Maternitus

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wil je deze uitzending downloaden? Rechtsklikken op deze link en “opslaan als” kiezen.

Een druppel water glijdt langs het raam van de douchedeur en zijn vinger volgt het spoor wat het achterlaat. Zoekend naar andere druppels die een reis inzetten onder invloed van zwaartekracht en oppervlaktespanning, denkt hij aan zijn lief, een vrouw die hem telkenmale het hart doet overslaan met kloppen. „Was ze maar bij me“, leek hij te denken en draait zich om, zodat het water langs zijn gezicht stroomt en de verkwikkende dampen de laatste resten van een onrustige nacht weghalen. Een golf van genot en opwekking gaf hem nieuwe energie, ondanks de onvermoeibaarheid van afgelopen weken, was het opladen een noodzaak.

De liefde eist geen tol, alleen dedicatie en de hang naar meer. Om te geven en te krijgen. Haar zachte woorden herhalen zich in zijn hoofd en een glimlach verschijnt op het gezicht. „Morgen, dan zie ik haar weer, dan ligt ze in de armen en kan ons beider verlangen beantwoord worden.“ Een diepe zucht volgt na de gedachte. Hij pakt de douchecrème en kneedt zorgvuldig een flinke bol met schuim op het hoofd en grinnikt. De herinnering aan de belofte om het haar eens wat langer te laten groeien, laat hem luid lachen en het woord hippie schiet door het hoofd.

De kranen worden dichtgedraaid en de frisse ruwe handdoek doet zijn werk zoals het hoort: de huid tintelt en de koude lucht krijgt er vat op, het één na fijnste moment van het douchen. Meestal is het fijnste moment dat van de eerste onderdompeling, het eerste wegspoelen van de nacht, de realisatie van een nieuwe dag en het mompelend begroeten ervan. Dat ritueel was jaren geleden begonnen en blijkt nog altijd zijn werk goed te doen. Immers, de dag zo beginnen is altijd beter en zorgt voor een positieve noot die het hele wakker zijn begeleidt tot een nieuwe nacht vol dromen.

Zacht klinkt de muziek en de man installeert zich in een zetel om rustig de plannen van de dag door te nemen. Vroeger deed hij dat de dag ervoor, maar er kwam nooit iets van terecht. Op de dag zelf werkt zoiets veel beter en er valt beter te plooien naar eventuele afspraken, als die er al zijn. De gedachten dwalen weer af, de pen begint te schetsen en beetje bij beetje ontstaat er een hartje met een vaantje op het papier van het notitieblokje. De inspiratie lijkt afwezig, maar de tegenstelling komt al snel naar boven, kijkend naar het mooie licht wat door het raam schijnt. „Iets met kleur wil ik maken, een vorm die nog niet uit de handen is gekomen. Ik ga op zoek naar haar vormen in de stad, eens zien of de twinkeling in haar ogen spiegelt in het water, haar zachte woorden geschreven op een muur.“

Een traan rolt over zijn wangen. „Is dit nu geluk? Mijn god, wat mis ik haar. Kom op. Eén dag nog. Zoek haar waar je het niet verwacht, laat haar de inspiratie zijn en de straat je leidraad. Dan heb je haar altijd bij je, waar je ook bent.“ Kauwend op de boterham lijken de hersens op te leven door de nieuwe brandstof, met het verlangende hart als motor om de reis naar het schone voort te zetten. Ze is zijn muze, zijn minnares, zijn geliefde, zijn reden tot bestaan. Alles wat er uit voortvloeit moet haast wel schoonheid zijn in een poging om de hare te overtreffen, wetende dat dit nooit mogelijk is. Hij sluit de ogen en in gedachten streelt hij haar rug, omarmt het slanke warme lichaam en zoent zacht het voorhoofd.

De ijzige wind deed hem dieper in zijn kraag duiken, ondanks het mooie zonlicht leek de lente verder weg dan ooit. Niets duidt erop dat het leven in de natuur snel tot bloei zou komen op een verdwaalde knop aan een boom na. Het viel hem op hoe vaak iemand hem een goede dag toewenste, ondanks het feit dat hij de mensen niet eens kent. Dat bezorgt een goed gevoel en gelijk wist hij dat verliefdheid een uitstraling geeft van geluk. „Dat zien anderen en zijn dan een moment gelukkig met je“, schoot het door het hoofd terwijl hij een winkel binnenloopt zonder enige reden, behalve de warmte. „Een boek, iets wat gedrukt is, een teken van liefde wat vastgehouden kan worden ook al ben ik er niet. Misschien dat ze het zal waarderen, al zag ik vorige week geen boeken staan.“

Vergeten waarvoor hij eigenlijk naar buiten was gegaan en begon hij naarstig te zoeken naar een voorwerp, naar woorden, naar kleuren die hij kon meenemen. Niet als herinnering aan de mooie vrouw, maar als een amulet, een talisman, wat ze vast kan houden, koesteren op de momenten dat hij niet bij haar is.
Hij steekt zijn handen dieper in de zakken en versnelde de pas. Dat doet hij altijd wanneer het wandelen steeds doelgerichter gaat worden. Zijn vrienden haten dat, omdat ze hem dan niet meer bij kunnen houden. „Loop niet zo gehaast“, roepen ze dan, terwijl hij, veelal luid lachend, commentaar geeft op hun traagheid. Zo zijn mensen nu eenmaal, trage wezens, die nooit harder lopen ook al is er een einde aan hun tocht. Vaak heeft hij zich al afgevraagd of het nu goed of slecht is, dat doorlopen. De enige reden die hij, naast het doelgerichte, heeft, is het feit dat mensen die doorwandelen langer leven. Dat stond eens ergens in een artikel.

De koude deed hem mijmeren naar de mooie ochtenden die ze samen hebben: lang in bed liggen, dicht tegen elkaar, zwetend, lachend, zuchtend en kreunend op de momenten dat het nodig is. Alleen met haar kent hij zulke zaligheden, alleen met haar wil hij zo oud worden. Het geeft de ingevingen om te maken, het geeft de zin des levens weer een reden tot bestaan. „Snel naar huis en gauw flink warm eten maken, dat zal deugd doen.“ Hij ziet de buurvrouw aan de andere kant van de straat en vrolijk zwaait hij naar haar. „Hoi, buurvrouw, hoe is het met u?“ „Aah, zie daar eens. Jou heb ik al lang niet meer gezien. Ben je zo druk bezig?“ „Mwah, je zou dat zo kunnen zeggen, ja. Ik heb een lief, dat zegt genoeg, he?“ „Zo, da’s leuk. Groot gelijk heb je, zorg er maar goed voor en wees maar vaak bij haar.“ „Dat komt wel goed. Ik zie dat het goed gaat met uw been?“ „Ja, gelukkig wel. Binnen zitten is niet leuk. Wanneer ga je weer?“

„Morgen. En weer fijn lang, met een kleine onderbreking, omdat ik een afspraak heb hier in de stad. Het is voor werk.“ „Goed zo, zorg ervoor dat we trots op je kunnen zijn. Of, beter nog, dat zij trots op je kan zijn.“ „Ik doe mijn best, buurvrouw. Maar ik ga nu naar binnen, de maag wil wat aandacht en eten, plus er wordt nog het een en ander geschreven. Tot later, he!“ „Dag, buurman, kom maar eens langs op de koffie wanneer je terug bent, we willen alles horen.“ Hij knikte en liep verder naar zijn woonst.

Er stond een berichtje op de computer. Van haar. Hij zwijmelde. Morgen. Eindelijk.

Maternitus.

Terwijl ik me zet aan de eettafel, zie ik dat tijdens het inschenken van de koffie alleen de suiker in de mok werd gedaan. Het bruine goedje zit nog steeds in de pot op het aanrecht. Voor een zelf-benoemd genie is dat een flater zonder echte gevolgen, al was het een reden voor een kleine glimlach. Zo wordt de ochtend het liefst begonnen: mezelf betrappen op kleine foutjes die eerder een gewoonte lijken dan een anomalie.

Vorige week was er een ochtend, na een nacht vol maffe en grappige dromen, dat het wakker worden plaatsvond met een schaterlach, iets wat niet bepaald vaak gebeurt in dit leven. Die vrolijkheid was gedaan nadat, voor de zoveelste keer, werd medegedeeld dat ik beter thuis kon blijven en niet af hoefde te komen. Beetje bij beetje begon er al een idee te ontstaan over een situatie waar twee mensen ongemakkelijk bij elkaar zitten en waarbij er eentje vertelt dat de ander niet meer gewenst is.

Dat bleek zondag de waarheid te worden en de week is nu bijna weer voorbij. Elke dag spreek ik tegen mijzelf, is het concentratievermogen gedaald tot ver onder nul en woekert er een, steeds kleiner wordende, hoop dat het allemaal wel overgaat en weer goed komt. Maar de realiteit leert me anders: iemand die tijd voor haar zelf wil hebben, heeft geen belang bij jouw verscheurde hart. En de frase “het spijt me” was al zo vaak over futiliteiten in de maanden ervoor gezegd, dat het totaal geen inhoud meer heeft, zelfs gewoon hol is.

Maar er is iets anders, er is geen woede en van urenlange huilbuien is al helemaal geen sprake. Ik weet niet, maar het blijft echt bij zweten en beven, alsof het de afkick van een drug betreft. Zou dat de liefde zijn? Een verslavend middel om een euforie te geven alvorens het me doet storten in een put vol zwartgalligheid? Zo depressief ben ik nu ook niet, immers, er wordt nog gelachen om kleinigheden die normaal niet gebeuren.

Buiten op straat hoor ik de kinderen naar school gaan. Geloof het of niet, maar hun gelach en gekwetter geeft me een gevoel van optimisme. Hun weten nog niet zo goed hoe dat sommige dingen in het leven in elkaar steken, mogen nog van alles ontdekken en hebben de kans om alles naar hun hand te zetten. Een mooiere opsteker over de toekomst valt er haast niet te vinden en de glimlach komt weer rond de mond. Dat kan ook wanneer je wat ouder bent.

Zo heb ik het leven bekeken sinds ik ziek ben geweest: dat kan gemaakt en gevormd worden naar eigen idee. Daar heeft de maatschappij, laat staan een vrouw, geen zeggenschap over. Die vrijheid is iets wat mij zeer dierbaar is. Vrienden hebben wel eens gezegd dat mijn hart groot genoeg is voor zowel de liefde als de kunst, ik denk dat ook, maar het wennen aan liefde gebeurt wel zeer bizar. Dat verwart. Dat doet me stuiteren gelijk een pingpongbal op crack. Dan weet ik me geen raad meer en word compleet onbezonnen.

Wie niet? Maar het gekke gedrag heeft er wel voor gezorgd dat er iemand tegen mij zei dat het beter was om uit elkaar te gaan, dat ze het niet aankon. Ze heeft wel gelijk dat deze jongen wel erg drastisch kan zijn, maar bedenk je goed dat zoiets als verliefdheid mij welhaast onbekend was geworden. In het ziekenhuis was er geen liefde, daar gebruikten mensen elkaar om zichzelf beter te voelen. Het stiekem bij elkaar kruipen had maar één functie: ontlading van spanning. Meer niet.

Wanneer ik een introspectie uitprobeer, kom ik telkenmale tot de conclusie dat het constante falen in de liefde vooral ligt aan mijn weerbarstigheid. Slecht te temmen. Maar moet dat wel? Ze wilde stabiliteit, maar is dat niet zeer ver te zoeken wanneer iets pril is? Je kunt maar moeilijk stoïcijns blijven wanneer de hartslag stopt of overslaat bij het aanschouwen van zo’n vrouw. Wat verwacht een vrouw nu eigenlijk van een man? Die vraag houd me bezig sinds ik hier woon.

De ene date na de andere wees me de deur of liet ik gaan. Telkens waren er redenen die dat niet waren, smoezen waarvan een kleuter nog de tranen in de ogen zou krijgen van het lachen. Ik schud mijn hoofd eens bij de gedachte aan het feit dat het uitmaken door een vrouw weinig creativiteit omhelst. Het zou kunnen zijn dat wat ze zeggen gewoon altijd hetzelfde is en dat ik niet een man ben die getemd kan worden. Of zelfs mag worden. Ze willen allemaal iets bijzonders, maar zo gauw het op vastigheid aankomt, zijn grijsheid en saaiheid de norm.

Dan kom je niet ver met wispelturigheid.

Ik kijk eens naar de ezel en de canvassen. Ze zullen het weten de komende tijd, want alles wat niet gegeven kan of mag worden aan een vrouw zal weer gaan naar de kunst. Het maken van mooie dingen geeft meer voldoening. Het moet nog gebeuren dat een canvas tegen mij zegt dat het last heeft van wat enthousiasme en vuur.

Wat nog het meest frappeert van alle opmerkingen die me ten deel vielen de afgelopen maanden was dat de dames zich ondermijnd voelden door mijn intelligentie. Naar mijn idee ben ik totaal niet slim, wat een wel heel gek licht schijnt over hun capaciteiten. Weer een glimlach. Wat doet het er eigenlijk toe als ze niet die talenten hebben die ik heb? Ieder mens heeft zo zijn dingen, het is maar of je het cultiveert, ermee bezig bent en het verworvene onderhoudt. Het is wat dat betreft net als de liefde en dan durf ik de lijn direct door te trekken.

Als de liefde niet behandeld wordt, zoals ik dat doe met talent, dan wordt het inderdaad snel sleets en nietszeggend. Zegt het dan iets over mij of over hen? In de psychologie heet dat projectie, voor uw informatie. Ook is het ophemelen van de ander zijn kunnen niet meer dan slijmen. Zeg dan ook niet dat in een relatie de twee subjecten gelijk zijn en er geen verschil mag bestaan. Dan is er geen plaats voor voetstukken, al is het wel te begrijpen natuurlijk. Door de kwaliteiten van de ander te overbelichten, hoeven de eigen tekortkomingen niet ter sprake te komen. Beetje transparant, nietwaar?

Met de mok sta ik in het open raam en kijk naar de lucht. Een buurvrouw passeert. “Goedemorgen, buurman! Mooi weer, hè?” “U ook een goedemorgen, buurvrouw. Het is inderdaad een zeer fijne start van de dag. Met zulks ochtendgloren kan het niet anders dan de mooiste dag van het leven worden, denkt u ook niet?” Ze grinnikt en stapt op haar fiets. “Ik zou willen dat ik ook zo elke dag op kon staan. Tot later, buurman.”

Ik adem de nieuwe dag in als het mooiste geschenk van de wereld. Liefde of niet, leven mag en kan.

Maternitus.

“Maar Georges, er zijn mooie dingen ontdekt, hoor. Maar veel van die dingen zullen we van niet veel ergens anders bekijken dan hier voor de eerste duizend jaar. Hoe dat alles nu gaat, houdt enorm veel ontwikkeling tegen. Industrie, geld, overheden, corruptie, je kent het wel.”
“Dat kun je wel zeggen, ja. Al die stomme zooi wat ze nu allemaal doen, dat is toch niet ontwikkeld? Om ergens te komen ben je al een miljoen of wat jaar onderweg. Met vijfentwintigduizend kilometer per uur schiet dat niet op, nee. Ze kunnen dat geld beter geven aan dingen die echt nodig zijn.”

Ik schenk koffie in en ben best verheugd door dit gesprek met mijn, nu nog, huisgenoot. Hoe langer ik hem ken, des te meer vragen begint hij te stellen. Hij kent nu Linux, want “dat is beter zeg je”, leest terug weer veel, weet zijn weg op het internet en is dus nieuwsgierig. Dat vind ik tof, iemand die graag dingen leert. Hij stelt er wel vaker vragen over, al dat kosmische geweld en kwantum mechanische is iets wat tot zijn verbeelding spreekt. Sjiek.

Door al die vragen en gesprekken ben ik er zelf ook weer eens ingevlogen. Er is wat behoefte aan afleiding voor een uur of wat. Normaal zoek ik dan een documentaire op het web, maar vanavond staan de Counting Crows op, is de chocomel fijn en lezen stoort die aangename setting het minst. Vorige week ben ik naar de bibliotheek geweest, het begint weer te kriebelen, en kwam ik een mooi werk tegen van Stephen Hawking en Roger Penrose, De aard van ruimte en tijd (Prometheus).

Natuurlijk is het wat in populaire taal geschreven, maar het is alweer even geleden dat ik een paar honderd bladzijden probeer te verteren. En het is ook geen Sesamstraat-boek, natuurlijk. Volgens mij kan een mens gewoon vastroesten als ‘ie zijn hersens zo nu en dan geen gymnastiek geeft. Mijn opa puzzelde altijd. En niet die gewone met geen of één ster. Neen. Cryptogrammen en het liefst een ster of vijf. Of meer. Die waren echt serieus moeilijk.

Het zit in de familie, van beide kanten, veel slimmeriken en creatievelingen. Achteraf bekeken kun je geen betere achtergrond hebben, wanneer je goed in iets bent moet je eerst leren hoe je een basis maakt voor je droom. En dan kun je pas gaan bouwen. Eerst een beetje harder worden, jezelf aan kunnen kijken en recht de wereld aankijken met gretige ogen. Kom maar op, leer mij je kennen.

Soms zit ik naar de foto’s, die Sanci voor me heeft gemaakt, te kijken en dan zie ik veel verschil met een jaar of drie terug. Veel ouder, maar er is iets weg. Iets wat me niet beviel. Deze zomer had ik het nog, het was een soort van hatelijke blik, maar daar is niets van over. En het razen van deze week was iets wat veel deugd deed, al heb ik geen spijt van de uitspraken. Het is waar en geen aangenaam iets om mee om te gaan. Maar dat is straks voorbij en is de energie wel beter besteed.

Ja, mijn lieve ma belde vanavond, dat ze van alles kon regelen voor me. En dat iemand spullen had aangeboden. Dat is zo stoer, hè? Maar ik wil het eerst zelf doen en ik heb gespaard hiervoor. En het is de eerste keer in mijn hele leven dat ik zelf kan kiezen voor meubels. Ook al zal er tweedehands tussen zitten, ik wil jaren zestig strak. En een systeem verzinnen om alle kleren, jassen en schoenen handig op te bergen. Da’s natuurlijk weer zo’n luxeprobleem. Teveel spullen hebben.

Deze week ga ik veel wegdoen. Speelgoed gaat allemaal naar de opvang, kleding wat nog goed is en niet meer gedragen, breng ik naar de Roma mensen in Gent. Oud papier heb ik ook enorm veel en in de brand steken is natuurlijk weer verboden. Recyclen dan maar. Ik ga proberen te beginnen met zo min mogelijk, want dan blijft “de voorraad” op het volume van opslag mogelijkheden. Gedaan met de Imelda-toestanden. Ik ga toch vaker schilderen en dan kan ik met veel minder toekomen.

Het plan is er ook om enige soberheid in het bestaan aan te brengen. Moet wel, gezien de huur die er elke maand neergeknald wordt. Dikke tering, daar had je zeven jaar terug in Nederland een zeer flink huis voor te huur. En als hypotheek kon je met die maandelijkse bijdrage ook een flink kot neerzetten. En nu doe ik dat van een uitkering. Alles verandert rap. Het kot is een studio in het centrum van Gent. Maar goed, wat ik al schreef, het is een begin. En daarom ook die soberheid. Dan is er meer over voor het schilderen.

Dit is mijn kans.

Het internet zal ik in het begin wel missen, maar misschien komt dat wel weer na een tijd. Je weet nooit wat ik tegenkom. En de bibliotheek is vlak om de hoek dan! ‘s Ochtends even computer reserveren voor in de middag, dan naar huis, alles verzamelen, schrijven, maken en op een geheugenstick zetten. En als er ritme in is, dan stelt dat geen drol meer voor, natuurlijk. Het is alleen dan wel gedaan met zoveel filmpjes en ga ik meer zelf foto’s maken ter decoratie. Er is genoeg te zien in die stad en het is eens tof om over de dingen die je hier kunt vinden wat te schrijven.

Het geeft eens een andere manier van zien en het helpt me ook bij het wennen aan de nieuwe omgeving en situatie. Ik kreeg een half jaar om eens na te denken van de ziekenkas wat ik wilde doen. Afgelopen dinsdag heb ik aangegeven dat ik op een mij vertrouwde en meer creatieve manier actief wil deelnemen aan de maatschappij. Iets met waar ik met hart en ziel achter kan staan, want twee jaar terug heb ik dat al besloten. Een kliniek laat je goed nadenken over de valkuilen in je leven. En die wil ik vermijden.

Momenteel zijn dat kunst en het werken met kinderen. En andere kunstenaars helpen. Och, en deze weblog, al gaat die zeker een andere plaats innemen. Veel posten is wel heel goed voor het aantal bezoekers, maar ik heb liever iets om zo nu en dan eens terug te bekijken en dan te mijmeren. Net als nu.

Kijk, lieve lezer! Zonder zwembandjes! En straks in het diepe.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wil je deze uitzending downloaden? Rechtsklikken op deze link en “opslaan als” kiezen.

Hoe moet ik het brengen? De aanhouder wint? Mezelf niet laten kennen en keihard doorvechten? Of is angst soms wel een goede motivator? Dat laatste was waarschijnlijk het uitgangspunt van de begeleiding hier, maar vanaf vandaag mogen ze aan mijn floesj (Gents voor… uhm…) trekken.
(Ed. Kijk, Maternitus, dit soort dingen kunnen echt niet, hè.)

Blijkbaar zijn de wonderen de wereld niet uit, want vandaag is er iets gebeurd wat enorm belangrijk gaat zijn als stap in mijn leven. Ik was op het CAW om te spreken over de moeilijke voortgang met het zoeken naar een plaats om te wonen en zat al af te geven op de slechte communicatie met de makelaars. Het thema-nummer van Battlestar Galactica klonk. Fuck. GSM. Waar zit dat ding? Ik excuseerde me even aan Yves, de medewerker die me zeer goed had geholpen in de maanden ervoor en nam op.

“Goedendag, Maternitus, het is Gregory hier van “den immo”. Vergeef me dat het even duurde, maar ik wilde je mededelen dat je kandidatuur voor de studio erdoor is. Je hebt het en mag vandaag langskomen om de papieren door te nemen met me.”
“Wat zeg je nu? Heb ik het? Ik heb de woonst? Dat meen je niet!”
“Nou, eigenlijk meen ik dat wel. Schikt half twaalf voor je?”
“Dat zal wel zijn. Tot straks. Deze jongen gaat eerst een koffie doen met wat vrienden. Bedankt al zo vast en tot subiet, Gregory!”
“Tot straks, Maternitus.”

Ik keek Yves aan en wist niet wat te zeggen. Ik wilde juichen maar besefte totaal niet wat er nu eigenlijk gebeurd was. Een eigen plekje? En niet verrot of, zoals een begeleidster me gisteren wilde aansmeren, een gevangeniscel. Ruimte om te leven en te schilderen. Zonder dat er constant mensen in je vel proberen te kruipen, niet gehinderd door enige kennis van de gevolgen van hun foute manier van handelen. Maar goed, de komende twee weken gaan mensen hier flink lachen. Reken maar.
(Ed. Pas maar op, het blijft vreemd volk. Ze kunnen je altijd nog kwaad doen, vergeet dat niet.)

“Je kunt eindelijk je leven gaan maken zoals je zelf denkt dat het hoort. Een schone lei, een goede geest en met een gouden hart moet dat lukken”, zei Yves en knipoogde.
Een gouden hart. Ik grinnikte en legde het maar terzijde. Ik ben stoer. Zeker nu. In de komende dagen zal beetje bij beetje de enorme druk van de schouders glijden en kan ik weer naar de wereld kijken door de gebruikelijke roze bril in een montuur van sarcasme. Oh, er gaat zoveel veranderen straks!

Wanneer de sleutel omgedraaid wordt over twee weken en alles is geïnstalleerd ga ik iets meemaken wat al heel lang niet heeft bestaan voor me: vrijheid. Mensen beseffen vaak niet wat voor een juk het is om halfbakken op jezelf te zijn. Om als volwassen man vernederd te worden door veel jongere “hulpverleners” of tegen mensen verantwoording af te leggen, terwijl hen niet eens voor de gevolgen van hun eigen daden in hun privé willen opdraaien. Geen dubbele tongen meer die spreken tegen mij en over twee weken mag ik een dikke vette knoop leggen daarin, het achter me laten en alles wat ik van mijn psycholoog heb geleerd in de praktijk brengen.

Daarnet ben ik hem ook gaan bedanken voor alles en je zag hem gewoon stralen. Hij leek wel trots. Je moest eens weten wat ik allemaal met die man heb besproken, daar zijn boeken mee te vullen. Over enkele weken ga ik wel schrijven over mijn ervaringen in de kliniek, maar het plan is er absoluut niet om een boek te maken. En waarom zou ik? Prestige? Nee, geef dan maar een berg verf en canvas, daar heb ik aspiraties in.

Ongestoord mooie dingen maken, pseudo-filosoferen en mensen ontvangen zonder toestemming te hoeven vragen. Zonder mede te delen dat het wel eens kan stinken naar verf “dit weekend”. Of iets tegen het bezoek zeggen en dan gelijk begrepen worden. Heerlijk. Misschien ga ik boffen vanaf nu. En eigenlijk moet ik Nana de Kaartlezer weer eens aanhalen. Die zei dat ik al de pech uit mijn verleden bij elkaar moest optellen, vermenigvuldigen met tien en het dan geluk noemen. Tien keer zoveel geluk krijgen als dat er ooit pech is geweest. Amai.

Eén van de dakloze dames bij het CAW zei dat ik een castard was. En soms een sloeber. Allebei Vlaams voor kwajongen. Het heeft niet veel gescheeld of ik mocht zelf daar zitten praten tegen mensen die een dak hebben en dat aan kwijtraken zijn. Bijna niet te geloven is dat. Ik ben heel bang geweest om dat te moeten overkomen. In een duister verleden spoot ik wel eens graffiti in tunnels en daar zaten altijd zwervers. Vaak ging ik met die mensen praten en de verhalen die je hoort, grenzen aan het ongeloofwaardige.

Zoveel geweld, honger, verslaving, koude, verdriet, dat zou ik allemaal nooit aankunnen, zelfs niet voor een dag. Maar weet je, hè, ik heb er iets geleerd: die mensen bleven lachen. Dat is namelijk iets wat nooit afgenomen kan worden. Hoe slecht het ook gaat, een glimlach kan iemands geluk doen keren. Bij dat gebeuren voor daklozen mocht ik brullend van de lach aan tafel zitten met de meest uiteenlopende mensen: muzikanten (ook heel slechte), arbeiders, ambtenaren, uit alle lagen van de bevolking kom je ze tegen.

Veel mensen beseffen niet hoe makkelijk het leven een ommekeer kan maken. Zoals het met mijn geest ging, kan het ook met jouw portemonnee gaan. Knip-en-weg. Zoals ik al anders leerde kijken naar iemand die ziek is, kijk ik nu ook anders naar de mensen die met een beker in de winkelstraat zitten te hopen op wat kleingeld. En vaak is dat niet voor drank of drugs weet ik nu ook. Gewoon iets warms om te eten of een stuk zeep om te wassen. Dingen die gewoon lijken, waar we niet meer op letten.

Mijn eerste echte ervaringen met de buitenwereld zijn gelijk van een enorm kaliber. En meteen kan ik toepassen wat me geleerd is: kaderen, plaatsen en afstand nemen. Daarna pas overzien en beoordelen. Schilderen als levensmotto en niet zomaar een decoratieve passie. Het komende half jaar krijg ik in ieder geval alle tijd om te wennen, creëren, met de kinderen werken en bovenal aan een leven beginnen. Mijn leven.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Een klein woord van dank is wel op zijn plaats voor alle mensen die me tot nu hebben gesteund en welgemeend achter me stonden. Wanneer iedereen opgesomd zou worden, dan zit ik morgen nog te typen. Binnenkort krijgen de mensen die bedoeld werden in deze paragraaf een mooi verhuisbericht in hun mailbox…

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wil je deze uitzending downloaden? Rechtsklikken op deze link en “opslaan als” kiezen.

Hij schoof wat onderuit en zette de mp3-speler een beetje luider. Het gekraak en gepiep van de tram overstemde de muziek, soms zijn die voertuigen zo lawaaierig. Rustig tappend met zijn voet verzonk de man in gedachten, luchtkastelen en nooit te winnen loterijen passeerden. Even verschoof de aandacht van binnen naar buiten. Nog een halte of vier en dan kon hij de buitenlucht weer in, het is altijd wat bedompt in het openbaar vervoer.

“De volgende halte is…” Een lieve Vlaamse vrouwenstem hield de reizigers op de hoogte van de voortgang en stilletjes hoopte hij haar eens te ontmoeten. De vrouw van het cassettebandje kende hij uit duizenden en wist zeker dat ze net zo elegant was als haar stem. De aandacht ging weer terug naar het land der onmogelijkheden en een glimlach kon niet onderdrukt worden.

De tram stopte en een passagier stapte uit en werd omgeruild voor een tiental nieuwe. Drie opgeschoten jonge meiden die met luid gelach plaatsnamen, een oude man die even aan het strijden was met de wandelstok en tramkaartje en de mensen die alleen reisden. Het is altijd een verrassing wat er instapt en vaak de moeite waard om te bekijken. Mensen, in welke hoedanigheid ook, hebben altijd wel iets wat de aandacht trekt van de man. Het was zijn passie om vanuit een hoekje zijn medemens te observeren, niet analyseren, maar pure nieuwsgierigheid dwong hem daartoe.

Meestal roept hij dat de grootste hekel van hem zijn medemens is, maar wie hem echt kent, weet dat het absoluut niet waar is. Een schijn die opgehouden wordt om een kleine plaats te kunnen behouden in de chaos en drukte van de wereld die de zijne omsluit. Die kleine cocon vol kleuren, vormen, hoop en verbeelding waren hetgeen hem al jaren op de been hield. Dat domein is van hem en hem alleen en alleen wanneer er woorden uit zijn vingers schoten of een canvas vol kleur wordt gezet, is het moment van delen.

Daarna is het weer terug kruipen in dat veilige nest waar maar een meester is. Alhoewel dat niet geheel correct is, tijdens zijn slaap was hij nooit alleen in die wereld, dan wordt het gedeeld met de types die het cognitieve geheugen voor hem assembleert. Dat is het moment wanneer de macht over andere wezens is geminimaliseerd tot wakker worden en snel vergeten.

De tram stopte weer en er stapte een dame in die vluchtig naar een plaats zocht. Hij zette de rugzak op de grond en wenkte haar terwijl hij naar de lege zitting naast hem wees. Ze glimlachte vriendelijk en nam plaats. “Wat ruikt ze lekker”, was de eerste gedachte die door zijn hoofd heen schoot. Hij keek naar buiten en bewonderde een tag die op het fietsenhok was geschreven.

Vluchtig bekeek hij zijn nieuwe buurvrouw en vroeg of de muziek niet te luid stond. Ze schudde haar hoofd en pakte een boek uit haar grote boodschappentas. Vroeger las hij ook veel, maar met het verstrijken van de jaren was dat er wat uitgesleten. Of het nu een gebrek aan geduld of tijd was, wist hij niet, maar soms leek het hem te spijten. Aan de andere kant was zijn mening dat het lezen van een verhaal het ronddwalen in de wereld van een ander was. Net als zijn schilderwerk is dat intiem, maar niet geheel ontoelaatbaar. Hoe moet je anders je gedachten en dromen kenbaar maken?

De man met de wandelstok zat hem al een tijd te bekijken en toen hun ogen ontmoetten knikte hij richting de oude baas. Die knikte terug en liet een vage glimlach zien. Wat zou hij denken? Waarom kijkt hij toch de hele tijd? De waterige ogen verrieden een leven vol afzien en verdriet, maar er schenen ook lichtjes, een soort verborgen plezier in alles wat die ogen zagen. Hij keek eens naar de dame naast hem die geheel verzwolgen werd door de paragrafen vol avontuur en droom werelden.

De muziek gaf hem het idee dat niemand zijn gedachten kon horen, maar de man had een gekke eigenschap en dat was zachtjes in zichzelf prevelen. De vrouw keek op uit haar boek en draaide zich wat naar hem. Hij zag haar lippen bewegen, maar het geluid in de koptelefoon overstemde haar. Hij zette het ding van zijn hoofd af en vroeg wat ze zei. “Dat vroeg ik je net ook”, zei ze en keek hem wat argwanend aan. “Ik zit in mijzelf te babbelen, doe jij dat nooit? Best leuk, hoor.” “Nee”, zei ze “Volgens mij doe ik dat nooit. Ik sta er niet bij stil in ieder geval. Waar heb je het over? In je gesprek met jezelf, bedoel ik.”

“Om heel eerlijk te zijn gaan de babbels me soms voorbij en zijn het onderbewuste reacties op wat ik hoor of zie. Ik denk dat de muziek me teveel afleidde om echt te horen wat er gezegd is.”
“Ben je schizofreen?”
“Nee, niet echt, al heb ik een lichte en duistere zijde. Maar dan ben ik geen uitzondering op alle andere mensen, denk je ook niet?”
Ze grinnikte en hij keek even naar de vloer.

“Wat denk je?”
“Dat je mooie schoenen draagt. En tegelijk bedenk ik me dat ik onbeleefd ben tegen je, maar dat zo wil laten. Zullen we afspreken dat we onszelf niet voorstellen aan elkaar?”
“Om elkaars onbekende te blijven? Bedoel je dat?”
“Ja, dat maakt het meer waardevol als ontmoeting. Het balanceert dan tussen fysieke eeuwigheid en een herinnering die niet zomaar weggaat.”
Ze knikte instemmend en deed haar boek dicht. Hij wilde heel diep weten wat ze aan het lezen was, maar ze liet hem ook in zijn wereld, dus het zou niet eerlijk zijn om het te vragen.

Er was weer een halte en de oude man liep langs de zetels van de twee nieuwe onbekenden en keek ze indringend aan. Ze keken terug en hij knikte nauwelijks zichtbaar naar de man, die op zijn beurt net zo subtiel zijn hoofd bewoog. De dame keek de beide mannen aan en ze leek zich af te vragen of ze elkaar kenden of niet. Een beetje voorzichtig zei ze tegen de oude man “Dag, meneer.” Hij keek haar aan en zei zachtjes iets in haar richting. De andere man hoorde het niet en bekeek de beide mensen wat vragend.

Zwaaiend met de wandelstok stapte hij uit en het alarm van de deuren ging af ten teken dat ze zouden sluiten. Moeizaam kwam het voertuig op gang en de mensen die ingestapt waren bleven bij de stempel-automaat wat knutselen. Blijkbaar is een duidelijke pijl op het kaartje niet voldoende om het goed in de sleuf te krijgen. Hij grinnikte en zette zich wat meer rechtop. “De volgende halte moet ik eruit en jij?”

Ze zweeg en keek hem aan. De ogen leken desperaat en zachtjes schudde ze nee. Hij deed zijn mp3-speler uit en stopte hem voorzichtig in de jaszak. De rits ging dicht en hij stond op. Voorzichtig passeerde hij de dame en stootte zachtjes tegen haar been. “Sorry.” “Het geeft niet.”

Toen schoot hem nog wat te binnen en vroeg haar wat de oude man eigenlijk tegen haar zei. Ze wenkte om met zijn oor bij haar mond te komen en ze fluisterde het in zijn oor. Hij keek haar wat verbaasd aan en knikte een keer terwijl de tram al af begon te remmen. Met het hoofd gebogen liep hij naar de uitgang en stapte uit toen de deuren opengingen. Het regende. Met de capuchon over het hoofd heen begon hij zijn weg door de stad en haar woorden bleven zich herhalen in zijn gedachten.

Wordt vervolgd.

Maternitus.

Eén van de onderwerpen op deze website zijn dromen, hun betekenissen en de gekke omstandigheden waarin ze plaatsvinden. Mijn gek ding is het hardrock-meisje, die inmiddels al een jaar of zes is verworden tot een vast terugkerend personage. Daarover later iets meer.

De vraag uit de titel is niet uit de lucht gegrepen, zoals je wellicht begrijpt. Net zo min is het plaatje van de man “zomaar gekozen”. In het jaar 2006 krijgt een vermaard psychiater een patiënt op bezoek die spreekt over terugkerende dromen met daarin steeds dezelfde figuur. De arts vraagt de patiënt om deze man te tekenen en daaruit kwam het bovenstaande portret. Hij beweerde deze man nog nooit te hebben gezien in zijn leven.

De arts legt na de sessie de tekening op zijn bureau en laat het daar liggen tot enkele dagen later een andere patiënt op bezoek komt. Deze ziet het portret en zegt, zonder daartoe te zijn bewogen door de arts, dat hij regelmatig over die man heeft gedroomd. Ook deze patiënt had de man nog nooit in zijn leven gezien.

De psychiater wordt nieuwsgierig en zendt de afbeelding naar diverse collega’s over de wereld met de uitleg van zijn bevinding. Binnen enkele maanden waren er nog eens vier mensen die hetzelfde beweerden bij zijn collega’s, terwijl ze de mensen onderzochten op hun terugkerende dromen.

Inmiddels zijn er al meer dan 2000 patiënten bekend van alle uithoeken op deze wereld die deze man meer dan eenmaal in hun dromen hebben gehad en niemand van hen heeft deze man ooit in het echt gezien.

Terug naar mijn hardrock-meisje. Zoals jullie kunnen terugzoeken hier, bestaat het meisje altijd uit die dingen die positief waren van alle vriendinnen die ik heb gehad in het leven. Met name uiterlijkheden en opvallende karaktertrekken bepalen het geheel van deze dame. Naast het terugkerende ervan, is de (zelf uitgevonden term!) compositaire persoon wat het zo frappant maakt.

Nu is het bij mij met liefjes, maar het kan net zo goed met mensen die je dagelijks ontmoet, bekend of onbekend. Het geheugen is namelijk stukken beter dan we weten en het onderbewustzijn, wat dromen voor het grootste deel stuurt, is een supercomputer wat onthouden betreft.

Het verschijnsel kan ik dus alleen maar zo verklaren, zeker omdat de gelaatstrekken en kenmerken behoorlijk opvallend zijn, zeker los van elkaar. Het gekke is dat het op straat, naar mijn idee, gewoon iemand is die je voorbij loopt zonder op te merken.

Wat denk jij?

Voor meer achtergrond informatie, bezoek dan de website hierover:
http://thisman.org/

Eerst wilde ik weer een loze brief schrijven aan de marionet, shit, nee, president van de Verenigde Staten. Dat liep elke keer uit op een scheldpartij met bewoordingen die het inbeeldingsvermogen te boven gaan. Kinderen bezoeken dit vehikel van vreemde perspectieven ook en ik kan het niet maken dat ze zomaar dingen leren waarvoor ze nog niet gekwalificeerd zijn.

Bijvoorbeeld.
“Mama, wat is een kankerlijer?”
“Uhm. Wat? Dat is geen net woord, hoe kom je daar nu bij?”
“Maternitus noemt hem ook al tyfus-hond. En schijn-democraat.”
Het jongere broertje of zusje haakt in.
“Kankerlijer-kankerlijer-kankerlijer!”

Zoals je kunt vermoeden, verstoort dat enigszins het opvoedingspatroon wat die mama voor ogen had en daar wil ik niet schuldig aan zijn.

En wat heeft het voor nut om iemand zwart te maken, terwijl hier eerder nobele zaken bekeken worden en uitspattingen van creativiteit? Of grenzen van onze, en andere, culturen? Ik had beloofd dat het leerzaam zou zijn en schelden of vloeken dragen daar niet aan bij. Oké, hier en daar een vloek, maar dat hoort nu eenmaal bij ons taalgebruik en zo leren ze nog iets spellen.

Maar goed, waar gaat dit nu weer heen? Een droom of, beter nog, een idealisme. Ik stelde mij voor wat ik mijn eventuele kinderen zou meegeven aan lessen en het eerste wat me te binnen schoot was “zichzelf zijn”. Niet op de H & M manier, maar echt zichzelf. Een jongmens met een mening, smaak, visie en dergelijke gebaseerd op eigen ervaring en onderzoek.

Wat ze ook zouden willen, zoals studie, werk of denkrichting, het enige wat ik als ouder zou kunnen, is hen daarbij ondersteunen en soms wat bijsturen als het iets te extreem wordt. Rechts of zo. Dan kom ik gelijk bij nummer twee, tolerantie en een hang naar gelijkwaardigheid. Dat is iets waar het in het Westen nogal aan ontbreekt.

Een mop over negers mag van mij, zolang het geen levensstijl gaat worden. Enkele jaren geleden ben ik voor racist uitgemaakt en wel door een toenmalige vriendin. Nu had zij geen enkele notie dat humor vele niveaus bevat en dat terwijl ik een redelijke grote kring aan vrienden en kennissen heb die niet blank zijn of een (andere) religie aanhangen. Beetje beter opletten, meid.

En dat brengt me gelijk bij nummer drie: eerst goed kijken, luisteren en bestuderen voor je oordeelt. En eigenlijk is dat laatste al weer niet goed, want oordeelt niet opdat je niet veroordeeld zult worden. In mijn jonge jaren een veelvuldig aangehaald stukje uit de bijbel. Zouden veel christenen eens moeten lezen. Of het begrepen wordt is iets anders, natuurlijk…

Eerlijk zijn staat boven alles. En dat heeft niets met religie te maken (zoals we wel kunnen zien aan de gebeurtenissen in de wereld), laat staan met politiek. Je kunt beter tien keer op je bek vallen door de waarheid te zeggen, dan een keer flink te winnen door een leugen. Nu lieg ik ook wel eens, maar dat is eerder tegen de belastingdienst of politie. Die vragen erom.

Ik zit hier wel een lijstje te maken over wat een kind moet leren, maar gaat dat niet natuurlijk? Zoals ik de twee meiden herinner van die roste dame, was dat eigenlijk zeer eenvoudig. Ze probeerden van alles, de roste zei nee, ik zei dat er over nagedacht kon worden, we discussieerden en de compromis was de beslissing. En soms zei ik nee. Of zei weer ja.

Dat krijg je nu eenmaal in de gezin-vorm van democratie. Die is zo kleinschalig dat er niet echt gesproken kan worden over democratie, want meestal krijgt er maar een iemand gelijk. Of het terecht is of niet. Maar ik vrees dat deze man met sommige zaken extreem streng gaat zijn (drugs, alcohol en dat soort dingen) en over andere zaken weer veel te soepel (graffiti, een punker met een fel rode hanenkam als vriendje, je kent het wel).

Nu ik zo nadenk lijkt het me best tof om een gezin te hebben. Het geeft “wat” leven in de brouwerij en je kunt er donder op zeggen dat geen dag dezelfde is. Er is wel een ding wat me mateloos stoort aan kinderen. Ik hou enorm van mijn rust, zeker vroeg in de ochtend. Wat is het dat ervoor zorgt dat wanneer die jonge gasten hun ogen opendoen, ze barsten van de energie en dit gelijk duidelijk maken aan het ganse huishouden?

Op het bed springen, tussen de partner en jezelf in gaan liggen om vervolgens te kijken hoe je reageert als ze een vinger in je neus duwen. Of de partner en jezelf de hele dag zo uitputten, dat er niet eens meer energie is om te oefenen voor de productie van het volgende broertje of zusje? Maar tegen de tijd dat het zover is, zal de zin voor nog zo’n energie-bom wel wegblijven.

Afijn.

Het blijft een vorm van levensvreugde waar naar verlangd wordt, al hoop ik dat ze niet teveel op mij lijken qua karakter. Alhoewel ik tegenwoordig redelijk te doen ben, in de vroegere jaren was dat anders en heb ik veel bewondering voor mijn moeder. De meeste van de huidige generatie ouders had me allang aan de medicatie geholpen of zelfs laten adopteren.

Het blijft een wens en droom. Toch fijn om zulke dingen te hebben, want dat geeft een hoop, een richting aan de toekomst en zeker de wil om verder te gaan. En ook al zouden ze niet van mij zijn, ze zouden wel die behandeling en respect krijgen. Binnenkort ga ik weer eens uit.

Zin om mee te gaan?

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Heel even sprak ik met een nichtje van me vanavond en op een gegeven moment ging het over het hardrock-meisje. Ik legde haar uit wat ze, naar mijn idee, representeert en dat ze steeds vaker aan het terugkomen is in mijn dromen. Mijn psycholoog heeft er zelfs een soort van onderzoek naar gedaan, omdat het een beetje vreemd fenomeen is. Elke keer als ik iets met een dame heb gehad, dan komen de beste dingen van die dame in het meisje terug.

Trouwens, meisje, ziet ze er half de twintig uit, maar ze ondergaat vreemde metamorfoses de laatste weken. Ze heeft nu de ogen van de muze, haar lippen, maar hier komt iets: ze heeft nu tatoeages (behoorlijk brute, overigens) en begint me te zoenen. In al die vijf jaar dat ik over haar droom, is dat nog niet gebeurd.

Nu vraag ik me af waarom ik toch altijd in “serie” droom? Ik heb andere dromen die al meer dan tien, zelfs vijftien jaar plaatsvinden. En het zijn echte vervolgverhalen, met een duidelijk begin en einde waar een soort van cliffhanger gebeurt. Ik weet niet zoveel van dromen, alleen dat het de verwerking is van alles wat je die dag hebt meegemaakt, inclusief herinneringen en zelfs het dagdromen.

“Ach, joh, het zijn maar dromen. Richt je op de werkelijkheid.”

Maar natuurlijk. En hoe komt het dan dat die werkelijkheid een onderdeel van het verhaal wordt en soms zelfs cruciaal? Hoe komt het dat er soms een voorspellend karakter aan vast zit? Niet in de zin van deja-vu, maar in de zin van dingen die gezegd worden in de dromen en vervolgens uitkomen? Ik ben echt niet speciaal of zo, weet je wel, maar het is best gek.

Wat ook een trend te noemen is, is dat de “nachtelijke avonturen” steeds langer duren. De verhalen lijken langer te duren en worden steeds intenser. Niet in geweld of amoureuze verwikkelingen, maar in de zin van enorme reizen, gekke natuurverschijnselen, one-liners van mensen die ik tegenkom (en die vervolgens overdag uitkomen), sommige dromen zouden het niet slecht doen als film.

Wat ik nu zeg is geen gekke fantasie die met een korrel zout genomen dient te worden.

Mijn psycholoog heeft gezegd dat hij dit in die zin serieus neemt, omdat ik, dankzij mijn visuele “gaven”, alle dingen uit het leven in de slaap lijk te plannen en te kaderen. Alles. En toen hij vroeg of ik nachtmerries had, kon ik hem vertellen dat ik die kon beïnvloeden. Als een droom te onrealistisch en zeer eng wordt, vind ik een soort van uitweg om de droom weer goed te laten gaan.

Het hardrock-meisje zal ik nooit of te nimmer tegenkomen in het echt, want is zij een samenstelling van al mijn goede ervaringen met vrouwen. Al weet ik niet zeker wat er nu met haar aan de hand is, gezien die tatoeages. Ik heb maar twee vrouwen gehad met die prenten, wat ik overigens erg geil vind, en moet ik het dan zien als een voorspelling?

Het wordt eens tijd dat ik een goed gesprek ga hebben, want dit moet begrepen worden…

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Er zijn nog wel een paar gekke dromen die constant terugkomen, maar dat zou dit verhaal alleen maar meer gestoord maken. En toch gebeurt het. Ik ben niet dom, weet je, maar soms voelt het wel gek.

Wanneer mijn collega Anne langskomt, is het altijd een beetje feest. Ze is een super toffe dame, waarmee ik zeer goed plezier kan maken en over kunst praten. Ze maakt zelf ook grote abstracte werken en weet dus wat je tegen kunt komen tijdens het maken van die dingen. Natuurlijk is het zo dat we elkaar wat proberen af te troeven als we elkaar zien met de werken.

Ditmaal had ik ze goed tuk. De teller van de Big Bang reeks staat al op negen en nu kan ik ze wel één voor één laten zien, maar dan wordt het verhaal niet gezien, dan mist het context. Gelukkig woon ik zeer ruim, met name de gang hier is abnormaal groot (alles wel, maar goed) en was dit de beste plaats om alles neer te leggen. Zo kon ze er niet rond heen lopen, een beetje dwingen om het te laten zien zoals ik dat wens, hehehe.

Ze lagen uit en Anne kirde tevreden. Zo heb ik de vrouwen graag: wanneer ik ze kan behagen met die dingen waar ik goed in ben of toch zeker graag doe. Je snapt wel dat zoiets zich niet tot het schilderen beperkt, maar goed, dat was nu niet aan de orde. Eerst vond ze ze allemaal zeer mooi, maar dat komt door het overweldigende van de formaten en de groep.

Eén werk is 60 bij 110 cm groot, maar wanneer dat zo vlak naast elkaar ligt, de één nog harder aan het rocken dan de ander, maakt dat indruk. Geloof me maar. Normaliter is ze behoorlijk kritisch over het werk, iets waar ik om vraag, want anders maak ik geen vorderingen. Ditmaal toch niet, de visuele biceps deden blijkbaar goed hun best.

Na een paar koffietjes en flink wat sigaretten, besloten we om even op bezoek te gaan bij Sonja, een kunstenares die nog in de kliniek zit. Anne vertelde over het werk en de twee dames waren tevreden over de productie en vooral ook de energie die erin gaat. Het loven hield niet op, maar er moest een einde aan komen.

Eigenlijk vindt het personeel daar het niet zo leuk wanneer ik zomaar even kom aanwaaien, zeker buiten de bezoekuren om. Ze moeten me toch wel kennen, want aan dat soort regels heb ik lak. Er zijn nog wel meer regels, daar gaat het nu niet over, misschien is dat wel eens leuk voor een andere gedachten-gang.

Goed opgeladen ging ik weer naar huis terug en kwam de muze ineens langs. Ja, het feest kan niet op zo, hè? Na een leuke, korte babbel moest ze weer weg, helaas, die dame heeft best veel te doen op een dag. Ooit, met wat geluk, wordt ze mijn vrouw en dan zal het gedaan zijn met de drukte. Dan sta ik erop dat ze doet wat ze leuk vindt. Punt.

Tsjonge, het zal niet lang meer duren of er dient zich weer een tentoonstelling aan. De maestro is druk doende achter de schermen en wil er niet veel over zeggen. Het enige wat ik nu telkens meekrijg is dat ik goed en hard moet werken, mezelf compleet moet laten gaan en niet laten afleiden door zaken als fuiven en uitgaan.

Beetje spijtig met al die leuke vrouwen om me heen, maar het dient een doel. Kunst komt sowieso op de eerste plaats, de rest volgt vanzelf wel, wat logisch is… Dat zag ik bij de vorige tentoonstelling wel, het duurde niet lang of ik had al beet. Best spijtig dat het niet goed afliep, misschien toch iets meer kritisch zijn en niet te snel in praatjes trappen.

Ik ben toch benieuwd wat de maestro allemaal aan het uitspoken is, want vaak zijn het bijzondere verrassingen en ontmoet ik behoorlijk beroemde en belangrijke mensen door hem. Soms dagdroom ik er wel eens van dat we een tijd in het buitenland gaan bivakkeren. Natuurlijk een land met een wat warmer klimaat dan hier in de Lage Landen: de verf droogt sneller, de sfeer is een stuk gemoedelijker, de vrouwen zijn er mooier en het leven gaat er op een aangenaam tempo. Hint: Cuba?

Laat ik het daar nog even bij houden: dromen. Die worden alleen maar waarheid wanneer er hard gewerkt wordt, niets komt zomaar op je levenspad. Over werken gesproken: deze week wordt ranzig druk. Eén canvas in opdracht, de reeks afwerken, studeren, de volgende reeks voorbereiden en een inventarisatie gaan maken van alle werken die er hier zijn. Dat moet op zijn beurt in een catalogus komen, compleet met beschrijvingen, maten, materialen en prijzen. En die komt dan hier op de site in pdf-formaat.

Zo. Prettig weekend voor jullie en hopen dat je net zoveel geluk mag kennen als ik dat ken.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

PS
I am far from perfect. But I will be perfect for that imperfect someone who is perfect for me.

XxX