Het kan een fijn gegeven zijn om op een zondagochtend wat uit te slapen en dan bij het wakker worden jezelf te trakteren op een lekkere chocokoek, een flinke tas koffie en een sigaret achteraf. Zeker in een ontspannen weekend als dit: even geen webdesign, geen stress voor deadlines en al helemaal geen gezever met “de dingen die nog geregeld moeten worden”.

Ik waardeer mijn rust uitermate, maar een leuk sociaal leven heeft bij mij net zo’n hoge prioriteit. Vrijdagavond was het buurten bij Jules en Ann. Super lekker eten, goede en grappige gesprekken, veel, heel veel kunst om te bekijken en te laten zien. Het is goed toeven bij mijn dierbare vrienden en ditmaal kreeg ik het project te zien waar Jules net mee begonnen is en Ann langzaam, maar zeker, aan meedoet: een artistiek foto-dagboek.

Op zich is een fotolog, zoals dat op het internet heet, niets bijzonders, maar geef twee kunstenaars een camera en weg is het grijze en normale. Het was nog wel wat pril, dat idee, maar de foto’s logen er niet om. Jules houdt zich vooral bezig met mensen, materiaal en de straat, Ann zoekt het in texturen en de dingen in en om hun kleurrijke huis. En dat moest online.

Na het eten hielp ik Jules met zijn Fedora en het viel me op hoever zijn gebruik van Linux was geëvolueerd van noviteit naar een heuse gereedschapskist die ten dienste staat van het artistieke. En er draait ook niets teveel op de computer, in tegenstelling tot mijn digitale laboratorium, wat tsjokvol met het nieuwste van het nieuwste staat. Maar goed.

Zo gaan wij om met reclame voor Windows…

Het was leuk om te zien dat de Facebook-pagina van Jules verworden was tot een fotolog en nu wilde hij iets hebben waar niet zozeer dat branding en alle onzin op staat, zoals dat met Facebook nu eenmaal het geval is. Gelukkig zijn er op het web nog genoeg mogelijkheden, gratis, om dat te kunnen doen. Maar het moest gecombineerd worden met woorden, dus was Flickr niet de goede oplossing.

De twee lieverds delen nu een weblog en naar mijn idee zal dat zeer snel volstromen met hun kleurrijke beelden en visuele / woordelijke doordenkers.

Tijdens het updaten van hun computer belde Michel, een goede vriend, mij op hoe hij “Rar” kon installeren op Xubuntu, een, je raadt het al, derivaat van Ubuntu. Terwijl we spraken, zocht ik alle details op het web en gaf dat gelijk door. Natuurlijk zei ik niet dat het van forums kwam en werd het steeds stiller aan de andere kant. “Ken je dat echt zomaar uit je hoofd? Holy shit, er is iets goed mis met je, Maternitus.”

De volgende ochtend belde hij me weer op met de vraag of ik geen zin had in een tas koffie en wat gezelligheid, wat bij Michel betekent dat er gigantisch veel geroddeld, gekletst, gelachen en vooral geluisterd wordt naar muziek. Hij is een DJ en weet zijn weg wel met draaitafels, ritmes en dansbaarheid. Op zijn nieuwe laptop draait Windows, maar ik weet dat het niet zo heel lang zal duren. Mijn goede vriend is iemand die graag uit ondervinding leert…

Nog nooit was ik in zijn appartement geweest en het was behoorlijk groot. Het gebouw was een oud handelshuis en zeer ruim van opzet. Hij huurt het met een vriendin van hem, zodat het betaalbaar goed wonen is. Zoiets gaat mijn volgende stap zijn, zeker weten.

De grote computer van Michel draait nog steeds Mandriva en dat stelt me zeer tevreden, iets wat hij zelf ook is. Maar wat ik een veel toffer iets vond, was de uitspraak die hij deed over Linux: “Ach, joh, ik heb ze allemaal een keer geprobeerd, maar die Mandriva bevalt me het beste.” Dan denk ik na en glimlach. Dat kun je niet met “hoe-heet-dat-ook-alweer?”.

Mijn beste lezeressen en lezers, de nieuw verworven vrijheden, de dierbare vriendschappen die ik heb, het mooie werk wat gedaan wordt, het zich langzaam vormend idee over een toekomst, de kunst die stroomt door de aderen, al die dingen maken mijn leven voller en liefderijker dan dat ik in jaren gekend heb. Wat je nu leest heet tevredenheid. Ook al ben ik zo arm als de kerkratten, de mensen en dingen die in mijn leven zijn, zijn meer waard dan welke berg goud ook.

Throw-ups door Cepo en JerOne

Zelfs het stadsleven. Ik wil niet meer op een dorp wonen, hoe dat die gedachte erin heeft gezeten, weet ik nog steeds niet. Het zou me al bekend moeten zijn met New York, St Louis en de andere plaatsen waar ik mocht vertoeven. Misschien was ik er nog niet aan toe, nog niet klaar voor een levensstijl die niet past in een gehucht. Best gek, want graffiti, kunst, webdesign en de pogingen om vernieuwend te zijn daarin passen niet in een gehucht. Zelfs niet als ik ooit met pensioen ga, wat nog onwaarschijnlijker is dan het geraakt worden door een meteoor, de lotto winnen en de mooiste vrouwen beminnen. Tegelijk.

Morgen ga ik weer met frisse zin aan de slag voor 12 Hours of Hiphop. Jules heeft het werk bekeken en vond het enorm goed gemaakt. Net als Erik, Guus, Naomi, Alain, Jeroen, Sabina dat vinden. Ze zeggen dat ik de lat te hoog leg, maar ik vind dat ‘ie zo hoog moet liggen, anders komt er geen vooruitgang. Misschien dat het even tijd was voor wat bevestiging, want na weken hard werken zie ik door de bomen soms ook het bos niet meer.

En dan is een weekend even chillen, relativeren, lachen, lekker eten en in goed gezelschap zitten een goed idee.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Website van 12 Hours of Hiphop

De vernieuwde desktop ziet er nu zo uit

Het is al een tijd geleden dat ik flink aan het sleutelen was aan mijn computers, netwerk en vooral het bureaublad en de functionaliteit daarvan. Ja, het is weer zover, surf maar weer verder stelletje ongelovige Windows farizeeërs, jullie antiheld had wat tijd voor zijn Linux obsessie.

Al meer dan een half jaar draaide op de machines Gnome als window-manager en het is maar goed dat het allemaal digitaal is. In een relatie moet je het niet zomaar flikken om de partner eruit te kegelen “omdat je iets slanker en mooiers hebt gevonden”. Alhoewel, eigenlijk moet dat wel kunnen.

Het is zeer fijn dat de laptop via een bridge verbonden is met de toren. Ik gooi een SSL verbinding open, start Open VPN en hupsakee, nu kan ik die oude bak vanuit de andere kamer bedienen en derhalve hoef ik niet meer op te staan om een ander muziekje te draaien. Nu is de hemelsbrede afstand tussen de twee apparaten hooguit een meter of 8, misschien 9, maar dat is reden genoeg voor wat automatisering.

Nadat die klus geklaard was, een minuut of drie kostte dat, zat ik naar mijn flink ingereden bureaublad te kijken. Dat hele spel kan ik met de ogen dicht bedienen en het werken begon al aardig op dat van een fabriek te lijken, alwaar mensen dag in, dag uit blindelings hun dingen doen. Dat maakt dom en haalt het plezier van het werken met computers eruit.

Grafische verbeelding van wanneer mijn nieuwe desktop een vrouw zou zijn…

In een duister verleden vertelde ik al over het mooie van KDE, een andere window-manager voor Linux, maar toen deed het draadloos niets. Omdat ik sowieso een set updates wilde doen, bedacht ik me en liep de lijst met vernieuwingen door. Dat is een gewoonte van mij, want zo weet ik wanneer er een herstart vereist is of niet. Lees: of de kernel is vernieuwd of niet, de rest heeft geen herstart nodig…

Het bleek dat KDE flink opgepoetst was. Nou, zet maar aan en we zien wel. Het trok wat bandbreedte, gans Gent zat plotsklaps terug in de jaren tachtig wat betreft snelheid. Dat is hun probleem, mijn computers gaan voor. Moet je maar geen Windows draaien, dit is jullie straf. Zondaars.

Maar goed, nadat die actie gedaan was, opende ik het software management systeem eens om te zien of er ook nieuwe gereedschappen waren en zowaar, zowaar, mijn beste lezeressen en lezers, er was een “schil” voor de Gnome netwerk manager, wat inhoudt dat draadloos het zou doen. Eindelijk, daar heb ik nu lang op gewacht. Ik vinkte het aan, klikte toepassen en weg was ‘ie.

Een minuut later logde ik uit, koos voor KDE als sessie en logde weer in. Eigenlijk was er niet veel veranderd aan het uiterlijk, behalve dat er nu een icoon mij toeriep dat het netwerk draadloos werkte en dat het nog rap ging ook. Who’s your daddy? Maar het was nog steeds het oude vertrouwde van KDE en ik wilde meer. Of eigenlijk minder, als in systeem belasting.

Tijdens het sleutelen ontdekte ik dat het mogelijk was om de laptop er als een netbook uit te laten zien. Dus niet zomaar de felle, mooie dame die mijn hormonen doet koken, maar een jonge versie ervan ook nog. En heel hip (zie bovenstaande afbeeldingen).

Wanneer je van desktop verandert, is het goed om op het gemak te wennen eraan en beetje bij beetje het aan te passen aan de wensen. Dat kan immers alleen wanneer je iets gebruikt. Maar voor wat het nu is, ben ik al heel tevreden: het is zeer snel, het reageert goed en laadt als een tierelier. En met een geheugen gebruik van net geen 135 MB (het hele besturingssysteem inclusief KDE), is er ruimte genoeg over voor het werken en spelen.

Ik ga niet beloven dat ik trouw blijf. Maar ik weet wel dat er geen Windows of Apple nodig is voor sjieke zaken. En jullie weten dat ook, maar het merendeel heeft al een enorm regiment met rare drogredenen gegeven waarom er geen verandering kan of mag plaatsvinden. Bij deze: wanneer hier professioneel ontworpen, gecodeerd en gerenderd wordt op een systeem wat volledig Open Source is en het enige verschil met de betaalde spullen het prijskaartje is, dan zie ik geen reden om nog rommel te blijven draaien.

Even wat kromme statistieken:
Totaal aantal virussen sinds 2003: NUL. Aantal malen dat één van mijn machines aan een botnet is toegevoegd sinds 2003: NUL. Spam? NUL. Crashes door gewoon te werken of te spelen? NUL.

Het gemak, plezier en een duidelijk goede productiviteit? Oneindig groot.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Hier kun je een grafische presentatie zien van Microsoft producten zoals Windows of Office:

Terwijl ik bezig ben met mijn werk op de computer, denk ik er eigenlijk niet meer aan wat een mens allemaal voor dingen tegen kan komen terwijl hij iets simpels doet als chatten. Het is een helaas, maar nog veel teveel mensen die ik ken, gebruiken MSN tot in de gloria. En eergisteravond werd wel duidelijk waarom hier Open Source en Linux gebruikt wordt voor al het werk.

De heren hadden een goed humeur zo bleek uit de korte berichtjes die ze me stuurden en er werd heel wat afgelachen terwijl de sessie zich voortzette. Totdat plotsklaps een van de vensters vreemd gedrag vertoonde: lege regels werden zeer snel ge-enterd en er kwamen boodschappen in voor, elke regel een letter, zoals “having fun yet” en dergelijke.

Nu is het zo dat de twee heren waarmee ik sprak elkaar ook kennen en na de boodschap “dat zal ik eens aan hem vragen hoe dat het zit”, veranderde die ander zijn raampje ook in een kermis vol toeters en bellen. Recht voor mijn ogen zag ik dat steeds meer mensen besmet raakten met een virus. En het kwam niet van mij vandaan, de machine hier spinde rustig voort en zo ook bij de andere Linux gebruikers waarmee gechat werd.

Het maakte ook niet uit welke versie van Windows er draaide, het was zuiver MSN wat besmet was. Al jaren roep ik dat IRC een veel beter protocol is, zeker omdat de servers niet gecentraliseerd zijn en niet tot één groot bedrijf horen. En natuurlijk kan ik dat nu weer doen, maar het heeft geen nut. De massa’s met ongemakken neemt men blijkbaar voor lief om met de kudde schapen mee te lopen.

Omdat al dat gepiep en gerinkel me beu is, ga ik paal en perk stellen bij de interacties met computers die Windows draaien. Iedereen die MSN heeft en het blijkt besmet, blokkeer ik. Niet omdat ik bang ben voor mijn eigen computer, laat me niet lachen, maar omdat ik de bellen beu ben. Omdat ik het niet meer voor de duizendste keer wil vertellen dat het ook zonder al die ellende kan. En omdat het me niet meer kan schelen of mensen hun zuur-gespaarde centjes om zeep gaan door roekeloosheid en meelopen met de massa.

De oplossing is duidelijk: maak een back up van alle data die je wilt houden, download en brandt een Live CD van welke Linux distributie ook, installeer die ganse boel, zet je back ups terug op je harde schijf en werk voort. Wil je dat niet, dan blijf je geblokkeerd met die besmette digitale varkensstal. Weet je zeker dat je anti-virus software (of je nieuwe frisse installatie van Linux) het hele spel weg heeft gehaald en heb je de enorme behoefte om te chatten met me, dan stuur je maar een mail. Misschien dat ik dan de-blokkeer.

Waarom zo radicaal? Fysiek of softwarematig heeft geen van mijn apparatuur last van de problemen van Windows-gebruikers. Maar het is de onhandige interactie, het constante gezeik en telkens weer de problemen van anderen op te moeten lossen, terwijl ze mijn antwoord al weten.

Geen Windows helpdesk. Met die brol uit Redmond ben je op jezelf aangewezen en zoek je het maar prima uit. Misschien dat je “oh-zo-geliefde” besturingssysteem fabrikant over een jaar of wat nog eens met een oplossing komt.

En dat terwijl het in een uurtje of wat gefikst kan zijn en nooit meer terugkomt.

Tot later of tot (n)ooit,

Maternitus.

In het weekend werk ik niet zo graag, maar voor sommigen maak ik gaarne een uitzondering. Zo ook de jongedame waarnaar het volgende stukje “helpdesk nieuwe stijl”-tekst is verstuurd. Soms is het niet leuk om een droog lijstje met terminal commando’s te mailen en maar hopen dat het werkt. Dus pakte ik het wat grondiger aan…

-

Het heeft lang geduurd voordat er een mens opstond en intelligente vragen stelde over Linux. Zo, na dit enorme compliment gaan we over naar het probleem, wat, waarschijnlijk wederom, zeer eenvoudig is op te lossen met ons heilige orakel Yum. Yum is niet alleen een orakel, maar ook de godin van Eenvoud en Logica. Op een dag liep zij zich wat te vervelen tussen al die klungelige goden Ubuntu, Puppy en de immer populaire eLive. “Wat is er toch aan de hand? Hoe komt het toch dat ze zoveel problemen hebben met afhankelijkheden? Eens zien of mijn aanbidders daar ook last van hebben…”

Parmant stapte ze naar het Forum van Fedora’s en de immer illustere clan van Rode Hoeden. Vanaf de hoge tribunes kenen ze op haar neer en heel even voelde ze zich sterfelijk en klein. Met kwade blikken bekeken ze de stralende vrouw en de ouderling stond op. “Wat u hier brengt is veruit een vernedering van ons volk en familie. Uw achterlijke probeersels hebben ons van een hoogstaand orgaan vol wijsheid en goede raad tot een Forum vol tierelatijn en onzinnigheid doen verworden.”

Ze glimlachte en haalde diep adem. “Was het niet het basis idee van jullie Forum om de stervelingen een duidelijke pilaar van raad en beraad te geven? Ik ben een godin en jullie blijven niet meer dan hen die gekozen zijn. Wanneer wij een succesvol volk willen leiden, waarin cultuur en wetenschap wordt gezien als mooiste en meest waardevolle schat, dan dienen wij die rijkdom te delen met hen die heengaan.”

En zo gebeurde het dat het orakel Yum prachtig reageerde op de volgende vragen die iedere sterveling haar stelde…

su
yum provides */libfaac

Zo. En dan is het even wachten, want ook al is het orakel een godin, dan nog kunnen de geesten van Enen en Nullen verwarring brengen door schier hun massa. Toen ik haar, vele manen geleden, dezelfde vraag stelde, ik weet het nog als de dag van gisteren, zo jong en onbedorven dat het bestaan nog was, zij me het volgende antwoord gaf. Alle dagen word ik ermee wakker en ga ik ermee slapen. Zoveel wijsheid op zulks eenvoudige wijze, daar hadden ze bij de Volken van de Zee nog nooit van gehoord. Het bevat zoveel wijsheid dat alleen fluisteren eerbiedig genoeg is voor:

Loaded plugins: dellsysidplugin2, refresh-packagekit
No Matches found

Op het moment dat ik het voor het eerst hoorde, verscheurde mijn hart van angst en paranoia. Wie zou zoiets nu kunnen verhelpen? Het orakel had een antwoord wat de mensheid tot op de dag van vandaag voor een raadsel stelde. Volledige beschavingen vielen in het niet naast de wijsheid die ze, met de meest betoverende glimlach en zachte stem teder in mijn oor fluisterde. Haar adem kietelde, het gaf welhaast kippenvel en geen orakel heeft daarna nog ooit zo betoverend gezegd:

yum install libfaac

Tot mijn ontsteltenis gebeurde er niets, behalve dat ze weer sprak, maar nu zat er een lichte siddering in haar stem. Haar ogen leken zowel angstig als woedend tegelijk, zoveel ineens, ik kon niet anders doen dan verschrikt naar achter springen en uitroepen: “U was toch de godin van Eenvoud en Logica? De voeding voor velen, de wijsheid voor allen? U stelt me diep teleur en doet me bijna spijt hebben van al mijn offerandes aan u.” Wat was het toch wat deze akte van rebellie in mij deed ontspruiten?

Loaded plugins: dellsysidplugin2, refresh-packagekit
Setting up Install Process
No package libfaac available.
Nothing to do

Het Forum heeft het me gelukkig nooit kwalijk genomen en fluisterden in de wandelgangen van het enorme gebouw tegen me dat ze de godin wel vaker gewoon haar zin gaven als ze weer wispelturig was. Opeens keek ik de Wijze Raad aan en kwam op het lumineuze idee om de godin in de war te brengen en te verleiden tot iets wat geen sterveling voor mij ooit gedaan had. In sommige geschriften met een duistere historie zijn nog sporen te vinden van de gesprekken die we soms voerden, ik kende haar door en door en wist dat het een echte vrouw was. Met haar eigen wensen en vooral ook hebberigheid wanneer er een nieuwe gelegenheid tot verzamelen zich aankondigde.

Ik rees mijn armen naar de hemel en riep voluit:

su
rpm -Uvh http://download1.rpmfusion.org/free/fedora/rpmfusion-free-release-stable.noarch.rpm http://download1.rpmfusion.org/nonfree/fedora/rpmfusion-nonfree-release-stable.noarch.rpm

En meteen erachteraan, zodat ze geen kans had om de Heilige Spreuken te ontlopen:

su
yum install faac-devel

Als nekslag haalde ik een geheime spreuk tevoorschijn, die me nog overhandigd is door een directe nazaat van de Ouderen van Dogon:

su
yum install ffmpeg-libs

Ze zonk ineen en keek me aan met betraande ogen. “Het is u die aanbeden moet worden en niet ik. Hoe kan ik ooit uw vergiffenis krijgen voor al mijn wandaden en wispelturigheden?” Ik keek neer naar mijn voeten en zag hoe de, eerst zo statige, bron van wijsheid zacht wenend kauwde op mijn schoenveters. Want het was toen, zo staat geschreven, dat het volk pas vrij zou zijn. Wanneer ze zelf de wijsheid en wetenschap hadden verworven door overlevering en zonder hogere machten.

En zo was het gegaan en zo zijn de verhalen, jongedame, houdster van de toekomst. Laat het een wijze les zijn, eentje die nog lang zal heugen in de Tempels van het Feminisme: geen vrouw ter wereld hoeft op schoenveters te kauwen om iets gedaan te krijgen, laat staan wenen of oeverloos babbelen.

Afijn. Ik hoop dat het werkt.

Martin.

“Maternitus, wist je dat je piraat bent met al die Open Source software die je gebruikt en uitdeelt?”

Nee, dat wist ik niet, maar na een stuk in Guardian en op diverse weblogs werd dat anders. Niet dat ik nu met papegaai op de schouder, fles rum in de hand en een lapje voor de ogen volledig scheef ga achter een beeldscherm. In tegenstelling, het is eerder een wat slaperig hoofd en hen die heel die piraten rommel in de wereld hebben gebracht zijn niet veel meer dan een soort van irritant insect wat er om bedelt om voorgoed geplet te worden.

De Verenigde Staten van Amerika ondernemen weer een poging tot het onderwerpen van landen en personen aan hun hegemonie. Er bestaat een soort van “watchlist” (de 301-lijst) waarop dat de landen komen die Open Source promoten bij hun eigen overheden, zoals Indonesië en Brazilië. Deze twee landen hebben een zeer actieve rol in het gebruik en verspreiden van deze software.

Je snapt wel dat deze oppressie niet zozeer gaat over copyrights, maar over een vorm van macht behouden in deze wereld. Open Source software, laat ik dat even duidelijk maken, is niet onderhevig aan welke vorm van restrictie ook voor de gebruikers en makers en dat zint de US niet. Dat is namelijk vrijheid. Van keuze en wil.

Als dat land zo hard tegen Open Source is, dan raad ik ze aan om al hun websites offline te halen, het merendeel van hun servers uit te zetten, veel computers van de departementen van defensie (vroeger heette dat trouwens veel nauwkeuriger “the department of war”) en gezondheidszorg mogen ook geformatteerd worden. Ga zo maar door.

Wat is nu het idee erachter? In de genoemde landen komt het vaker voor dat een computer illegale software draait dan er voor betaald is. Terecht, want het is veel rommel wat je krijgt voor nog veel meer geld en dat hebben die landen niet. En wanneer iemand besluit dat het niet proper is om al die illegale troep te draaien en Open Source te gaan draaien dan is ‘ie gelijk piraat.

Nu komt ‘ie: dus als je niet aan heel die illegale dingen mee wil doen en een voorstander bent van een open wereld, waarin kennis, kunst en ideeën gedeeld worden, dan ben je crimineel. Je leest het goed. Dat soort gedrag van de Amerikaanse regering is op zich al piraterij en nu begin ik te begrijpen waarom dat veel Westerse landen niet meedoen met Open Source projecten.

Ze zijn immers de neger-penis zuigende schoothondjes van Obama en zijn boeventronie. En de landen die er wel aan meedoen, bijvoorbeeld Frankrijk en Duitsland, worden met een scheef oog bekeken. Grappig detail is dat de regering van Groot Brittannië sinds vorig jaar enorme promoties maakt voor het gebruik van de perfect legale open software. Eens zien hoe snel dat hen weer hijgend en met druipende tong op de schoot zitten van de onterechte Nobel-prijs “winnaar”.

Geen een land kan zijn ideologieën zomaar opdringen aan andere landen, het komt in gedrang met de soevereiniteit van deze landen. En het ondermijnen ervan, zonder geweld, dus alleen dat dreigen met lijsten, kun je zien als een aanzet tot oorlog… en van mij mogen ze het hebben.

Je hoort allemaal van die overdreven spookverhalen over China en Rusland en hun wespennest aan hackers en de “enorme” maffia die erachter schuil gaat. Welnu, dat deze mensen zich eens gingen concentreren op het laatste beetje infrastructuur van dat land van melk en honing. Volgens mij is het goed geld verdienen als je dat gans om zeep helpt en vervolgens zelf als reddende engel, met een prijskaartje, alles komt opbouwen. Net zoals na de Tweede Wereldoorlog met Europa gebeurde. Door welk land ook weer?

En wanneer die Open Source dan toch zwaar verboden wordt dan sluiten de volgende bedrijven de volgende dag: Google, Yahoo, Dell, IBM, Intel, AMD, Hewllett Packard, Red Hat, Oracle, Sun Microsystems, Apple Computers, ja, zelfs Microsoft gaat het moeilijk krijgen.

Het zal zeer rustig worden op het internet. Of nee, het zal zelfs niet meer bestaan, omdat 90 procent van het internet afhankelijk is van Open Source. Gedaan met Facebook. Door de plee met HTML, CSS, PHP, MySQL, Javascript en jQuery. Allemaal Open Source en de funderingen van een fenomeen wat ooit nog eens de redding kan zijn voor de mensheid.

Terug naar het Stenen Tijdperk. Als een land geen of minder internet heeft, bombarderen ze het erheen en anders mogen we er onder dwang heen. Dan rest mij nog één vraag: wat als Open Source software verboden is en de gesloten software moet, is dan het internet, en alles wat er omheen hangt, dan nog wel van ons? Besef heel goed dat het sluiten van een open model zoals het nu bestaat verschillende rechten van de mens ondermijnt of toch minstens onderdrukt: vrijheid van meningsuiting, religie, seksuele geaardheid (is dat wel een recht of vrijheid en niet gewoon aangeboren?) en onderwijs. Om er maar een paar te noemen.

Op dit ogenblik lijkt dat een voorbarige conclusie, maar diegene onder jullie met een wat wijdere en meer intellectuele visie weten maar al te goed dat wat ik schrijf nog een understatement is bij wat er kan en gaat gebeuren.

Yo-ho-ho and a box of digits,

Maternitus.

PS
Wie wil mijn papegaai ruilen voor iets wat doofstom is? Ik word namelijk gek van “Lorre” en haar woordenschat van drie woorden…

Houdt je bek. Up. Back up. Ja, het regelmatig archiveren van al je “missie-kritieke” data is veruit het belangrijkste onderhoud-punt wanneer je, net als mij, heel vaak te maken krijgt met het herinrichten van computers, het aanleggen van nieuwe infrastructuur (lees: lokale media servers, game consoles aan pc’s, lokale netwerken enzovoort). In de afgelopen week ben ik het in drie gevallen tegengekomen. Het waren ook gelijk alle klussen van deze week, gezien de verhuizing en dergelijke.

“Maternitus, Fedora schopt helemaal achterwerk, maar nu ik het zelf wil hebben, hoe kan ik bij mijn oude bestanden komen straks?”
“Heb je een stapel lege dvd’s of een externe harde schijf? Want dat heb ik nodig om je oude rommel te kunnen hergebruiken op je spiksplinternieuwe machine.”
“Hoe, oude rommel? Heb ik dat allemaal straks keihard nodig, weet je.”
“Och, je zult het zelf wel tegenkomen, maar nu doen we die back up, oké?”

Inmiddels zijn we een week verder van de eerste van de drie en nu mag ik al horen dat het toch wel fijn is om alle bestanden handig bij elkaar te hebben. Ook al wordt er niet meer naar omgekeken. Maar goed, het is een menselijke eigenschap dat verzamelen. Nu is dat zich geen probleem, maar enige orde en logica mist dat verzamelen wel. Tweehonderd folders met de titel “foto’s” en dan er in een onduidelijke structuur van datums, gecombineerd met allerlei kreten als “leukste vakantie ooit” en “de poes”, dat zet geen zoden aan de dijk.

Hoe doet jullie superheld dat? Ik heb een prachtig lijstje met abbreviaties en daaraan gekoppeld een datum. Komt het voor dat er eentje precies op een andere lijkt, wordt er een letter aan toegevoegd, eerst een kleine letter en als ze op zijn, begin ik opnieuw (en erachter) met hoofdletters. En daarna nummers die uit drie cijfers bestaan. Hoe langer een bestandsnaam, des nieuwer hij is en ik weet in één oogopslag hoeveel bestanden met dat formaat er die datum gemaakt zijn. Met web design is dat zeer handig, zo kun je alles van een project gemakkelijk in een tijd-schema plaatsen. En dat vindt een klant wel fijn, die ziet wanneer er wat gemaakt is.

De afkortingen zijn bijvoorbeeld “log” voor een post op deze weblog, “fot” is dat voor foto’s die zelf gemaakt zijn, “img” voor afbeeldingen van anderen of die op een andere manier tot stand zijn gekomen.
Naast die hele berg aan bestanden en het gestructureerd bewaren, is er het back uppen zelf. Dat doe ik hier thuis nooit met speciale software, maar gewoon met de hand. Dat is voorkeur en vereist een zekere mate van discipline. Doe je het met software, dan kun je dat volledig automatisch maken, meestal, en dan kun je de gewonnen tijd bijvoorbeeld opmaken aan Facebook of andere tijdverslindende onzinnigheden.

Gisteren heb ik, dankzij een goede back up, iemand zijn archief van meer dan 17 duizend foto’s weten te redden. Voor de tweede keer. Maar nu heb ik iets laten zien van dit wederkerend probleem, namelijk dat er enorm veel structuur miste in dat archief en dat het daardoor extra werk is, wanneer een back up weer teruggezet wordt. En eigenlijk nog een stap verder terug gemaakt ook, door duidelijk te maken dat je niet aan je systeem moet sleutelen als het goed draait. Extra software nodig? Gebruik de gewone bronnen en methodes vooraleer je begint met zaken waar je geen kaas van hebt gegeten.

Computers zijn ervoor om mee gerommeld te worden, zonder meer, maar wanneer je een bepaalde basis en structuur van handelen mist, kun je er donder op zeggen dat het verkeerd gaat. Niet alleen een besturingssysteem met Linux als basis heeft dat nodig, werken met elke computer vereist dat. Immers, de machine werkt zelf semantisch, dus waarom de gebruiker niet?
Nu kan ik niet spreken van Windows of MacOS, maar in Fedora (en alle andere versies van Linux) is er een duidelijke en hiërarchische opbouw van de harde schijf.

Ten eerste is er het systeem zelf, waar je alleen aan mag komen als root ofwel god. Daarnaast is er een “home” map waarin voor elke gebruiker een map is aangemaakt, die op hun beurt weer sub-mappen bevatten, zoals Afbeeldingen, Video, Downloads, Documenten en ga zo maar door. De mappen voor de root, tsja, daar blijf je vanaf, tenzij je weet wat je doet en… hier komt de macht van Maternitus, je ook het wachtwoord hebt van de root. Nu geef ik dat wel aan iedere klant mee, maar ik wijs ze er elke keer op dat ze dat het liefst niet te vaak gaan gebruiken.

En, wonder boven wonder, men luistert daarnaar.

Op hen na die triljarden bestanden hebben en de gedachte dat sleutelen en leren altijd progressie met zich meebrengt. Die mensen houden me bezig en geven me een reden van bestaan. Digitale vuilnisman. Nee, zo erg is het eigenlijk niet. Sleutelen is zeer goed, maar niet gehinderd door kennis, raad ik het wel af. Al heb ik het zo ook geleerd, maar het kostte me behoorlijk wat hardware voor ik zover was. Daarom benadruk ik het ook zo erg om eerst een solide berg basiskennis te hebben.

Alle drie de mensen die hun systeem zo goed zagen worden, hebben nu allemaal Fedora 12 draaien, geen klachten en hadden een uur of twee gemiddeld nodig om te wennen aan hun systeem. Oh, had ik al verteld dat geen van de mensen enige technische achtergrond heeft, amper iets van computers weet, laat staan van software? En deze gewoonte gewoon voort kunnen zetten? Een kunstenaar, een muzikant en een filmliefhebber, elke installatie had zo zijn eigen voorkeuren, maar ik hoefde niemand teleur te stellen.

De kunstenaar kan naar hartenlust zijn ding doen, de muzikant kan nu, eindelijk, gratis zijn opnamen bewerken en uitbrengen en de filmliefhebber? Die hoeft geen kruiwagen vol spelers te hebben. Gewoon alles centraal geregeld en als er iets niet lokaal staat, dan streamend via het netwerk. En mist er een codec? Geen probleem, vanuit een grafisch weergegeven installatie-systeem (de standaard package manager van Fedora) kan hij aan alles komen. Eén druk op de knop en presto! Klaar!

Onze kunstenaar draait nu een zogenaamde crontab, een script wat handelingen automatiseert, en heeft geen omkijken meer naar de backups. De muzikant, tsja, die is eigenlijk alleen nog maar in zijn studio te vinden en de filmliefhebber heb ik al een dag of twee niet meer gezien. Gehoord wel: dikke knallen, vette muziek en hier en daar een brul: “Whoaaaa, cooooool!”

Dat zijn dus drie mensen met drie verschillende eisen en wensen. Zonder extra kosten of moeite zijn die gerealiseerd en de leercurve was erg laag. En nu ik hen in leer met een structuur zoals het werken zelf vereist, gaan ze ook die problemen niet meer hebben. Denk ik.

Gisteren kreeg ik dan ook de vraag hoe ik andere mensen kon overtuigen, zeker hen die bepaalde software of protocollen draaien waarvan gedacht wordt dat ze “alleen op Windows of MacOS” draaien. Niet. Dat zijn geen mensen die een open geest hebben en niet de moeite willen nemen om eens te zien of er alternatieven zijn. Meestal ziet men een knopje niet en noemt het rommel, terwijl dat knopje gewoon op een andere plaats staat.
Een directe verbinding willen hebben met hun werk, och, OpenVPN, Samba, SSH en FTP zijn echt niet de meest misselijk makende dingen. En als je wilt samenwerken met collega’s, Open Office en Evolution laten heel prima collaboratie toe. Standaard.

Open Structuur. Open Source. Open geest. Een combinatie die iedere digitale leek een whizzkid doet zijn.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Heb jij al eens een back up gemaakt? Zo, ja, hoe en/of waarmee? En zo nee, waarom niet?

Enorm landgoed met pachters die niet echt tot last zijn. Het landgoed, bestaande uit diverse natuurgebieden, unieke steden en uitgebreide wildernissen die niet bewoond zijn, is via een nieuwe wet te koop voor alle bedrijven die interesse hebben. Particulieren mogen meebieden, maar dienen kapitaalkrachtig genoeg te zijn°.

Wat zit er allemaal in het pakket? Naast het feitelijk eigenaar zijn van alle gronden, is het ook zo dat de bestuurlijke kant compleet onder uw auspiciën komt te staan. Met een werkkracht van meer dan driehonderd miljoen mensen kunt u direct beginnen met het bewerken van landbouwgrond, het ontginnen van de overgebleven mijnen en bronnen en het opzetten van een eigen economie.

Dankzij een zelfde soort wet hoeft u niet perse zelf alles in de gaten te houden, dat kan volledig gedaan worden middels de aanwezige infrastructuur van computernetwerken, telefoonlijnen en draadloze communicatie. De daarvoor opgerichte groep, Blackwater FBI Combination, staat geheel tot uw dienst bij uw overname. Tevens beschikt u dan over een politioneel conglomeraat wat er voor zorgt dat uw pachters hun bijdragen leveren en de door u opgestelde regels naleven.

Door deze buitenkans en aanbieding kunt u, na aankoop, ook een eigen economisch stelsel oprichten of het huidige bewaren, al raden we dan wel wat opknap werk aan. Het huidige is vooral afhankelijk van importeren, maar het is zeer goed mogelijk om met wat stringente maatregelen uw nieuw verworven land zelfvoorzienend te laten zijn. Alle middelen daarvoor zijn rijkelijk aanwezig en hoeven alleen maar ingeschakeld te worden.

Uiteraard koopt u niet iets om het gewoon te hebben, maar wilt u er ook plezier aan beleven. Complete steden zijn geweid aan vermaak. U kunt er alles vinden: van een spelletje kaart tot de meest extravagante festiviteiten en compleet betaald door de bezoekers zelf. Veel vermaak met een minimum aan investeringen, dat is toch de droom van elk zakenmens? Er zijn ook vermakelijkheden gebouwd op gronden gereserveerd voor de originele bevolking, maar die kunt u vrij eenvoudig bij uw entertainment portfolio voegen.

Zeker is het logisch dat er een stelsel is wat al die mensen gezond houdt. Welnu, deze buitenkans wordt alleen maar mooier. Medische voorzieningen worden volledig voor u waargenomen door enkele grote gespecialiseerde bedrijven, die tevens de benodigde medicatie en hulpmiddelen er voor redelijke prijzen bijleveren. Uw nieuw aangeschafte regering heeft er geen omkijken naar, op de jaarlijkse bijdrage in de gemaakte kosten na, natuurlijk.

Veel van de kosten die u maakt, hoeft u niet voor op te draaien. Met een dergelijk grote groep aan werkwillende mensen, kunt u die goed uitspreiden en derhalve risico’s verkleinen. Voor zover aanwezig, want elke fout kunt u gemakkelijk verhalen op één of meerde leden van deze enorme groep. Instructies en lijsten zijn daarvoor geheel vrij beschikbaar en toepasbaar, eventueel in samenwerking met boven vernoemde groep (B-FBI).

Eventuele fouten, mis-calculaties, rampen en de gevolgen daarvan vallen technisch gezien onder uw toezicht, maar u bent niet hoofdelijk aansprakelijk. Door een zogenoemde verantwoordelijkheid-buffer wordt dit volledig van u weggenomen. Dit systeem maakt gebruik van de aanwezige media netwerken en bevat een spelelement. Wanneer er zich iets vervelends voordoet, kunt u middels een willekeurig zoeksysteem mensen vinden die alle last van u overnemen, soms wel tegen een kleine vergoeding.

Het politieke systeem is zo opgezet dat het welhaast geen kosten met zich hoeft te dragen. Via de nieuwe wet is het nu ook mogelijk om bedrijven als echt persoon op te laten treden en niet meer als rechtspersoon alleen. Hierdoor kunt u uw politieke ambities oneindig sponsoren en die van anderen helpen met een goed gefundeerde start of continuatie.

Dankzij dit systeem (en het recht om eventuele regulering te veranderen naar eigen wil en believen) bent u verzekerd van een continuïteit waar veel van uw concurrenten alleen maar van kunnen dromen.

Geïnteresseerd?

U kunt altijd contact met ons opnemen en de brochure aanvragen. Serieuze kandidaten worden niet gevraagd om enig bewijs te leveren voor solvabiliteit.
°: Het benodigde kapitaal kunt u ook verkrijgen bij één van onze vestigingen.

Durf uw droom te leven!

Huang Seng Real Estate.

Iedereen weet dat ze bij NASA aan het bezuinigen zijn op al hun dure speeltjes, maar nu zijn ze ook al bezig om minder-begaafden in plaats van serieus goede wetenschappers aan te nemen. Het eerste product van deze bundel afgestorven hersencellen?
Een geluid-kanon om stof van toestellen te kunnen blazen op Mars. Klinkt geniaal, hè? Is echt helemaal de max, denk je ook niet? En zo simpel en doeltreffend ook. Super!
Dat Mars geen dampkring heeft en dus geen lucht in een atmosfeer (laat staan dat er een atmosfeer is), hoeft de pret niet te drukken. Hoe plaatst geluid zich ook al weer voort?

Weer een paar honderd miljoen dollar om zeep.

Enkele mooie prenten sieren dit vehikel van een kleurrijke ziel. Tattoos hebben me altijd al gefascineerd, naast de soms enorm mooie tekeningen, is het terug te vinden in elke cultuur en heeft het daarin telkens weer een andere, vaak bijzondere plaats. Ook in die van ons. Al hebben westerlingen er totaal geen natuurlijke of bovennatuurlijke band mee, dat men ver gaat, valt niet te ontkennen…
Na de link vindt je wat interessante clips.
Read more…