Luister eens naar de muziek wat je oren streelt, kijk eens naar het mooiste schilderij wat je weg doet dromen, dat zijn dingen waar geen woorden voor gevonden kunnen worden. Hoe omschrijf je iets wat je in vervoering brengt? Nog geen miljoen woorden bestaan er om het hart te beschrijven wanneer het dat voelt waarvoor mensen moorden begaan, zichzelf tormenteren of tot dwaze acties dwingen.
Het gevoel wat met de snelheid van een waterval door je lichaam heen raast, wat het ene moment de rillingen over de rug doet lopen en het andere moment je zweet doet uitbreken. Dat zijn heftige gevoelens en ze behoren tot onze natuur. Wat ons gemaakt heeft, heeft dat soort gevoelens aan ons gegeven als geschenk. Noem het goddelijk, noem het zoals je wilt, maar is dat niet het mooiste?
Die gevoelens komen niet zomaar, ze bestaan normaal niet, dat gebeurt pas bij een ontmoeting met de reden tot liefde. Of het nu een mooi kunstwerk is, de mooiste tonen die er maar bestaan, wanneer het roept om vervoering heeft het reden tot bestaan. Die twinkeling in iemands ogen, wanneer het bezit neemt van zijn bestaan, dat is de zelfde twinkeling van een ster hoog aan de duistere hemel. Het is het bewijs dat hier om iets kosmisch gaat, de oorzaak van alle bestaan.
Alle ochtenden dat deze gevoelens bezit hebben genomen van alle ratio, kijk ik heel graag eens in de spiegel. Om te genieten van wat er straalt, het is niets mooier wakker worden dan met de aanblik van zulks intens willen, het voelen van zuiverheid, oprechte liefde is niet dwaas, het is wat een mens tot mens maakt. We zijn niet uniek in het universum, maar zoeken naar die ene, die ervoor zorgt dat het universum ons één doet voelen.
Dat is de kracht van de sterren, de zachte woorden die je ingefluisterd worden, de vingers die je strelen, de sensatie van een warm lichaam tegen dat van jou. Er zijn zoveel soorten liefde, maar de meesten beperken zich tot materie, het is niet mogelijk om ware liefde in materie te zien. Immers, hoe kan iets wat ons ganse bestaan heeft gemaakt tot wat het is nu aangeraakt worden. En toch, wanneer een hand over je rug gaat en je verdwijnt in golf van lust, lijkt het een vaste vorm aan te nemen. Het wordt één met jou, zij wordt één met mij, de kus die volgt bevestigt dat.
Er is geen andere manier om dat te voelen, dus maakt het alle liefde de ware, want het gevoel is immers daar of niet daar, er is geen tussenweg. Het is een emotie vol extremen, daarom vervoert het ons. Het overstijgt de ratio, omdat ratio bedacht is en zuiver bestaat om de liefde te beteugelen. Elke vorm van beteugeling is er een die tegen ons werkt, die heeft niets anders als doel dan ons zogenaamd te beschermen. Maar waartegen?
Oprechtheid, warmte, schoonheid, sensualiteit, een gevoel van verhevenheid maakt ons niet groter, maar wel gelukkiger. Op wolken lopen, omdat je graag gezien en bemind wordt, is niet iets wat beperkt mag zijn. Kan zijn, zelf.
Een ode aan de liefde is dit niet, dat hoeft ook niet, want er bestaan toch geen woorden voor dat ene fijne, dat moment wat eeuwig mag, en soms ook kan, duren. Zie maar hoe krachtig het is bij een liefdevol samenzijn, dan bestaat zelfs tijd niet meer, dan gelden er geen wetten of regels. Alleen volle overgave is wat telt.
<3
Maternitus.