Maternitus

“Wat er in het hoofd van een kunstenaar omgaat.” Het gonst al bijna drie uur na, deze uitspraak van iemand die ik ken via het internet. Veel, lieve dame, heel erg veel. Tot op het verwarrende af aan gromt het, huilt het, lacht het. Van het een naar het ander in een razend tempo: zoveel gezien, te zien of door de haast overzien. Totdat het soms een ware chaos wordt. Het kan niet anders dan zo, de dagen lijken sneller en sneller te gaan. Hoe meer emotionele gebeurtenissen er plaatsvinden, des te hoger ligt het tempo van de tijd. Ik begin te begrijpen hoe dat mensen vroegtijdig aan hun einde komen: hun hersens gaan te snel. De wereld gaat te traag.

Beetje bij beetje raap ik mij bijeen en stel een doel. Dan loopt het vast: alles is al gedaan, herhalen is voor hen die vergeten. Wat kan een mens nog doen in een leven bij een dergelijke conclusie? Vernieuwing is weer al een herhaling, van anderen of met andere middelen. Saai. Waar is de uitdaging? Zit die nu in vorm, kleur, textuur of emotie? Of is dàt juist het leven? Ik weet het niet en wil het ook niet weten. Afsluiten, stoppen, nieuwe start, mooi begin. Dat dacht ik twee maanden geleden ook, maar de mens verwerd van haar alles tot een wegwerp voorwerp. Niet meer nodig, kan het niet aan, verdwijn. Opgelost.

Nu is het zaak om over die pijn heen te komen, te vergeten en weer leren omgaan met stilte, orde en regelmaat. Dromen belagen me elke nacht, niet over vrouwen, niks erotisch, al zijn het avonturen die hun weerga niet kennen. Continenten die nooit bestaan hebben, worden zonder veel moeite verkend. Nieuwe gezichten bekeken. Ik houd een hand vast en merk dat het de punt van het dekbed is, schrik voor het gemak even wakker en zit overeind. Dan maar een sigaret. Lange uren komen eraan: de donkere straten zijn stil en toch hoor ik ze roepen. Niet naar mij, maar naar leven.

Ik zucht en neem een slok water. Inspiratie komt voort uit verdriet. Dat is mijn credo en lijkt nu de grootste leugen in het bestaan. De uitspraak van de dame echoot weer door het hoofd. Zoveel en toch niets. Er moet een richting komen, niet zomaar een doel. De richting bepaalt meer de reis dan het eindstation, wat altijd hetzelfde is. Realiteit leert me dat een doelstelling nooit gehaald wordt, maar altijd bijgesteld. Wat te doen?

De maatschappij gilt om wakker geschud te worden. Maar hoezeer het ook aan het hart gaat, er is geen focus, het is teveel wat om aandacht schreeuwt. Laat me met rust. Maar dat gaat niet, ik ben er een onderdeel van en het beïnvloedt dit leven nu ook. Dat deed het altijd, maar ik wilde er boven, naast, voor of achter staan. Langzaam maar zeker krijgt de conformering met leeghoofden een grip op mijn bestaan en ik haat het. Al die stompzinnigheid, die voorkeur voor illusies en het idee beter te zijn dan de rest, al die onzin kan me gestolen worden.

Zal ik weer gaan reizen of is dat een vlucht? Een andere vrouw is geen optie, het gezeik is me beu. Nu herhaal ik mezelf. Stop. Er. Mee.

Zou er een wereld bestaan waar miserie een keuze is en geen overkomen? Nee, dat zou het leven juist weer te makkelijk maken, het moet wel een sport blijven, uitdaging bieden. Het moet gillen om eigen vormgeving, zingeving en inhoud. Dat laatste ben ik ten eerste zelf en mag niet afhangen van iemand anders. Eigen keuze, ook met dat. Opdringerigheid hoeft niet, hoe lekker het ook kan aflopen, dat is lust, vulgair hedonisme. Nee, ik wil weer terug naar het subtiele, het verfijnde. Alle zintuigen aan de bron van levens-genot. Zo moet hedonisme zijn: dienend, niet leidend of opgelegd.

Een dag verder en weer een poging wagen tot schrijven levert plots een andere woordkeuze op, een andere toon en zelfs een andere insteek. Beter of niet, het gevoel achter het schrijven is plots veranderd. Vrienden zorgen ervoor dat de miserie even wordt vergeten, dat de verwarring weer een orde wordt en de liefde verhuist van missen naar creatie. Ik denk alweer aan die woorden van de dame van het internet en glimlach zachtjes en verholen. Hoe publiek ook, het geeft ineens een inspiratie tot verdergaan. Stilstand is achteruitgang, uitstel is afstel. Dat kan en mag niet.

Dan maar met het harem, zo noem ik een groep dames die ik ken, de stad in gaan. Op jacht naar gezelligheid, materiaal, vrolijkheid en een gevoel van waardering. Met alle vier werd ik overladen en zit nu weer thuis: scharen, verf, papier, vrolijke muziek en een grote zak snoep als bonus voor het (min-of-meer) brave gedrag voor me. Alleen het papier en het snoep was meegenomen als materiaal, de rest was hier al. Het mentale deel is me wijselijk ingegeven door de dames: ik ben van de vloer geweest, heb een leuke tijd gehad, weet nu weer dat dit niet de juiste was en moet verder gaan met mijn missie en belofte. Ze hebben gelijk, hoe zeldzaam ook voor vrouwen, maar in een groep lijken ze meer overtuigend. Groepsdruk? Overmacht? Of gewoon overdonderend veel schoonheid waar niets tegen in te brengen valt? Alle drie.

Straks slinger ik dit digitale ding uit en vergeet even het bestaan van enen en nullen. Virtueel wordt reëel. Kaartjes maken. Grafiek en collage. “Vier euro het stuk”, werd me ingefluisterd. “Vraag dat maar.”

Maternitus.

Ik laat het boek even rusten op de bovenbenen en sluit de ogen, bedoeld voor een moment van nadenken, maar uitmondend in een hazenslaap. Een loomheid bekruipt me en elke beweging lijkt stroperig traag te gebeuren. Het gekletter van de regen is een wegebbend geluid en een droomwereld maakt zich meester van me.

Dit gebeurt wel vaker en omarm ik als een meditatief moment, een reden van de geest om zich even op orde te stellen. Na een bizar heftige week zou je voor minder indommelen, de wereld even laten voor wat het is. In het hoofd merk ik een verstikkende deken van niets op, die langzaam maar zeker ervoor zorgt dat de gelezen feiten en bedachte frasen onbelangrijk worden. Het doet er even niet toe of een lichaam nu losstaat van een geest of niet. Eensgezind laat het zijn kracht zien, die metafysische orde doet wat het moet doen en maakt van mij een mak lam.

Telkens wanneer een droomwereld wordt betreden, hoop ik op een ontmoeting met de terugkerende figuren die daar huizen. De veranderingen van leven, dromen en hoop zorgen ervoor dat er nieuwe bewoners hun intrek nemen en mij met compleet nieuwe dingen versteld doen staan. De gezichten ken ik stuk voor stuk, maar ze zijn niet uit de werkelijkheid die ik ervaar. Hoe realistisch ook, ik weet dat het raadgevers zijn uit een fantasie die ontsproten is aan de waanzin van mijn bestaan. Ze zorgen voor een leidraad, een constante die mij bij elke exces behoedt voor dwaasheid of onzinnigheid.

Het tintelen in de voeten maakt me weer wakker en voelend aan de koffiemok weet ik dat de ogenschijnlijke eeuwigheid niet langer dan enkele minuten omhelsde. Ik neem een slok en probeer de smaak van de suiker tussen de overmaat van bitterheid te ontdekken, als een woestijn reiziger op zoek naar een oase, een welkome verandering of impuls die een zelfbevestiging is van levend zijn. Waarmee een mens zich bezig kan houden en telkenmale een reden zoekt voor zijn handelen, lijken allemaal prikkels die me erop wijzen dat ik besta. Hoe klein ook, de waarde wordt er hoog van ingeschat.

Het boek wordt terzijde geschoven, geschokt zie ik dat de zucht naar kennis en het indommelen een gevaar betekenen voor de geplande aardse beslommeringen. Er zit een voordeel aan vroeg opstaan: het geeft meer speelruimte qua tijd. Zelfs een kunstenaar heeft een agenda waaraan hij zich dient te houden en quasi mopperend loop ik naar de douche. Ik was mij graag, het water heeft een rituele functie en elke plens zie ik als een zuivering van mijn denken en voelen. De negativiteit wegwassen, als een steeds terugkerend doop-ritueel, ontdaan van alle dogma’s en elk denkbaar cliché wat maar ruikt naar religie. Toch is het gemompel niet aardig, niet hoopvol over de te verwachten frisheid, alsof het ritueel een sleur is geworden.

Ieder leven kent repetitie, herhalingen van dingen die het liefst uitgesteld worden, maar die bijdragen aan een zorgeloze praktijk. Door handelingen opnieuw te doen, keer op keer, behoud ik regelmaat, maar tevens een wanhoop, desperaat, dat het de hoofdzaak wordt. Het dienende wordt bediend, waardoor het streven verandert in een steeds verder verwijderend ideaal. Hoe een haalbaar iets verwordt tot een barricade voor zichzelf. Daarin schuilt een anti-creatie. Het is geen echte destructie, zie het als een ontbinding. Het werkt tegen, haalt virtuositeit uit het meest elementaire van mijn bestaan en geeft het gevoel dat de daaruit voortvloeiende luiheid zaligmakend is. Zodra dit de overhand krijgt, vrees ik dat het een ideaal op zich is geworden en het maken van mooie dingen tegengaat.

Om te breken met dat vastroesten, ga ik eens in de zoveel tijd los. Dan verlaat ik mijn principes, de geest mag even met vakantie en het intellect krijgt de, al dan niet, verdiende rust. Dat losgaan wordt me niet in dank afgenomen door sommige mensen die ik ken, maar wat me daarbij opvalt is dat het mensen zijn die al heel lang zijn verzwolgen door hun eigen luiheid en waarbij het meest hoogdravende aan ontplooiing en creativiteit zich uit door oeverloos te ouwehoeren over dingen die niet meer zijn. Niets doen geeft blijkbaar een heimwee naar het verleden, melancholie die verandert in de reden van het bestaan. Door juist dat los te laten, krijgt de geest kans om zich te herordenen, opnieuw te ontplooien en zet het lichaam aan tot nieuwe acties. Beter, hoger, zuiverder en doordrongen van passie.

Soms omhelst dat loslaten meer dan een tijdelijke uitstap in het hedonisme, dan komt er de bezinning zoals hierboven beschreven. Wat moet ik dan doen? Die mensen wijzen op hun bekrompenheid van geest? Hen proberen duidelijk te maken dat wat hun vooral tegenhoudt de eigen onzin is, de ingebeelde barricades van hun zorgvuldig uitgedroogde en verteerde bestaan? Die mensen laat ik dan het liefst even achterwege, dat zijn blokken aan het been die er het genoegen uithalen om jou te besmetten met hun eigen kortzichtigheid. Volk wat niet zonder dat misnoegen kan, hoort niet in mijn wereld thuis en haal ik dan ook weg als een splinter uit de vinger. Het doet even zeer, maar het voorkomt ontstekingen en het wegrotten van inspiratie.

Het boek verhuist naar de salontafel, de vingers worden gekraakt en met een diepe zucht verwijder ik denkbeeldig die negatieve elementen. Op jacht naar een bijbehorend ritueel zie ik dat de afwas al twee dagen op me wacht, het losgaan brengt wel een instorten van verantwoording met zich mee. Het vuil wat straks door de gootsteen spoelt, is het vuil wat zich probeert vast te hechten aan mijn oppervlakte. Heet water wat er voor zorgt dat straks weer helder en fris gebruik gemaakt kan worden van die voorwerpen, waarop zich telkens weer dat vuil vestigt. Wat weer verwijderd wordt.

Mijn taak is het niet om de leemtes van anderen hun bestaan op te vullen, maar om die van mijzelf vol en bruisend te houden. Dat wat een ander doet of denkt is dan niet aan de orde, ergo, dat is nooit aan de orde en bekijk ik met pretlichtjes in de ogen. Het is geen mededogen, geen medelijden, nee, het is een vorm van vermaak. Ondanks dat ik het verguis, is het een bron van humor en plezier voor me. Tot aan het sadistische toe kan mijn grijns dan gaan en kijk ik uit naar het verderzetten van grenzen, zodat het nutteloze van hun bestaan nog erger wordt. Een karikatuur van dat wat ik zo haat, geeft mij de reden om door te gaan. Meedogenloos, maar uit liefde voor het Zijn.

Maternitus.

Wat wil ik nu? Werken met Linux, web design, schilderen, lesgeven, kinderen helpen, het is zoveel wat ik kan en mag, dat ik de bomen soms niet meer door het bos zie. Deze morgen begon ik met de eerste, aarzelende, stappen naar buiten en de focus lag op het werken met kinderen.

Dat is omdat die jonge gasten een vreugde zijn, nog onbevangen en meer dan nieuwsgierig om dingen te leren. Hun geesten zijn nog niet al te vervuild met de teleurstellingen en frustraties die wij volwassenen kennen. Ik zie een kans om die jonge mensen iets unieks mee te geven, namelijk een creativiteit en fantasie, een lust om buiten te spelen en bezig te zijn met dingen die constructief zijn.

Natuurlijk zijn dat soort dingen er al, zoals scouts, maar naar mijn idee is dat ook niet alles. Wat mij de afgelopen weken opviel was dat de kinderen totaal niet goed met computers om konden gaan, hooguit wat chatten, mail versturen en surfen. Verder niks. En dat terwijl technologie heel tof en inspirerend kan zijn.

En het is te gebruiken in het buitenleven, bijvoorbeeld een hut ontwerpen op de computer en hem daarna zelf bouwen. Of met afval iets maken, bijvoorbeeld kunstobjecten, waarbij ze twee dingen tegelijk leren: creatief zijn en recyclage. Met dat laatste leren ze ook gelijk verantwoordelijk omgaan met het milieu, iets wat we nogal vergeten te doen.

Enkele jaren terug zag ik een optreden van Stomp, een percussie-groep uit New York die met gewone materialen muziek maakten. Dat zou ook kunnen met dingen die weggegooid worden, gewoon ombouwen tot instrument en dan muziek leren spelen erop. En dan na een week of twee aan de ouders laten zien wat ze geleerd hebben, wie zou er niet trots zijn op zijn kleine als ‘ie een dergelijke verwerving ziet?

Het is druk zoeken momenteel naar plaatsen om zulke dingen te doen en wanneer mensen uit de omgeving hier iets hebben of weten, zou het tof zijn om een mail te sturen. Ik wil graag iets goeds doen voor de maatschappij en volgens mij zijn de mogelijkheden legio, maar ik weet ook niet alles (gelukkig maar).

Vanaf vandaag probeer ik drie keer per week een stukje te schrijven waarin het inspireren en motiveren van kinderen het onderwerp is. Niet op een belerende manier, maar gewoon gekke verhalen, handleidingen hoe je zelf een instrument kunt maken, noem het maar. De toonaard van de site zal ook wat milder worden daardoor.

Alhoewel. Ik weet dat er veel jonge mensen hier komen lezen, filmpjes kijken of gekke plaatjes downloaden, dus met die toonaard zal het misschien wel meevallen. Minder expliciet hoef ik niet te worden, want dan ben ik mijzelf niet meer en is niet overtuigend. De nadruk van de onderwerpen zullen dus wat meer naar de belevingswereld van jonge mensen gaan.

Allez. Genoeg gewenst.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Hier is een mooi voorbeeld van wat kan met emmers en stokken, om te beginnen:

Wat te doen wanneer iemand net terugkomt van twee zeer goede vrienden; geest, hart en buik aardig gevuld met al het goede een mens kan hebben in het leven? Er is een twijfel tussen nog wat extra humor consumeren, muziek luisteren of iets schrijven. Het besluit viel op alle drie, waarvan de laatste twee tegelijk, uiteraard, anders is dat hyperkinetische image van me naar de vaantjes.

Gisteren was ik uitgenodigd bij Jules en Anne en het was mijn beurt om te koken. De keuze viel op tajine, een manier van bereiden uit Afrika. Anne had al een jaar zo’n mooi ding staan en er geen heerlijkheid mee gemaakt. Het idee was er al een tijdje om haar te laten zien hoe zoiets werkt en met wat voor kruiden in dat mooie continent wordt gekookt.

Na wat puzzelen en uitproberen, presenteerde ik haar een eenvoudig gerecht uit Marokko: kip tajine met dadels en geroosterde amandelen (recept is aan te vragen via email). Ik had het recept geleend van het web, maar dat was origineel met lamsvlees. Dat liet het budget niet toe, dus paste ik het aan kip aan. Toch fijn als je iets weet van smaak, textuur en koken.

Uiteindelijk bleek het wel goed te zijn, al waren Jules en Anne vol lof, ikzelf hield er wat reserves over. Kleinigheden als de behandeling van de kip en de amandelen, bijvoorbeeld. Maar goed, de twee lieverds zeiden allebei dat ze de creatie vergeleken met eten uit een zeer goed restaurant: alles in balans, leuk spel van textuur, smaak, kleur en onverwachte sensaties die plezierden.

Zeiden de vriendinnetjes het ook eens op een dergelijk gedistingeerde toon. Misschien moet ik ze toch eens in de slimmere en meer artistieke kringen gaan zoeken… Oei, al gevonden, maar dat is de muze, dat is anders, dat is meer verheven. Gewoon verkering wordt een sleur, dat geeft gezaag, maar niet met de muze. Afijn, ze zal me gaan uitnodigen om eens wat beter mijn best te doen voor de volgende lunchafspraak.

Het is fijn om complimenten te krijgen, maar ik discussieer liever met de twee schatten uit Gent. Over kunst, muziek en de dingen van de wereld. Het eerste is meestal het leukste deel van alle gesprekken: dan worden werken, foto’s ervan en schetsen tevoorschijn gehaald en beginnen de zwepen te knallen op een lieflijke manier.

We proberen elkaars kennis van materiaal en technieken uit en tegelijk vragen we elkaar de oren van het hoofd af “hoe zoiets toch gedaan wordt”. En dan begint het mooie spel: het maken van hypotheses over het samengaan van technieken, materiaal, kleuren en vormen. Dat is een heilig moment: dan wordt er in groep geschilderd, in gedachten en met woorden.

Het samen een herenhuis huren kwam weer ter sprake en het lijkt wel of Jules en ik onze gedachten erbij hebben. Natuurlijk is het sjiek om heel goedkoop iets wat tof is te hebben, maar er zitten meer consequenties aan vast dan samen iets huren. Het is ook samenleven, wat ik keer op keer mag beleven als een impregnatie van de geest. Met het verschil van mijn huidige woonsituatie: dan kiezen we voor elkaar, wat nu helaas niet het geval is. Maar goed, daar word ik hard van.

Er vlogen vele dingen over de tafel, de gedachten wisselden met de snelheid van het licht, inspiratie bloeide op, een warme vriendschap is duidelijk voelbaar met deze mensen. Iets wat echt is, heb ik al in geen tijden meer meegemaakt wat betreft de mensen waar ik tussen zit of die “het goed met me ophebben op professionele manier”.

Ik denk dat, naast mijn directe familie, deze twee schatten, bij wijze van spreken, mijn indirecte familie aan het worden is. Ze verdienen een enorme waardering en het is tijd dat mensen hun werken zien. En kopen, want ze slaan de “living crap” uit de vele amateurs die dit lezen. Ofwel: ze weten wat kunst is, hoe het maken echt gaat en, gelukkig, ze vermijden al die leeghoofden die denken dat ze überhaupt creatief zijn…

Enfin.

Tajine was goed, Cava was goed te pruimen, de gesprekken waren nog beter en het samenzijn was een absoluut hoogtepunt van de laatste tijd. Terug aan het werk morgen…

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Je zou anders verwachten met dit weer, maar er is totaal geen zin om te schilderen. Ik ben de weg een beetje kwijt, lijkt wel en ik heb totaal geen idee waarom dat het zo is. Een schilders-blok? Zou dat bestaan? De reeks over de Big Bang speelt constant door het hoofd, welke verschijnselen moeten er nog gemaakt worden, hoe verbeeld ik ze, wat ga ik doen als het klaar is?

Het valt te zeggen dat ik eens moet leren om niet na de projecten te kijken, maar er gewoon inkruipen en daar blijven tot het af is. Dat scheelt onzekerheid, iets wat een beetje begint door te werken in mijn bewuste bestaan. Het gaat niet over mijn toekomst of geluksgevoel, het is echt het schilderen waar die onzekerheid heerst.

Afgelopen week is er een richting veranderd aan een opdracht, zoals je hebt kunnen lezen, maar daar bleef het niet bij. Spontaan begon ik te dromen over andere stijlen, kleuren en vormen werden vernieuwd, alsof er iemand zei dat ik naar een ander level moest gaan. Het doet zeer, zoiets, want op die manier komt er niets af.

Tijd voor een lesje in discipline.

Als het me ergens aan ontbreekt dan is het wel enige structuur en doorzettingsvermogen met het maken van mooie dingen. Te snel afgeleid door heerlijke vrouwen, meer zin om op het terras te zitten met dit prachtige weer of weer iets leuks tegenkomen in Linux wat “onderzocht moet worden”. Het lijken wel smoesjes om niet te hoeven werken.

Zelfs muziek maken is naar de achtergrond verdreven en waarom? Ik zal me snel moeten hervatten, want anders zak ik naar dieptes die zwarter zijn dan de meest donkere nachten. Er is geen zin in een depressie, het zijn kleuren die mijn dagen moeten vullen, er is al een periode geweest vol a-chromaten, dat leverde prachtige werken op, maar ook een negatieve geest.

Soms zeggen mensen tegen mij dat ik het meest toffe baantje heb wat er bestaat, maar ze beseffen niet dat het een balanceren is tussen heel extreme emoties. Net als in Zarathoustra ben ik een koorddanser die meters hoog boven de massa wankelt en danst op een draad niet dikker dan garen. Het gevaar is niet zozeer het vallen, maar de stappen die genomen worden, die veroorzaken de eventuele val.

Negatieve prospectie.

Dat is waar ik nu een beetje mee zit, er zitten weer angsten in mijn geest over de toekomst, over het werken en wat al niet meer. Het liefste zou ik de ganse dag willen vrijen, beminnen is een prachtige solutie voor een dip in het bestaan. Dat gaat nog wel komen, het is nu een kwestie mezelf bij de oren te pakken en rechtop te zetten. Vooruit, Maternitus, ook al wil je niet, passie vraagt daar niet om.

Die vraagt om onvoorwaardelijke trouw, dat je klaar staat wanneer zij dat wenst, er is geen mening, geen tegensputteren of kut smoes die dat weghaalt. Maar goed dat vrouwen niet zo zijn, alhoewel, voor hun zou het uitstekend zijn, maar dat terzijde. Daar kan ik hele bladzijden over volschrijven, maar niet nu.

Weet je wat ik ga doen? Niet de muze missen, maar haar voor de geest halen en zien wat ze te zeggen heeft in mijn gedachten. Een man weet pas wat ‘ie mist als ze er niet is, maar het is tegelijk een fout uitgangspunt, want ze zit in mijn hart en ziel, dus is het geen missen. Het is wel fijn om van iemand te houden, een vrouw die de dagen inkleurt zonder ook maar één kwast te hanteren.

Oh, muze, verlaat mij nooit.

Geef mij de kracht, nee, beter nog, laat mij zelf de kracht geven, immers, het is inspiratie wat u geeft, de wil om door te gaan. Ik zie beetje bij beetje een beeld ontstaan van de volgende werken. Niet alleen het denken aan haar, maar ook het schrijven zorgen ervoor dat denkrichtingen veranderen, dat enige negatieve gedachten verworpen worden, dat de liefde en passie weer ontvlamt.

Waar zou ik toch zijn zonder die prachtige werelden vol kleur en vorm? Ik wil het liever niet weten, want straks is het nog weg ook. Het is niet zomaar een toffe baan, het is een ziel kwestie, een vuur wat harder brandt dan de grootste liefde die er bestaat. Tenminste, in mijn bestaan toch. Ik zou zo graag eens romantiek willen schilderen, maar daar zit een dubbele bodem: voor mij is het al romantiek, liefde en al die dingen die ervoor zorgen dat er een gedrevenheid bestaat.

Zucht. Ik merk een verandering in mijn gemoedstoestand, eentje die veel beter is dan enkele paragrafen terug, dan enkele dagen geleden. Soms lieg ik wel eens, als mensen, ook zij, vragen hoe het gaat. Goed is niet altijd even waar. Niet altijd heb ik de behoefte om te zeggen wat er scheelt of zich afspeelt van binnen.

Wanneer ik haar weer zie, neem ik haar in de armen. Ze heeft geen woorden nodig om hetgeen te voelen wat ik voel, dat is het knappe.

Dank je, lieve muze, voor je bestaan.

Aan de slag nu.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

Wanneer mijn collega Anne langskomt, is het altijd een beetje feest. Ze is een super toffe dame, waarmee ik zeer goed plezier kan maken en over kunst praten. Ze maakt zelf ook grote abstracte werken en weet dus wat je tegen kunt komen tijdens het maken van die dingen. Natuurlijk is het zo dat we elkaar wat proberen af te troeven als we elkaar zien met de werken.

Ditmaal had ik ze goed tuk. De teller van de Big Bang reeks staat al op negen en nu kan ik ze wel één voor één laten zien, maar dan wordt het verhaal niet gezien, dan mist het context. Gelukkig woon ik zeer ruim, met name de gang hier is abnormaal groot (alles wel, maar goed) en was dit de beste plaats om alles neer te leggen. Zo kon ze er niet rond heen lopen, een beetje dwingen om het te laten zien zoals ik dat wens, hehehe.

Ze lagen uit en Anne kirde tevreden. Zo heb ik de vrouwen graag: wanneer ik ze kan behagen met die dingen waar ik goed in ben of toch zeker graag doe. Je snapt wel dat zoiets zich niet tot het schilderen beperkt, maar goed, dat was nu niet aan de orde. Eerst vond ze ze allemaal zeer mooi, maar dat komt door het overweldigende van de formaten en de groep.

Eén werk is 60 bij 110 cm groot, maar wanneer dat zo vlak naast elkaar ligt, de één nog harder aan het rocken dan de ander, maakt dat indruk. Geloof me maar. Normaliter is ze behoorlijk kritisch over het werk, iets waar ik om vraag, want anders maak ik geen vorderingen. Ditmaal toch niet, de visuele biceps deden blijkbaar goed hun best.

Na een paar koffietjes en flink wat sigaretten, besloten we om even op bezoek te gaan bij Sonja, een kunstenares die nog in de kliniek zit. Anne vertelde over het werk en de twee dames waren tevreden over de productie en vooral ook de energie die erin gaat. Het loven hield niet op, maar er moest een einde aan komen.

Eigenlijk vindt het personeel daar het niet zo leuk wanneer ik zomaar even kom aanwaaien, zeker buiten de bezoekuren om. Ze moeten me toch wel kennen, want aan dat soort regels heb ik lak. Er zijn nog wel meer regels, daar gaat het nu niet over, misschien is dat wel eens leuk voor een andere gedachten-gang.

Goed opgeladen ging ik weer naar huis terug en kwam de muze ineens langs. Ja, het feest kan niet op zo, hè? Na een leuke, korte babbel moest ze weer weg, helaas, die dame heeft best veel te doen op een dag. Ooit, met wat geluk, wordt ze mijn vrouw en dan zal het gedaan zijn met de drukte. Dan sta ik erop dat ze doet wat ze leuk vindt. Punt.

Tsjonge, het zal niet lang meer duren of er dient zich weer een tentoonstelling aan. De maestro is druk doende achter de schermen en wil er niet veel over zeggen. Het enige wat ik nu telkens meekrijg is dat ik goed en hard moet werken, mezelf compleet moet laten gaan en niet laten afleiden door zaken als fuiven en uitgaan.

Beetje spijtig met al die leuke vrouwen om me heen, maar het dient een doel. Kunst komt sowieso op de eerste plaats, de rest volgt vanzelf wel, wat logisch is… Dat zag ik bij de vorige tentoonstelling wel, het duurde niet lang of ik had al beet. Best spijtig dat het niet goed afliep, misschien toch iets meer kritisch zijn en niet te snel in praatjes trappen.

Ik ben toch benieuwd wat de maestro allemaal aan het uitspoken is, want vaak zijn het bijzondere verrassingen en ontmoet ik behoorlijk beroemde en belangrijke mensen door hem. Soms dagdroom ik er wel eens van dat we een tijd in het buitenland gaan bivakkeren. Natuurlijk een land met een wat warmer klimaat dan hier in de Lage Landen: de verf droogt sneller, de sfeer is een stuk gemoedelijker, de vrouwen zijn er mooier en het leven gaat er op een aangenaam tempo. Hint: Cuba?

Laat ik het daar nog even bij houden: dromen. Die worden alleen maar waarheid wanneer er hard gewerkt wordt, niets komt zomaar op je levenspad. Over werken gesproken: deze week wordt ranzig druk. Eén canvas in opdracht, de reeks afwerken, studeren, de volgende reeks voorbereiden en een inventarisatie gaan maken van alle werken die er hier zijn. Dat moet op zijn beurt in een catalogus komen, compleet met beschrijvingen, maten, materialen en prijzen. En die komt dan hier op de site in pdf-formaat.

Zo. Prettig weekend voor jullie en hopen dat je net zoveel geluk mag kennen als ik dat ken.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

PS
I am far from perfect. But I will be perfect for that imperfect someone who is perfect for me.

XxX

Deel acht, Super Nova, 60 bij 110 cm, mixed media

Deel negen, Sea of Tranquility, 60 bij 110 cm, mixed media

Het is moeilijk vertrouwen op de weer-goden, al ben ik ze vandaag dankbaar. Puur omdat ze keurig hebben gewacht tot ik klaar was met schilderen, alvorens hun de nodige hectoliters water over ons uitgoten. Twee werken zijn er alweer af en de reeks begint naar een einde toe te draaien: nog vier te gaan.

Nu hoop ik dat het komend weekend goed weer is en dat mensen me wat met rust laten. Misschien dat het me lukt om alles af te hebben, want komende week staat er een opdracht op de agenda en die verdient veel tijd en aandacht. Een beetje als de muze zeg maar, die verdient dat ook…

Ahum.

Wanneer de opdracht afgeleverd is, ga ik me volle bak storten op het grafische, want de druppels, spetters, spatten en andere frivole technieken komen me wat de oren uit. Ik wil weer strak, uitgemeten, reliëf, droog-tijden die acceptabel zijn en vooral: canvas. Dat werkt stukken beter dan karton en geeft een veel grotere range aan mogelijkheden, zowel met kleur als vorm.

Deze morgen vond ik mijn mooie reuzen-geo-driehoek en rolmaat in de kratten vol verf- en tekenmateriaal. Die vier kratten zijn, samen met de blackbooks, van onschatbare waarde voor me. Vol geschiedenis, herinneringen, ideeën die nog eens gemaakt worden en ander obscuur materiaal wat alleen hanteerbaar is door ondergetekende, werden glimlachend doorzocht voor inspiratie en als controle op wat er eigenlijk nog is als voorraad.

Zo’n vijftien jaar geleden maakte ik een canvas wat “Fire and Ice” heette en dat lijkt me een mooi startpunt voor een nieuwe reeks. Zowel vuur als ijs zijn zeer rijk aan kleur en vorm, met veel mogelijkheden op grafisch gebied. Ook trekt de tegenstelling me weer aan: dat is wat ik constant tegenkom in mijn leven, niet zozeer in mezelf, vooral de omgeving is daarvoor te danken.

Hier wonen geeft veel nieuws.

Paradoxen, leugens, smoesjes, stemming-wisselingen, andere leefwerelden, stemmen, compleet andere persoonlijkheden, vreemde attitudes en gebrekkige sociale vaardigheden. Dat is de bron tegenwoordig en ik observeer en absorbeer maar al te graag. Niet uit mededogen of empathie, nee, dit is een wijze les voor mezelf hoe het niet mag gaan in dit leven. En waarom dan niet over al die dingen schilderen?

Al zullen sommige mensen, weer al, op hun pikkie getrapt worden, dat geeft niets, het is immers zoals ik het zie en blijf zien. (De neiging is daar om nog een keertje extra te trappen, weet je?) Het is toch niet mogelijk om in mensen hun hoofd te kruipen en het van daaruit weer te geven. En ja, misschien is het wel ellende, het is een deel van de natuur en de wereld en daar mag ik over schilderen wat ik wil.

Ik wil niet gaan beledigen, al wat ik doe is weergeven en weiger mijzelf nog te excuseren hiervoor, wie zijn het soort mensen die vanuit een nauwe waarneming durven te oordelen? Het enige wat ermee verdedigd wordt is een tekortkoming voor de één en een verrijking voor de ander, dus is het vaag en zelfs minder dan subjectief.

De vormgeving gaat dus zijn met maar twee “elementen”: vuur en ijs. Gelukkig komt dat in zoveel kleuren en vormen voor dat het bijna eindeloos kan zijn, dus is het nodig om enige beperkingen aan te brengen. Reken maar dat de acryl pasta, gekke sponzen, stukken tape en extreem verschillende verven uit de kast worden gehaald.

Door al die beperkingen en uitersten is het al aardig benaderen, zodat er dingen herkenbaar worden. Tot die tijd heb ik nog vier werken te gaan en een leuke opdracht. En de kans is groot dat het concept nog wel een keer of twee verandert, maar dat hoort erbij. Confusius zei het zelf al:

“Alleen een wijs mens verandert van mening.”

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

PS
Heeft er echt niemand een oude haardroger (föhn) liggen? Het twintig-luik begint me wat tegen te staan met die enorm trage droog-tijden…

Deel vijf van het Big Bang memories project, 60 bij 110 cm, mixed media op geschept, gerecycled en geperst karton. Het spijt me voor de zoute foto, de teksturen zijn hier niet goed te zien…

Gemengde gevoelens spelen er door het hoofd. Hoe langer er gewerkt wordt aan het project, des te meer begin ik te denken aan spiritualiteit. Hoe zeer ik het ook verzet en perse wetenschap wil vormgeven, er lijken raakpunten te bestaan.

En ik denk dat er wel een reden is daarvoor, omdat het zaken zijn die we visueel totaal niet kennen en omdat het vooral giswerk is van de wetenschap over het moment van de Big Bang. Iets wat mensen niet begrijpen, relateren ze al snel aan het goddelijke. Waarschijnlijk gemakzucht?

Dat dien ik te vermijden.

Voor mij is het essentieel om het wetenschappelijke vorm te geven, niet het esoterische. Zo gauw dat gebeurt, mogen ze me opknopen. De schoonheid van formuleringen, van aannames (wat geloven ook is, trouwens) en de meest wilde theorieën, dat zijn de objecten die bij mij op de korrel liggen.

Een huisgenoot zei iets wat helemaal strookt met dit project: “Toch beestig dat die wetenschappers van alles kunnen vastleggen in wiskunde, terwijl ze het nooit hebben gezien. Dat werk wat je doet, helpt niet alleen hun, maar ook hen die het niet kunnen begrijpen. Sjiek.”

Dank u, Maarten.

Zie, dat zijn van die momenten dat ik weer warm word, dat de gedachten positief staan. Het is niet voor niets. De verhalen die ik erbij vertel zijn gewoon uit astrofysica boeken, omvat niet meer dan saaie wetenschap en berust op niets anders dan aannames. Maar hier kan ik iets laten zien van enthousiasme voor het onderwerp.

Middels kleur en vorm is het veel leuker om verhalen te vertellen dan met woorden. En met reden, hoor. Het is harder werken en vergt meer kennis dan typen. Oh shit, als ik nu nog maar denk aan al de vormen en kleuren die samen moeten gaan vanuit mijn kwatsen, stokken en spuitbussen… eindeloos.

Een andere huisgenoot wilde ook verf en karton om “er ook een efkes te maken”. Ik vertelde hem dat hier jaren aan ervaring aan vooraf gingen en dat het wel degelijk handig is om enig inzicht in vormgeving te hebben. Gelukkig haakte hij af, want als ik iets niet wil is dat verf en karton geven aan iets wat gedoemd is om te mislukken.

Pffft.

Veel mensen denken al snel dat abstracte en grafische kunst door kinderen gemaakt kan worden. Dat is niet zo. Probeer maar eens te visualiseren over het allermoeilijkste wat je kent en te reduceren naar juist die elementen die het verhaal of onderwerp duidelijk maken. Moeilijk, hè?

Iemand die mooie dingen maakt wordt ermee geboren, dat zit niet in school, dat kun je niet leren. Het is je ziel en hart die dat doen, niets anders. Het kostte al jaren om te bereiken van wat ik nu kan en heb, duizenden werken: schetsen, schilderijen, graffiti’s, ornamenten en installaties. Alleen maar om het werk te kunnen maken wat ik nu maak.

En dat dient weer als fundament voor het volgende.

En zo voorts.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

PS
Een ster wordt geboren, niet gemaakt of bedacht. Het komt voort uit de mooiste kleuren, lichten, krachten en … onze fantasie.

Soms is er kritiek of een nodeloze poging daartoe op hetgeen wat ik maak of schrijf. Maar ook heel vaak hoor ik niets, een stilzwijgend instemmen. En soms, heel soms, komt er een compliment binnen. Dan krijg ik het warm, dan gaat het bubbelen, dan verandert de staat van gedachten naar eentje van dromen. Geen illusies, maar heuse beelden, inspirerend tot wat er komen gaat of gedaan wordt.

Er zijn veel mensen die dit lezen en van de meesten houd ik ook, zelfs als ik ze niet, meer, ken. Dat geeft niet wanneer er bij een woord of een gedachte geen gezicht geplaatst kan worden, het gaat om de inhoud. Dat is hetgeen wat doet denken, voelen en handelen. En of ik het nu ben die stimuleert of iemand anders, is niet iets wat aan de orde is. Wij mensen zijn dat aan elkaar verplicht, want alleen zo kun je samen iets bewerkstelligen: zonder het ego, de hebzucht of machtswellusten te verdedigen komen we het verst.

Veel mensen die reageren doen dat via email, wat ik zeer waardeer en begrijp. Op een website waar veel gelezen wordt, is het niet evident om zomaar iets neer te zetten. Gelukkig kan het ook op een andere manier, namelijk anoniem. De volgende email wisseling werd aangezet naar aanleiding van dit stukje. En dit. En waarschijnlijk dit.

Dit kreeg ik vanavond binnen:

Woorden werden zinnen , kwamen langzaam binnen
terwijl ik jou las…

Wie vormt
Bakent stilte af
Bezweert de tijd
Trekt zich terug, laat weg
Houdt enkel vast
Wat naar essentie leidt

Wie vormt zoekt de onthechting
Van het niets
In de verwondering
Van wat een lijn tot leven brengt
Het bestaan
Dat uit de dingen breekt
De ziel die “eenvoud” heet…

Warme groeten…

Daar antwoordde ik het volgende op:

De woorden en zinnen die je me stuurde, maakte me stil en vol verwondering. Het is mooi zoals jij schrijft. Het roept dromen op en herinneringen aan gedachten. Iets als “tijd” bijvoorbeeld, is al heel lang fascinerend geweest, wat ik zo graag zou willen vast kunnen houden of zelfs reduceren tot niets.

Wat jij daar schrijft, is absoluut het proces zoals het in mijn hoofd werkt. Het duurt vrij lang voordat er een beeld komt en meestal komt het pas als het werk af is. Elke streep, elke vlek of ophoging, elk facet wat als geheel dat beeld wordt, zijn allemaal, onbewust, wel overwogen.

Het doet deugd om eens in enkele woorden en prachtig gevormde zinnen de reizen te zien, lichtjaren ver, eeuwen in seconden, want dat is wat inspiratie is. En de eenvoud? Dat is het pure, die eenvoud dat is liefde in zijn meest zuivere vorm.

Het zal nog een paar keer gelezen worden.

Dank je wel en een warme groet terug,
Martin

Waarop het volgende terugkwam en me even uit het veld sloeg:

Ik hou van gedachten
Die een lange weg hebben afgelegd
Die niet mee zijn gegaan met de mode
Van cynisme
Tandeloze ironie
Of luidruchtige oppervlakkigheid
Die zichzelf overschreeuwt

Ik hou van gedachten
Die een lange weg hebben afgelegd
En iets van de eenvoud bewaard hebben
Van toen
Ze voor het eerst werden uitgesproken

In deze tijd
Die zich lijkt te verliezen
In snelheid
Economische crisis
Materialisme
En zichzelf
Is het een verademing
Iemand te ontmoeten
Die stil durft te staan
Bij wat we nooit kunnen vatten
Die de essentie in de ogen durft te kijken
En zijn grote “klein” zijn erkent…

Daarom alleen al
Is jouw schrijven van waarde
Omdat een mens niet alleen op momenten van geluk
Maar ook op momenten van verdriet het leven tot op het bot leert kennen…

Daarom is voor mij
Wat jij schrijft
En schildert zo
De moeite waard

Jouw schilder-schrijven
Laat ruimte na
Waarin wij kunnen bewegen
Woorden die wij uit kunnen spreken
Gedachten
Die ons doen nadenken
Beelden die wij een eigen klankkleur kunnen geven
Stilte die wij kunnen horen…

Moet nu op pad
Het is een grijze vrijdagavond
We spelen vanavond ergens in Brussel
Laatste optreden van deze maand
Het begin van de lente…Slaap zacht…

Tot later of tot ooit,
(En jij ook… slaap zacht…)
Maternitus.

PS Ik ken haar vrij goed in “het echte leven” en dat maakt dit dubbel speciaal voor me…

Al zeker een uur of twee terug had ik moeten slapen, maar er is van alles wat me wakker houdt: straks zie ik mijn maestro, hij geeft me een canvas, verf en waarschijnlijk een flinke trap onder de reet. Sinds de laatste tentoonstelling heb ik niets meer geschilderd en ik kan wel redenen aanvoeren waarom dat niet is gebeurd: verkering hebben en verhuizen naar een stekje voor mezelf. Die verkering is alweer weg, het stekje heb ik nog tot november.

Het komt niet uit de vingers, de tijd wordt doorgebracht met internet, Linux of zelfmedelijden. Vooral die laatste is enorm fout, maar ik kan er niets aan doen: dat falen van die relatie was een enorme domper op mijn geest. Juist weg uit de kliniek zijn dat niet de dingen die je op je brood moet krijgen. Ik geef de dame in kwestie geen schuld van mijn mentale reactie, alleen van het fout gaan. Maar goed.

Ik ga veel op de boterham krijgen aan werk: een twee luik wat af moet tegen eind maart, en getextureerd canvas wat grafiek moet krijgen en de afkick verschijnselen van het minder schrijven. Al zal die laatste wel meevallen, want schilderen doe ik veel liever dan dit. Een weblog is maar leeg in vergelijking met het werken aan kunst. Wat me wel opvalt is dat de noodzaak om snel iets af te hebben bij schilderen minder is: alles wordt veel beter overdacht, de projecten worden ook extreem veel moeilijker.

Het is een lange weg om enig begrip te krijgen in wat ik doe, om door te krijgen waarom dat hart, die hersens en vingers samenwerken. Het doorgronden van je eigen ziel is het moeilijkste wat er bestaat, maar zeer belangrijk om goede kunst neer te zetten. Om mensen te kunnen verwonderen met iets wat op dat moment eenvoudig leek voor mezelf. Het kan, het zit in me, maar ik denk niet dat het begrepen wordt, puur omdat je dat gekke gen in je lijf moet hebben. Creatief zijn is één, iets maken is twee, maar kunst neerzetten is van een totaal andere orde. Dan wordt je één met het universum, leer je dingen inzien die geen ander mens ziet: een blauwdruk van je ziel en zijn.

Dat is de volgende stap die me te wachten staat. Ik kijk ernaar uit, want het is niet veel mensen gegeven om die kans te krijgen.

Het witte aura moet weer schijnen.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.