Hoi,

Omdat ik nu moet solliciteren, komen er dingen naar boven die het werkzoeken niet eenvoudiger maken. Zoals bijvoorbeeld het hoog-aangeprezen online zoeken op, bijvoorbeeld, de VDAB-site. Nu wist ik al door een orientatiecursus bij voornoemde VDAB dat de site totaal onbetrouwbaar is voor het zoeken naar werk. De mevrouw die toen les gaf, vertelde ons dat wat de site representeert aan open functies amper 20% behelst van wat er werkelijk openstaat. En van wat er op de site staat is zeker de helft verouderd, niet meer relevant of al vervuld.

De meeste jobs kun je verkrijgen door vooral te netwerken, zoals ik doe met Guerrilla Kitchen, en niet door oeverloos onbeantwoorde brieven te schrijven naar de des betreffende bedrijven. Nu weet ik dat de VDAB zogezegd een invloedrijke instantie is, maar geldt dat vooral door het sanctioneren van werkzoekenden of door het vooral niet sanctioneren van bedrijven die, behoorlijk roekeloos, hun advertenties deponeren “omdat het moet” en er verder totaal geen vervolg aan geven?

In plaats van de verplichte cursus/lezing “solliciteren voor werkzoekenden” zouden jullie, instanties als VDAB, GTB en RVA, een verplichte en beboetbare cursus voor werkgevers moeten introduceren. Ik opper de werknaam voor dit project “wees eens beleefd, hou je aan je woord, antwoord elke brief en kom je afspraken na”. Nu is dat extra werk en daardoor een onhaalbare zaak, maar toch het overwegen waard. Nee?

Mij lijkt het een verstandiger idee om bedrijven en instanties eens te laten kijken naar hun eigen werking en de, vooral vijandige, houding naar werkzoekenden eens wat te verbeteren. Die mensen, dus ook ik, kunnen er niets aan doen dat de economie naar de zak is, dat bedrijven zeer onbeleefd zijn en dat de overheidsinstanties een vooral hatelijke houding hebben naar hen die beter willen en kunnen.

Omdat mensen als ik een andere manier hebben van zoeken naar werk, hoeft totaal nog niet in te houden dat we regels overtreden. Ik zeg wel “we”, maar ergens twijfel ik eraan dat er zoveel mensen zijn die iets daadwerkelijk ondernemen om iets voor elkaar te kunnen krijgen. Nu willen de instanties bijvoorbeeld dat elke sollicitatie uitgeprint op hun bureau komt, leuke gedachte, vooral zeer bureaucratisch, maar totaal niet haalbaar gezien de feiten dat het meeste door netwerken gebeurt.

Ik snap dat jullie mensen aan het werk willen hebben, de regering mist hierdoor veel belastingsinkomsten (de kosten voor een uitkering zijn nihil daar tegenover gesteld) en ik snap ook dat elke euro nodig is om dit falende beleid overeind te houden. Het sociale karakter van onze regering is heel goed, maar de benadering naar de mensen die vooral aan het werk gesteld moeten worden is geheel verkeerd. Het geeft eerder een beeld van de kat en de muis, met alle gevolgen vandien.

Het zou instanties als die van jou sieren om de werkgevers eens flink van rapen te geven, in plaats van te viseren op de mensen die wel graag willen, maar niet verder kunnen door dat wanstaltige gedrag van voornoemde werkgevers en ook instanties. Dus de instanties mogen ook eens in hun eigen agenda kijken en dit zeer kritisch te overwegen.

Waarom schrijf ik deze email? Omdat het me nu al beu is dat er geen wederzijdsheid is wat betreft het zoeken naar werk. Het is niet fair dat amper 20 procent van de advertenties en vacatures die er zijn op de VDAB site staan. Het is niet fair dat werkgevers er geen ene bal om geven of ze nu correct handelen of niet en er mee wegkomen ook. Het is niet fair dat mensen die, na pak hem beet vijftig sollicitaties, er de brui aan geven door het wanstaltige gedrag van die bedrijven en instanties en daarvoor, geheel onterecht, gestraft worden. Dat is absoluut niet correct en legt de “schuld” bij de verkeerde groep.

Laat ik het nog maar niet hebben over discriminatie vanwege leeftijd, afkomst, uiterlijk, bepaalde voorkeuren of religie, want dan kan dit landje zijn handen wassen in een hoop wijwater. Echt. Ik heb het zelf al mee mogen maken, aan de harde hand ondervonden en ook daar mee om moeten leren gaan. Dit land is fantastisch om in te wonen, maar zo gauw het over werk of studeren gaat, dan stuit men als buitenlander zeer snel op weerstand. Zeker als je iets wilt wat niet geheel in het kastje past van de heersende instanties en overheden.

Origineel zijn en zeker ook constructief zijn, mogen hier klaarblijkelijk totaal niet. Ineffecientie, liegen, fraude en noem maar op, worden totaal toegelaten, nee, toegejuicht. Dat ruikt, mijns inziens, naar vooral eigen belang, corruptie en er geen zak om geven. Maar dat is een mening en voor zover ik weet, toch, heb ik daar recht op.

Met vriendelijke groeten,
Martin Hoevenaar.

Dinsdag 12 februari is de chef jarig en hij wil iets doen voor zijn verjaardag. Dit jaar staat in het teken van “Stand and Deliver”, een nummer van Adam and The Ants van ergens uit de jaren tachtig. Het is geen verkleedpartij, maar een challenge. Wie neemt de beste snack mee? Wie kan onze chef verslaan in een battle om de allerbeste, compleet vers bereidde, en bovenal meest originele snack?

Je bereidt je snack en ingrediënten thuis voor, werkt ze eventueel bij de chef thuis, die een kleine, miezerige keuken met een elektrisch vuur heeft, af. Laat maar eens zien wie er Guerrilla is…

Mensen die Guerrilla Kitchen al eens uitgenodigd hebben, zitten in een grote hoed en er zullen er enkele uitgekozen worden. Voor de rest zijn het familie en vrienden die de uitdaging mogen aangaan. Kun, durf of wil je het niet aangaan, dan mag je altijd iets te drinken meenemen. Cava, goede biertjes of wijnen en verse fruitsappen zijn zeer welkom.

Als je uitgenodigd bent, geef dan aan of je kunt en zeg wat je gaat meenemen of doen. Zodoende wordt het geen zootje in de, toch al kleine, woonst van onze lieve chef. Het „stand“ deel van het thema slaat ook op het gebrek aan zetels in huis, dus zie het als zo’n sjieke „staan-fuif“ waar je zelf input hebt.

Laat de loterij beginnen en de uitnodigingen de deur uitvliegen…

Mooi liedje, mooie vrouw.

Zoals uw feest een traditie is, is dat mijn brief aan u net zo goed. Maar dit jaar is het anders: gedaan met de smeekbedes, overboord met al die wensen. En dromen en spullen? Begin er niet over, al die hebberigheid werd me veel te gortig. De dingen die ik graag wil, kunt u toch niet geven en als u het wel zou kunnen, dan is het hetzelfde zoals elk jaar: met een dikke turbo in uw schimmel zijn of haar hol raast u mijn woonst toch weer voorbij.

Dat is niet de minste aanhef voor een brief aan een heilige, vindt u ook niet? Maar laten we uw luchtbel eens knallen ditmaal. Het is genoeg geweest om een feest te vieren van iemand die een dikke duizend jaar geleden werd geboren, zeer goede dingen in zijn leven deed en nu is verheven tot een half-god. Door mensen, nota bene.

Sinterklaas bestond. Dat is de meer correcte manier om onze kinderen te vertellen over dit feest van overconsumptie en al die zogenoemde hulp-sinten door de mand te laten vallen. Ik dacht altijd dat liegen een slecht iets was en vervolgens gebeurt het jaarlijks tegen jonge mensen die nog niet het vermogen hebben om middels beredenering deze charade en fraude te doorprikken. En vervolgens, geheel onbewust, hun ouders financieel ten gronde richten.

Maar wie is er dan eigenlijk de goedgelovige? Het kind of de ouder? Ik denk dat vooral de kerk en de commercie de oorzaak zijn, twee zeer goede vrienden van elkaar, gezien het feit dat ze het feest van de geboorte van hun mascotte ook uit (laten) buiten. Religie en consumptie zijn in wezen hetzelfde: het is bedoeld om de mensen een goed gevoel te geven en ze telkenmale met een kater achter te laten. Wat religie vroeger was, is consumptie nu: opium voor het volk.

Ik durf er mijn laatste euro om te verwedden dat u, toen u nog leefde, dit soort ideologie niet nastreefde en uzelf hooguit bezighield met een andere traditie die al eeuwenlang in uw religie populair is, wat betreft kinderen bedoel ik. Een trauma is natuurlijk een cadeau wat levenslang meegaat, dus duurzaamheid is in dit geval geen vreemde term, in tegenstelling wat de commercie als cadeaus aanbiedt. Die zijn ervoor gemaakt om stuk te gaan, het liefst voor de volgende viering van uw verjaardag. Uw religie weet in ieder geval de kinderzielen zelf nog kapot te maken.

Ik ben geen racist, Sinterklaas. Mijn beste vrienden komen verre van hier en hebben middels een zeer zware weg van hard werken, doorbijten en vooral negeren van discriminatie een bestaan weten op te bouwen. Net als mij. Maar u bent wel de enige Turk die ze met open armen ontvangen, puur vanwege het feit dat er iets te halen valt. Al is dat symbolisch, natuurlijk, maar je moest al die rechtse rakkers eens zien rennen om het feest ter uwer ere goed te laten verlopen om maar van het gezeik van de kinderen af te zijn. Dan hoort men ze niet klagen over allochtonen en profiteurs. Want dan zijn ze zelf degene die profiteren, hetzij middels hun gezin, hetzij middels hun winkels en handel.

Er is een cadeau wat u dit land zou mogen geven, al bestaat het uit meerdere dingen: een geneesmiddel. Tegen hypocrisie, apathie, arrogantie en egoïsme. Gooi pedofilie er ook maar bij, al zal dat wat tegen de richtlijnen van uw kerkgenootschap gaan, het kan geen kwaad dat mensen een bepaalde moraal en respect krijgen voor onze jonge medemens.

Hopend dat u uw verstand krijgt en eens nadenkt over de implicaties van uw niet bestaan, verblijf ik afwachtend op een antwoord,

Maternitus.

PS
Wat keukengerief zou geen kwaad kunnen en mijn sociale project met koken heel erg helpen.