Maternitus

Door mijn opdracht voor 12 Hours of Hiphop, vond ik het nodig om een studie te doen naar streetdance. Het is immers belangrijk om te weten over de onderwerpen van je ontwerp. Nu ken ik graffiti van haver tot gort, maar van dansen weet ik relatief weinig, laat staan dat ik zelf capabel ben tot enige ritmische fysieke expressie.

Vroeger toen ik met de CBS op het station rondhing en de boel opnieuw decoreerde, elke week, werd er ook flink aan breakdance gedaan. Als echte jongeling moest ik niet onderdoen voor de anderen en dit ook proberen. Daar bleef het ook bij, al heb ik soms nog de illusie dat het ergens op lijkt. Zeker stiekem als er even niemand kijkt, probeer ik een robot na te doen. Geen zicht.

Afijn, het was ergens begin deze week dat Guus belde over de gang van zaken (meestal is dat zo tegen de deadline, dan worden mensen zenuwachtig, hehehe). Na het overleg vroeg ik hem wat nu popping was. Hij lachte, zeker toen ik erbij vertelde dat ik vijf dagen eerder dezelfde vraag al had gesteld aan Eric, de projectleider.

Ik besloot om eens wat beter mijn huiswerk te doen en dan is het internet een zeer mooie bron voor informatie. Gebruikmakend van diverse video-sites, weblogs en fansites begon me duidelijk te worden dat hiphop, en dan laat ik even de “bling-bling” mensen, de dikke tieten en stoeferij over millimeters even buiten beschouwing, dus de echte straatcultuur nog wel eens een soort van culturele renaissance genoemd mag worden.

Waarom zeg ik dat? Het is revolutionair omdat het vanuit een absolute onderlaag van de maatschappij is opgeklommen tot veruit het meest succesvolle verhaal in muziek, dans èn beeldende kunst. Tegelijk. En wat het nog net iets meer speciaal maakt: de grondbeginselen zijn non-discriminatoir.

Iedereen van elk ras, culturele en sociale achtergrond, religie, geaardheid en alles wat de mens zo interessant maakt, mag er aan meedoen. Het gaat niet om wie je bent en zelfs niet om wat je doet. Hoe je het doet telt in alle stromingen van deze inmiddels volwassen (sub-) cultuur.

Het gaat al zover dat het niet meer weg te denken is uit onze omgeving en door gewoon te leven, zie, hoor of merk je wel iets daarvan. Het vertaalt zich niet alleen naar de voornoemde uitingen, maar zelfs naar de architectuur en literatuur. En dan is het geen sub-cultuur meer, zelfs geen culturele stroming, tenzij je een enorme groep met mensen die, op wat voor manier ook, bijdragen eraan maar weinig vindt.

Ik ben er heel trots op dat middels mijn graffiti er ook een steentje kan worden bijgedragen en dat blijf ik doen, want ik zie keer op keer mensen van de ondergang gered worden, puur omdat ze een spuitbus mogen vasthouden of omdat ze danspassen leren of.. of…

Je begint het te begrijpen, mag ik hopen. Maar door de komst van het internet is de stroming zeer snel verspreid over alle continenten en dat beïnvloedt elkaar natuurlijk. En ook de culturele achtergronden bepalen eigen interpretaties, die worden weer gedeeld via het internet en ga zo maar door.

Het volgende filmpje zegt meer dan wat ik schrijf of de (voor een minuut maar, de rest is echt sjieke dans) presentator kan uitleggen. Veel plezier!