Maternitus

“En waar wil je gaan wonen? Tenminste, voor zover er keuze is, natuurlijk?”
“Het liefst net buiten Gent. Ook al is het een zeer leuke stad, ik ben groot geworden in een dorp en het stadsleven ligt mij niet zo. Op een dorp kent iedereen elkaar, is men vriendelijker, zijn er minder chaotische toestanden en durft men elkaar nog in de ogen aan te kijken.”
“Daar zit wat in, maar Gent heeft toch ook voordelen om te wonen?”
Read more…

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wil je deze uitzending downloaden? Rechtsklikken op deze link en “opslaan als” kiezen.

Afgaande op diverse mensen hun mening ben ik niet capabel om met enige overtuiging en schoonheid te zingen. Ergo. Een kraai zingt nog als een Weense koorknaap in vergelijking met mij. Het is zelfs al zo erg dat ik door diverse sloopbedrijven ben gevraagd om de ramen bij afbraak-panden eruit te zingen. Da’s pas vals.

Niet dat het me tegenhoud om, met hulp van wat begeleiding van de mp3-speler, op de tram menig deuntje ten gehore te brengen. Gezien het aantal verstoorde blikken is vrolijk zijn of van muziek houden niet bepaald een trend te noemen. Die crisis is daar de schuld van, zeker te weten.

Bijgevoegde uitzending is weliswaar niet Open Source te noemen, maar het dient een geheel ander doel: jullie mogen je kunsten ook eens vertonen. Niet perse op deze site, maar in familiare kring of het openbaar vervoer, wie weet kennen meer mensen iets van hetgeen je probeert te brengen. Of kun je proefondervindelijk meemaken hoeveel mensen nog om toffe muziek geven…

Mijn zuster, die kan pas mooi zingen. Een goede tien jaar geleden gaf ze me eens een opname van Ave Maria door haar uitgevoerd. Weet je wat kippenvel is? Zo nee, dan zal ik eens een diepe duik in het archief nemen en ervoor zorgen dat je het eens hoort. Dit gaat zeker een week of twee zoeken worden, gezien het feit dat categoriseren niet mijn sterkste kant is.

Voor een goed deel heb ik het geluk om met getalenteerde mensen te zijn opgegroeid. Ondanks wat generatie-conflicten is dat een goede basis geweest om te kunnen groeien naar wat ik nu ben, droom en beleef. Mensen die uitblinken geven vooral de gevaren van expressie en dedicatie in onze maatschappij mee. Het inspireert absoluut niet tot mooie dingen maken, maar het behoedt voor een berg valkuilen.

Buiten mijn lieve moeder heb ik ook nog een stel ooms die een, soort van, substituut waren voor het hebben van een vader. Elk van hen kon dat met hun kleine teen en geblinddoekt, maar dat even terzijde. Ik was en ben absoluut geen gemakkelijke jongen. (En er zijn geen concrete plannen om daar iets aan te doen.) Maar ze gaven me een paar dingen mee waar ik altijd hard om moest lachen. Tot ik in de des betreffende situaties kwam, dan bleek het in één keer zeer fijn.

Bijvoorbeeld zo rond mijn zeventiende kreeg ik eens lispelent toegebeten door één van hen dat ik een negorij woonde. Diep beledigd en niet wetende dat het geen referentie was naar Afrika of hun inwoners, maar gewoon een afgelegen, verstoken van enige ontwikkeling, plek is. In New York begreep ik het zeer goed. Sommige adviezen dien je in het juiste perspectief te zien.

Och, hemel, wat ben ik aan het stuiteren en dat zonder goede reden, behalve dat ik net een gigantische sneeuwbal heb gemaakt. Het was de bedoeling om een joekel van een sneeuwpop te maken, maar mijn (dames-)handschoenen waren na een half uur bevroren. En de vingers ook.

Jullie hebben me gered van bevriezingsverschijnselen.

Het eerste wat te binnen schoot was dat er nog iets geschreven diende te worden, waarbij dode vingers geen vorderingen geven. Dat is voldoende reden voor mij om uit de kou te vluchten. Geef mij maar het comfort van een degelijk verwarmde ruimte in combinatie met een sigaret, goede koffie en een leuk boek om te lezen.

Wat me met een soepele brug bij de bibliotheek brengt. Ik heb haar donderdag niet gezien en dat vind ik best jammer. De kans daarop was niet te onderschatten groot, maar het stelt me een beetje teleur. Maar weet je, misschien komende dinsdag of op een ander moment, kom ik haar of minstens een equivalent tegen en gunnen we elkaar en onszelf de tijd om eens door te vragen.

Dat hele gedoe met iemand leuk vinden, dat hopen en elke keer gaan kijken of ze er staat. Dat lijkt een hele omweg, maar het past wel bij het karakter. En ja, ik weet dat de teleurstelling evenredig groot zal zijn aan de euforie van het lukken. Maar die uitersten liggen me wel. Lekker duidelijk.

In deze tijd van het jaar is er meer verlangen naar een lief. Het valt me op dat er meer geobserveerd wordt en dat zelfs enige kritieken milder zijn. Jullie anti-held lijkt wel van rubber zo flexibel zijn zijn idealen en wensen aan het worden. Foei. Bestaat er nu geen enkele standvastigheid in mijn geest?

Volgens mij is die er nog nooit geweest en dit zal wel door enkele van de voornoemde mensen toegejuicht worden als zijnde “een waarheid als een koe”. Dat is bewust tussen aanhalingstekens gezet, omdat het vermoeden bestaat dat de uitspraak regio gebonden is. In dit geval het Brabants.

Lang geleden reden mijn zus en ik een keer in de auto, op weg naar familie. We staken de grens tussen Zeeland en Noord Brabant over en ze begon luid te spreken. Dat is dus Brabants: luid en niet altijd even duidelijk. En vraag ik me wat af in hoeverre dat het dialect zich schuldig maakt aan cryptische uitspraken. Binnenpretje.

Jaren terug kreeg ik eens de vraag over verborgen boodschappen in de stukjes die geschreven worden. Natuurlijk zitten die stampvol met verborgen aanwijzingen over het ontstaan van het universum, redenen van het menselijk bestaan en gegevens waar menig geheime dienst een moord voor zou plegen.

Wat zou de reden zijn van een dergelijke manier van werken? Er is niets leuker dan het open en bloot presenteren van ideetjes, kronkels, inzichten en de bronnen daarvan. Tel daar wat satire of cynisme bij op en er ontstaat een soort van ultiem mengsel wat een geluksgevoel voortbrengt.

Gaan we weer.

Snel terug naar de muziek met een vraag ditmaal. Door enige simpele studies te doen op de statistieken van de web-server weet ik dat “de uitzending” behoorlijk populair is en misschien klaar voor een wat gedurfde stap. Verzoekjes. Dus, welk nummer zing je graag mee?

Van alle antwoorden maak ik een aparte uitzending…

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wil je deze uitzending downloaden? Rechtsklikken op deze link en “opslaan als” kiezen.

Zuslief was in Gent en samen gingen we de stad eens “onveilig” maken. Oftewel: choco drinken bij Quetzal, latten witte chocolade kopen in de supermarkt en de winkels aflopen, het liefst met wat commentaar op het publiek of de getoonde waren. Het is een aangename dame om mee te winkelen: ze weet wat goed en mooi is en heeft, net als mij, een bloedhekel aan zaken met een “hoog tut gehalte”.

Uiteraard was het ook een race om een grappig of frappant bord te vinden en ditmaal was ze me voor, zie de foto. Nu woon ik in België en bij enig nadenken behoeft het verder geen uitleg, mag ik aannemen.

Wanneer zus en ik praten dan is het gebied van onderwerpen dermate breed, dat je er tien eeuwen aan studie op een universiteit mee kunt vullen. Mits ze ook een college spitsvondigheden geven, anders is het maar een kleine eeuw. Het is fijn om een slimme zus te hebben, het scheelt uitleggen en een half woord of een blik is al voldoende. Wat gelijk het hoge gehalte aan grappen en grollen verklaart.

We spraken over relaties, iets wat ons allebei wel aan het hart gaat, gezien het feit dat we niet bepaald succesvol te noemen zijn op dat gebied. Best gek eigenlijk: twee slimme en knappe mensen waar het maar niet bij wil lukken. Ik denk dat de partners zich wat gestoord voelen wanneer een dermate veelzijdig persoon in hun leven komt.

En wat doe je eraan? Helemaal niks. Nada. Njente. Ik zie het niet bepaald als een probleem, want al het gezever eromheen is me wat beu. Maar aan de andere kant bestaat de behoefte wel om wat aandacht te krijgen van een schoonheid en soms zeggen de mensen hier dat ik dan naar het Glazen straatje moet. Dat is waar ze van die levende etalagepoppen hebben, waarmee je, in ruil voor een pak geld, allerlei vunzigheid kunt uitvoeren.

Dat is geen aandacht in mijn ogen, hooguit goedkoper.

Al wandelend dacht ik eraan om haar te vertellen over het artikel wat ik aan het schrijven ben en met name de research die erbij komt kijken. Het vreemde is dat het stuk meer constructief wordt, maar dat een conclusie of mening eraan geven juist moeilijker blijkt te zijn. Zus had daar een fijne opmerking over, die jullie ook gelijk in de broekzak kunnen steken:

“Hoe meer je van een onderwerp afweet, des te moeilijker is het om er een mening over te formuleren. Ofwel: als je van iets niks afweet, is een mening zo gegeven.”
Pats-boem. Die zit. Ze had beter bokser of voetballer moeten worden, want scoren kan ze als de beste, hehehe. Ik ben meer een scherpschutter, rustig afwachtend tot het moment om te schieten daar is. Alleen kan ik niet goed omgaan met een geweer, dus wordt er een kanon ingezet. Iets meer schade dan een doelpunt, maar het geeft zo’n plezier…

Genoeg metaforen, Maternitus, straks vergelijk je een stemverheffing nog met een nucleaire holocaust.

Dat we goed overeenkomen is een geweten feit, maar het wordt echt leuk als we staan te babbelen met mensen die ons niet kennen. Ze denken potdomme altijd dat we een stel zijn en het was vandaag weer van dat. Toen we onze latten witte choco met speculaas hadden ingeslagen, stond er een standje bij de kassa. En jullie held zag er lekkere dingetjes om te proeven.

En ik kan nergens vanaf blijven als het om eten gaat, dus ook die lekkere bladerdeeg snacks niet. Nu stond er een schaal op de “toonbank”, maar daar hebben al vele mensen aangezeten met hun vieze griep-vingers. Erachter stond er een, geheel onaangeroerd en het leek wel of ze het uitschreeuwden: “Kijk! Onze held! Eet ons op! Kom, pak ons maar, het mag en de dames die hier werken kijken niet!”

Crunch. Dat zachte gekraak van het knapperige goedje was al genoeg om de dikste van de twee naar me toe te lokken. “Kent u Tupperware?” “Ja, best wel.” En zuslief:”Ons moeder gaf altijd van die avonden en onze kasten stonden er vol mee.” “Dat is mooi, kent u onze nieuwe producten al? Bijvoorbeeld dit apparaatje om die lekkere snacks mee te maken…”

En zo volgde er een ganse uitleg over allerlei plastic dingen die je normaal niet koopt of zelfs amper aan denkt om aan te schaffen. Laat staan gebruiken. We wilden door gaan wandelen, maar de dikste dame zei dat het nog drie minuten duurde voor de volgende reeks met snacks klaar zou zijn. Ik wilde lopen, maar voedsel heeft zeer veel macht over mijn wil. Dat wist ze, de gluiperd.

Hoe vul je drie minuten? Daar had ze wel iets voor, terwijl ze aan het uitleggen was over een ander onduidelijk stuk rubber zag ik wat lijnen op haar hand. Het bleek van haar jongste van drie kinderen te zijn. Terwijl er wat verder werd gesproken, vroeg ze me terloops mee naar de cinema. Ik antwoordde dat ik daar geen zin in had, omdat ze drie kinderen heeft en dus ook een man, want dat is normaal.

Toen kwam de knappe er ineens bijstaan. “Dus ik ben dan niet normaal? Nou, fijn.”
“Hoe bedoel je?”
“Ik heb dat dus niet: een man en kinderen.”
“Kijk, jij mag met me naar de cinema. Dat lijkt me trouwens best leuk ook.”
En zo werd er wat heen en weer geflirt, iets waar de Vlaamse vrouwen overigens wereldkampioen in zijn. Ze begrijpen het spelletje maar al te goed en ik vind dat leuk.

Nu stond het telefoonnummer van die knappe op de folder en die heb ik nu. Maar ik vraag me af hoe dit zal gaan verlopen wanneer ik bel voor een date. Wil ze dan perse dat ik de popcorn en cola uit van die Tupperware dingen ga consumeren? En hoe zou het er bij haar thuis uitzien? Een soort van twilight zone vol felgekleurde nachtmerries? Ach, al zou het zo zijn, voorlopig hou ik het bij mijn eigen dromen.

Even een notitie: als mijn zus er niet bij zou zijn, zat ik nu waarschijnlijk met allerlei spullen in huis die ik totaal niet nodig heb of kan gebruiken. Of verkeerd gebruik. Dat komt omdat ze mijn ondersteunend geweten is. Een soort van telepathische rem. Draait niet onder Windows, dat je het maar weet.

Afijn, de middag was zo voorbij en zuslief moest haar bus halen. We namen afscheid en ik liep naar het perron waar mijn zielig excuus voor openbaar vervoer zou aanmeren. En daar draaide ik de muziek op de mooie mp3-speler die jij nu ook kunt luisteren als uitzending bij dit stukje. Het helpt absoluut niet mee aan de intieme en gezellige sfeer van het schrijven, maar geeft een idee wat er graag geluisterd wordt om me klaar te maken voor een avond alleen achter het toetsenbord.

Dat is het nadeel van een leuke dag hebben: er komt een einde aan en wat dan? Volgende week ga ik iemand eens een berichtje sturen, gewoon om te vragen welke films ze leuk vindt. Ik hoop dat ze van actie houdt, humor heeft ze, dat had ik al door. En misschien antwoordt ze wel, wie weet. Schuilt er dan toch een hang naar liefde in dit persoon? Zou al “het gezever er omheen” te vergeven zijn? Of op zijn minst te accepteren?

Wie niet waagt, die niet wint.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

We gaan al heel ver terug en samenzijn is als een natuurlijke zaak. Samen hebben we zoveel meegemaakt, gezien en gepionierd dat het geen naam heeft. Toen graffiti en hiphop in Nederland amper werd gezien als iets echt, waren wij al volle bak bezig daarmee. Dimitri vooral de muziek en ik de letters en figuurtjes. En dat had zo zijn gevolgen, want het opgroeien in een net ontstane sub-cultuur schept niet alleen een band op het gebied van uiting, het maakt een vriendschap die verder gaat dan het kletsen over koetjes en kalfjes.

Wij kennen niet alleen geschiedenis, we maken er deel van uit, hebben het zelf gemaakt en zijn er nog niet klaar mee.

Ik kan wel honderden verhalen vertellen van alle dingen die we uitgespookt hebben, maar dat haalt de magie van de vriendschap wat weg. En jullie hoeven niet alles te weten, vind ik. Afijn. Afgelopen week kreeg ik een mail met de vraag of het goed was om een avond langs te komen. Hij moest naar Engeland en zag een tussenstop hier in het schone Vlaanderen wel zitten.

Dat is nooit een probleem. En er wisselde wat berichten de dagen die erop volgden en steeds drukker begon ik na te denken. Bijna een jaar geleden zag ik hem nog eens en ik hoopte dat ik beter op orde was en dat het goed met hem ging. Zie het als volgt: de koning krijgt een koning van een ander land op bezoek. Anders kan het niet omschreven worden.

Vol trots vertelde ik wat verhalen aan Mieke over deze man en wat hij heeft betekend in mijn leven. Met veel bewondering luisterde ze en volgens mij had ze door dat zonder deze neef mijn leven heel anders zou zijn geweest. Dan had ik nu geen Linux gedaan, geen kunst gemaakt, geen multimedia of internet design kunnen doen. En dat bepaalt toch wel de hoofdmoot van deze jongeman zijn leven, mocht het je nog niet zijn opgevallen.

Maar goed, het is ook niet goed om iemand op een voetstuk te plaatsen, want het blijft altijd nog mijn neef en zeer goede vriend. Wat doen koningen als ze samenkomen? Precies, dan gaan ze een banket verorberen en onder het genot van allerlei lekker eten en drinken bijpraten. Het banket was Thais met als dessert vers roomijs. Het spreekt fijner als er diverse smaken over de immer ratelende tongen heengaat, het geeft wat meer smaak aan de verhalen zonder te hoeven overdrijven.

Het is fijn als twee mensen goed bezig zijn met hun leven en dit vol trots aan elkaar kunnen vertellen. Er is geen competitie tussen ons, we kennen onze plaats en richting. Dat kan ik niet van alle neven zeggen die ik heb. Allebei hebben we onze sporen al lang en breed verdiend, maar we weten allebei dat we er nog niet zijn. Die vorm van realisme is zeldzaam, zeker als dat samenvalt in een samenzijn.

Enkele weken terug had ik een date met Sanci en daar was het bijna hetzelfde, al stond zij nog aan het begin van de weg en had ik hem al deels afgelegd. Maar de intentie was exact hetzelfde. Golflengtes die hetzelfde zijn, vallen niet uit de lucht. Die moeten aanpassen, resoneren, om vervolgens als een geheel te groeien naar iets wat hoger of beter is. Dat heeft niet alleen intellect nodig, maar ook wijsheid. Twee zaken die ons, even de vrijheid nemen om wat te strelen, niet ontzegd kunnen worden.

Michel verwoorde het heel goed deze ochtend. “Nu heb ik wat familie van je gezien en wat ik met jou heb en voel, is gelijk aan de andere mensen. Jullie krijgen respect, zonder dat jullie dwingen. Er is iets met jullie wat ik niet snap, wat ik nergens anders zie. Bewondering met een onderbouwing. En verdomme, heb je geen domme familie? Iedereen, inclusief jij, is zo fucking slim.”

Normaliter houd ik niet van dit soort strelingen, maar hij ziet de dingen zoals hij doet. En als een buitenstaander dit waarneemt, groeit mijn trots, oprechte trots, en niet mijn ego. Waar mijn ego wel van groeide was wat Dimitri zei, toen ik hem uitlegde wat ik zo graag zou willen met de kunst. “Wat jij doet is gewoon goed. Klaar. Probeer er iets mee, maak er wat van, je bent nu op een goede weg en je begint door te hebben hoe het moet. Niet zomaar het één of ander, het zal in delen gaan. En dan kom je er. Helemaal binnen.”

Het was zeer fijn om die oude vriend en favoriete neef weer eens op bezoek te hebben. En er zijn veel dingen besproken, van zijn zijde en de mijne en ik weet zo hard zeker dat het inspiratie was voor ons beiden. Gewoon om verder te gaan met onze eigen wegen, keuzes en idealen. En over een half jaar of zo zien we elkaar weer en ik hoop dan vol trots vooruitgang te kunnen showen en hij ook. Zeker te weten.

Tot later of tot ooit,

Maternitus

“Weet je wat jij nodig hebt?” vroeg de dochter van de Maestro. Ik keek haar aan en wist niet goed te antwoorden, dus werd ik retorisch:”Nee, vertel jij me eens wat ik nodig heb.” Ze glimlachte vanwege de cynische toon “Een vrouw die voor je zorgt, die er altijd voor je is en je steunt in je werken en toewijding aan de kunst. Die je liefheeft en die jij ten volle lief kan hebben.” Ik wist niet goed of ik moest lachen of huilen. “Die zijn zeer zeldzaam, weet je en ernaar zoeken, daar ben ik mee gestopt.”

Vanaf de begrafenis was ik moed aan het verzamelen om de schilderijen van Albert te gaan brengen naar de familie. In de kliniek hield ik, een beetje voor mezelf om het cureren van kunst te leren, bij waar welke werken waren en van wie ze waren. En zo wist ik precies waar die van de Maestro zich bevonden en hoeveel. Het duurde zo lang voor ik er toe kwam om ze te brengen, omdat het een emotionele aangelegenheid is, het is een stap in het afscheid nemen.

Tegelijk was het een stap naar een vriendschap met mensen die ik wel kende, maar ja, ik ging met Albert om en niet hun. Daar denk je niet aan, hoe vreemd ook. En daar zaten we dan, een broze vrouw en een bittere man. Maar de verhalen en herinneringen maakte die massa een stuk lichter. Het was een zeer aangenaam samenzijn, zij en haar man zijn een zeer tof koppel en twee goede zielen, mooie karakters.

Best wel vreemd was het soms, want ik heb kwajongensstreken uitgehaald samen met de Maestro en ik durfde die niet zo goed te vertellen. Maar zij wist het goed samen te vatten. “Het was een kadet.” En dat is Vlaams voor kwajongen, een lieve plaaggeest. Wat dat betreft waren we wel aan elkaar gewaagd en bij het uitgaan probeerden we ook niet voor elkaar onder te doen. Met alle humoristische gevolgen van dien.

We spraken over behoorlijk persoonlijke dingen en beetje bij beetje zag ik een kleine meid, die zich aan het bijeenrapen was. Ik ben blij dat ik het gedaan heb, want ik weet dat er nieuwe vrienden zijn die mij mogen en ik hun. Zeer veel. Ik zag een glimps van de reden waarom Albert zo zot van haar was. Humor met tederheid.

Terug op weg naar huis dacht ik aan wat ze zei over die vrouw. Ik fnuikte wat, terwijl ik niet goed wist waarom. Misschien was het wel dat ze niet de eerste was die dat heeft gezegd de afgelopen maanden. Ik zet me er tegen af, al hoop ik heel stiekem om zo iemand nog eens tegen te komen. Maar dergelijke dedicatie bestaat niet meer en wordt ook niet meer graag ontvangen.

Gaandeweg kwam ik uit de roes van de leuke ontmoeting en de innemende woorden die ik mocht horen. Beetje bij beetje realiseerde ik me dat niet iedereen alles is gegeven, maar om dingen te krijgen je wel eens zeer veel moeite en pijn moet getroosten. Soms, heel soms, heb ik wel eens de neiging om zover te gaan, maar veel te vaak blijkt alle moeite voor niets.

Ik ga me meer focussen op mijn kunst, familie en vrienden. Dat heb ik en al wat erbij komt is meegenomen. Zoals ik al zei, die dedicatie bestaat niet meer. We leven in een wereld van “het zelf” en dat is niet aan mij besteed. Wat moet ik met al die goede gevoelens, dromen, passies en schoonheid als ik het niet kan delen?

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Normaliter ben ik niet zo voor onverwachte dingen, zeker niet als ze me niet uitkomen. Vanmiddag daarentegen kwam er een onverwacht bericht van mijn nicht Marjan en haar vriend André: ze waren in Antwerpen naar een voorstelling en wilden op visite komen. Of ik thuis was. Uiteraard ben ik thuis en zeker weten zijn jullie welkom was mijn antwoord.
Door de lente-kriebels was mijn kamer al bijna aan kant en mooi proper, dus dat kwam keurig uit (wat dat betreft lijk ik een beetje op mijn moeder, maar het wil ook nogal eens voorkomen in de tegenovergestelde richting, dus geen zorgen maken).

Ik liep de hele dag al in een opperbest humeur, dankzij de zon, het rustige van de dag en de muziek die er speelde op de powerbak. Ik ben met weinig tevreden wat betreft privé aangelegenheden, met relaties is dat wel anders, alhoewel ik soms toch wel de makkelijke weg heb gekozen. Ai, was dat een steek? Nou, jammer dan, maar terug naar het goede humeur en het bezoek.

Het is leuk om hier te wonen wanneer je bezoek krijgt: het is hier groot, mijn kunst hangt overal, de kamer die ik heb is enorm ruim en alle faciliteiten zijn aanwezig, zodat de visite van alle gemakken worden voorzien. Behalve champagne, natuurlijk, die houd ik liever zelf. Afijn.
Het is tof om aan je visite een ruimte te kunnen aanbieden die de moeite waard is om in te verblijven, dat is iets wat ik me in de afgelopen jaren heb gerealiseerd. In Evergem woonde ik ook al zo groot en het volgende moet ook weer enorm ruim zijn. En retro-sjiek.

We hebben het over van alles gehad: hun feestje van gisteren, de mijne van twee weken terug. Over klinieken, ziekenzorg, de voorstelling waar ze heen geweest waren, internet, Linux, eten, drinken, gewoon alle dingen die belangrijk en leuk genoeg zijn om over te spreken. Het viel mij op hoe begrijpend die twee waren, ondanks dat ze nog zo jong zijn. Er is nog hoop voor de generaties na mij, whehehehe!

Dit weekend is mooi afgesloten, met humor, met warmte en aanhankelijkheid, wat wil een mens nog meer? Er zijn veel mensen die om me geven en ik om hun. En het leuke is van alle mensen waar ik mee omga, het merendeel familie is. Dat is ooit anders geweest en ergens snap ik het niet. Maar toch ook weer wel. Wanneer je met je eigen bloed bent, weet je al hoe het gaat zijn. Hun zijn deels jou en jij bent deels hun. Dat maakt communiceren een heel stuk makkelijker, nietwaar?

Het was fijn. Lang geleden dat ik me zo huiselijk en gelukkig heb gevoeld. De laatste weken is dat al zo, ondanks dat het niet altijd even goed mee zat. Dat geeft niet, dat is het leven. Ik hoop één ding: dat dit zo blijft.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.