Nu het weer niet optimaal is om buiten te werken, moet de creatieve stroom binnen doorgaan. Schilderen wil momenteel niet lukken, muziek, wel, daar is het niet zonnig genoeg voor, dan rest me nog maar één ding: koken. Aangestoken door diverse vrienden en vriendinnen zijn de laatste weken doorgebracht in de keuken, leuke winkels en op de markt. Op jacht naar die ene smaak die op dat moment zo begeerd wordt, dat ene gerecht wat nog nooit of al heel lang niet is gemaakt.

Het kriebelt dan net zo hard als bij de inspiratie voor het schilderen.

Er is maar een keuken die mijn onverdeelde aandacht krijgt in die weken: Indonesisch. Al die smaken, texturen, kleuren en gekke namen, het lokt als de mooiste meid van Gent maar dan beter. Ik weet niet of de liefde net zo groot is als bij het verven, dat het er is, is zeker. Het is niet alleen de liefhebberij van lekker eten, het maken ervan is minstens zo aangenaam. En het heeft één voordeel op schilderen: hier kan ik na het werken zeker wel van genieten. Het is meer een moment, het heeft niet die drang naar eeuwigheid. Directe expressie, directe impressie en net zo direct opgeborgen in de grote kast met ervaringen.

Laatst vroeg, weer al, iemand of ik niet in een restaurant wilde werken. Nee, nee en nog eens nee. Dan raak ik de liefde kwijt, de vrijheid van het experimenteren en moet ik dingen koken die flets zijn, niet avontuurlijk en bovenal: de ganse dag hetzelfde doen. Dat verveelt.

Het mes wordt geslepen, een geluid wat je hier als eerste hoort bij de aanvang van de werkzaamheden en tovenarij. Afhankelijk van de gerechten hoor je erna een hoop gestommel in de kasten, met tussendoor het gevloek op klein behuisd zijn. Daarna wordt het altijd zeer stil. Focus. Dat is het moment wanneer ik alle tijdlijnen van de gerechten bij elkaar leg en volgordes ga berekenen. Dat lijkt dom, maar voor mij is het een sport om alles tegelijk klaar te hebben en geen dingen een tijdje te laten staan. Dat is foei. Dat is stout.

Voorbereiding is niet alleen het inkopen, maar bijvoorbeeld ook marinades, boemboes en kruiden samenstellen. Dat laatste wil nog wel eens gebeuren met de oelek (vijzel). Sommige kruiden zijn niet te verkrijgen in gemalen vorm, dus moet ik dat zelf doen. Hetzelfde geldt voor boemboes, die over het algemeen ook de oelek in mogen. Het heeft veel kracht en uithoudingsvermogen nodig en vergt techniek. Niet zomaar stampen, dat is voor de amateurs, het is een draaibeweging die tegelijk duwt. Hard duwt. Klinkt sexy bij nader inzien.

Dankzij al die krachttoeren ben ik zowaar slimmer geworden. Wie niet echt sterk is, moet goed kunnen snijden. Je kent vast wel een tafereel waarbij een kok sneller dan het licht “even een uitje snippert met extreme nauwkeurigheid”. Die nauwkeurigheid zit er al wat in, de snelheid is rond die van het geluid. Je kunt het nog horen. In de vingers snijden is geen optie meer, trucs genoeg om dat soort ellende te voorkomen. Dat leer je zeer snel en op pijnlijke wijze, maar, ondanks al die bloederige zaken, is het fijn om goede technieken in huis te hebben met het mes.

Nadat de berekeningen zijn gemaakt, begint het snijwerk, wat het meeste werk is in de hele Indonesische keuken. Onthou goed, niets wordt hier voorgesneden of verpakt in huis gehaald. Vers is beter en goedkoper. En je kunt los kopen, dus aanpassen aan de hoeveelheden die nodig zijn. Supermarkten lichten je vaak op waar je bijstaat. Het is maar een tip. Schuin, recht, Julienne, grof, bijna pulp, mooie blokjes, kaarsrechte reepjes, noem het maar. Tsjak-tsjak-tsjak en het verdwijnt in een schaaltje. Volgende!

Dan gaan de pannen op het fornuis en kan het feest beginnen. De ingrediënten zijn de muzikanten en ik ben de dirigent. Toch ergens nog de baas. Beetje bij beetje beginnen de geuren zich door de woonst te verspreiden, soms moet het raam open vanwege de dampen, maar ik hoor zo nu en dan een buurvrouw of buurman door de voordeur heen komen en terwijl ze hun toch naar hun verdieping maken, hoor ik ze wel eens praten. “Amai, dat riekt toch wel erg goed.” Zal wel zijn. Tot nu heeft alleen de, heel mooie, buurvrouw van direct boven mij hier mogen eten. Het valt me wel op dat sindsdien de andere buurvrouwen nieuwsgierig worden wanneer we elkaar tegenkomen bij de voordeur. Goed zo.

De apotheose nadert en de gerechten zijn klaar. Zoals een goede kok betaamt heb ik inmiddels al wel honderd keer geproefd en veel mensen klagen erover dat ze geen honger meer hebben daardoor. Wel, dan kook je niet lekker. Deze jongeman wordt alleen maar hongeriger.

Het gaat tijd worden om eens wat vaker voor anderen te koken. Er begon wat slop in te komen en dat mag niet. Wanneer ik serieus deze zalige keuken wat bekender wil krijgen in deze toffe stad, zal er wat beter gepromoot dienen te worden. Nee, ik word geen restaurant waar je gratis jezelf kunt vol duwen, zo werkt dat niet. Het is als met graffiti schilderen en toys: wanneer er behoefte bestaat nodig ik wel uit. Anders is het horen hoe lekker het was.

Kleine opmerking: vrouwen krijgen voorrang. Op twee na ken ik geen vrouw hier die goed kan koken. Daar is een, ahem, gat in de markt.

Selamat makan!

Maternitus.

Excuseren omdat ik Linux op mijn machines draai doe ik niet meer. Niet uit een vorm van rebels gedrag, maar gewoon vanwege het feit dat het niet meer hoeft. Ten eerste ga ik niet meer om met mensen die fanatiek achter iets staan terwijl ze niet weten waarom, ten tweede weten de mensen waar ik wèl mee omga dat het een duidelijke keuze is en één waaraan niet valt te tornen. Dat klinkt koppig, hè?

Ga maar eens solliciteren voor een baan, meestal zwaar onderbetaald, als web designer en probeer dan nog koppig te blijven. Dan moet je een pitbull zijn om het vol te houden. Daarom zet ik nu de vragen van zogenoemde werkgevers op rij, inclusief de antwoorden, zodat een berg bureaucratie en “vragen om te vragen” vermeden kan worden. Klaar? Laten we beginnen.

U geeft aan in uw CV dat u weigert om gesloten software te gebruiken. Waarom?
Omdat ik graag wil dat fouten in software snel opgelost worden en omdat ik vind dat software hooguit een oplossing op zichzelf is, net als een hamer of spijkers, en daar hoef ik geen honderden of duizenden euro’s voor neer te leggen.

Hoe denkt u zich te kunnen handhaven als webdesigner met al die open software?
Eenvoudig. De basis van het internet IS open: HTML, Javascript, PHP, MYSQL en CSS zijn allemaal open source en hebben zoveel mogelijkheden in zich dat het niet nodig is om wat dan ook verder te leren. Met een degelijke kennis en bijbehorende gereedschapskist is het mogelijk om alles te maken wat binnen de grenzen van technologie mogelijk is. Al het andere is niche en veelal overbodig, al lijkt het zo hard noodzakelijk, maar dat is een marketing truc en maakt het internet traag, verstopt met rommel en, bovenal, meer ontoegankelijk waarvoor het eigenlijk bedoeld is: iedereen.

Het lijkt me dat u niet op de hoogte bent van de laatste ontwikkelingen op het gebied van ontwerp-software, omdat u alleen maar open source gebruikt. Wat heeft u daarop te zeggen?
Wel, het lijkt mij dat u niet op de hoogte bent van software ontwikkelingen per totaal. De meeste nieuwe mogelijkheden komen uit de open source wereld, omdat daar per direct voldaan wordt aan de vraag die er is vanuit de ontwerp-wereld. Al die ontwikkelingen worden daar namelijk eerst gemaakt en vervolgens als nieuwigheid overgenomen, lees: gestolen, door de makers van gesloten software. Er zijn voorbeelden genoeg te noemen waaraan Adobe en Microsoft zich schuldig hebben gemaakt. Wat heeft u daarop te zeggen?

Meestal houdt het hier bij op en word ik weggestuurd met de mededeling dat men mij nog contacteert. Ik vermoed dat men mij arrogant vindt, maar men vergeet vooral dat het een afspiegeling is van zichzelf. De meeste bedrijven hebben amper door wat de mogelijkheden zijn op het gebied van open source of, en dit is nog veel erger, doen alsof ze het weten maar hebben geen kennis ervan.

Nu zijn er twee mogelijkheden: ik zoek verder naar een bedrijf wat wel open staat voor mijn filosofie of ik begin mijn eigen bedrijf. Geen van beide opties zijn echt haalbaar. De eerste niet, omdat er geen bedrijven zijn die zich compleet wensen bezig te houden met de frontlinie van technologie en design. De tweede niet, omdat ik doodleuk het kapitaal niet heb om een eigen bedrijf te beginnen. Niet voor de software, dat is immers niet nodig, maar voor alle andere kosten die het bedrijfsleven zo duur maakt: reizen, lunchen, feestjes en al die andere zaken die gewoonweg geen zak van doen hebben met het maken van een degelijke website of mooie foto-bewerkingen.

Wanneer u een bedrijf heeft, moet u maar eens goed nadenken over wat u wilt. Volgens mij weet u dat niet eens, want er is meer dan winst maken alleen. Continuïteit. Al eens van gehoord? Dat bereik je niet door geld over de balk te gooien, maar door het weloverwogen te herinvesteren en behoudend te sparen voor tijden dat het moeilijk gaat. Nu dus.

Maternitus.

Een vaste makker hebben bij het schilderen is minstens zo essentieel als het beheersen van technieken. Niet helemaal, maar eigenlijk toch ook weer wel. Dit taalkundig verwarrend begin moest ik even maken, omdat er geen juiste woorden zijn hiervoor. Al sinds april werk ik samen met deze man en het is een groot plezier. We zijn zeer goede vrienden, voelen elkaar precies aan en hoeven niet elkaars kop eraf te kletsen wanneer we bezig zijn. Dames, let op: zo hoort het.

Afijn.

We gaan overal heen, de meest sjieke plaatsen beschilderen we samen, de ene keer weet hij weer een plek, de andere keer komt jullie antiheld met iets op de proppen. Maar naast dat schilderen is er iets heel anders aan de hand, een ding wat ik eigenlijk helemaal niet verwacht had. Er is een soort van resonantie aan het ontstaan: we nemen technieken en stijlen van elkaar over. Kruisbestuiving.

Mijn makker zei het vandaag nog, toen ik het opmerkte: “Dat kan wel zijn van dat resoneren, maar mijn werken blijven dreigend, terwijl die van jouw van die maffe funk hebben.” Nou, zo hoort het. Het klopt ook wel, maar is mijn insteek van graffiti heel anders dan de zijne. Ook zijn onze geschiedenissen heel anders in die tak van “sport”. Zijn kalmte versus mijn drukte. Hij fotografeert, ik val vooral graag op.

Dat vult, heel vreemd, aan. Maar nu komt het. De werken van vandaag lieten me iets zien wat me aanstaat. Er is een stijlvorming (nieuw woord!) bezig, we bespraken het ook. De letters zijn heel zwaar aan het abstraheren. Beetje bij beetje begin ik de traditie los te laten en er een eigen betekenis aan te geven en dat heb ik echt aan hem te danken. Dan kan het eens geen kwaad om met een grafisch autodidact om te gaan. Het bevalt zeer.

Weet je waarom? In de graffiti-wereld, zeker die van de letters en karakters, is vergeven van hetzelfde. Niet conformeren aan de rest en je bent een loser. Nu zijn dat vooral de snotneuzen die dat proberen te vertellen, “hen die zich nog helemaal moeten bewijzen”, maar toch. Deze ontwikkeling, noem het loslaten van de conformatie, is zeer positief te noemen. Eigenlijk is het ook wel zo: wie bepaalt er nu hoe iets eruit moet zien?

We gaan hier voorlopig driftig mee verder. En nee, we nemen niemand mee op die avonturen. Derde wielen aan de wagen zijn niet gewenst. Wij vragen jullie wel.

Maternitus.

De Lijst. Dat betekent Al Qaeda in het Arabisch. The List. Ik wil daarop komen, want ik denk dat de onderwerping door een regering zo waardeloos als het Amerikaanse het verdient om aanslagen te krijgen. Zet mij maar in de gevangenis om dit te zeggen, maar bedenk goed dat het mensen zijn als mij die deze samenleving tot een democratie maken. Wij geven een mening, zeggen ons ding en vervolgens zetten “leiders” ons in het gevang. Wat is daar nu vrij aan?

Kom maar op, martel me maar dood, zet me in het gevang met moordenaars en verkrachters, maak me maar kapot. Mijn leven betekent net zoveel als dat van jullie. Niks. Het heeft geen nut om te dreigen, om mensen te onderdrukken, bang te maken, hun monddood maken. Ik, met mijn domme website, ben een groter gevaar voor jullie dan je ooit kunt inbeelden. Eén mens hoeft dit maar te lezen en de boodschap is verder.

Ik wil dat jullie me pakken. Maar laat me eerst even wat schrijven, niet hier, maar op straat. Waar iedereen het kan zien. Als je oorlog wilt, kun je het krijgen. Ik verf jullie gans kapot, ook al zal ik moeten betalen tot de laatste dag. Dan steel ik de verf wel. Jullie kunnen me hooguit wegduwen, maar nooit stuk krijgen.

Wanneer een woord buiten is, is het gehoord en gelezen. Bedenk je goed dat dit niet weggaat, het zit in mensen hun hoofd. Wil je hen ook kapot en dood zien? Vast wel. Een eigen mening is niet van deze wereld, een eigen gedachte is niet wat wij mogen hebben. Wel, kom maar op. Ik heb niets te verliezen. Niks.

Uitdagen, dat is wat ik doe. Ik wil kapot, als het andere mensen helpt. Ik wil dood, wanneer het een recht verschaft voor hen die lijden. Trouwens, wat is een recht? Dat is iets wat we opgelegd krijgen als zijnde een verworven goed, maar dat is het niet. We hebben een recht, bijvoorbeeld het recht op het uiten van de mening, dankzij machthebbers die ons als niets zien. Wel, ik ken hun niet en zie hun als net zoveel. Een televisiebeeld met een slap praatje.

Ik ga The List schrijven en tekenen. Pak me maar, voor alles wat ik gedaan heb. Steek me maar in de gevangenis. Ik ben geen redder, maar wel een katalysator. Een reactie versneller. Een alchemist. Pak me en het wordt uw einde.

Viva la Revolution?

Maternitus.

“Stop.” Zachtjes en heel lief klonk het woord in mijn oor. De ogen sloten even. Ik liet de serene stilte even tot mij doordringen en draaide me om. Ann zat in de stoel aan de andere kant van het atelier, haar ogen hadden een vreemde, ontroerde glans. “Stap eens van je werk weg en kijk. Het is af. Dit is werkelijk mooi. Zoiets schoons heb ik nog nooit gezien.” Ik ging naast haar staan, een beetje met schroom, de sfeer die er hing was ongekend voor me. Met een beetje angst richtte ik mijn blik op het vierluik en vroeg me af wat er nu klaar kon zijn aan dit.

Twee dagen later zit ik dit te schrijven en weet niet goed wat er mee aanvangen wordt. Ik ben boos, zit te huilen, wil mijn muze tegen mij aan en drink. Melancholie pur sang. Het vierluik laat me niet meer los. Wanneer mensen tegen je zeggen dat het gedaan is met de tovenaarsleerling en de meester nu zelf aan de slag kan, is het goed in te beelden dat er een blok op de schouders komt. Ik ben geen meester, ook al leer ik aan mensen alles over het maken en beleven van kunst. Een meester is Da Vinci of Picasso, niet ik.

Wat een verwarrende tijd: een lief die ook muze is, een overgang in stijl, het stoppen met graffiti, het lichaam wat beter wordt; al die dingen tellen mee. De factoren die ervoor zorgen dat ik nu denk, voel en ben wie ik ben. Alles verandert nu. Transformatie zoals men het nog nooit heeft gekend. De bitterheid is weg, steeds meer dingen zijn liefde, muziek klinkt en wordt gemaakt, alles is anders aan het worden.

“Zal ik Jules erbij halen? Eens horen wat hij zegt.”
“Oh, Maternitus toch, ik vind het zeer schoon. Het tovert met mijn ogen. Je maakt licht en beweging, dit is zo rustgevend, een meditatie op zich. Haal mijn ventje, die gaat huilen.”
De tranen vloeien over de wangen, het is niet gewoon meer. Wie ben ik? Waar kom ik vandaan? Ik ben geen tovenaar of alchemist, ondanks de pretenties. ‘k Kijk naar het werk en zie heel zacht lichtflitsen tussen de canvassen en plots weet ik het. Dit is een optische illusie, op gevoel verzonnen, die er plaatsvindt. De weg is nuance, niet contrast.

Er is een opluchting, de wangen zijn nog nat van de tranen. Ik snap het niet meer. Wat is nuance, wat is toveren, wat is alchemie? Recht voor me hangt het blijkbaar. Alles beweegt, die zachte lichten, op flitsend, zo zacht. Er is licht en entropie gemaakt, het is geen schetsen of zoeken meer. Mijn meesters zien mij nu als hun meerdere, dat is niet tof. Waar haal ik nu een nieuwe?

“Wat wilde je nu eigenlijk?”
“Elementen. Al drie weken denk ik daaraan. Het is geen contrast tussen hen, maar een samenwerking, een samenhang. Geen vormgeving wilde eraan, niks van het verstand liet me toe. Dat is toch raar, dit werk is geen bal waard, niets. Fuck dat. Echte kunst is contrast.”
“Je lult. Dit is ware kunst, nog nooit heb ik in het minimalisme zulke magie gezien. Alles beweegt, het vraagt om kijken, zonder roepen, zonder schreeuwen. Dat licht. Hoe doe je dat?”
“Ik heb op het gevoel geschilderd, niets meer. Ik ben geen meester. Zelfs geen kunstenaar.”
“Zeik niet. Dit is waarlijk schoon. Schilder jij maar verder op je gevoel. De leerling is nu weg, je bent zelf een meester. Dit kan niemand.”

De tranen vloeien. Niet om de complimenten, maar om het feit dat ik nu zie wat ze bedoelen. Elke lijn beweegt. Het ene canvas reageert op het ander, de ruimtes tussen de lijnen in lichten op, elk een beetje en op willekeur. Nog nooit is er zoiets gebeurd. Waar ligt dat aan? Mijn muze? De kinesist die het leven beter maakt? Ligt het aan het lezen? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat dit een vernieuwing is. Hoe ga ik daarmee om? Van absoluut realisme, materie, naar abstractie, geest, en weer terug. Ik stap eens achterwaarts en zie het werk aan.

Allemaal donkere kleuren, geen nuance, niets behalve een soort van vormelijke leegte. Een basis. Wauw. Dat zijn elementen. Ik wil alchemie. Nog nooit is er een traan gevloeid na een werk, nog nooit wilde ik het atelier in elkaar slaan. Niks. En nu komt alles.

Braaf blijven. Schilderen.

Maternitus.

PS
Minimalisten zijn luiaards.

Foto door Lieselot De Vylder

Hoe zuur ook, maar deze domeinnaam gaat per volgende week uit de lucht. Dat is heel erg rottig, gezien het aantal lezers en vaste bezoekers. Maar wees niet bevreesd, ik zal mij enige moeite getroosten om via de gratis kanalen een alternatief aan te bieden. Dat betekent ook, trouwens, dat mijn email-adres gaat veranderen. Ik weet bij god nog niet wat het gaat worden of via welke aanbieder, maar dat boeit me niet op dit ogenblik.

Het domein had ik al sinds 1998, wat in internet-jaren vrij lang is en overeenkomt met enkele tientallen jaren normale tijd. Het zit me wel en niet dwars, maar ik moet keuzes maken, hoe grof ook. En dan kies ik voor een offline leven. Ten eerste krijg ik via het internet amper opdrachten, eigenlijk geen, en gewoon zo van mond tot mond kan ik het haast niet bijbenen. Het geld wat daarmee verdiend wordt, om de bijdehandjes snel af te zijn, gaat terug in mijn kunst.

Ten tweede is internet geen kunst en zie ik het eerder als een zeer passieve vorm van vermaak wat steeds meer op een onaangename massa van onzin aan het lijken is. De weken voordat ik thuis van het web afging, viel me op hoe afhankelijk ik ervan was geworden en hoe onpersoonlijk alles op me overkwam. Het meest irritante van het hele spel is dat diezelfde afstand en koudheid, lees onverschilligheid, door me waargenomen werd bij steeds meer mensen die ik ontmoette.

Daar pas ik voor.

Natuurlijk is alles redelijk eenvoudig op te lossen, maar zoals gezegd dien ik keuzes te maken en dan kies ik voor hetgeen me na aan het hart ligt. Vanuit een paar hoeken kreeg ik wat gemor te horen, maar dat is mijn probleem niet. (Hint: als het niet bevalt, is sponsoring altijd welkom.) Vanuit veel meer andere hoeken, waaronder zelfs een media-specialist van de universiteit, kreeg ik bijval en vond men het zelfs een wijze beslissing om dit zo te houden. Het hoe en waarom mag duidelijk zijn: extreem veel tijd voor mooie dingen maken, een rustiger werktempo met schrijven, in enkele maanden tijd meer dates dan in de jaren ervoor bij elkaar, geen geraas in mijn hoofd en dientengevolge een meer betrouwbaar en solide (sociaal) leven.

Best tegenstrijdig met wat normaliter wordt aangenomen als gevolgen van het technische vernuft. Het computertijdperk heeft ons totaal geen gemak gegeven zoals werd beweerd bij de introductie ervan. Nog nooit zijn zoveel mensen bij een dokter geweest voor allerhande kwalen die stress en overmatige input van informatie als grondslag hebben. Natuurlijk heeft het de economie gestimuleerd op een gigantische wijze, maar wie heeft daar nu echt serieus van geprofiteerd?

Niemand uit mijn omgeving is er rijker van geworden. Tel ik daar de gegroeide geestelijke armoede bij op dan kom ik nog steeds niet bij een positief getal. Of toch iets wat hoopgevend moet zijn. Niks. Klein voorbeeld. Een makker van me liet laatst een filmpje zien wat hij “soort van grappig” vond en ik lachte niet. Geef mij maar een goede film van Monty Python of iets anders met een aardige dubbele bodem in de humor, daar kan ik weken op teren. Dat gaat niet met platvloersheid, denk je ook niet?

Een prachtig en vooral dom argument wat ik hoorde hierover was dat het bij onze beschaving hoort. Een beschaving is pas echt ontwikkeld wanneer het in zuivere harmonie met zijn omgeving, dus de natuur, leeft. En dat kan heel prima met technische hoogstandjes. Maar zolang er olie-platformen complete biotopen, die zeer cruciaal zijn voor het bestaan van veel dieren- en plantensoorten en dus ook voor ons, om zeep helpen, kan ik niet van beschaving spreken. Zeker niet wanneer ik de mensen erover hoor praten.

Iedereen vindt het behoorlijk erg en springt vervolgens weer in de auto of het vliegtuig om toch maar juist op tijd ergens te geraken. Zolang we zelf niets doen, wordt de strot van de mensheid en vooral van Moeder Natuur dichtgeknepen. Voor geld. Voor status. Voor macht.
De meest erge gedachte die ik had over wat ik zoal lees in de krant of hoor op de radio was dat gesodemieter in Israël. Ik dacht letterlijk:”Pleur een flinke atoombom op die klotenlijders van een Zionisten en er is wat meer ruimte en minder doelloos geweld.” Dat is geen goede of juiste gedachte, maar er is nog nooit zo’n lange herhaling geweest van een holocaust. Met ditmaal (al meer dan zestig jaar) een normaliter vreedzaam volk, de Palestijnen, wat het onderspit mag delven.

Iemand nog een diamantje?

Geef mij maar een echte vrijheid, waarbij onafhankelijk denken en voelen de boventoon voeren. Een levenswijze waarbij het goed toeven is in gezelschap van een familielid, vriend of vriendin. Wat zijn energie betrekt uit onschadelijke methodes, voedsel eet dat natuurlijk voor komt, communiceert op een persoonlijke wijze en boven dat alles voelt, liefheeft en streeft naar niet-materialistisch geluk. Zonder hippie te worden, want we (kunnen) zien aan al die narigheid om ons heen waar dat naartoe leidt.

Terug naar de positieve dingen, nadenken is voor hen die dat nog nooit hebben geprobeerd. Oeps. Dat gebeurt al. Positief nadenken dan? Morgen word ik uitgenodigd op audiëntie bij een nieuwe opdrachtgever en op de terugweg haal ik een berg canvassen op. Ja, zo gaat het tegenwoordig en het bevalt zo goed dat er nu een agenda gebruikt wordt. Niet om het overvol te boeken, maar om een juiste verhouding tussen plezier in vrije tijd en plezier in werktijd te behouden.

Er is een richting ingeslagen die op het eerste zicht onmogelijk is, maar gaandeweg beweegt het hier naar eentje die heilzaam lijkt. Ik zie het alleszins niet als een stap terug, integendeel, een andere weg inslaan is niet gelijk achteruitgang. Dat is wat afhankelijk van de optiek, uiteraard, en kan derhalve pas na onze beschaving gezien worden als dusdanig of als juiste beslissing. Het is geen zwemmen tegen de stroom in, laat me niet lachen, het wordt echt ervaren als een veel makkelijkere weg en doe ik geen verwoede pogingen om te worstelen en weer boven te komen.

Ik dobber rustig op de stroom mee en blijkbaar is dat een beekje met kristalhelder water.

Tot later offline. Of tot nooit.

Maternitus.

“Kijk, dat hele sprookje over een god en het aardse paradijs gaat bij deze de deur uit.”