Dinsdag 12 februari is de chef jarig en hij wil iets doen voor zijn verjaardag. Dit jaar staat in het teken van “Stand and Deliver”, een nummer van Adam and The Ants van ergens uit de jaren tachtig. Het is geen verkleedpartij, maar een challenge. Wie neemt de beste snack mee? Wie kan onze chef verslaan in een battle om de allerbeste, compleet vers bereidde, en bovenal meest originele snack?

Je bereidt je snack en ingrediënten thuis voor, werkt ze eventueel bij de chef thuis, die een kleine, miezerige keuken met een elektrisch vuur heeft, af. Laat maar eens zien wie er Guerrilla is…

Mensen die Guerrilla Kitchen al eens uitgenodigd hebben, zitten in een grote hoed en er zullen er enkele uitgekozen worden. Voor de rest zijn het familie en vrienden die de uitdaging mogen aangaan. Kun, durf of wil je het niet aangaan, dan mag je altijd iets te drinken meenemen. Cava, goede biertjes of wijnen en verse fruitsappen zijn zeer welkom.

Als je uitgenodigd bent, geef dan aan of je kunt en zeg wat je gaat meenemen of doen. Zodoende wordt het geen zootje in de, toch al kleine, woonst van onze lieve chef. Het „stand“ deel van het thema slaat ook op het gebrek aan zetels in huis, dus zie het als zo’n sjieke „staan-fuif“ waar je zelf input hebt.

Laat de loterij beginnen en de uitnodigingen de deur uitvliegen…

Tevreden kijk ik naar mijn volle buik en probeer even de afwas te vergeten. De dame van hierboven is alweer weg, ze moest vroeg gaan werken zei ze. Het is leuk om onverwacht voor iemand te koken, ze wist echt niets. De braadkip zat nog niet eens aan het spit en ik hoorde haar thuiskomen, weer al zo laat en snelde naar de hal. “Heb je zin om mee te eten? Ben net bezig met iets lekkers te maken, maar het is zoveel. Lust je Indonesisch?” Ze keek verschrikt op, al die woorden werden binnen een seconde op haar afgevuurd. Dat is wat druk.

Het verschrikte veranderde naar een glimlach. “Ja, da’s goed. Even wat relaxen en mijn mail lezen, daarna kom ik naar beneden. Gaat het net zo lekker zijn als je spekkoek?” Ik grinnik. “Minstens. Tot straks.”

Weer een Gentse is er overgehaald, lees: bekeerd, tot de Indonesische keuken. Ik snap echt niet hoe dat het komt dat dat hier maar niet bekend is. Historisch gezien heeft België niets van doen met Indonesië, uiteraard, maar wel met Nederland en ze waren nog bij Nederland (Vlaanderen toch) toen de Nederlanders het leven van de Indonesiërs zuur maakten. Afijn, het zal me een worst wezen. Als integrerende buitenlander wil ik de mooie dingen die ik heb geleerd overbrengen, niet de rommel. Indonesisch eten in combinatie met Nederlandse directheid. Dat is de formule.

Ik lust heel graag worst en stamppot, maar let wel, echt verfijnd eten is het niet, hè? De buurvrouw was het ermee eens, zoveel nieuwe smaken en helemaal op elkaar afgestemd. Toch wel goed zo’n kookboek, internet en wat Indonesische mensen in de vriendenkring. Die laatsten lachen er wel mee, volgens mij verbazen ze zichzelf over hun eigen cultuur en keuken. Die is echt vele malen rijker dan wat ik ooit aan Hollands, Frans of Italiaans heb gegeten. Dat is te begrijpen, duizenden eilanden met daarop miljoenen mensen en honderden cultuur varianten, dat roept om diversiteit.

Ze is dus alweer weg. Dronk nog snel een kopje thee, maar moest weer vroeg naar bed. Werken. Altijd maar werken. Ik snap het wel, dat heb je met die jonge mensen, die denken dat daar hun toekomst in ligt. Zo worden ze tegenwoordig grootgebracht. Ik ook al, maar na een hobbelig leven weet ik dat het niet zo is. Dan is voor een buurvrouw onverwacht iets koken veel meer waard dan een status. Trouwens, heb ik nu de status van superheld. Bij haar toch.

Dat stadsleven begint me steeds meer te bevallen. Ook weer al die soorten mensen, overal vandaan. Behalve uit, je raadt het al, Indonesië. Ach, wanneer ik rijk ben neem ik gewoon een harem. En allemaal daar vandaan. Ja. Dat zal nog eens wat worden, want het zijn vrouwen die je niet zonder handschoenen aanpakt. Niet zozeer snel ontvlambaar, wel heel druk, ze kletsen graag en ik ook. Wie mag er eerst? Wacht even. Nee. Niet een harem, bij nader inzien. Een. Dat lijkt me al genoeg. Dat wordt ruzie in de keuken, zeker te weten.

Ik moet dat anders zien, niet zo eenzijdig denken, dat is niet netjes en beleefd. Waarschijnlijk gaat het leren worden. Mits ze me wat kan leren natuurlijk. En wat er te leren valt, lijkt me ook wel belangrijk. Op allemaal vage levens wijsheden verpakt in spreekwoorden en zegswijzen zit deze jongen niet te wachten. Ach, wat kan mij het allemaal schelen ook. Al dat gehamer over een vrouw krijgen levert me eerder frustratie op dan juist die onbezonnenheid van de liefde. En zit ik eigenlijk daar wel op te wachten?

“Zo nu en dan goed snoepen”, zei mijn moeder eens tegen me toen ik erover bezig was, “Meer heb je niet nodig. Al die ellende achteraf.” Dat is wel zo, maar IS het ook echt zo? (Foei, Maternitus, zo je moeder in twijfel trekken. Schaam je!) Ik weet het niet, wat dat betreft is de hersenpan er maar vaag over en geeft me wat plezante herinneringen. Meestal voor de wat mindere, een nare eigenschap van logica: eerst lekker maken en daarna de pan inhakken.

Laatst was ik met een vriendin in een museum en daar waren schermen waarop je testen kon doen. Onder andere eentje om te zien met welke hersenhelft je het meest deed. Voor meer dan tachtig procent met de rechtse hersenhelft kwam er uit. Creatief, impulsief, van de hak op de tak denken, al die dingen die niet bepaald gevraagd worden in “onze” samenleving bezat ik. Wist ik al heel lang, maar nu zei zelfs een scherm het. Niks logica. “Maternitus, gij domoor.” Maar is het wel dom? En trouwens, wie zegt er dat ik een linkerhelft heb? Dat het niet gewoon één massa is: puur intuïtie, gevoel, vorm, beeld en geluid?

Geeft je wel te denken, hè?

Tot de tijd dat er weer eens iets zinnigs geschreven wordt, kruip ik wel in de keuken. Volgende week heb ik, eindelijk, kemirie. Dankzij een lieve jongedame. Zij kookt graag en blijkbaar heel goed, want het had geen uitleg nodig dat het ingrediënt zeer hard nodig is. Zelfde keuken, zelfde harten. Volgens mij is alleen eten transcultureel. De rest is bijzaak, heus.

Maternitus.

Wanneer iemand naar mijn werk kijkt is dat meestal met een tijdspanne van een minuut of vijf, hooguit. Het wordt echt iets anders wanneer je met iemand een uur of zes bezigt bent met het maken van foto’s ervan. Dan is er iemand lang en diepgaand met een werk bezig. Dan spreek je niet meer over het verhaal erachter, maar over de dromen je erdoor hebt, het wereldbeeld wat daaruit blijkt.

Sanci Auxdy is, naast een begaafde dame, een professioneel en inspirerende figuur, iemand wiens ideeën tellen, zeg maar. Dan is een dergelijke onderneming als met en aan kunst werken niet alleen leuk, maar zeker ook leerzaam. Foto’s maken van de werken is een crime, zoals dat al heel vaak is geschreven alhier. Tot aan het laatste werk wat we deden, twee werken moeten we nog, bleef ze dodelijk kalm en raakte nergens in paniek.

Ik niet. Het gedrag was buitengewoon opgetogen, een fijn vrolijk gevoel, immers, het gebeurt niet vaak dat mijn “kinders” zo nauwgezet bestudeerd worden. En het is een verademing na een week die, net als altijd, vol zit met belangrijke dingen. Dan is even recupereren zeer welkom, dan stroomt er weer van die energie door het lijf, alsof ik helemaal oplaad.

En dan zit ik nu door de ganse map met RAW-files heen te bladeren, elke foto wordt tot aan het maximum ingezoomd, 1600%, en dan zijn er eigenlijk pas pixels. Retescherp en dat wil ik laten zien online. Dus is het nu zoeken naar een zoom-functie voor in de galerie op de hoofd-pagina en als Sanci de foto’s voor me bewerkt heeft, komen ze daar te staan. Dan kun je de textuur mooi zien, fluor is duidelijk aanwezig, deze zien er stukken beter uit.

Ja, tussen de creatieve mensen voel ik me toch het meest op mijn gemak. Daar moet je een beetje zot zijn, trouwens, hoe zou je anders beeld kunnen maken? Waarnemen is iets heel anders dan weergeven. Hetgeen je neerzet, is dat wat je met je hart ziet. En zo kan het voor komen dat een kunstenaar dus plots uit zijn dak gaat om een stippel. Mensen die “out-of-the-box” denken zien meestal meer dan gewoon een ingekleurde cirkel. Die zien een andere wereld daarinomheen.

Wat ik wel heel grappig vond was dat Sanci zich richtte op die delen van de werken die haar voorkeur genoten. Daar zie je de details heel mooi van, van de rest ook, maar je kunt zien dat de camera haar ogen volgt. Van elk werk zijn enkele foto’s gemaakt en je ziet haar telkens zoeken. Uiteraard passen, licht en scherpte, maar met de detail opnames zag je haar voorkeur zeer sterk.

Meestal als er mensen naar de werken kijken, kan ik niet zien welke dingen hun ogen het eerst trekken. Wat zijn dingen die iedereen graag ziet? Hoe kijken ze ernaar? Dat soort dingen kom je normaal niet snel tegen, dat zeggen mensen niet zonder een oordeel of afzwakking, het is net als eten. Ieder heeft een smaak en dat geldt zeker voor het visuele aspect. Nu kon ik dat eens zien met afbeeldingen.

Om haar te bedanken heb ik gekookt. Een vegetarische Nasi Goreng, want Sanci eet geen vlees. Nieuwe uitdaging, want normaal zit er aardig wat vlees in/bij de dingen die ik maak, dan is het even met andere smaken werken. De dame vond het erg lekker, dat is dan een soort van kers op de taart, weet je. Lang geleden ook dat ik het hier in huis erg sjiek heb gevonden. Mijn huisgenoten zijn zeer toffe mensen, maar het is fijn om een eigen vriend of vriendin om je heen te hebben zo nu en dan.

En zeker een toffe. Amai. Ze houdt ook van koken, dus er was genoeg om over te kletsen en voor mij om te leren. Ik vroeg haar veel, diep van binnen dwingt mij iets om de geest van een andere creatieveling te verkennen. En je bent wat je eet, dus voila, vandaag was het allemaal op de markt gekocht (bij de “bio-bewuste-groenteboer” en de “hoeveel-zei-u-ook-weer-kruiden-marchandeer“), iets wat de lokale handelaren steunt en veelal verser, goedkoper en beter van kwaliteit is (dan in de supermarkt).

Zo. Genoeg van die reclame. Al is het wel zo. Nu ben ik heel nieuwsgierig, zeg en zit hier wat zot op de stoel te doen, nog een dagje geduld. Nu kan ik ook foto’s bewerken, dat is op zich niet moeilijk, maar het goed doen is een ander verhaal. De dame stuurt me de resultaten op met email en zo zijn het internet en die digitale spullen behoorlijk aangenaam.

En dan heb ik een avond en een dag om er een galerie van te maken, webpagina er rond heen te bouwen en online zetten. Nu maar eens wat beter mijn best doen op het ontwerp, lijkt me. Minimalisme is zo van de jaren nul. Een beetje meer renaissance misschien? Och, we zien dat morgen wel weer. Straks eens een flinke dut doen en dat gebeurt nadat ik de afbeeldingen nog eens bekeken heb.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Nu heb ik eens iets nieuws ontdekt. De Thaise keuken is mijn favoriete en bij het zoeken naar de volgende documentaire over kern-oorlogen, gemiste liefdes of geschiedkundige vreemds, botste ik op een You Tube kanaal met echt heel lekkere dingen…