Om maar gelijk heel bruut met de deur in huis te vallen: zowel de ouders alsmede de stad zien niet het belang van de kinderen als prioriteit, maar wel dat van henzelf of van de boekhouding van hun diensten. Laat ik je maar gelijk even heel goed wakker maken wat betreft het eten in de refters van de scholen: voorverpakt is qua geld, gezondheid, werkbaarheid, milieu, beleid en, deze gaat knallen, op de lange termijn verre van goedkoper of beter dan vers eten.

In deze tijd van kortstondig handelen en vooral binnen de tijdsduur van de legislatuur handelen of beslissen, komen er steeds meer barsten in deze mammoet van onzinnigheid. Met als gevolg dat er steeds meer kinderen buitengesloten worden van zowel goed onderwijs alsmede een gezonde ontwikkeling, zowel geestelijk als lichamelijk.

Het is ronduit een schande om te zien dat kinderen, dankzij hun ouders, met de meest afschuwelijke rommel naar school gestuurd worden. Koude frieten, hamburgers, pita, snoepgoed, witbrood, chocopasta, koeken, je kunt het zo gek niet noemen of de brooddozen zijn ermee gevuld. Ik hoor vaak het woord „zorgwekkend“, maar het is zeer ver voorbij dat stadium. En het gekke is: het heeft totaal niets met geld van doen, maar met luiheid, echt het gewoon geen zin hebben om de verantwoording te nemen voor het welzijn van het kind. In mijn ogen is dat verwaarlozing en zelfs mishandeling.

Vaak worden leraren gezien als zijnde verantwoordelijken voor wat er in de brooddoos, en het leven, van een kind afspeelt. Dat zulks dwalen al tot norm is verheven, baart niet alleen grote zorgen bij diezelfde leraren, het frustreert ze zelfs. Wanneer een kind ondermaats, volgens de ouders toch, presteert, is dat de schuld van de leraar. Niemand durft te erkennen dat niet elk kind een potentiele Einstein is, laat staan de uitspraak doen dat het kind enig intellect mist. Stel je voor wat de buren zouden zeggen.

De ouders zijn uiteindelijk de verantwoordelijken voor het welzijn, opgroeien en ontwikkelen van een kind. En dat weten ze maar al te goed en dan is het snel zoeken naar een pispaaltje en die vinden ze meestal in de vorm van de leraren. Neem daar de steeds verslechterende omstandigheden waarin leraren mogen werken vanwege de roekeloze bezuinigingen van overheden en stadsbestuur en je hebt een cocktail die gedoemd is om eens flink te ontploffen.

Terug naar het belang van gezonde voeding. Elke dag is het raadzaam goede en gezonde voeding tot je te nemen, het draagt immers bij tot het welzijn van je lichaam en dien ten gevolge ook je geest. De kosten daarvoor zijn een schril contrast met wat men nu ziet als de perfecte oplossing voor „een gebrek aan tijd“ of „het missen van kunde“. Iedereen kan elke dag een kind een paar kerstomaatjes, een stukje komkommer of een appel meegeven naar school. Iedereen kan voor heel weinig, en met een beetje nadenken, elke dag een gezonde, heilzame, verse maaltijd op tafel zetten. Dat heeft niets met geld van doen, in tegendeel, dat heeft met iets als liefde van doen. Zowel voor het kind als het ouderschap.

Ik sta er niet van te kijken dat steeds meer kinderen „in lijn“ worden gebracht middels een pilletje rilatine of seroquel. „Oei, Jantje wordt druk, wat nu? Ach, gewoon mediceren en probleem opgelost.“ Maar natuurlijk, laten we vooral onze kinderen gaan opvoeden, voor zover het dat nog is, middels symptoom onderdrukking. Welke natuurlijk niet juist is, omdat de meeste van die symptomen door vele wetenschappers wordt gezien als zijnde een resultaat van het slecht omgaan met die kinderen en ze pedagogisch zwak te benaderen.

Tip: kun je geen kinderen opvoeden, neem er dan geen. Of beter: kijk eerst naar je eigen jeugd en schort het daar al aan, doe het dan ferm beter dan je eigen ouders. De generatie tot 25 jaar die nu leeft, wordt ferm minder oud dan die van ons en hoe zou dat komen?

Als laatste een positieve noot. Ik zie op sommige scholen een verbetering ontstaan en door vol te houden met dit project, zal het misschien zelfs vruchten afwerpen op de LANGE termijn. Maar er is één school die, wat mij betreft, met kop en schouders boven alle gemeentelijke scholen uitsteekt. Dat is de Victor Carpentier school in de Muiden. Deze school staat zeer slecht bekend in het Gentse, maar toch doen ze het het beste in alle resultaten. Om een contrast te noemen, de school die als beste bekend staat, doet exact het tegenovergestelde. Dat zegt iets over de volksmond en ook over de inzichten van het stadsbestuur (en andere overheden), die wat dit onderwerp betreft zeer in gebreke zijn met kennis en beleid.

Voor mij hoeft er geen voedsel revolutie te komen, zoals Jamie Oliver voor ogen had. Wel een kentering wat betreft eerlijk zijn tegenover onszelf, een verandering van overheden om het belang van kinderen (en het volk in het algemeen) voorop te stellen en een verandering in de attitude van ouders ten opzichte van hun kinderen. Bij die laatste ligt de basis van een welvaren van dit project en dus ook van de kinderen. De overheden dienen zich daarnaar te voegen en in te zien dat dit een hoogste prioriteit heeft, anders twijfel ik over de toekomst van dit prachtige land (wat ik al doe, maar dat terzijde). De leraren hebben het gelukkig al door.

Met vriendelijke groeten,

Martin Hoevenaar.

Deze documentaire gaat over het verbranden, martelen en veroordelen van vrouwen door de eeuwen heen, omdat ze heksen genoemd werden. In een goede driehonderd jaar tijd zijn zeker 9 miljoen vrouwen zo gedood. Het fenomeen heks staat nog steeds in een slecht daglicht, terwijl die visie geheel onterecht en zeer dom is.

De mannen die hen veroordeelden waren vooral bang voor de kracht, zowel symbolisch als fysisch, die vrouwen hebben. Hint: Moeder Aarde.

Alle letters zijn opgezet met potlood en met penselen geschilderd, omdat er geen ruimte was voor correctie. Dit is echt een van mijn lievelingen nu. In de toekomst wil ik vaker gewone schildertechnieken blijven gebruiken (met spuitbussen als aanvulling), omdat dit soort werk aan het verdwijnen is. Dat komt door de opkomst van vinylbelettering en het (overmatig) gebruik van sjablonen door de “collega’s”.

Het is misschien iets trager wat betreft aanbrengen, maar, volgens mij en de vele mensen die het gezien hebben, is de kwaliteit ferm superieur. Er zit namelijk meer leven en liefde in.

De eerste productie van Jolly en mij is weer een feit voor dit jaar. Het was een uiterst leuke middag, behoorlijk fris, maar met een goed resultaat. De naam GiF gebruiken we voor elk werk wat we samen maken. Verwacht een hele berg deze zomer, we zijn voor veel jams en projecten gevraagd…

Een poging om de bloemen naar art nouveau stijl om te zetten. De volgende ga ik eens met van die mooie krullen proberen…

Omdat ik nu moet solliciteren, komen er dingen naar boven die het werkzoeken niet eenvoudiger maken. Zoals bijvoorbeeld het hoog-aangeprezen online zoeken op, bijvoorbeeld, de VDAB-site. Nu wist ik al door een orientatiecursus bij voornoemde VDAB dat de site totaal onbetrouwbaar is voor het zoeken naar werk. De mevrouw die toen les gaf, vertelde ons dat wat de site representeert aan open functies amper 20% behelst van wat er werkelijk openstaat. En van wat er op de site staat is zeker de helft verouderd, niet meer relevant of al vervuld.

De meeste jobs kun je verkrijgen door vooral te netwerken, zoals ik doe met Guerrilla Kitchen, en niet door oeverloos onbeantwoorde brieven te schrijven naar de des betreffende bedrijven. Nu weet ik dat de VDAB zogezegd een invloedrijke instantie is, maar geldt dat vooral door het sanctioneren van werkzoekenden of door het vooral niet sanctioneren van bedrijven die, behoorlijk roekeloos, hun advertenties deponeren “omdat het moet” en er verder totaal geen vervolg aan geven?

In plaats van de verplichte cursus/lezing “solliciteren voor werkzoekenden” zouden jullie, instanties als VDAB, GTB en RVA, een verplichte en beboetbare cursus voor werkgevers moeten introduceren. Ik opper de werknaam voor dit project “wees eens beleefd, hou je aan je woord, antwoord elke brief en kom je afspraken na”. Nu is dat extra werk en daardoor een onhaalbare zaak, maar toch het overwegen waard. Nee?

Mij lijkt het een verstandiger idee om bedrijven en instanties eens te laten kijken naar hun eigen werking en de, vooral vijandige, houding naar werkzoekenden eens wat te verbeteren. Die mensen, dus ook ik, kunnen er niets aan doen dat de economie naar de zak is, dat bedrijven zeer onbeleefd zijn en dat de overheidsinstanties een vooral hatelijke houding hebben naar hen die beter willen en kunnen.

Omdat mensen als ik een andere manier hebben van zoeken naar werk, hoeft totaal nog niet in te houden dat we regels overtreden. Ik zeg wel “we”, maar ergens twijfel ik eraan dat er zoveel mensen zijn die iets daadwerkelijk ondernemen om iets voor elkaar te kunnen krijgen. Nu willen de instanties bijvoorbeeld dat elke sollicitatie uitgeprint op hun bureau komt, leuke gedachte, vooral zeer bureaucratisch, maar totaal niet haalbaar gezien de feiten dat het meeste door netwerken gebeurt.

Ik snap dat jullie mensen aan het werk willen hebben, de regering mist hierdoor veel belastingsinkomsten (de kosten voor een uitkering zijn nihil daar tegenover gesteld) en ik snap ook dat elke euro nodig is om dit falende beleid overeind te houden. Het sociale karakter van onze regering is heel goed, maar de benadering naar de mensen die vooral aan het werk gesteld moeten worden is geheel verkeerd. Het geeft eerder een beeld van de kat en de muis, met alle gevolgen vandien.

Het zou instanties als die van jou sieren om de werkgevers eens flink van rapen te geven, in plaats van te viseren op de mensen die wel graag willen, maar niet verder kunnen door dat wanstaltige gedrag van voornoemde werkgevers en ook instanties. Dus de instanties mogen ook eens in hun eigen agenda kijken en dit zeer kritisch te overwegen.

Waarom schrijf ik deze email? Omdat het me nu al beu is dat er geen wederzijdsheid is wat betreft het zoeken naar werk. Het is niet fair dat amper 20 procent van de advertenties en vacatures die er zijn op de VDAB site staan. Het is niet fair dat werkgevers er geen ene bal om geven of ze nu correct handelen of niet en er mee wegkomen ook. Het is niet fair dat mensen die, na pak hem beet vijftig sollicitaties, er de brui aan geven door het wanstaltige gedrag van die bedrijven en instanties en daarvoor, geheel onterecht, gestraft worden. Dat is absoluut niet correct en legt de “schuld” bij de verkeerde groep.

Laat ik het nog maar niet hebben over discriminatie vanwege leeftijd, afkomst, uiterlijk, bepaalde voorkeuren of religie, want dan kan dit landje zijn handen wassen in een hoop wijwater. Echt. Ik heb het zelf al mee mogen maken, aan de harde hand ondervonden en ook daar mee om moeten leren gaan. Dit land is fantastisch om in te wonen, maar zo gauw het over werk of studeren gaat, dan stuit men als buitenlander zeer snel op weerstand. Zeker als je iets wilt wat niet geheel in het kastje past van de heersende instanties en overheden.

Origineel zijn en zeker ook constructief zijn, mogen hier klaarblijkelijk totaal niet. Ineffecientie, liegen, fraude en noem maar op, worden totaal toegelaten, nee, toegejuicht. Dat ruikt, mijns inziens, naar vooral eigen belang, corruptie en er geen zak om geven. Maar dat is een mening en voor zover ik weet, toch, heb ik daar recht op.

Met vriendelijke groeten,
Martin Hoevenaar.

Dinsdag 12 februari is de chef jarig en hij wil iets doen voor zijn verjaardag. Dit jaar staat in het teken van “Stand and Deliver”, een nummer van Adam and The Ants van ergens uit de jaren tachtig. Het is geen verkleedpartij, maar een challenge. Wie neemt de beste snack mee? Wie kan onze chef verslaan in een battle om de allerbeste, compleet vers bereidde, en bovenal meest originele snack?

Je bereidt je snack en ingrediënten thuis voor, werkt ze eventueel bij de chef thuis, die een kleine, miezerige keuken met een elektrisch vuur heeft, af. Laat maar eens zien wie er Guerrilla is…

Mensen die Guerrilla Kitchen al eens uitgenodigd hebben, zitten in een grote hoed en er zullen er enkele uitgekozen worden. Voor de rest zijn het familie en vrienden die de uitdaging mogen aangaan. Kun, durf of wil je het niet aangaan, dan mag je altijd iets te drinken meenemen. Cava, goede biertjes of wijnen en verse fruitsappen zijn zeer welkom.

Als je uitgenodigd bent, geef dan aan of je kunt en zeg wat je gaat meenemen of doen. Zodoende wordt het geen zootje in de, toch al kleine, woonst van onze lieve chef. Het „stand“ deel van het thema slaat ook op het gebrek aan zetels in huis, dus zie het als zo’n sjieke „staan-fuif“ waar je zelf input hebt.

Laat de loterij beginnen en de uitnodigingen de deur uitvliegen…