles, het begin van elk facet van het universum, zelfs ons bestaan. Dit gaat veel verder dan de verhalen die geschreven zijn in oude geschriften of in de laatste ontdekkingen door de wetenschap.

Het maakt het niet intellectueel of wijs, maar er is nieuwsgierigheid en een drang om te kunnen visualiseren van dat allereerste begin van alles. Maar waarom juist dat? En wat is het toch dat ik steeds het beeld wil zien van wat ervoor was? Mijn geloof in een recycleren van alles heeft altijd wel bestaan en ging tot extremen.

Toen ik heel jong was, zeven jaar, deed ik mijn dekens en lakens eens heel strak rond mijn lijf en probeerde te voelen hoe het was om een farao te zijn die gemummificeerd was. Het vroeg kunnen lezen en alles willen weten heeft wat gekke kantjes. Maar die fantasie ging zover dat ik begon te denken dat het me overkomen was. Gelukkig doe ik dat nu niet meer, maar het is wat vreemd voor een jongen van die leeftijd om zo te denken.

Die periode was best vreemd, want ik heb nog iets geprobeerd wat enigszins afwijkt van het normale gedrag. Op het voetbalveld achter ons huis lagen wat balken en ik maakte van twee een kruis en ging erop liggen, armen gespreid en ik beeldde me toen in hoe het voelde om dood te gaan als Jezus. Nog steeds snap ik die drang niet en het was heel bewust, neem dat maar aan, lieve lezer.

Projecteer de twee voorgaande paragrafen eens op mijn zoektocht naar het begin van alles. Zowel de dood van een farao als de dood van een profeet hadden beiden een symbolische betekenis. Ze gingen beiden een nieuwe fase in, een meer verheven fase wel te verstaan en van beiden werd geloofd dat ze in een nieuwe toestand zouden verschijnen. De farao als een god, de profeet in een terugkomst naar aarde.

Waarom hebben die dingen mijn leven altijd beïnvloed? Hoe komt het dat ik niet domweg alleen maar met Lego kon spelen of kleurboeken verknallen? Wat is er aan de hand? Ben ik door aan het draaien en overdrijf ik de verbanden of juist niet? Begint er juist een patroon te voorschijn te komen wat me meer kan vertellen dan hetgeen ik kan schrijven momenteel?

Mijn eerste tatoeage is ook zo’n mooi voorbeeld. Het is de enige uit een boekje wat bij zo’n kunstenaar ligt, de catalogus voor permanentie. Ik koos een tribal versie van een feniks, de vogel die constant opnieuw ontstaat. En niet omdat ik de tekening zo mooi vond, welnee, het ging om het terugkomen, het opnieuw ontstaan. En het moment dat ik de prent zag staan, wist ik dat die het moest worden, de tatoeage voelde gewoon goed aan.

Dat zijn gekke dingen, zeker als ik alles achter elkaar leg. Men zou het waanzin kunnen noemen, maar ik geloof niet dat ik zover weg ben, want dan zou het al mijn hele leven zo zijn. Dat ik abnormaal ben, is me maar al te bekend, maar de dingen die ik hier beschrijf zijn een waarheid voor me, ze betekenen iets wat belangrijker en groter is dan mijzelf en ik kan het nergens aan relateren, laat staan de bron ervan achterhalen.

En de dingen die ik deed toen ik een kleine jongen was, gingen vaak elke normale mens te boven. Niet zozeer verstandelijk, maar wel in de zin van begrip. Er zijn niet zoveel kinderen die experimenteren met voodoo of het systematisch uitroeien van padden kolonies. Ik wilde alles weten van die dingen: hoe het werkt, waarom het zo werkt en of het werkt. Dat moest en moet.

Die tijd uit mijn jeugd, de zoektocht naar destructie, is verworden tot een van schepping en al de magie daar rond. Een ander uiterste, maar niet minder fascinerend. Het waarom van al die dingen zal ik waarschijnlijk nooit te weten komen, maar dat is eigenlijk een doel. En dat hoeft dan ook niet, de wegen erheen zijn de werken en studies die ik creëer.

Wat is de volgende ommekeer?

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Muze, wordt gauw beter. Ik mis je mooie blik en zachte stem…

Volgende keer eens Koreaans in plaats van sandwiches?

Vandaag nam ik het besluit om eens een fotoalbum te laten zien aan mijn muze, want zo kan ze visualiseren waar ik vandaan kom, hoe ik opgroeide. Gisteravond daagde ik haar uit om gelijk erachter te lunchen, waarmee weer een uurtje bij haar zijn en kunnen praten was gewonnen. Het heeft echt niet veel intellect nodig, hooguit een lieve glimlach en een knipoog om haar te overtuigen.

Ze leert me iets: dat warmte en liefde in vele vormen komt, dat het accepteren ervan een zegening is, maar vooral ook dat bepaalde scherpe randjes niet hoeven. Hoe meer gesprekken en wat al niet er zijn geweest, des te milder word ik naar mensen, maar vooral ook leer ik naar mijn eigen hart en wil handelen. Als ik denk dat iets teveel is van het goede, laat ik het achterwege. Zowel in het maatschappelijke leven als met mijn kunst is dat nu.

Dat is geen egoïsme, maar een gezonde dosis onderscheidingsvermogen. Een voorbeeld van dat milde: wanneer iemand een middelvinger opsteekt, merk ik op dat het een gebrek aan vocabulaire is en dus een behoorlijke mate van domheid indiceert van de persoon die de vinger laat zien. Net als schelden, bijvoorbeeld. Maar, ik zeg het wel op een rustige toon en laat een enigszins sardonische glimlach zien, puur als benadrukking van het domme van degene tegenover me.

Dat werkt.

Iets anders wat er momenteel gebeurt in mij is het nadenken voor ik wat doe tijdens het schilderen. Het zijn immers geen verwerkingen meer van herinneringen, emoties of gedachten, maar compleet nieuwe concepten. Dat geeft enorm veel ruimte om te werken en een vrijheid die daarvoor nog niet heb ervaren. In wezen wijst ze me op iets wat ik mezelf altijd ontzegd heb: geestelijke en intellectuele vrijheid, een basisrecht van ieder mens.

Ik moet me hier beter leren formuleren, want eigenlijk is hetgeen wat ze doet inspireren, de vrijheden die verworven worden zijn eigen veroveringen, inzichten en denkrichtingen. Zij is meer een veiligheidsgordel, zodat de gedachten en dergelijke niet uit de hand lopen. Ik sta erom bekend om ergens te snel in te duiken of veel teveel hooi op de vork te nemen, met de bekende gevolgen van dien.

Hoe toon ik dankbaarheid? Door te zijn en blijven wie ik ben, want dat is het enige wat ik echt bezit. Materiaal is nooit van een mens, dat is de illusie van een eigenwaarde, een afmeting aan anderen, die op hun beurt hetzelfde doen en dus vals is. Zie het als het afbetalen van de schuld van een creditcard met een ander stuk plastic. Materiaal heeft in onze wereld geen waarde, want deze is verzonnen.

Ik dwaal af.

Het laten zien van een deel van je jeugd middels een fotoalbum geeft absoluut geen compleet beeld, ondervond ik. Nu zijn foto’s maar momentopnamen en laten ze geen totaalbeeld zien, maar ze kon wel een indruk krijgen van de omgeving, de mensen in de verhalen en vooral ook hoe ik reageerde op sommige zaken. Door de visualisering van herinneringen middels foto’s te doen, is het makkelijker om afstand te nemen.

Een album is zo dichtgeslagen, weliswaar escapisme, maar het is beter vluchten dan in een wereld vol drugs, alcohol en medicijnen. Daar zijn genoeg gevallen van bekend in mijn directe omgeving. Mijn vlucht is beeld en woord, een fantasiewereld vol mogelijkheden om iets te maken wat echt van mezelf is en de liefde die erin gestoken is, eruit komt middels prikkelend resultaat.

Sinds ze mijn muze is, verandert er veel in mijn hoofd. De ruimte die erin kwam door de therapie en hulp, wordt nu efficiënt en creatief gebruikt. Dat geeft me het gevoel een mens te zijn, een compleet iemand, niet een instrument, niet een slaaf. Gewoon een mens die zijn plaats weet in dit universum en in deze tijd.

Niet mijn plaats in de maatschappij.

Dat is keihard een illusie, net als die van jou, je buren of de hond. In een maatschappij, welke ook, wordt jouw plaats bepaalt van buitenaf en niet van binnenuit en dat vind ik onacceptabel. Dat is ook niet aan de muze om te helpen accepteren, mijn wereldbeeld is nu eenmaal zo en zal zo blijven zolang onze leefwereld is zoals het is.

Het is mij veel liever dat ik niet meedoe in de maatschappij zoals het nu is, dan verplicht de dingen mee te doen om maar enigszins erkenning te krijgen. En is het bord daarmee gevuld? Welnee, dat gebeurt middels slavernij, onderwerping van jezelf is de enige methode van overleving wordt ons al heel lang duidelijk gemaakt.

Niet bij deze mens. Niet bij mijn eventuele kinderen of wat er ook moge komen. Zo moet mijn toekomstige vrouw ook zijn, zonder enige onderwerping aan hetgeen ons opgedrongen wordt, zonder enig schroom om tegen de stroom in durven te zwemmen, als het doel nu eenmaal stroomopwaarts ligt.

Niets van alle goede dingen in dit leven zijn makkelijk om te halen, daar is echte vechtlust, doorzettingsvermogen en een oprechte wil voor nodig. En lunchen met de muze laat me inzien dat het allang in mij zit en dat het tijd is om ze te utiliseren.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.