Maternitus

Omdat deze week wat chaotisch zal verlopen, leek het me eens een goed idee om dat te delen met jullie, mijn allerliefste lezers. De afgelopen tijd ben ik aan het lezen in boeken over kwantum fysica, moderne culturele stromingen en hun communicatie methodes, er is blijkbaar weer genoeg honger naar dingen om te weten zonder er iets mee te doen. Nutteloze kennis, bestaat dat eigenlijk wel?

Wanneer je nieuwsgierig bent naar iets en het eerste wat je hoort raakt kant noch wal, wat doe je dan? Ga je er van uit dat de eerste die antwoordt het niet goed heeft? Waarschijnlijk wel, maar wat nu als in zijn/haar waarheid jouw idee of stelling klopt? En, zo maar even tussendoor, hoe kun je weten of het goed of fout is, want anders had je de vraag niet in de eerste plaats. Ai, daar is een denkfout. De vraag hebben is niet afhankelijk van het antwoord, maar het blijft een vraag tot er een bevredigend (mooi woord) antwoord is.

Afijn, zo kan ik nog uren praten en compleet niets zeggen. Een weblog vol-kliederen met allerlei dingen die er soms wel, soms niet, toe doen, is een verantwoordelijke taak en dient serieus genomen te worden. Tenminste, op sommige weblogs lees ik dat wel eens en dan moet ik vaak grinniken. Het is niet meer dan een vehikel van gedachten, ideeën, (voor de auteur) boeiende onderwerpen en een soort van persoonlijke filter van het internet.

Maar dat is altijd nog beter dan de gewone media. Die is doorspekt van leugens, onzin en zeer oud nieuws. Het leuke is dat deze media zich compleet ingraaft en nu zelfs al geld gaan vragen voor iets wat je overal op het internet kunt terugvinden: nieuws. Gratis. Sneller. En er is een mogelijkheid om het bericht snel en makkelijk uit te pluizen. Bijvoorbeeld wanneer het waarheidsgehalte iets of wat aan de lage kant lijkt te zijn. Zelfs online vind ik de “oude media” traag, vol met bias en absoluut niet origineel.

Enkele maanden geleden wisselde het Algemeen Dagblad haar online presentatie van uiterlijk. Beetje jammer dat de site van Het Laatste Nieuws, hier in België, precies hetzelfde uiterlijk een jaar of vier terug al had. En nog heeft. Niet zo fraai oranje en nationalistisch, overigens. Maar goed. Dat is weer iets heel anders. (Mentale notitie: geen oranje gebruiken als hoofdkleur)

Ah ja, kwantum fysica. Het is weer eens aan het rommelen in de wereld van de kleine deeltjes. Al gaat het ditmaal iets verder dan Stephen Hawking aan een bungee-koord. Om maar in huis te vallen: het heelal is een hologram. Je leest het goed op je niet bestaande scherm met die illusies van ogen. Alles is een holografische weergave van onze verbeelding. Wat dat dan ook weer mag zijn, misschien ook een verbeelding? Het is te begrijpen, het lijkt wat complex, maar dat was één plus één ook voor me toen ik nog in foetale staat was. Het vergt wat tijd.

Zo, is het bezonken? Het GEO600 team van Fermilab in Illinois, USA, bestudeerden het heelal en namen storingen waar in metingen van het, hou je vast, ruimte-tijd continuüm. Einstein beweerde dat dat altijd hetzelfde, egale patroon zou hebben. Niet dus. Van die klote kwantum convulsies hebben die oude baas zijn levenswerk gans om zeep geholpen. En de leider van het team kwam er, middels een lange en vooral wiskundige omweg, achter dat het zou kunnen zijn dat het universum een hologram is.

Dat hoef je tegen een autist geen twee keer te zeggen. Die draaien zot bij dat soort ideeën, sowieso al weinig sociaal contact en dan is dat ook al niet echt. Waar moet je heen in deze wereld? Nergens, want het bestaat niet echt. Nu wist ik het al van ware liefde, maar nog niet van het hele bestaan en alles waar dat in plaatsvindt. Denk je eens in: lig je daar in bed met een mooi exemplaar van het humanoïde soort, is dat gewoon niet echt. Atoombom op Iran? Niks van waar. Heel die carrière hard gezwoegd? Sprookje.

Maar Maternitus, wat is dan toch de reden van het bestaan als alles een hologram is?
Dat hangt er van af wie de projectie maakt, natuurlijk. Noem hem of haar maar gemakshalve de overhead-projector. Zie hoe gemakkelijk het is om een aanzet te zijn voor een nieuwe sekte of cultus-beweging? Kwantum fysica zal ons nog ver brengen met van die pseudo-religieuze bullshit. Voor een goed deel is er veel aannemelijk en zelfs bewezen, maar je kunt ook wat te ver gaan.

Over ver gaan binnen grenzen gesproken. Wat voor horloge heb jij? Eentje met wijzers, gewichten en een bim-bam? Of een Swatch? Of zo’n ordinaire cesium-atoom-fontein die maar een seconde afwijking heeft elke 100 miljoen jaar? Prutser. Heb je mijn horloge nog niet gezien: een zogenaamde “quantum-logic clock” met een afwijking van net geen seconde elke 3,7 miljard jaar. Ongeveer.

Natuurkundige Chin-wen (James) Chou van het National Institute of Standards and Technology in Boulder, Colorado, USA heeft een verbeterde versie van de quantum-logic clock gemaakt. Niet alleen, natuurlijk. Het meet de energie-staat van een aluminium-ion en die wisselt zo regelmatig en met een afwijking die nihil te noemen valt, dat het als tijd aangenomen kan worden. Nu weet ik niet hoe ze die afwijking wisten te meten. Naar ik mag aannemen, zal dat niet met een stopwatch en laborant zijn geweest?

Wees niet bevreesd, mijn beste, het zal een machine blijven in een laboratorium. Dus je baas of partner zal er niet eentje dragen in de nabije toekomst en kun je gerust blijven zeggen dat hun klok niet goed staat bij het arriveren of weggaan. Waar het wel om gaat, en nu ben ik bijna met tranen geroerd, is het kunnen meten van de vertraging van tijd zoals voorspeld in de algemene relativiteitstheorie. Van Einstein. Ze geloven hem niet.

Twee keer in één week tijd publiceert er iemand die iets gevonden heeft om die maffe, maar behoorlijk slimme, patenten klerk een beetje de afgrond in te duwen. En hij is al dood, verdorie. Nu begin ik te begrijpen waarom Einstein zo’n hekel had aan kwantum fysica. Door die lui begint hij te vervagen tot iets als Newton. Iets als: aaah, wat leuk, een relativiteit theorie, maar er is meer. Alleen maar zwaartekracht is zo hard jaren 1700. Tenminste, voor ons westerlingen. Beschavingen van meer dan duizend jaren geleden riepen het al, inclusief berekening van de versnelling ervan. Ze hadden zelfs al de snelheid van het licht berekend.

Nee, wetenschappelijke vooruitgang is vanzelfsprekend een goede zaak, ook al kan het onze rommel nooit opgeruimd krijgen. Ah, shit, ik moet kappen met schrijven en vlug aan het werk. Ze is weer terug van een lang weekend, onze eigen overhead-projector.

(Ed. Hoe noemde je mij?)

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Vorig jaar was ik een stuk minder voorzichtig met het schrijven over de komst van de goede Sint, maar dit jaar wilde ik het iets voorzichtiger aanpakken. Het schrijven over de wensen heeft niet zo heel veel invloed naar mijn idee, gezien het feit dat ik nauwelijks enig betaalbare woonst of vrouw tegenkom. Het is chi-chi wat de klok slaat.

Nu vroeg ik weliswaar om een rijke vrouw, maar die willen ook, ondanks de kruiwagens geld, onderhouden worden. Dat is nu eenmaal hun aard. Hoe zelfstandig ook, niets liever dan dat er een man voor ze zorgt. Dat is te danken aan ganse generaties mannen die vonden (en vinden) dat ze de baas zijn in onze samenleving. Stelletje prutsers, want nu zit ik met de gebakken peren.

Gisteren bijvoorbeeld. Omdat het een turbulente tijd is voor jullie anti-held, is het beter om de zaken geregeld te krijgen middels een advocaat en de mijne is een dame. Ik heb liever een vrouw die mijn zaken doet, want dan weet ik dat het goed gebeurt. En die van mij is niet bepaald een katje wat je zonder handschoenen aanpakt. En, naast die fijne eigenschap, is ze ook enorm intelligent, welbespraakt, cultuur bewust, zot op kunst en heeft het uiterlijk van een jonge godin.

Het kan.

Fluitend liep ik weer terug naar de bushalte en wist wat de man in de jurk mij mocht schenken. “Zo eentje”. Natuurlijk is het ijdele hoop of een desillusie. Natuurlijk kon Maternitus ook niet lang daaraan denken, want hij werd afgeleid door de aankondigingen overal wanneer de Sint in de lokale winkels zou arriveren. Op dezelfde dag en tijd, wat heel erg knap is, tenzij je iets van natuurkunde weet, want dan kan het.

In het vorige stukje schreef ik over super-posities, een fenomeen wat beschreven wordt in de kwantum fysica. Zonder waarnemers kan een deeltje, dus ook een object, zich overal tegelijk bevinden. En omdat iets wat we waarnemen berust op onze eigen interpretatie van realiteit, is het zeer goed mogelijk dat Sinterklaas dus aankomt bij de Aldi en de groenteboer tegelijk.

Laat ik het nog een beetje verder drijven. Realiteit is niet altijd wat we zelf verzinnen, immers soms kruist het pad van onze eigen waarnemingen die van anderen en dan begint het gedonder. Stel, je vraagt een grote chocolade letter, zet je schoen bij de centrale verwarming en de volgende ochtend zit er niet meer in dan een hand pepernoten met een briefje dat je volgend jaar meer krijgt als je je voeten regelmatiger wast.

Dat werkt enigszins als ontgoocheling. Ten eerste is het niet de bedoeling dat de slavendrijver in travestie enig gevoel voor humor gaat ontplooien middels sarcasme en venijn. Ten tweede wordt de schuld voor het krijgen van teleurstellingen altijd in de schoenen van de ontvanger gestoken. Dat is nu eenmaal een wet van Meden en Perzen.

Net als dat er een sociaal vangnet bestaat hier in België, zou er een soort van minimum moeten zijn bij het verkrijgen van geschenken uit het Spaanse. Tot nu toe bestond dat vooral uit lucht, maar een kleinigheid is niet veel gevraagd, gewoon iets wat de dag doet starten met een glimlach. Dat kunnen alleen maar kleine, lieve presentjes zijn.

Een woonst of een vrouw passen trouwens helemaal niet in een schoen. Niet wanneer je kijkt, toch? En de vraag rest me dan of het ook een glimlach op het gezicht tovert. Een woonst gewent snel en een vrouw is, net als een man, niet altijd even goed geluimd in de ochtendgloren. Mits natuurlijk een beetje voldaan is aan de wensen, maar niets is perfect of zelfs ideaal.

Kom, de gedachten verdwalen weer. Hoe komt het toch dat ik een grotere passie heb voor het feest van de goedheiligman uit Myra dan voor dat blasfemistische feest van de geboorte van een zelfbenoemde rabbi uit Bethlehem? Vrij simpel: de eerste heeft bestaan. Een goede andere reden is dat die eerste niet alleen een wortel voor de neus houdt, maar hem uiteindelijk ook geeft. Het is dus niet volledig verloren hoop om erin te geloven of om voorkeur te hebben.

En hier komen we bij het niet helemaal kwantum fysische deel van het verhaal. Wanneer een waarnemer dus de Sint ziet en hij bestaat dan heel even, hoe kan het dan dat wanneer je een mooi ingepakt cadeau krijgt en het blijkt uiteindelijk niet wat verwacht werd? De wetenschappers zijn daar nog niet over uitgesproken. Een realiteit heeft dus ook beperkingen, wat vreemd is in de wereld van de sub-atomaire deeltjes.

Alhoewel, nu geef ik mezelf (en de wetenschap) een antwoord: de wetten van de kwantum fysica gaan niet geheel op voor de wereld van het grote. Voor dat laatste hebben we, onder andere, de relativiteit-wetten van Einstein. En meteen leg ik de link met Sinterklaas. Al had “onze” Albert een flinke snor en geen baard, hij vertoonde behoorlijk veel overeenkomsten met de Sint.

Maar ik weet zeker dat het Duitse genie eenzelfde geloof had in Sinterklaas als mij. Hij wilde immers zijn wetten aan die van de kwantum fysica verenigen, wat duidt op een diepgaande wens voor een bewijs van het bestaan van de goedheiligman. Hem lukte het niet en het zal Stephen Hawkings ook niet lukken, al krijgt hij dan weer wel wat ‘ie wenst.

Waarmee ik, soort van, heb aangetoond dat het krijgen van cadeautjes op vijf/zes december wel degelijk afhankelijk is van de wetten van de kwantum fysica en dan met name het onderdeel super-positie. In de proefnemingen is een “voorkeur” of “eigen wil” van fotonen bewezen en dat valt te projecteren op presentjes.

Die geven dus blijkbaar de voorkeur aan mooie, nieuwe en ongebruikte schoenen en nemen in omvang toe, naarmate de schoen dus in kwaliteit (en prijs) toeneemt.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Het is vandaag precies 64 jaar geleden toen de eerste kernexplosie op aarde plaatsvond. Veroorzaakt door mensen wel te verstaan. Het heette de Trinity test en was net zo krachtig als 20 kiloton TNT. Peanuts vergeleken met de Czar Bomba, maar het veranderde de wereld op een zeer dramatische manier.

Er zijn wat dingen in dit leven die me mateloos fascineren, maar die ik nooit ten volle zal begrijpen omdat ik niet slim genoeg ben daarvoor. Theoretische natuurkunde is er een van, maar hoe meer ik erover lees, des te meer begin ik een globaal idee te krijgen over de werking ervan. Nu ben ik niet vies van wiskunde, maar wanneer ik de uitgewerkte formules zie van thermodynamica, kwantumfysica en meer van dat soort fraaie zaken, dan loop ik gillend door de kamer. Verfpotten vliegen door de lucht, canvassen worden in brand gestoken en de laptop blijkt, net als de verfpotten, ook te kunnen opstijgen (maar dat kan ook Linux zijn ).

In de tijd dat ik nog op Evergem woonde en een deel van mijn tijd in de kliniek, ben ik heel driftig bezig geweest met het definiëren van tijd, een fenomeen wat onnauwkeurig is en niet veel meer dan de aanname van constantheid. Iedereen die een beetje nadenkt, zal beseffen dat tijd niet een dimensie is, maar de illusie ervan. Net zoals de beleving van tijd geheel verschillend is van moment tot moment, is dit al sinds het ontstaan van het heelal een variabele geweest, zowel in vertraging als versnelling. Omdat ik een mathematische nitwit ben, zal dit waarschijnlijk afgedaan worden als een belachelijk idee en terecht. In de wereld van wetenschappen dient alles met cijfers aangetoond te worden, anders bestaat het niet (naar een uitspraak van Lord Kelvin).

Nu kom ik met een geheel nieuw idee, niet over tijd, maar over een idee van Stephen Hawking, de zogenaamde Hawking paradox. Daarin stelt hij dat in een zwart gat alles verloren gaat, zelfs de informatie over de deeltjes die erin verdwijnen. Tot aan het maken van bijgevoegde documentaire was dit, uiteraard, een enorm debat in de wetenschappelijke wereld. De heersende logica is nu eenmaal “actie=reactie” en in welke vorm ook, alles blijft bestaan. Na dertig jaar kwam Hawking met een aangepast concept, namelijk dat de informatie niet verloren gaat, maar waarheen en hoe, kon hij niet stellen. Er was ook geen wiskundig bewijs ervoor, maar waarschijnlijk zal daar wel heel hard aan gewerkt worden.

Nu komt mijn idee, maar eerst zal ik iets laten zien wat het onderbouwt:

Zoals je ziet staan er nogal wat eenheden in en ze verschillen behoorlijk van aard en/of hetgeen ze beschrijven. Maar wat vooral belangrijk is, is dat er in de documentaire iets fundamenteels over het hoofd wordt gezien, al wordt het summier op het einde aangehaald. De entropie (S) uit bovenstaande formule komt uit de thermodynamica en beschrijft, grofweg, actie=reactie en het behoud van deeltjes. Aan de andere kant zie je vooral beschrijvingen van krachten, constanten en fenomenen, die, naar mijn idee, de belangrijkste zijn om het evenwicht te behouden.

In de kwantumfysica kent men de beschrijving van het idee “superpositie”, wat inhoudt dat elk deeltje of object op elk gegeven tijd op elk gegeven plaats aanwezig kan zijn. Dit is aangetoond door middel van een proef met fotonen, waarbij men afbeeldingen heeft gemaakt waarbij één foton op twee plaatsen aanwezig was. Helaas heb ik geen scanner momenteel, maar er staan hier twee boeken waar die afbeeldingen instaan. En nee, het is geen Photoshop-grapje.

Nu komt mijn idee. Wanneer informatie (deeltjes, objecten) in een zwart gat terechtkomen, verandert hun superpositie en zijn ze dus niet meer waarneembaar voor ons. Je zou kunnen stellen dat ze tot ionen uiteen getrokken zijn, maar je kunt ook stellen dat ze in één van Hawking’s andere universa terecht zijn gekomen. Dus bestaat alles nog, maar niet voor ons meer waarneembaar en wel voor andere “waarnemers” in een ander universum. Of, zoals je misschien nog minder graag leest: een andere dimensie, maar ik hou me liever aan de omschrijvingen van Hawking. Dat is accurater.

Een stapje verder wil ik nog gaan door te beredeneren dat het idee van de Big Bang in ons universum zo ontstaan is. Doordat Hawking ervan uitgaat dat de Big Bang vanuit één singulariteit is begonnen, zou je kunnen stellen dat wij de waarnemers zijn van de andere kant van een zwart gat van een ander universum. Ofwel, toen de Big Bang plaatsvond, kakte een zwart gat uit een ander universum al zijn opgeslokte deeltjes uit in dat van ons. En dan durf ik nog een stapje verder te gaan: dat gebeurt regelmatig, maar niet altijd even groot. En andersom. En zo zou een dergelijke theorie als die van Hawking waar kunnen zijn, maar het concept over het ontstaan van het heelal ondermijnen, alsmede het religieuze aspect van het geheel: dat er een echt begin is en een echt eind.

Het terugkrabbelen van Hawking is ergens wel logisch, want er zit geen logica in het niet meer bestaan van deeltjes door een fenomeen. Ik durf te wedden dat hijzelf dat ook inziet, maar ik vraag me af of ik het goed begrepen heb…

Een beetje uitleg over de aanloop naar mijn ideeën:

The Hawking Paradox

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

PS Geef je idee eens hierover, want wat ik hier probeer te stellen is namelijk een omschrijving van eeuwigheid en dat er niet zoiets is als “het einde der tijden”, laat staan het idee van een “schepping”. Het strookt derhalve wel beter met de huidige kennis van de natuurkunde, maar (zoals gezegd) ondermijnt het hele religieuze aspect van ons bestaan (wat sowieso, naar mijn idee, een aanfluiting is).

PS-PS Dit kon ik echt niet laten:

“The laughter of fools has always been the reward of any man who comes up with a new thought.” — Stephen Lister