Webdesigners zijn nogal digitaal-bi-polair: het ene moment lijkt het wel of ze een vrachtwagen speed ophebben en werken twintig etmalen aan een stuk, de andere keer zijn ze met geen vlammenwerper vooruit te branden. Daarom introduceert Huize Maternitus nu de zogenaamde Motivational Chair, die ervoor zorgt dat de webdesigner constant hard werkt.
Afbeelding via Moolf
Het kan een fijn gegeven zijn om op een zondagochtend wat uit te slapen en dan bij het wakker worden jezelf te trakteren op een lekkere chocokoek, een flinke tas koffie en een sigaret achteraf. Zeker in een ontspannen weekend als dit: even geen webdesign, geen stress voor deadlines en al helemaal geen gezever met “de dingen die nog geregeld moeten worden”.
Ik waardeer mijn rust uitermate, maar een leuk sociaal leven heeft bij mij net zo’n hoge prioriteit. Vrijdagavond was het buurten bij Jules en Ann. Super lekker eten, goede en grappige gesprekken, veel, heel veel kunst om te bekijken en te laten zien. Het is goed toeven bij mijn dierbare vrienden en ditmaal kreeg ik het project te zien waar Jules net mee begonnen is en Ann langzaam, maar zeker, aan meedoet: een artistiek foto-dagboek.
Op zich is een fotolog, zoals dat op het internet heet, niets bijzonders, maar geef twee kunstenaars een camera en weg is het grijze en normale. Het was nog wel wat pril, dat idee, maar de foto’s logen er niet om. Jules houdt zich vooral bezig met mensen, materiaal en de straat, Ann zoekt het in texturen en de dingen in en om hun kleurrijke huis. En dat moest online.
Na het eten hielp ik Jules met zijn Fedora en het viel me op hoever zijn gebruik van Linux was geëvolueerd van noviteit naar een heuse gereedschapskist die ten dienste staat van het artistieke. En er draait ook niets teveel op de computer, in tegenstelling tot mijn digitale laboratorium, wat tsjokvol met het nieuwste van het nieuwste staat. Maar goed.
Zo gaan wij om met reclame voor Windows…
Het was leuk om te zien dat de Facebook-pagina van Jules verworden was tot een fotolog en nu wilde hij iets hebben waar niet zozeer dat branding en alle onzin op staat, zoals dat met Facebook nu eenmaal het geval is. Gelukkig zijn er op het web nog genoeg mogelijkheden, gratis, om dat te kunnen doen. Maar het moest gecombineerd worden met woorden, dus was Flickr niet de goede oplossing.
De twee lieverds delen nu een weblog en naar mijn idee zal dat zeer snel volstromen met hun kleurrijke beelden en visuele / woordelijke doordenkers.
Tijdens het updaten van hun computer belde Michel, een goede vriend, mij op hoe hij “Rar” kon installeren op Xubuntu, een, je raadt het al, derivaat van Ubuntu. Terwijl we spraken, zocht ik alle details op het web en gaf dat gelijk door. Natuurlijk zei ik niet dat het van forums kwam en werd het steeds stiller aan de andere kant. “Ken je dat echt zomaar uit je hoofd? Holy shit, er is iets goed mis met je, Maternitus.”
De volgende ochtend belde hij me weer op met de vraag of ik geen zin had in een tas koffie en wat gezelligheid, wat bij Michel betekent dat er gigantisch veel geroddeld, gekletst, gelachen en vooral geluisterd wordt naar muziek. Hij is een DJ en weet zijn weg wel met draaitafels, ritmes en dansbaarheid. Op zijn nieuwe laptop draait Windows, maar ik weet dat het niet zo heel lang zal duren. Mijn goede vriend is iemand die graag uit ondervinding leert…
Nog nooit was ik in zijn appartement geweest en het was behoorlijk groot. Het gebouw was een oud handelshuis en zeer ruim van opzet. Hij huurt het met een vriendin van hem, zodat het betaalbaar goed wonen is. Zoiets gaat mijn volgende stap zijn, zeker weten.
De grote computer van Michel draait nog steeds Mandriva en dat stelt me zeer tevreden, iets wat hij zelf ook is. Maar wat ik een veel toffer iets vond, was de uitspraak die hij deed over Linux: “Ach, joh, ik heb ze allemaal een keer geprobeerd, maar die Mandriva bevalt me het beste.” Dan denk ik na en glimlach. Dat kun je niet met “hoe-heet-dat-ook-alweer?”.
Mijn beste lezeressen en lezers, de nieuw verworven vrijheden, de dierbare vriendschappen die ik heb, het mooie werk wat gedaan wordt, het zich langzaam vormend idee over een toekomst, de kunst die stroomt door de aderen, al die dingen maken mijn leven voller en liefderijker dan dat ik in jaren gekend heb. Wat je nu leest heet tevredenheid. Ook al ben ik zo arm als de kerkratten, de mensen en dingen die in mijn leven zijn, zijn meer waard dan welke berg goud ook.
Throw-ups door Cepo en JerOne
Zelfs het stadsleven. Ik wil niet meer op een dorp wonen, hoe dat die gedachte erin heeft gezeten, weet ik nog steeds niet. Het zou me al bekend moeten zijn met New York, St Louis en de andere plaatsen waar ik mocht vertoeven. Misschien was ik er nog niet aan toe, nog niet klaar voor een levensstijl die niet past in een gehucht. Best gek, want graffiti, kunst, webdesign en de pogingen om vernieuwend te zijn daarin passen niet in een gehucht. Zelfs niet als ik ooit met pensioen ga, wat nog onwaarschijnlijker is dan het geraakt worden door een meteoor, de lotto winnen en de mooiste vrouwen beminnen. Tegelijk.
Morgen ga ik weer met frisse zin aan de slag voor 12 Hours of Hiphop. Jules heeft het werk bekeken en vond het enorm goed gemaakt. Net als Erik, Guus, Naomi, Alain, Jeroen, Sabina dat vinden. Ze zeggen dat ik de lat te hoog leg, maar ik vind dat ‘ie zo hoog moet liggen, anders komt er geen vooruitgang. Misschien dat het even tijd was voor wat bevestiging, want na weken hard werken zie ik door de bomen soms ook het bos niet meer.
En dan is een weekend even chillen, relativeren, lachen, lekker eten en in goed gezelschap zitten een goed idee.
Tot later of tot ooit,
Maternitus.
Het bestaan van een webdesigner kun je vergelijken met dat van iemand in een klote relatie: veel wortels worden er voor de neus gehouden, maar uiteindelijk krijgt hij toch meestal een pak rammel met de stok. Deze, wat obscure, metafoor kwam tot mij toen ik deze ochtend de ogen opende en dacht aan het werk wat er op het programma stond vandaag. Het up-to-date houden van een lopend project en bovenal het coderen van de nieuwe, eigen, website.
In het eerste geval werd er keihard gewerkt aan een site die diende te voldoen aan alle standaarden, zodat iedereen het project kan bezoeken. Snel internet, traag internet, oude browser, nieuwe browser, er mag geen klassenverschil bestaan wanneer het onderwerp hiphop is. En zodoende voldeed de site ook helemaal aan strikte XHTML en CSS2, zonder al te erge toeters of bellen.
En leg dat maar eens uit aan mensen die het internet alleen maar kennen van surfen, downloaden en chatten, maar niets weten van demografie, het internationale karakter van het web en het feit dat niet iedereen de nieuwste hardware en snelste verbindingen heeft. Flash-banners die nergens over gaan, You Tube filmpjes die volkomen niks van doen hebben met de content, behalve dat het een aankondiging is van het evenement en niet past in het echte ontwerp. Voor de banners geldt hetzelfde.
Dat kwam ik in het verleden al eens tegen bij grote projecten zoals Duryea Group Inc en kleine projecten bij Off_Corso en in al die jaren is er dus niets veranderd. Alleen had ik er toen een oplossing voor die nu nog zeer actueel is: luister wat beter naar de webdesigner in plaats van als kippen zonder kop opdrachten te geven.
Bij elke opdracht maak ik van tevoren een “media-profiel” waarin ik duidelijk aangeef bij de klant op welke zaken hij/zij moet letten voor dat het ontwerpen begint. Dat deed ik nu ook en wilde graag een berg content hebben, zodat het ontwerp als een keurig passende jas het hele spel omsluit en warm houdt. En elke keer weer is het van hetzelfde. Ik ga daar vanaf nu paal en perk aan stellen.
Niet luisteren naar de webdesigner en enigszins georganiseerd willen werken? Geen website meer, zoekt u een ander. Geen zin om uzelf voor te bereiden op een groot project en denken dat “hij daar achter dat toetsenbord dat wel even doet”? U weet waar het toetsenbord vast in past. Ook bij u schijnt daar de zon niet.
Jullie antiheld blijkt maar al te vaak niet zomaar een ontwerper en iemand die data eet alsof het een zak drop is, maar elke keer weer is het zo dat de functie eerder een compleet media-, reclame en onderzoeksbureau is. En na de studies, nachtenlang uitzoeken wat het allerbeste is voor de klant, uren vloeken naar een scherm als een pixel scheef zit, experimenten doen met het allerbeste aan code en vervolgens dit presenteren met een zeer duidelijke vraag naar content, dan… ja, inderdaad, dan veegt men de maan-gebleekte reet af met de expertise.
Weet je beter? Doe dan beter.
Toch heerlijk, zo’n weblog, even uitrazen kan geen kwaad en tegelijk kunnen anderen eens lezen waarom het internet een eenheidsworst is. Dat ligt niet aan de technologie, dat ligt zeker niet aan de kunde van de ontwerpers, maar dat ligt aan de beperkte visie en inzichten van hen “die ook een site willen”. Want dat is nodig, iedereen heeft er eentje en daarom moet het ook zijn zoals iedereen dat heeft.
Omdat het een afrondende fase is waar dat project in zit, kwam er, fucking hell eindelijk, tijd en ruimte vrij voor de eigen site, die niet veel meer is dan een schamele galerie. Lang leve tijdsgebrek. Maar goed, wanneer ik iets voor mezelf maak, zoek ik altijd naar nieuwigheden, dingen die net iets anders zijn dan de rest. Experimenten qua ontwerp, spelen met nieuwe code en vooral: iets maken wat een zeer lage drempel heeft.
Met enorm veel lawaai is er de afgelopen tijd geschreven over HTML 5 en CSS3. Zeer gestroomlijnde “talen”, met meer mogelijkheden dan ooit tevoren. Het zou potdomme trouwens tijd worden, want de voorgangers (respectievelijk nummer 4 en 2) kunnen de veranderingen niet meer aan op het gebied van technologie en trends. (Ze dateren beiden overigens van tien jaar geleden…) En weer kwamen daar de wortel en de stok tevoorschijn.
Met de nieuwe syntaxis was er zoveel mogelijk, je zou wel gek zijn als je het niet ging toepassen op produktieschaal. Alle andere webdesigners lachen je vierkant uit als die ene snippet niet verborgen zit in de semantiek van je code. Het labo werd geopend, nachtrust verschoof naar de ochtend en de enen en nullen werden in volgordes gezet zoals ze dat nog nooit waren. Zalige tijden zijn dat.
Tot er een compatibiliteit-test gedaan wordt. Dan blijkt dat de browsers amper iets ondersteunen, worden ontwikkelingen tegengehouden door “licentie oorlogen” over video codecs, en lijken de ontwikkelaars van die browsers ook hun nachtrust te hebben veranderd. Naar volledige etmalen.
Ik snap ook wel dat er eerst veel sites moeten zijn die gemaakt zijn in al dat nieuws voordat de druk groot genoeg is om standaarden door te voeren in de webbrowser technologie. Kleine opmerking: wanneer de makers van Firefox, Explorer, Opera en al die anderen nu wat vaker gewoon toepassen, aanpassen en implementeren in plaats van te zeiken over een niet ondersteunde video codec of animatie-vorm, dan waren we nu al veel verder.
CSS en HTML zijn beiden Open Standaarden, ergo, het is zelfs Open Source (soort van). Het zijn de twee meest gebruikte (samen met PHP en MySQL) code-vormen op het internet. Massaal genoeg zou je zo denken. Wanneer een fabrikant van de een of andere codec niet mee wil werken, wel, dan blijft ‘ie maar lekker in de jaren stilletjes hangen.
Wacht even, ik zie iets in mijn kristallen bol… Amai, het is de toekomst van het internet… Of, nee, ik zie veel internetten… Drie om precies te zijn. Eentje voor hen die liever uniforme meuk hebben, eentje voor hen die bang zijn om geld te verliezen door te ondersteunen en een heel mooi internet. Die laatste ziet er zo organisch en natuurlijk uit. Ooh, het draait wel snel en zie die beelden, zo mooi. En het groeit ook, het wordt volwassen lijkt wel…
Van wie dat dat laatste internet is? Ik vrees de webdesigners.
Tot later of tot ooit,
Maternitus.
Deze week staat in zijn geheel ten dienste van het bouwen van websites. Ten eerste is er de uitdaging van 12 Hours of Hiphop, waarvan de lanceer datum langzaam doch zeker in de buurt komt. De tweede is mijn eigen website, alwaar een poging ondernomen wordt om met absoluut minimale middelen een maximaal en krachtig effect te bereiken.
Die twee klussen zijn zeer uiteenlopend van aard, want de eerste is een presentatie die continue aangevuld moet worden en twee uiteenlopende doelgroepen heeft: sponsors en het (deelnemende) publiek. De tweede heeft geen doelgroep, tenzij je “mijn generatie” van ontwerpers een doelgroep wilt noemen.
De eventuele kopers van de schilderijen zijn natuurlijk een doelgroep, maar gezien de ervaring met verkopen in het verleden, kan er geen demografie aan gekoppeld worden, zo uiteenlopend zijn de klanten. Dat geeft vrijheid…
Alleen al het weten voor wie je ontwerpt, geeft een stimulans om eraan te werken. Vooral de vormgeving speelt een grote rol daarbij in het begin en dat keert terug of wordt op de proef gesteld zo snel er content wordt toegevoegd aan de site. Dan zie je of er gaten en scheuren in zitten en waar de zwakke plekken het gevolg van zijn.
Om te zorgen dat er geen problemen komen, of toch minstens te ondervangen zijn, bouw ik een robuust model van waaruit de grafiek beetje bij beetje wordt toegevoegd. Zelfs de schetsen gebeuren in HTML en CSS, zodat de opdrachtgever direct een beeld heeft van de mogelijkheden en er zelf mee kan spelen.
In vroeger dagen was het abnormaal populair om eerst de grafiek van de website te maken en daarna pas de code, maar elke keer weer krijgt dan schoonheid een rol boven functie, wat het proces van ontwikkelen geheid in de weg staat. Keer op keer. Enkele jaren geleden heb ik die stap dan ook geëlimineerd en wordt integraal met het coderen uitgevoerd. Het gevolg?
Strakkere websites die sneller en meer stabiel draaien. Geen code fouten, geen plotse problemen “met die ene browser” en bovenal, en dit is het leukste, geen gebruik van gesloten software. Ja, ik weet dat HTML, CSS en consorten Open Standaarden zijn, maar veel gereedschap om ermee te werken is gesloten software. Denk maar eens aan Dreamweaver of Photoshop.
Het coderen, bijvoorbeeld, doe ik volledig met de hand en controleer ik met Amaya en Bluefish Editor. De eerste om alle code die te maken heeft met structuur en decoratie te controleren, de tweede om alle effecten en scripts te controleren. Zeker nu ik jQuery aan het leren ben, is het wel handig om zo nu en dan eens “een wijs iemand” te laten ploegen door oeverloze hoeveelheden functies.
Natuurlijk heeft een website grafiek nodig en kom ik er niet onderuit om software daarvoor te gebruiken. Wel, een goed geluk dat Gimp, Inkscape en Blender bestaan. Als het allemaal met vellen papier en een scanner had gemoeten, dan zat jullie anti-held waarschijnlijk jaren geleden al bibberend in een grot ergens in de bergen van Pakistan. Bin Laden is webdesigner!
Straks begint het feest weer en mag ik een spel en diverse toffe “web 2.0″ functies gaan implementeren. Nu is al het passen en meten al gebeurd, maar het echt laten draaien en functioneren van dergelijke grappen kan soms een crime zijn om te laten lukken. Eén komma kan veel om zeep helpen.
Eind volgende week is alles helemaal klaar, behalve de site van 12 Hours, die is al klaar, maar doordat nog niet alles is aangeleverd (goede, ruime deadline, dank u wel!) kan het nog niet officieel “de lucht in”. Dat is niet erg van die content, want het is beter om in de groeifase van de site dit rustig en beheerst te doen. Het voorkomt misvorming.
Valt er toch nog iets uit webdesign te halen als levensles…. Zeker voor potentiële nieuwe klanten. De term “vandaag de opdracht, gisteren moet ‘ie af zijn” wordt hier niet gebezigd. Zulke stress-kippen wijs ik onmiddellijk de deur. Dat is niet alleen goed voor mijn hart, maar zeker ook uitstekend voor de portfolio.
In tegenstelling tot vrouwen, is het namelijk voor mij heel belangrijk wat er onder de kap zit. Uiterlijk doet er niet zo toe. Een goede website kun je gebruiken zonder zoeken, vragen of een handleiding. En daar kunnen de dames nog iets van leren. Tot die tijd blijf ik vrijgezel, wat zeer gunstig is voor het uitgave patroon van het verdiende geld. Dat blijft mooi in controle en in de spaarpot.
Tot later of tot ooit,
Maternitus.
PS
Dat van die vrouwen moet je niet te serieus nemen, al valt ervoor te zeggen dat bij een goed ontworpen website de knoppen snel vindbaar en makkelijk te bedienen zijn. Oké. Misschien dacht de schepper er ook aan toen hij Eva maakte. Had ‘ie dat nu maar in Open Standaarden gedaan…
Enorm landgoed met pachters die niet echt tot last zijn. Het landgoed, bestaande uit diverse natuurgebieden, unieke steden en uitgebreide wildernissen die niet bewoond zijn, is via een nieuwe wet te koop voor alle bedrijven die interesse hebben. Particulieren mogen meebieden, maar dienen kapitaalkrachtig genoeg te zijn°.
Wat zit er allemaal in het pakket? Naast het feitelijk eigenaar zijn van alle gronden, is het ook zo dat de bestuurlijke kant compleet onder uw auspiciën komt te staan. Met een werkkracht van meer dan driehonderd miljoen mensen kunt u direct beginnen met het bewerken van landbouwgrond, het ontginnen van de overgebleven mijnen en bronnen en het opzetten van een eigen economie.
Dankzij een zelfde soort wet hoeft u niet perse zelf alles in de gaten te houden, dat kan volledig gedaan worden middels de aanwezige infrastructuur van computernetwerken, telefoonlijnen en draadloze communicatie. De daarvoor opgerichte groep, Blackwater FBI Combination, staat geheel tot uw dienst bij uw overname. Tevens beschikt u dan over een politioneel conglomeraat wat er voor zorgt dat uw pachters hun bijdragen leveren en de door u opgestelde regels naleven.
Door deze buitenkans en aanbieding kunt u, na aankoop, ook een eigen economisch stelsel oprichten of het huidige bewaren, al raden we dan wel wat opknap werk aan. Het huidige is vooral afhankelijk van importeren, maar het is zeer goed mogelijk om met wat stringente maatregelen uw nieuw verworven land zelfvoorzienend te laten zijn. Alle middelen daarvoor zijn rijkelijk aanwezig en hoeven alleen maar ingeschakeld te worden.
Uiteraard koopt u niet iets om het gewoon te hebben, maar wilt u er ook plezier aan beleven. Complete steden zijn geweid aan vermaak. U kunt er alles vinden: van een spelletje kaart tot de meest extravagante festiviteiten en compleet betaald door de bezoekers zelf. Veel vermaak met een minimum aan investeringen, dat is toch de droom van elk zakenmens? Er zijn ook vermakelijkheden gebouwd op gronden gereserveerd voor de originele bevolking, maar die kunt u vrij eenvoudig bij uw entertainment portfolio voegen.
Zeker is het logisch dat er een stelsel is wat al die mensen gezond houdt. Welnu, deze buitenkans wordt alleen maar mooier. Medische voorzieningen worden volledig voor u waargenomen door enkele grote gespecialiseerde bedrijven, die tevens de benodigde medicatie en hulpmiddelen er voor redelijke prijzen bijleveren. Uw nieuw aangeschafte regering heeft er geen omkijken naar, op de jaarlijkse bijdrage in de gemaakte kosten na, natuurlijk.
Veel van de kosten die u maakt, hoeft u niet voor op te draaien. Met een dergelijk grote groep aan werkwillende mensen, kunt u die goed uitspreiden en derhalve risico’s verkleinen. Voor zover aanwezig, want elke fout kunt u gemakkelijk verhalen op één of meerde leden van deze enorme groep. Instructies en lijsten zijn daarvoor geheel vrij beschikbaar en toepasbaar, eventueel in samenwerking met boven vernoemde groep (B-FBI).
Eventuele fouten, mis-calculaties, rampen en de gevolgen daarvan vallen technisch gezien onder uw toezicht, maar u bent niet hoofdelijk aansprakelijk. Door een zogenoemde verantwoordelijkheid-buffer wordt dit volledig van u weggenomen. Dit systeem maakt gebruik van de aanwezige media netwerken en bevat een spelelement. Wanneer er zich iets vervelends voordoet, kunt u middels een willekeurig zoeksysteem mensen vinden die alle last van u overnemen, soms wel tegen een kleine vergoeding.
Het politieke systeem is zo opgezet dat het welhaast geen kosten met zich hoeft te dragen. Via de nieuwe wet is het nu ook mogelijk om bedrijven als echt persoon op te laten treden en niet meer als rechtspersoon alleen. Hierdoor kunt u uw politieke ambities oneindig sponsoren en die van anderen helpen met een goed gefundeerde start of continuatie.
Dankzij dit systeem (en het recht om eventuele regulering te veranderen naar eigen wil en believen) bent u verzekerd van een continuïteit waar veel van uw concurrenten alleen maar van kunnen dromen.
Geïnteresseerd?
U kunt altijd contact met ons opnemen en de brochure aanvragen. Serieuze kandidaten worden niet gevraagd om enig bewijs te leveren voor solvabiliteit.
°: Het benodigde kapitaal kunt u ook verkrijgen bij één van onze vestigingen.
Durf uw droom te leven!
Huang Seng Real Estate.
Ken je dat gevoel, van die kriebels in de buik, zweet aanvallen op de meest onverwachte momenten, geen houding weten aan te nemen en, bovenal, compleet niet geconcentreerd zijn? Verliefd zijn heet dat en jullie anti-held-op-sokken heeft er zwaar last van. Het klinkt wat vreemd dat ik het als een soort probleem zie, maar laat me het even duidelijk maken.
Ik weet niet op wie. Echt niet. Het is niet één van mijn vriendinnen, het is niet één van de dames uit de stad, helemaal niks. Gewoon ongerichte verliefdheid en verder niets. En dan vraag ik mezelf af of het niet gevaarlijk is, want nu kan iedere dame een potentieel slachtoffer worden van de overkill aan warmte en aandacht die wat ongebruikt en opgekropt ergens ligt te verstoffen.
Als er nu een mooie dame zou vragen of ik haar graag zie, dan kan ik alleen maar “Ja” zeggen. Maar dat is niet zo heel goed, denk ik. En vaak zeg ik toch al “ja”, alsof het wat uitmaakt of je een onbekende graag ziet of niet. Alleen van bekenden kan ik houden, vreemdgaan is uit den boze bij deze jongen.
(Ed. Ahum.)
Met de liefde is het altijd al wat raar gelopen in dit leven. Niet zozeer de dames, op eentje na waren dat allemaal toffe en goede meiden. Geen kwaad woord over hen. Het rare lag een beetje bij mij. Verliefdheid op het eerste gezicht is me compleet vreemd. Bij elke verkering duurde dat een week of zes voordat het vuur goed opgestookt was.
Dat is niet de kat uit de boom kijken, zoals veel mensen zo cliché-achtig proberen te omschrijven. Hoe leuk iemand ook is, het is elke keer wennen wanneer een deel van je leven opgaat aan iemand anders. Begrijp me goed, dat is niet erg (zolang de kunst doorgaat, tenminste). Misschien is het die onbekende factor die dat veroorzaakt. Immers, na een week of zes op elkaars kap zitten beminnen is het zeer wel mogelijk om iemand redelijk te kennen.
Niet goed genoeg, maar dat doe je toch nooit. Ieder mens heeft verborgen kanten, die vaak ook zo blijven.
Je hebt van die koppels en dan zegt de ene “Hij/zij komt zo thuis en doet dan dit of dat.” En dat gebeurt en het eerste wat er dan gezegd wordt is “Zie je wel, ik voel dat.” Hey, trut/eikel, dat is een uitgesleten gewoonte wat er gebeurt, niet een telepathische actie of zo.
Het is dus even wennen aan een ander. Nu terug naar de dag van vandaag. Misschien ligt het aan de tijd van het jaar: donkere dagen, ijskoud, kaarsjes, warme kachels, de ganse rataplan van de winter. Het zal er allemaal wel mee van doen hebben. Of is het juist het omgekeerde?
Nog steeds zoekende naar een woonst, maar steeds meer “en plein publique”, begint de geur van vrijheid sterker te worden. Eindelijk zelf denken, zeggen en doen wat je wilt. Geen nitwits die zeggen hoe je het leven moet zien. Geen snotneuzen meer die “wel even bepalen” hoe jij moet denken. En wat privacy. Eindelijk, na twee jaar en zeven maanden, ongeveer, een plek die echt van mezelf is.
Terwijl ik terug lees, beginnen de hersens te werken, want nu rijst de vraag of het niet gewoon die drang is die dat gevoel geeft? En misschien relateer ik vrijheid wel aan liefde. Al is het wel zo dat in een relatie toch bepaalde beperkingen zitten ingebouwd. Uiteraard zijn die goed, maar wanneer er iemand constant in je kop loopt te graven, kan het wat spanningen oproepen.
Met dit soort praat raak ik natuurlijk nooit aan de vrouw. En wat is een kunstenaar nu zonder een sjieke ega aan zijn zijde? Een vrijgezel. Nou, leuke binnenkomer op een feestje. Knal-beroemd, de verf nog op de kleren, stereotype alom, beetje dwaze kop (zie foto’s) en gaarne aan het woord. Zonder vrouw. Dat kan toch niet?
Waar zit je toch?
Tot later of tot ooit,
Maternitus.
PS
De mooie foto’s (met een redelijk complex onderwerp) bij dit stukje zijn genomen door Sanci Auxdy, een super toffe dame met een flink creatief talent. Ze heeft een website: www.sanciauxdy.com …
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Wil je deze uitzending downloaden? Rechtsklikken op deze link en “opslaan als” kiezen.
Je zou het niet zeggen, maar origineel doe ik grafisch ontwerpen en web design. Nou ja, eigenlijk wordt het al jaren sporadisch uitgevoerd, omdat de interesses zijn verschoven naar mijn kunst en muziek. Komend weekend stap ik in een tijdmachine om de (voor mij toch) oude topsport weer eens met glans te beoefenen.
Read more…
Zo, dat is ook weer klaar. De hoofd website heb ik veranderd naar een eenvoudige, doch aangename galerie in Flash. Toegeven dat er een open source galerie is gebruikt, maar ik heb flink gesleuteld aan de code om het een beetje te laten draaien zoals ik wil. Dat is dus superfijn aan de beschikbaarheid van dergelijk gereedschap.
De lieve lezers die me al een paar jaar volgen, zullen het nog herkennen van de tijd dat ik in de States zat. Deze versie is supersnel en heeft een aangename “back-end”, ook wel het beheer-gedeelte van de galerie. Er zit een handig upload deel bij, maar die doet nog niet precies wat ik wil. Namelijk de afbeeldingen op de goede volgorde zetten. Dankzij het open zijn, kan ik dat middels wat veranderingen aan de code nog op orde krijgen.
Een ander ding wat er verbeterd is, is de zogenaamde SEO. Search Engine Optimizing. In de HTML zitten er nu goed gekozen sleutelwoorden en een duidelijke beschrijving, zodat de zoekmachines zoals Google de site eerder kiezen en er kan gerichter gevonden worden. Maar goed, allemaal technische blah-blah.
Deze jongen gaat nog wat spelen en het uiterlijk zal gaandeweg enkele malen wijzigen. Coderen is net als winkelen: je moet het één en ander passen voor je iets hebt wat lekker zit en mooi oogt.
Hier is ‘ie te vinden: www.hoevenaar.com
Tot later of tot ooit,
Maternitus.
Het is weekend. Eindelijk rust en tijd om eens te werken aan al die projecten die niet aan bod komen, maar toch zeer leuk zijn om te doen. De één na belangrijkste is een website voor en door kunstenaars en dan met name Jules, Anne en ikzelf. Het idee was om alle drie dingen te kunnen posten op een site en zo ons werk te laten zien.
Nu is dat heel leuk, maar er hoort een winkel bij. De site moet ook betaald worden en het materiaal voor de werken ook. Ach, en het extra centje voor de twee-wekelijkse samenkomst mag ik niet vergeten. Een werkmens moet zich soms wat soigneren.
De ganse site is al gemaakt, behalve het uiterlijk. Daar wordt momenteel redelijk aan gewerkt en het streven is om de site zeer sober te houden teneinde de werken en teksten op de voorgrond te zetten. Momenteel ben ik aan het stoeien met het fenomeen “gebruikersgemak”, je weet wel: hoe kan ik de luie web surfer zijn leven lui houden?
De winkel is een andere zaak, maar er is redding. Iemand benaderde mij om een site plus winkel te maken en ik mocht helemaal los gaan, mits alles Open Source was. Iemand die start weet vaak beter de heilige graal te vinden dan de grote bedrijven en conglomeraten, blijkbaar. En dat is nu de belangrijkste zaak.
Als frame-work ga ik OS-commerce gebruiken, want die is veilig, makkelijk te installeren en nog veel makkelijker te onderhouden door mensen met niet al teveel computerkennis. De lieve mensen hadden eerst raad gevraagd aan iemand anders, maar die bleek uit op het runnen van de winkel en niet het simpel leveren van de gereedschappen om het te doen. Slechte zakenman en zeker geen crack op het gebied van internet: gebruikers en klanten willen graag alles zelf in de hand houden.
Groot gelijk hebben ze, het scheelt de ontwikkelaar en web designer een massa onnodig werk. En het is een beginnend bedrijf, die hebben amper geld en dan vind ik het crimineel om de rechten over de winkel te houden en de klant eigenlijk zonder enige zelfbeschikking hun eigen initiatief te kunnen runnen.
Heel vaak heb ik dit soort zaken gezien en het is absoluut niet juist, maar goed, dat soort mensen zullen nooit verder komen dan hun praatjes. Ik zal even een tip geven aan mensen die een kleine webwinkel willen: zoek een goede host, een goede web designer en vooral… licht jezelf in bij mensen die de klappen van de zweep kennen. Mensen die een ruime ervaring hebben bij het maken van dit soort projecten en die weten wat een klant wil.
Wanneer je advies gaat vragen bij mensen die vooral duidelijk maken wat hun willen, wel, daar ben je aan het verkeerde adres. Hoe weet je dan of iemand capabel is om je te kunnen adviseren, begeleiden en je daadwerkelijk aan de slag krijgt? Vraag naar hun werkervaring, portfolio en referenties. Net als bij een sollicitatie.
En weet je wat ik de beginnende bedrijven zeker aanraad? Check die referenties en vraag desnoods ook naar die van hun. Want heel vaak zijn de referenties maar vrienden die voor een pint of wat ook graag een goed woordje willen doen. In de wereld van het ontwerpen en web design zitten veel heikneuters, losers en nog veel meer amateurs.
Vraag waar ze hun opleiding en training hebben genoten, want de opleidingen via werkwinkels of arbeidsburo’s zijn bedoeld voor huisvrouwen en gepensioneerden, vergeet dat niet. Wees maar niet bang om dat te vragen, want de instituten die wèl degelijke opleidingen geven zijn redelijk schaars.
Een andere tip. Als je grafisch werk laat doen, doe dat bij iemand die erkend is en een goede portfolio heeft (weer al), want iedere klootzak van drie-hoog met een vage kennis van Illustrator, Photoshop, Gimp of Inkscape kan zo iets in elkaar zetten. Maar heeft het dan wel relevantie? Wat is het logo wat je wilt?
Iets wat onthouden wordt als het slechtste of meest lelijke ooit gezien? Of wil je dat mensen je logo zien, gelijk herkennen en er een goed gevoel bij krijgen? Design is ook psychologie, sociologie en vooral ook strategie. Uitstraling en herkenbaarheid zijn de twee zaken waarbij je bedrijf valt of staat. In deze wereld telt kwaliteit pas als het herkenbaar goed is, wanneer anderen er ook van weten.
Goede marketing, juiste ontwerpen en vooral de eerste indruk zijn zeer belangrijk bij het slagen van hetgeen je doet. Natuurlijk staat de kwaliteit van je product voorop, maar hoe goed je spullen ook zijn, mensen moeten het kunnen herkennen en dus erkennen. Het is een spel wat zeer gecompliceerd is, maar zeker de moeite waard om te spelen.
Maar speel het wel met hen die capabel zijn om je te helpen, die weten hoe de regels zijn en die een gedegen kennis hebben van alles wat er op het pad tegen gekomen wordt. Die je begeleiden in plaats van proberen te leiden. Een zelfstandig ondernemer is niet voor niets zelfstandig. De uiteindelijke beslissingen liggen immers altijd bij hem of haar.
Maar goed, het is nu tijd om even te ontspannen. Morgen ga ik dat logo afmaken en mailen. En tegelijk stuur ik een mail met daarin het voorstel hoe de internetwinkel en website gaan draaien, eruit gaat zien en de bijkomende kosten daarbij. Inclusief het voorstel om vooral vanuit één lokaal punt alles te doen.
Tot later of tot ooit,
Maternitus.
Maternitus is naast kunstschilder en website bouwer ook consultant voor internet gerelateerde zaken en open source technologie. Klanten als Kentucky Fried Chicken, Taco Bell, Zoidial, Smith Central Supply, Duryea group, McDonalds, Off Corso, Curley’s en veel andere kleine, middel grote en grote bedrijven hebben een beroep gedaan op zijn advies of hebben top notch design en web design van hem gevraagd. En gekregen. Op tijd.
martin@hoevenaar.com
0497 222 973
Auditie nummer één
“Hoi, joh. Amai, in je onderbroek de deur opendoen. Verwachtte je me?”
“Nee, was het eigenlijk vergeten. Ben aan het werk in het atelier. Kom binnen.”
De twee liepen naar het atelier en ze keek wat verbaasd rond. Het hele huis was bezaaid met potten verf, kwasten en canvassen. Ze liepen de ruimte binnen.
“Zo, dan, zoveel werken. Je bent wel heel goed bezig, zeg.”
“Dit is normaal, hoezo, goed bezig? Heb je wel eens minder gezien?”
“Waarom sta je daar nu zo in die shorts, dat doe je toch niet als mensen langskomen?”
“Ik was het vergeten, weet je nog? En ik wilde eens wat dichterbij het werk komen. Och, dat action painten is best intensief, dus is dit meer comfortabel.”
“Intensief. Impulsief lijkt me een beter woord, maar waarom halfnaakt?”
“Ik beantwoorde je vraag al net. Nu heb ik er eentje.”
“Stel…”
“Heb je een valies bij je?”
“Ja.”
“Pak dat op en draag het weg, gans naar je huis. Wegwezen.”
Auditie nummer twee
“Ah, je bent toch thuis. Ik stond de hele tijd te bellen, maar je deed niet open.”
“Nee, ik ben aan het werk, althans, naar een werk aan het turen hoe ik verder moet.”
Hij zoende haar beleefd op de wang en ze liepen gelijk naar het atelier. Ze keek rond haar heen en vroeg hem of er iets van vooruitgang was.
“Ja en nee. Het zijn erg grote werken die ik maak nu en die verdienen meer aandacht.”
“Je belde ook al niet de afgelopen week, wat is er?”
“Niks, ik zit hier en ben bezig.”
“Je ruikt naar alcohol, naar bier.”
“Klopt, problemen mee?”
“Best wel. Hoeveel heb je er al op?”
“Een stuk of vier, denk ik. Ik ben bezig met schilderen, niet tellen.”
“Daar staan wel veel flesjes, hè?”
“De voorste vier zijn van vandaag. Waar is je rugzak?”
“Waarom vraag je dat?”
Auditie nummer drie
“Oh, wat zie jij er fijn uit vandaag, zeg! Nee, niet met die verf vingers op mijn nieuwe jurk.”
Auditie nummer vier
“Hey, het was lang reizen, maar ik ben blij dat je toch thuis bent.”
“Welkom, ik las je brief en kon het niet geloven. Zeker die foto niet.”
“Hoezo, vindt je me mooi?”
“Och, schoonheid zit niet aan de buitenkant, hoor, neem dat maar aan. Pintje?”
“Ja, graag, ik heb dorst en zin in een verzetje.”
Hij liep naar de koelkast en haalde er twee ferme tripels uit en draaide zich naar haar.
“Geen bezwaar om uit de fles te drinken, want ik heb geen kelken.”
“Welnee, en oooh, Moinette, goede smaak zeg…”
“Kom naar mijn plek, ik ben daar veel liever.”
“Al die kleuren in je huis, overal canvassen en verf.”
“Ja, och, het zal wel. Zet u, ik ben net bezig met een belangrijke beslissing over een werk.”
“Dat werk daar? Shit zo groot.”
“Dat is normaal, meisje. Kijk eens en zeg wat je ervan vindt.”
“Het is erg imposant, maar waarom die blauw? Dat haalt de kracht gelijk weg.”
“Heb je zelf al eens geschilderd?”
“Nee, maar het past niet daar.”
“Weet je wat opbouwen is?”
“Niet van een schilderij, nee, sorry.”
“Dat duurt langer dan reizen.”
Auditie nummer vijf
“Psst, stoor ik je?”
Verschrikt keek hij op en draaide zich om. Een beetje traag en van de wereld keek hij naar de dame in het deurgat.
“Wat? Huh? Je laat me een beetje schrikken, ik was net bezig.”
“Sorry, zal ik weggaan?”
“Ben je zot? Natuurlijk niet. Koffietje? Melk, hè?”
“Ja, graag. Groter dan normaal, hè? Mooie kleuren, mag ik even van dichtbij kijken?”
“Uiteraard, dan haal ik je koffie. Niet aankomen, er zijn nog hele stukken nat.”
Terugkomend met de kom keek hij naar haar en bleef even staan. Wat is dat, ze blijft er meters vanaf staan, zegt niets en hoort hem niet eens meer.
“Hier, ga lekker zitten en drink je koffie.”
“Dank je. Dat werk is echt niet af, toch? De effecten zijn wel heel gek, nog nooit gezien.”
“Droog-technieken en wat inzicht in verf. Het onderwerp komt nog, maar laat me even ermee. Ik moet nog nadenken erover.”
“Ik ben blij dat je zo bezig bent en benieuwd hoe dit gaat worden. Ga lekker verder met werken, ik zie je graag bezig.”
“Nee. Ik wil even pauze houden en ik moet toch even wachten.”
“Ja, ja.”
“Heb je het morgen af? Ik ben zo benieuwd naar dit werk. Je overtreft jezelf elke keer weer.”
“Slijmbal.”
“Nee, het is zo. En zo zie ik het, je bent een lieve man die tenminste zijn passie toe durft te geven. En niet verstrandt in iets wat toch geen toekomst heeft.”
“Dat heeft dit ook niet.”
“Het wordt tijd dat we vaker gaan praten.”
Hij stond op, liet zijn mok op het muurtje staan en pakte een spuitbus.
“Hier nog een klein wolkje, niet?”
Aangenomen.
Tot later of tot ooit,
Maternitus.