Wat doet een mens als ik, wetende dat de wereld zal vergaan? Daar is nog niet eens zoveel over nagedacht, eigenlijk. Er valt wel te zeggen dat wanneer het door zonnevlammen of een asteroïde gebeurt het totaal geen nut heeft om er zelfs mee bezig te zijn. Dan gaat alles zo rap dat er geen tijd is voor laatste wensen.

Als er iets veranderen gaat dan is dat het bewustzijn van mensen, maar gezien de geschiedenis van de mensheid zal dat nog wel even duren. Misschien dat de westerse hegemonie valt, dat zou nog eens geen gek idee zijn. De westerlingen hebben de wereld nu al enkele honderden jaren flink in de zak gezet en van stoppen lijkt nog steeds geen sprake.

Ergens vind ik die drukte over de Maya-kalender behoorlijk overtrokken, maar het heeft iets van romantiek, nee? Een oud volk is goed in astronomie, maakt enkele zeer nauwkeurige kalenders en verbindt er eentje aan iets wat elke hoogontwikkelde cultuur kent: het besef dat alles in cycli gaat. Dat er geen begin of einde is, dat het einde telkens een nieuw begin is en andersom, natuurlijk.

De dag voordat de wereld vergaat of verwacht wordt te vergaan, ga ik koken voor een enorme groep mensen. Omdat me dat gevraagd is en omdat ik graag mensen vermaak met heerlijk eten en drinken.

Op de dag dat de wereld vergaat, ga ik verf inkopen. Een kleine opdracht die mijn kerstmis beter maakt. Weer al mensen blij maken. Met een werk wat niet veel mensen gaan zien, wat behouden blijft voor hen die het weten te waarderen.

Misschien dat ik me wat terugtrek die dag, om eens na te denken over de dag erna of nog verder in de tijd. Misschien dat ik eens aan de mooiste vrouw ter wereld vraag waarom de dingen zijn zoals ze zijn. Verstandiger zou zijn wanneer ik die vraag stel aan de wijste mens ter wereld, maar is die het aankijken waard? En wat zou ik aan het antwoord hebben?

Een vergaan van de wereld, lees: mensheid, is te groot om te overdenken en het meest waarschijnlijke wat er gebeurt is dat ik ga schilderen, een lekker maal maken en dan wat genieten van de avond. Meer kan ik niet doen, meer ga ik niet doen.

Wanneer de tijd zover is, dan is het zo. En het kan me niet zoveel schelen wat er allemaal gebeurt. Een ding weet ik zeker: de volgende morgen sta ik toch weer op, drink de koffie, rook een sigaret, pak een kwast of een keukenmes en doe de dingen die ik graag doe.

Elke dag weer. Tot er geen wereld meer bestaat. Of ik niet meer besta in die wereld.

Het schrijven van een kookboek is eeuwig saai wanneer dat op een computer gebeurt. Immers, je gebruikt zo’n apparaat ook niet wanneer het zoveelste experiment op de stoof wordt gemaakt. Handen, hart, hersens. Meer is er niet nodig voor om het even welke creatieve uitbarsting ook. Dat digitale haalt de ziel eruit.

Het is met alles hetzelfde in dit leven: aanraken kan houden van worden. Eten maken is wat dat betreft de beste analogie voor de liefde: je doet je best ervoor om het zo mooi en lekker mogelijk te krijgen, je geniet ervan, maar uiteindelijk schijt je het toch weer uit. En dan begin je weer opnieuw. De enige perpetuum in dit leven wat nog een functie met zich meedraagt, is dus koken.

Vergeleken met schilderen zijn koken en eten veruit superieur, vanwege het functionele aspect en ook omdat alle zintuigen gebruikt worden. Ook speelt het tijdelijke een rol en maakt het aantrekkelijker, iets wat ik ook al aantrekkelijk vond in graffiti schilderen. Je weet van tevoren dat het vergaat en toch blijven doen. Ergens is het tragisch om dingen te maken die weer verdwijnen, maar dat doet het leven op zich ook en kun je beter ervoor zorgen dat je de fijne gerechten weet te maken, al heeft het heel wat mislukkingen nodig om een geslaagd menu op tafel te krijgen.

Terug naar dat kookboek. Handgeschreven en eigen recepten met hier en daar een kleine illustratie om het monotone wat te onderbreken. Om te laten zien hoe het eruit kan zien. Een deconstructie van complexe lagen naar een vlakverdeling met de vormen en kleuren die ik zou wensen.

Een vriend van me heeft het papier geprepareerd, zodat het afgeleefd, gebruikt, bevlekt er uit ziet. Daarna eenvoudig ingebonden en gegeven als inspiratie van wat nu haast een obsessie is geworden. Het eerste wat ik deed toen ik ‘s avonds, goed aangeschoten, thuiskwam, was de kaft van verf voorzien, met textuur, om het voelen te benadrukken. In primaire kleuren, want complexiteit is aan mij niet besteed en al helemaal niet wanneer Bacchus een feestje heeft gegeven.

Uiteindelijk wil ik dat het boekje een huwelijk wordt, tussen de dingen die me wel liggen om te doen. Illustreren met vormen, schrijven en het maken van eten. Op een eigenzinnige manier die losstaat van de heersende consensus, waar hooguit een tijdsgeest waar te nemen valt, een moment uit het leven van. Nooit gedacht dat iets als het neerschrijven van recepten een dergelijk project kon worden met een heel ander doel dan het doorgeven van wat informatie.

Natuurlijk kreeg ik de vraag of het uitgegeven zou worden en het antwoord is nee. Dit is net als alles wat er gemaakt wordt alhier: dat is niet voor anderen. Door de jaren heen is er geleerd dat mensen mijn werken niet willen hebben, maar er van willen genieten. Op sommige vaste klanten na, is er gewoon een leuke groep liefhebbers die ik persoonlijk ken, regelmatig zie of soms ook nooit meer. Fans komen er in alle soorten en maten.

Wanneer ik voor een canvas sta of druk roer in potten en pannen, dat is het enige moment dat er vrede heerst in dit hoofd. Zelfs wanneer er gekookt wordt voor een grote groep mensen, dan is er geen stress te bespeuren, hooguit een verhoogde attentie spanne.

Met vrouwen heb ik dat nooit echt gehad, het zal ook wel daarom zijn dat daar het meeste aangebrand raakt en er nooit een langdurigheid uit voort is gekomen. Ze zijn wel tof, lief en mooi, maar het moment dat ik aan het volgende schilderij denk terwijl ik zwetend bezig ben met de aardse zaken die er bij horen, dat is het moment en teken om ook daadwerkelijk te gaan schilderen en geen aandacht meer te geven. Dan zijn er meestal al wat ingrediënten de revue gepasseerd die het gerecht gans verpest hebben.

Zo gauw anderen invloed gaan uitoefenen op de creativiteit, is het om zeep. Dan val ik stil, dan voel ik een wolk van censuur om me heen vormen, een verstikkende rook die me verlamt en me tot de ja-knikkende zombie maakt die, ook al wordt het tegendeel beweerd, gewenst is.

Voor het moment zijn het de zintuigen die de voorkeur krijgen, het ego wat voluit mag gaan en doen wat ‘ie wil. Ik ben geen eenzaat omdat er sociaal een probleem is, geen Einzelgänger omdat relaties niet lukken, maar misschien gewoon mijzelf omdat er andere prioriteiten zijn in dit leven.

Maternitus.