Maternitus

“Mutant Dickhead” door JerOne, 2010, 12 Hours of Hiphop jam te Goes (Nederland)

Om iets te schrijven, is het redelijkerwijs noodzakelijk om een goed onderwerp te hebben. Voor iemand met een soort van hyperactief leven zou dat geen problemen opleveren. Maar. Geen ge-maar, Maternitus. Het spectrum om uit te kiezen is wat te groot en om dan alles tegelijk in een zinnig stuk tekst om te zetten, is iets teveel gevraagd. Anders stelt dat hyperactieve gelijk niets meer voor. Terwijl het juist me helemaal goed doet voelen.

Wat me even wat minder deed voelen, verkleint het scala aan onderwerpen met een flinke factor. Een dikke verkoudheid en wat werken vernield zien met racistische leuzen als “Terug naar Nederland voor jou” is het complete lijstje. De snot-bellen heb ik vast van een goede vriend gekregen, want de rust kon ik wel gebruiken. De leuzen zijn zeker niet van vrienden, want ik kan me niet herinneren dat ik ooit een vriendschappelijke of correcte omgangsvorm had met racisten.

Het valt me wel op dat het kliekje uit het graffiti-milieu komt. Dat is doorgaans een zeer vriendelijke en speelse groep mensen, die wat gezonde competitie niet uit de weg gaan. En dat dan doen middels het laten zien waartoe ze in staat zijn met creatieve uitersten. En geen bekrompen, kinderlijk en vooral leeghoofdig gedrag. Dan vraag ik me af of dat soort uitlatingen geen laatste krampen zijn van een nogmaals stervend lijk.

Trots zijn op je afkomst is helemaal niet verkeerd, mits je zelf ook voor een goede afkomst zorgt voor je eigen nageslacht. Of het nageslacht van je leeftijdgenoten. Dus geen gedrogeerde en verzopen kretologie of politiek van dubieuze klasse. Het behoeft geen intellectueel licht om zoiets te begrijpen. Toch?

Een veel leuker onderwerp, wat net zo min beschaving nodig heeft om te kunnen begrijpen, is mijn weekend in Goes op het festival “12 Hours of Hiphop”. Wat een toffe fuif was dat. Muziek, dans en kunst, samen, voor en door gelijkgezinden. Van al die zaken was er, wisselend van niveau, veel te zien, beleven en doen. Ikzelf deed mee aan de jam die de organisatie zeer goed in elkaar had gestoken. Toffe wand en een verzameling hoog gekwalificeerde kunstenaars.

Dat betekende een extra tandje bijzetten wat resulteerde in veel handen schudden, omhelzen, gekke dansjes en wat al niet meer dat serieuze graffiti kunstenaars doen om elkaar hun waardering en respect te laten blijken. Iets wat ik niet vaak zie in de contreien waar ik woon. Afijn. Dat is zout in de wonde. Niet braaf?

Het afsluitende optreden van Sugar Hill Gang torende hoog uit boven het voorprogramma. Dat was niet alleen omdat deze old-school rap groep professioneel was, maar ook omdat ze iets neerzetten wat me deed denken aan de oude feestjes in Het Beest in Goes. Stilzitten was onmogelijk, een nummer niet kennen evenmin. Als iets minder bekend was, kwam dat veelal door een generatieverschil. Dat loste deze groep zeer goed op door een sfeervolle reis te geven door de geschiedenis van de rap muziek. Niet geheel vertellend, maar vooral muzikaal.

Het totaal pakket was me gans op het lijf geschreven. Oude vrienden ontmoeten, met gelijkgestemden werken en dan een mooie wandeling langs een boulevard van nooit vergane dromen. Zelfs een paar gerealiseerde dromen passeerden.. De terugweg in de bus had geen boek of muziek nodig, met een twinkeling in de ogen en de gedachten bij de avond ervoor was die reis zo voorbij. En wat betreft het eten: het wordt tijd dat er hier een actiegroep komt om een Indonesisch en/of Surinaams restaurant te eisen.

Nu zien de dagen er even hetzelfde uit: ontwerpen voor opdrachten, een goede belettering maken voor, weer al, een dikke burner en natuurlijk het huishouden. Dat moet er zeker sjiek bijliggen, omdat er hooggewaardeerd bezoek komt. En die brandend hete piece? Die zal zeker niet in de Werregarenstraat gedaan worden. Zonde van de verf, tijd en vooral inspanning. Ik ben benieuwd hoelang ik zoiets ga volhouden.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Vele manen geleden zag ik eens een sticker van Harley Davidson die een wijsheid bevatte. Dat wijze ga ik, soort van, toepassen…
“If you want to soar with eagles, stop wobbling with turkeys”

Foto via zijn website

Het is niet altijd even leuk om nieuws te moeten vernemen. Afgelopen nacht kreeg ik het bericht dat Zwitserse graffiti king Sigi Von Koeding a.k.a. Dare is overleden op 6 maart 2010 aan de gevolgen van kanker. Met hem gaat een enorme legende heen die niet alleen roem en faam oogstte over de hele wereld met zijn masterpieces, maar ook een voorbeeld was voor vele graffiti kunstenaars zoals mij. Hij is 42 jaar geworden…

Ik hoop dat hij in vrede rust.

Wat is dat toch? Er is nu een massa minder ruimte in mijn omgeving en direct verplaatst alles zich naar buiten. Elke dag verken ik de straten, bekijk de winkels en probeer de buren te leren kennen. Dat is nog niet zo goed gelukt, op twee na, een grimmig kijkende buurman en een lieve buurvrouw die morgen gaat verhuizen. Dat heb ik nu altijd.

Vanavond blijf ik eens thuis, want zo begin ik het wel te noemen, een avond zonder telefoon aan en fijne, rustige muziek als behang. Even geen razernij of zoektochten naar die ene afdeling bij het kastje, juist vertrekkend van de muur. En dan belt de advocate haar assistente even op. Of alles oké is.

Het gaat behoorlijk goed naar omstandigheden en als ik zo eens terugkijk dan heb ik dat aan veel mensen te danken, zeg. Maar dat weten ze al, house-warming party zal nog even duren, maar komt wel. Het hoefde niet, probeerde ze me nog te overtuigen, maar eens een feest in het hoofd zit, wil dat er niet meer uit.

Tot nu toe was het ook een dagelijks komen en gaan van monteurs, technici, hun controleurs en hun controleurs. Tevreden grinnikte de lieve stem aan de andere kant bij die woorden. Aan deze kant begon het idee te ontstaan dat ze de dader was van al die service en zorg. En dan al mijn vrienden en bekenden, holy crap. Het hield niet op.

“Nou, ik ben blij om te horen dat alles volgens plan verloopt en dat u zich gelukkig voelt. Overigens, zou u niet teveel overboord willen gaan met uw urbane expressionisme?”
“Euhm… U bedoelt mijn graffiti? Hoezo? Ben ik toch braaf?”
“Zeker meneer, maar wij lezen uw weblog ook. Oh, en uw koelkast is besteld, maar de juiste leveringsdatum weten we nog niet. Vindt u dat erg?”
“Da’s niet erg, da’s avontuur. En ik zal braaf blijven. Je moet mijn schetsen eens zien.”
Grinnikend breide ze een einde aan het vrolijke gesprek met een “Dat zullen we nog wel eens zien.”

En dan zit ik te staren naar die berg papieren en probeer even niet te kijken naar al die dozen, zakken en onderdelen van wat ook die om aandacht vragen. Vanavond niet, ja. En waar draait het de ganse tijd om? Die schetsen, de tas met spuitbussen bij de deur of het zalige relaxen in de zetel?

Het had wel wat gisteravond, zo op straat met een kabas vol kannen, ogen in het achterhoofd, wat is oké en wat niet? Het is nieuw terrein, terwijl oude tijden herleven. Als er iets nooit verandert in dit leven dan is dat die hang naar graffiti. Het is weliswaar zo goed als legaal, maar dat neemt de pret niet weg.

En dan het “gewone” schilderwerk. De werken worden uitgesorteerd, het materiaal is op zoek naar hoekjes om te kunnen staan. Dit laat ik even doen, want het gaat nog wel een tijd zijn dat ik hier woon. Dan heb ik liever dat het goed en rustig kan aarden. Dat is beter.

Het worden de schetsen, maar wel in die zetel. Amai, het doet inderdaad deugd om de koning te zijn.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

De dagen tellen voort, beetje bij beetje raakt alles geregeld, ingepakt en voorbereid. Iets wat zeer zeker ook bij een verandering van woonst komt kijken, is afscheid nemen. Niet dat er iemand dood is, natuurlijk, maar het is niet helemaal leuk. Ergens voelt het precies zo als toen ik twintig was en de vleugels eens wilde uitslaan. Maar nu is er een even zo groot getal aan jaren bijgekomen en talloze avonturen en ervaringen hebben van deze jonge hond een bedachtzame en best wel wijze man gemaakt. Dat laatste vind ik zelf. En sommige mensen als ze iets nodig hebben.

Afijn.

Hier in dit huis zijn zeer veel wisselingen van huisgenoten geweest in de periode dat ik er woonde. Het valt niet te zeggen dat ik met de meesten van hen beste vrienden zal blijven tot in het einde der dagen. Terecht. Maar er zijn er een paar die ik zo nu en dan gaarne nog eens op de koffie zie komen. Wat ook wel zal gebeuren. Maar zoals ik al twee keer dezelfde denkfout heb gemaakt, zo zal het geen derde keer zijn.

Ik heb niet gevraagd om met deze mensen in één huis te leven. Dat is de denkfout, want hij komt nog een komma en een zinsdeel tekort: maar dat geldt ook voor de rest van de maatschappij en dien ik me een beetje te plooien naar wat er op me afkomt. Als de wil er is, natuurlijk. Niet voor iedereen plooi ik of wordt er meegewerkt op razend enthousiaste manieren. Wat het dag zeggen er niet eenvoudiger op maakt.

Ook in omgekeerde richting is er een dergelijke werking, maar dan blijf ik vasthouden aan mensen. Dat is voor een groot deel wel afgeleerd in de kliniek, maar niet alles en iedereen kan ik loslaten. En wat is afstand nu eigenlijk in België? In de States was “even naar St Louis gaan” een rit van dik twee uur. Chicago was zelfs zes uur, maar die verrotte Greyhound-bussen stoppen bij elke molshoop zo gauw een metropool in zicht komt.

Nee, de aandacht zal minder bij het weggaan moeten liggen en meer bij het arriveren. Een nieuw leven, gewoon een blanke mentale lei om mee te beginnen, wie zou dat niet willen? En dan nog in Vlaanderen, wat heet, in de mooiste stad van Europa… En zoals een man uit Antwerpen enigszins bijtend zei: “Meej du scheunste meiskes oak, istnie?” Als hij het zegt, dan is het zo.

Weet je wat ik het meest toffe vind van dit alles? Straks bepaal ik alles weer zelf: een vrije geest en wil. En dat gaat goed komen, zo voelt het. Al die angst die er eerst was, is er wel uitgehaald door mijn familie en vrienden en veranderd in een niet te stoppen ongeduld en bijna hunkerende lust en verlangen. Rustig aan doen mijn gat. Zoals het nu gaat, komt het allemaal op de pootjes terecht, dus kan het volle register opengetrokken worden, nee, niks orgels, wat dacht je van een ferm zwart gat? Met een dergelijke kracht wil ik de wereld in mij opnemen.

Onderzoeken en verkennen. Leren en delen. En mijn grote voornemen proberen waar te maken. Hele dagen schilderen. Trouwens, proberen? Fuck dat. Gewoon doen.

Ik volg mijn hart, geleid door mijn ziel en meewarig bestudeerd door mijn hersens.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Om het krijgen van de sleutels te vieren, leek het me wel goed om mezelf eens te trakteren op een kleinood. Naast Nestor en King of Styles ben ik nu ook King of Fools the Mansion. Dat je het maar weet. Zie foto.

We gaan al heel ver terug en samenzijn is als een natuurlijke zaak. Samen hebben we zoveel meegemaakt, gezien en gepionierd dat het geen naam heeft. Toen graffiti en hiphop in Nederland amper werd gezien als iets echt, waren wij al volle bak bezig daarmee. Dimitri vooral de muziek en ik de letters en figuurtjes. En dat had zo zijn gevolgen, want het opgroeien in een net ontstane sub-cultuur schept niet alleen een band op het gebied van uiting, het maakt een vriendschap die verder gaat dan het kletsen over koetjes en kalfjes.

Wij kennen niet alleen geschiedenis, we maken er deel van uit, hebben het zelf gemaakt en zijn er nog niet klaar mee.

Ik kan wel honderden verhalen vertellen van alle dingen die we uitgespookt hebben, maar dat haalt de magie van de vriendschap wat weg. En jullie hoeven niet alles te weten, vind ik. Afijn. Afgelopen week kreeg ik een mail met de vraag of het goed was om een avond langs te komen. Hij moest naar Engeland en zag een tussenstop hier in het schone Vlaanderen wel zitten.

Dat is nooit een probleem. En er wisselde wat berichten de dagen die erop volgden en steeds drukker begon ik na te denken. Bijna een jaar geleden zag ik hem nog eens en ik hoopte dat ik beter op orde was en dat het goed met hem ging. Zie het als volgt: de koning krijgt een koning van een ander land op bezoek. Anders kan het niet omschreven worden.

Vol trots vertelde ik wat verhalen aan Mieke over deze man en wat hij heeft betekend in mijn leven. Met veel bewondering luisterde ze en volgens mij had ze door dat zonder deze neef mijn leven heel anders zou zijn geweest. Dan had ik nu geen Linux gedaan, geen kunst gemaakt, geen multimedia of internet design kunnen doen. En dat bepaalt toch wel de hoofdmoot van deze jongeman zijn leven, mocht het je nog niet zijn opgevallen.

Maar goed, het is ook niet goed om iemand op een voetstuk te plaatsen, want het blijft altijd nog mijn neef en zeer goede vriend. Wat doen koningen als ze samenkomen? Precies, dan gaan ze een banket verorberen en onder het genot van allerlei lekker eten en drinken bijpraten. Het banket was Thais met als dessert vers roomijs. Het spreekt fijner als er diverse smaken over de immer ratelende tongen heengaat, het geeft wat meer smaak aan de verhalen zonder te hoeven overdrijven.

Het is fijn als twee mensen goed bezig zijn met hun leven en dit vol trots aan elkaar kunnen vertellen. Er is geen competitie tussen ons, we kennen onze plaats en richting. Dat kan ik niet van alle neven zeggen die ik heb. Allebei hebben we onze sporen al lang en breed verdiend, maar we weten allebei dat we er nog niet zijn. Die vorm van realisme is zeldzaam, zeker als dat samenvalt in een samenzijn.

Enkele weken terug had ik een date met Sanci en daar was het bijna hetzelfde, al stond zij nog aan het begin van de weg en had ik hem al deels afgelegd. Maar de intentie was exact hetzelfde. Golflengtes die hetzelfde zijn, vallen niet uit de lucht. Die moeten aanpassen, resoneren, om vervolgens als een geheel te groeien naar iets wat hoger of beter is. Dat heeft niet alleen intellect nodig, maar ook wijsheid. Twee zaken die ons, even de vrijheid nemen om wat te strelen, niet ontzegd kunnen worden.

Michel verwoorde het heel goed deze ochtend. “Nu heb ik wat familie van je gezien en wat ik met jou heb en voel, is gelijk aan de andere mensen. Jullie krijgen respect, zonder dat jullie dwingen. Er is iets met jullie wat ik niet snap, wat ik nergens anders zie. Bewondering met een onderbouwing. En verdomme, heb je geen domme familie? Iedereen, inclusief jij, is zo fucking slim.”

Normaliter houd ik niet van dit soort strelingen, maar hij ziet de dingen zoals hij doet. En als een buitenstaander dit waarneemt, groeit mijn trots, oprechte trots, en niet mijn ego. Waar mijn ego wel van groeide was wat Dimitri zei, toen ik hem uitlegde wat ik zo graag zou willen met de kunst. “Wat jij doet is gewoon goed. Klaar. Probeer er iets mee, maak er wat van, je bent nu op een goede weg en je begint door te hebben hoe het moet. Niet zomaar het één of ander, het zal in delen gaan. En dan kom je er. Helemaal binnen.”

Het was zeer fijn om die oude vriend en favoriete neef weer eens op bezoek te hebben. En er zijn veel dingen besproken, van zijn zijde en de mijne en ik weet zo hard zeker dat het inspiratie was voor ons beiden. Gewoon om verder te gaan met onze eigen wegen, keuzes en idealen. En over een half jaar of zo zien we elkaar weer en ik hoop dan vol trots vooruitgang te kunnen showen en hij ook. Zeker te weten.

Tot later of tot ooit,

Maternitus

18 Juni is één van de grondleggers van de graffiti gestorven. Michael “Iz the Wiz” Martin stierf aan een hartaanval in Florida, USA. Best een tragisch iets, want hij was enorm beroemd, maar had geen cent om zijn gat mee te krabben. Iets wat geen mens verdient, zeker niet met een beroemd zijn als dat van hem.

Hij begon zijn carrière in Queens, NYC in 1972 en is eigenlijk nooit gestopt. Ik hoop dat deze ziel een prachtige plaats krijgt en de rechtmatige eer in de graffitiwereld. Deze zondag is er een grote jam in Gent ter ere van hem.

Iz the Wiz – One last train

Kijk eens goed wie er gegroet wordt op 5:00 minuten…