Maternitus

Bij het voorbereiden van een opdracht wil het wel eens voor komen dat jullie antiheld wat liefde nodig heeft. En het liefst van een engel. Soort van. Doktertje spelen maakt van die behoefte integraal deel uit.

Winkelpui van “Tops” in de Lange Muntstraat te Gent. Komend weekend wordt het geheel afgewerkt met een kader en de details in de tekening zelf. En de baas van de winkel is heel blij. Wat mij weer verheugd, natuurlijk. (Een foto reeks van de opbouw en de gebeurtenissen er rond volgt komende week)

“Eros” door JerOne op de Interbeton te Gent. Brute spot, zeer gave muren en één van de mooiste halls of fame van Gent. Kings and Invite Only!

“Eros” door JerOne, Characters door Siska. Frisse ontmoeting met iemand wiens blackbook de onze compleet om de oren slaat. Die dame kan echt heel sjiek tekenen. Respect!

Bedenk eens een wereld zonder kleur of vorm die vanuit een enkeling is ontstaan. Dat alles in massa voor een massa is gemaakt en dat alles wat een individueel experiment of eigen beleving is, strafbaar zou zijn. Dat zelfbeeld voor je gemaakt zou zijn en het idee van normaal opgelegd wordt door een select gezelschap. Deels hypothetisch, deels waar? En wat heeft een dergelijke schemerzone voor invloed op onze beleving van de wereld om ons heen? Welke invloeden oefent het uit op onze omgang met anderen en het niet te ontwijken oordeel over die anderen? Zou een dergelijke visuele programmering na verloop van tijd opvallen zonder spontaniteit als tegenhanger?

Niet bepaald de eerste gedachtegang die plaatsvindt wanneer een viltstift piepend en zoevende over het metaal van een tram schiet. Volgens mij is de nood aan een eigen identiteit, een zelfbevestiging groter naarmate de mate van zelfexpressie meer in banen wordt geleid en zelfs ingeperkt bij het zelf bepalen van de inhoud van dat alles.

Elke beschaving of maatschappij waarbij de geveinsde grandeur van enkelen tot uiting komt in grote, naar mijn idee onzinnige, monumenten kent dergelijke tegenhangers. Van de Maya’s en Egyptenaren tot aan de Aziatische en Anglo-Amerikaanse maatschappijen van tegenwoordig zijn uitingen van onderdrukten, hen die de enkelingen staande houden middels hun massa en (vaak onvrijwillige) opoffering van de eigen identiteit, zichtbaar.

In Pompeii en Egypte zijn uitingen van diverse pluimage terug te vinden, zowel voor als tegen de heersende klasse en uiteraard de artistieke uitingen waarbij de boodschap of verborgen is of niet aanwezig. Welke kunstzinnig is, kan beter in het midden gelaten worden, omdat een dergelijke titularis van een woord of tekening eerder persoonlijk te noemen valt dan algemeen geaccepteerd.

In ons huidig Anglo-Amerikaanse leefklimaat is een vreemd fenomeen aan de hand, vergeleken met soortgelijke heerschappijen. In plaats dat dergelijke uitingen tegen de gevestigde orde en massa alleen worden afgestraft en ontkend, wordt het opgenomen in het idioom en monddood gemaakt middels die massale productie waartegen het in eerste plaats bedoeld was.

Popularisering betekent dus niet zozeer dat een grote groep mensen iets aangenaam gaat/moet vinden, maar dat het voorzien wordt van massa die het ook uitvoert. Waardoor, wederom, een piramidesysteem ontstaat en enkelen de uitverkorenen worden van een grote groep volgelingen.

Waar vandaan komt die, bijna natuurlijke, drang toch die dit veroorzaakt? In tegenstelling tot een hang naar individualisme, lijkt een act van eigen meningsvorming als doelstelling te hebben om massa onder zich te vormen ten einde dat naar een exces te doen leiden onder de noemer van een eigen geest. Zeer doelbewust uitgevoerd en vaak onder leiding van mensen van de top van een andere piramide.

Misschien waren de bouwsels van de Egyptenaren, Maya’s, Thai en andere culturen van over de ganse wereld niet zozeer een verheerlijking van de, al dan niet overleden, heerser, maar een verbeelding van de opbouw van hun maatschappij. In Christelijke en Islamitische culturen zijn die vormen net zo goed terug te vinden in de taps toelopende torens en minaretten. De huidige wolkenkrabbers vormen tevens geen uitzondering.

Met een wat sarcastisch aangelegd karakter kan het behoorlijk lollig zijn, al dolend door de buurten van de stad, denkend aan oude beschavingen en kijkend naar (en actief deelnemend aan) graffiti. Het proberen vinden van een balans tussen wat “publiek” en wat individueel genoemd wordt als zijnde uitingen, is bijna onmogelijk door juist die vage terminologie. Misschien is het zelfs zo dat er geen “publieke” vorm van creativiteit bestaat en dat alleen waar individualisme, dus solitair en zonder aanhang, echte kunst te noemen valt.

Wat is het nut dan van het uiten middels die creativiteit? Een gratificatie van de eigen geest? Waar vandaan komt dan het streven om in een museum te hangen of lezingen te geven over die ideeën? Zou dat het logische gevolg zijn van die masturbatie van het hart? En bij goedvinden de verering van de massa? Of draagt het juist bij aan de veranderingen in die cultuur of samenleving?

Zijn die kleine stemmen, die gedachten die dolgraag buiten het kastje verblijven dan belangrijker als dat we aanvankelijk denken? Dan zijn boekjes met regeltjes of wetten welhaast overbodig, omdat die veranderingen in de diepste kern van ons bestaan tegenwerken, beperken of zelfs de kop indrukken. Dan is er niet zoiets als een universele of algemene regel, want dat is meestal een condensatie van de gedachten van enkelen.

Bij kleine gemeenschappen zie ik precies het tegenovergestelde gebeuren. Daar is het belang van de groep vaak reëler dan van het individu om te overleven en zijn continuering van traditie en cultuurgoed een belangrijk onderdeel daarvan. Binnen een kleine groep is ook niet nodig om op geheel en eigen wijze het bestaan van de eigen geest aan te kondigen. Die is immers bekend.

Is de verheerlijking van het individu een fenomeen wat vooral in grote groepen gebeurt? Kleine gemeenschappen hebben ook vaak een enkeling als leider, maar die zijn veelal gebonden aan religie. Individualisme is dus eigenlijk in elke samenleving een mythe en hoe vaker de uiting daarvan te zien is, des te groter begint de draagkracht van die massa te worden. Dan is het maar net de vraag hoe de top van dat ingebeelde bouwsel ermee omgaat.

Is in dat licht het gestreept en beschadigd zien van mijn mooie (en redelijk geliefde) werken eerder een compliment dan een belediging? Ben ik dan niet mijn doel compleet aan het missen? Of is het niet meer dan een bevestiging van bovenstaande gedachten?

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

“Mutant Dickhead” door JerOne, 2010, 12 Hours of Hiphop jam te Goes (Nederland)

Om iets te schrijven, is het redelijkerwijs noodzakelijk om een goed onderwerp te hebben. Voor iemand met een soort van hyperactief leven zou dat geen problemen opleveren. Maar. Geen ge-maar, Maternitus. Het spectrum om uit te kiezen is wat te groot en om dan alles tegelijk in een zinnig stuk tekst om te zetten, is iets teveel gevraagd. Anders stelt dat hyperactieve gelijk niets meer voor. Terwijl het juist me helemaal goed doet voelen.

Wat me even wat minder deed voelen, verkleint het scala aan onderwerpen met een flinke factor. Een dikke verkoudheid en wat werken vernield zien met racistische leuzen als “Terug naar Nederland voor jou” is het complete lijstje. De snot-bellen heb ik vast van een goede vriend gekregen, want de rust kon ik wel gebruiken. De leuzen zijn zeker niet van vrienden, want ik kan me niet herinneren dat ik ooit een vriendschappelijke of correcte omgangsvorm had met racisten.

Het valt me wel op dat het kliekje uit het graffiti-milieu komt. Dat is doorgaans een zeer vriendelijke en speelse groep mensen, die wat gezonde competitie niet uit de weg gaan. En dat dan doen middels het laten zien waartoe ze in staat zijn met creatieve uitersten. En geen bekrompen, kinderlijk en vooral leeghoofdig gedrag. Dan vraag ik me af of dat soort uitlatingen geen laatste krampen zijn van een nogmaals stervend lijk.

Trots zijn op je afkomst is helemaal niet verkeerd, mits je zelf ook voor een goede afkomst zorgt voor je eigen nageslacht. Of het nageslacht van je leeftijdgenoten. Dus geen gedrogeerde en verzopen kretologie of politiek van dubieuze klasse. Het behoeft geen intellectueel licht om zoiets te begrijpen. Toch?

Een veel leuker onderwerp, wat net zo min beschaving nodig heeft om te kunnen begrijpen, is mijn weekend in Goes op het festival “12 Hours of Hiphop”. Wat een toffe fuif was dat. Muziek, dans en kunst, samen, voor en door gelijkgezinden. Van al die zaken was er, wisselend van niveau, veel te zien, beleven en doen. Ikzelf deed mee aan de jam die de organisatie zeer goed in elkaar had gestoken. Toffe wand en een verzameling hoog gekwalificeerde kunstenaars.

Dat betekende een extra tandje bijzetten wat resulteerde in veel handen schudden, omhelzen, gekke dansjes en wat al niet meer dat serieuze graffiti kunstenaars doen om elkaar hun waardering en respect te laten blijken. Iets wat ik niet vaak zie in de contreien waar ik woon. Afijn. Dat is zout in de wonde. Niet braaf?

Het afsluitende optreden van Sugar Hill Gang torende hoog uit boven het voorprogramma. Dat was niet alleen omdat deze old-school rap groep professioneel was, maar ook omdat ze iets neerzetten wat me deed denken aan de oude feestjes in Het Beest in Goes. Stilzitten was onmogelijk, een nummer niet kennen evenmin. Als iets minder bekend was, kwam dat veelal door een generatieverschil. Dat loste deze groep zeer goed op door een sfeervolle reis te geven door de geschiedenis van de rap muziek. Niet geheel vertellend, maar vooral muzikaal.

Het totaal pakket was me gans op het lijf geschreven. Oude vrienden ontmoeten, met gelijkgestemden werken en dan een mooie wandeling langs een boulevard van nooit vergane dromen. Zelfs een paar gerealiseerde dromen passeerden.. De terugweg in de bus had geen boek of muziek nodig, met een twinkeling in de ogen en de gedachten bij de avond ervoor was die reis zo voorbij. En wat betreft het eten: het wordt tijd dat er hier een actiegroep komt om een Indonesisch en/of Surinaams restaurant te eisen.

Nu zien de dagen er even hetzelfde uit: ontwerpen voor opdrachten, een goede belettering maken voor, weer al, een dikke burner en natuurlijk het huishouden. Dat moet er zeker sjiek bijliggen, omdat er hooggewaardeerd bezoek komt. En die brandend hete piece? Die zal zeker niet in de Werregarenstraat gedaan worden. Zonde van de verf, tijd en vooral inspanning. Ik ben benieuwd hoelang ik zoiets ga volhouden.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Vele manen geleden zag ik eens een sticker van Harley Davidson die een wijsheid bevatte. Dat wijze ga ik, soort van, toepassen…
“If you want to soar with eagles, stop wobbling with turkeys”

Het uitbrullen van lofgezangen voor om het even welk evenement is net zo tijdelijk als dat de herinnering eraan zal zijn. Nog wat na suizend in de oren neurie ik het laatste lied van de band die even tevoren de laatste noten speelde van een muzikant van generaties geleden. Melancholie zonder verdriet, toen waren tijden beter. Nu is het niet veel anders, zo zal blijken wanneer de grijze haren van de generatie na de mijne dit beamen middels gejuich en het knoeien van gerstenat.

Dat ouder worden de kenmerken van gebreken met zich meedraagt, mag de pret niet drukken en roept nogmaals om een vlaag van ontkenning door te dansen op manieren die zelfs de jeugd zal erkennen als acrobatisch. Nee, mijn beste, geen paaldansen deze keer, laat staan de bewegingen die doen vermoeden dat er een flink voltage door het lijf wordt gejaagd. Voetje naast voetje, het hoofd wat meedeinend op het ritme van de hippie-rock. Een uiterste is snel daar bij het verstrijken der jaren.

Numeriek noemen ze me middelbaar, het gezaag en de quasi-wijsheden worden gezien als dat van hen die nog op beren joegen. Ouder worden heeft zo zijn aardigheden, kan ik je vertellen, maar dat is een overbodigheid, een retoriek zoals ze dat alleen kennen in het land van mosselen en toeristen uit contreien die men vroeger liever niet wenste. Tijden veranderen, mensen niet. De huid verwordt immers tot een dusdanig rimpelige zak die het ook was bij de geboorte.

Al speurend tussen de woorden en wijsheden van andere oude zakken, kwam ik op het idee er maar iets over te schrijven. Niet als klaagzang over verstijfde spieren en geenszins als laatste poging de jonge maagden naar dit kasteel vol kleur en pietluttigheden te lokken. Welnee, terugkijken heeft alleen nut wanneer er niets meer vooruit te zien valt. En dan nog valt er te hopen op een extra jaartje of wat, aannemende dat het bijproduct van aaneengeregen neuronen een eeuwig bestaan is beschoren.

Opvallend aan het statistisch halverwege zijn, is het vergelijkend warenonderzoek dat constant plaatsvindt. Wanneer blijkt dat de numerieke waarde van een medemens die van mezelf niet ver ontloopt, volgt enerzijds een lach en anderzijds een bewust zwijgen. Het is niet netjes om te zeggen dat het proces van opdrogen voor jouw gunstiger uitvalt dan de verzameling uitgezakte kwabben naast je. Hoe ik het ook wend of keer, mij zal hetzelfde lot ten deel vallen. Is het niet middels zwaartekracht en opeenhoping van lichaamsvocht, dan zal het zich vast wel via een sluikse omweg van ziekenhuis bezoeken presenteren.

Het mooiste voordeel is het doorgeven van tradities, gewoonten en vooral kennis. Wat daarbij het meest in het oog springt, is de in de lucht wijzende vinger. Soms vermanend, soms waarschuwend, worden duistere tijden aangekondigd bij een nieuw idee of een perspectief dat niet het mijne is. De kunst van het doorgeven is dat die nieuwigheid gezien wordt als een prematuur gevolg van de lessen die nog komen. Eigen ervaring is nog altijd de beste leermeester.

Inderdaad, het vallen en opstaan dient door te gaan, tot de builen en schrammen niet meer te tellen zijn. Tot men al tanden spuwende, heus waar, inziet dat ook een les verder kan dragen dan het initieel bedoeld was. Waar houdt het op en waar begint het? De eeuwige vraag die dat zal blijven en toegepast wordt op elk fenomeen in dit aardse bestaan.

Wanneer dan een paar ogen vragen om een leidende hand, rest mij niets anders dan deze aan te reiken. Vol lof en overtuiging en hoop dat ze het beter doet dan jij en jouw voorgangers ooit deden. Ik zie het als een ouderschap wat vrijwillig en zonder hulp van de natuur gekozen wordt. Een zaligheid die niet veel mogen ervaren, zeker niet wanneer het om een roeping gaat die van binnen zit. Het aanleren van om het even wat is eenvoudig, het doorgeven van dat wat je zelf met moeite hebt verworven gaat soms tandenknarsend. Een dienblad vol lekkernijen en aantrekkelijkheden wordt leeggegeten alsof er de honger is van een totaal, en bewust, vergeten continent.

Trots als een oude aap met veren in zijn reet vertel ik het aan hen die het wel of niet willen horen. De vordering daar, de overgenomen wijsheid hier, elk detail is een glorieus moment. Maar wat vooral opvalt is de drift om zelf beter te presteren, immers, een meester dient dat ook te blijven. Goed voorbeeld doet goed volgen, de spreekwoorden en gezegden maken hun entree. Bij elke nieuwe grijsheid verschijnt er een andere taalkundige spitsvondigheid uit de kerkers van het voorbije. Samenvattingen die ze ook zo in elk woordenboek terug kan vinden, maar liever uit jouw mond hoort komen. Je rond spattende kwijl verwordt tot wijwater en het liefst met kubieke meters tegelijk opgeslurpt.

Gezonde gretigheid die vroeger de jouwe was, belaagt je vanuit hoeken die lang vergeten zijn. Hoe handig is een geheugen dan? Het komt van pas, maar de vaak opgezochte vergetelheid zorgt ervoor dat de herinneringen als avonturen klinken die menig held siert. Het geeft een idee van waarde en middels het theatrale is er zekerheid dat het wijze blijft hangen in die kluwen niet gesponnen en niet geweven grijze massa. Weer een leidraad gemaakt.

Daar zit precies de gewenste nut waarnaar we ons ganse bestaan naar op zoek zijn. Door een stuk van jezelf, onbaatzuchtig, te geven, zorg je ervoor dat die gift ooit op een dag aan een volgende geschonken wordt. De continue beweging van het bestaan uit zich niet middels een fysieke presentatie, maar door een alsmaar veranderende wijsheid. Aangepast aan de drager, weliswaar en steeds verder vervagend, maar toch.

Zou het een angst zijn om vergeten te worden? Of is het de liefde voor hetgeen doorgegeven wordt? Beiden en niet in gelijke mate. Hoe groter de angst, des te dover het oor. Alleen ware liefde wordt gehoord, in tegenstelling tot dat wat gevreesd wordt. Het is een passie met een drang naar eeuwigheid, de eenzaamheid verborgen onder een kleed van lachbuien en de onoverkomelijke traan.

Wat doorgegeven wordt is een gevoel, een beeld van bestaan, een visie of eigen interpretatie van iets wat toch nooit begrepen wordt. Een talent is de zelfbenoemde goddelijkheid, iets wat arrogant en zeer soepel afgedaan wordt als zijnde de normaalste zaak ter wereld. Geef mij dat verhevene maar: die arrogantie, hoe klein ook, mag er zijn mits ernaar gewerkt wordt.

Wat een oude man en een jonge vrouw dan delen, ontstijgt de liefde voor het vleselijke en laat alle prikkelingen van het aardse achter zich. Het heeft totaal niets van doen met dat wat wordt geacht als zijnde de normale gang der zaken. Wanneer een band als deze ontstaat, kun je het prima aanvoelen. Een oer-instinct, een drang om alles te geven met hetzelfde tempo dat het gevraagd wordt. Wijsheid is het niet. Het is puur de wil om te overleven. Te helpen. Iemand te zijn voor een ander.

Een betekenis voor het eigen bestaan?

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Foto door Pieter Malfliet

Het niet hebben van internet heeft voordelen en nadelen tegelijk, waarbij het grootste voordeel tijdswinst is en het grootste nadeel de onmogelijkheid om te kunnen communiceren. Wat is er belangrijker? Tijd is belangrijk om te kunnen besteden aan schilderen en schrijven, zonder meer, maar het valt me ook op dat het sociale leven weer realistische vormen aanneemt. Zo vaak ik nu buiten kom, iemand opzoek of simpelweg een praatje maak met de winkelier op de hoek, dat was een maand geleden niet.

Maar het directe contact wat je kunt hebben met mensen die ver weg wonen, dat is er bijna niet meer. Zeer spijtig, gezien het feit dat mijn familie in het buitenland woont en veel van mijn vrienden ook. Nu was ik toch al een zeer slechte met het onderhouden middels alle mogelijkheden van het web, maar er is vrij vakkundig een grotere rem op geplaatst. En toch voelt het niet vreemd of raar, zelfs niet om me voor te schamen. Alsof ik dat toch al deed.

Het is een keuze die gemaakt is en een duidelijke boodschap dat niet alles tegelijk kan. Een keuze tussen schilderen of de hele dag naar de inbox turen, tussen lekker op een terras oude verhalen ophalen of half afgemaakte zinnen terug vertalen naar Nederlands. Ruimte versus engte. Doel van geld is ook een reden. Internet zie ik niet als investering, verf en canvas wel.

“Het is toch wel heel handig om je werken te verkopen.” Dat is waar, maar ik heb liever dat mensen het beoogde werk eens komen bekijken, de verhalen erachter horen en een poging tot onderhandelen doen, in plaats van “oh, da’s leuk, kopen”. Dat kunst bestaat uit impulsen en een niet geordende manier van werken heeft, hoeft niet in te houden dat het aanschaffen ervan ook zo moet gebeuren.

JerOne, Haida Masker, Brugge (Entrepot)

Een schilderij is net als een tatoeage. Ondanks dat het makkelijker weg te doen is, blijft het iets wat je koopt, omdat je hart zegt dat het moet. Kunst is decorum, maar zonder een band met het werk, valt het magische weg en is het niet meer dan wat duurder behang. Het is bekend van mij dat ik zulke klanten liever niet heb.

Vandaag begin ik aan een gewaagd project. Het Volkshuis gaat een nieuwe terras-muur krijgen van me (ja, ik betaal alle materiaal zelf) en het thema is “Old School Tattoo”. Helemaal in de stijl van de oude tatoeages wordt de muur voorzien van zeilboten, zwaluwen, bloemen, vaantjes met kalligrafie, een lekkere pin-up en meer fraaie (lichaams-)decoraties die doen denken aan vervlogen tijden. En lekker kitsch.

Het gewaagde zit hem in het feit dat er veel mensen komen daar en de meesten weten veel van kunst, maken het of zijn liefhebbers. Een meer kritisch publiek is haast niet mogelijk en dat vraagt om een tandje bij. Plus een schepje er bovenop. Dat laatste is meer voor het stoer zijn, want, zoals je begrijpt, jullie held zijn pauwenveren belangrijk voor hem. Een beetje ijdelheid?

Op het moment van schrijven zit ik er weer niet bij met het hoofd. Afgelopen nacht sliep ik hartstikke rot en lag me helemaal suf te piekeren. Ik heb geen problemen (al zou een vet budget voor verf wel fijn zijn). In tegendeel, veel gaat van een leien dakje en het lijkt erop dat de lente me een handje helpt hierbij. De focus is wat verhuisd, maar het doel is er niet minder om geworden. Verhulde woorden, een kleine hint voor een goed verstaander.

JerOne met Phase, Justitie gebouw, Gent

Tegen woensdagavond of donderdagmiddag is in ieder geval het werk helemaal af. En dan ga ik tijd nemen voor de canvassen. Zelf bepalen wat er gebeurt en vooral wanneer is een zeer fijn gegeven. Ok, het geeft geen gouden bergen, maar wat heb ik aan goud wanneer ik vrijheid heb? Naast het spelen met verf en chemie, wil ik de symboliek van oude natuurvolken gaan gebruiken als uitgangspunt. Men loopt teveel met Moeder Natuur te fokken en dat is me goed beu.

Schilderen met een boodschap is natuurlijk niet nieuw. Volgens mij begon het als eerste om die berichten, enkele tienduizenden jaren geleden. En, naar mijn mening, werkt een symboliek stukken beter dan pagina’s vol woorden en zinnen. Klein balletje wat ik nu opgooi: de mensheid is weer aan het afzakken naar de vroege middeleeuwen, toen niemand kon lezen en plaatjes nodig had om iets te leren of begrijpen.

Afijn.

Ik ga het lekker niet druk hebben met onzin en alle energie aan mijn mooie-dingen-maken besteden. Ga komend weekend maar eens naar Het Volkshuis en zie zelf wat ik bedoel. Deze jongen schiet nu zijn verf-kleding aan, pakt de rollers, potten, bussen en kwasten. Klaar om weer een mooie plek voor deze wereld te maken.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

“Je gezicht verandert helemaal wanneer je aan het schilderen bent, alsof er een soort van hogere vreugde over je heen komt. Het is fascinerend om je bezig te zien. Ik zou niet zeggen dat je concentratie-problemen hebt wanneer je met een kwast en spuitbussen in de weer bent.”
“Nu kan ik mezelf niet zien, maar het is een feit dat tijdens het schilderen een heel ander gevoel in mijn lichaam komt. Niet echt zweven, maar wel losgekoppeld van de omgeving, een eigen wereld waar ik binnentreed.”

Een uur of twee daarvoor stond jullie held nog volop te werken in het Gentse en was de dame, waarmee dit gesprek werd gevoerd, gewoon één van de toeristen. Nu is het een Spaanse furie met een goed afgeronde universitaire opleiding, een zeer gedegen kunstkennis, lust voor filosofie en een bovenmodale interesse in graffiti. Toen ze de steeg binnenstapte, op zoek naar de bron van het luide lachen, was ze niet meer dan een zeer mooie glimlach met een engelachtige gloed.

Snel veranderde ze in een spraakwaterval, verlegen om wat menselijk contact en warmte. Het per ongeluk aanraken liep beetje bij beetje over naar even knuffelen en vastpakken. Dat is best aangenaam na een dag schilderen en anderhalf jaar op een droogje zitten, om maar gelijk met de deur in huis te vallen. Maar goed, tussen al die duizenden mensen die de schilder spektakels komen bekijken, zit eigenlijk nooit iemand die durft te vragen aan een wildvreemde welke liefde de voorkeur heeft: voor een vrouw of kunst maken. Ze schrok niet eens dat mijn antwoord het laatste was. En is.

Natuurlijk is de kans nihil dat een intiem samenzijn als dit verdere gevolgen heeft voor de toekomst, dat wisten we allebei, dus moest het onderste uit de kan gehaald worden. Het werd dan ook een date volgens het boekje: wat gelegenheden bezoeken, veel, heel veel, babbelen en vooral grenzen aftasten. Sommige clichés als “brr, het is wat koud” negeerde ik compleet. Mijn jas blijft aan mijn lijf en zeker weten doe je het nooit met die Spaanse dames. Misschien verscheuren ze je wel ter plekke als je ze stevig omhelst tijdens de nachtelijke dwalingen.

Iets wat me opviel en ergens niet begrijp is dat wanneer je uitgaat met een leuke meid waarmee het goed klikt, ineens wel alle vrouwen naar je kijken en zelfs aanspreken. Ook die hele mooie. Is een man met een zeer schone en welbespraakte intelligente dame aan zijn zijde ineens veel waard? Of kunnen ze het niet hebben dat op dat moment een andere vrouw iets heeft waar ze zelf te arrogant voor waren om te zien? Bijna honderd procent van de keren dat ik uitga en diezelfde dames tegenkom, gunnen ze me geen blik waardig en nu zitten ze allemaal te gapen.

“Rot op” of een vieze blik kan ik me niet permitteren, immers, ik blijf hier en de Spaanse gaat weer terug naar haar Baskenland. Toen ik afscheid nam ergens diep in de nacht, vroeg ze of ik geen zin had om eens naar haar stadje te komen. “Betaal je reis en de rest is gratis: eten, drinken, slapen en uitstapjes naar waar je wilt.” Kijk, dat bedoel ik nu met “de vrouwen het werk laten doen”. Sinds mijn revolutionaire besluit om nooit meer een vrouw te versieren, werd het leven een stuk makkelijker. Rustiger, veel rustiger ook, maar goed, dat terzijde.

Ik weet niet wat ik ga doen, want ook al kost zo’n reis niet veel, het geld voor schilderen is momenteel zeer hard nodig. Veel van de projecten die ik nu doe, worden van een behoorlijk schamel inkomen betaald. Maar zo’n reis zorgt wel voor nieuwe impressies, inspiratie en eens een keer flink van de grond gaan is ook geen overbodige luxe. Maar dat kan ook hier. Ik hou er niet van om ver weg van mijn meisje te zijn. Niet uit luiheid, maar als deze man een knuffel en wat warmte nodig heeft, wil ‘ie dat zo snel mogelijk binnen bereik hebben. Dat komt door het impulsieve karakter.

Een relatie waarbij reizen de hoofdzaak wordt om mee bezig te zijn, is niet aan mij besteed. Natuurlijk kennen liefde en aanhankelijkheid geen grenzen, maar denk eens in: zulke dingen hebben vaak zeer grote gevolgen die niet altijd even goed kunnen aflopen. Een verhuis naar een ander land is dermate intensief voor de geest dat ik het na twee keer wel gehad heb. Ook wil ik niet iemand hebben waarbij ik me niet volledig kan uitdrukken door taal. Zeker wanneer de moedertalen zeer verschillen en de kennis van het Engels niet evenredig is verdeeld. Ook voor de ander is het moeilijk en dat is een woord wat ik niet graag hoor bij dit soort dingen.

De meeste vrouwen zeuren op de eerste date over problemen. Die strekken van onverwerkte liefdes tot een nieuwe lipstick, maar het kan elke date zeer verpesten en legt zeker geen grond voor een duurzaam iets. Geen enkele keer hoorde ik het tijdens het uitgaan met haar. Niks gezaag over wat voor niet-probleem ook. Ze vond zichzelf niet creatief en leek wat jaloers daarover. Dat was de enige keer dat ik even doorvroeg naar dingen die ze maakte. Het decoreren van confituur potjes was voor een paar minuten een goede stap in de richting van meesterlijke expressie. Ze vond me een goede denker. Ik vind dat nog steeds.

Het is best vreemd wanneer je deze woorden leest. Een mengelmoes van analyse en erg ingehouden vreugdekreten lijken verwarrend. Wel, mijn beste, moet je deze hersens eens hebben. Geboren in het jaar van de hond begrijp ik als geen ander hoe het is om een vette kluif voorgehouden te krijgen en het vervolgens weg te zien gaan. Het zijn geen tranen die ik laat, want de energie zindert te hard voor enige negativiteit. Het is een vertwijfeling, een soort van desolaat gevoel zonder een verlies.

Om het hardst roep ik altijd dat er geen tijd voor al die onzin is, dat vrouwen onbetrouwbaarder zijn dan een varkensharen penseel. Misschien ontbreekt het me wel aan lef en geef ik geld de schuld van alle passionele miserie in het leven. Of houd ik me teveel vast aan de goede herinneringen. Toen. Het wordt tijd dat het verleden alleen als les wordt gebruikt, dat een mooie tijd verwordt tot een bladzijde uit een boek waar menigeen jaloers op zal zijn. Niet dat ik zo zelfzuchtig ben of graag een legacy wil nalaten, maar als elk mens uniek is, moet ‘ie ook iets wat uniek is doen. Meute gedrag kan altijd nog in een volgend leven. Alsof.

Ik neem eens een flinke hijs van de pret-sigaret. Die is helemaal verdiend na zulke emotionele en intensieve weken. Van valse hoop tot artistieke explosies, van ultiem geluk tot geveinsde leegtes, het heeft allemaal weer een plaats nodig. Steeds vaker beginnen ervaring en het leven in vormen en kleuren elkaar te beïnvloeden, te inspireren. Alsof elk werk het dagboek aan het worden is en de woordenschat verlaat.

Afgelopen nacht is er veel gepiekerd over al wat er gaande is. Beetje bij beetje begint een doel te klaren, vormen er grenzen waarbinnen gespeeld kan worden naar hartenlust. Het leven is aangenaam wanneer je beseft dat elke keuze, hoe gek of slecht ook, uiteindelijk de beste is. Het is maar net hoe je ermee omgaat en hoe hoog je lat ligt. Dat bepaalt wat de volgende keuze gaat zijn. Maar goed. Het riekt naar een afdwaling van de eigenlijke reden waarom dit vehikel voor vervlogen dromen geschreven werd.

De liefde. Daar was ik over bezig. Ik walg ervan, maar tegelijk is het wat de klok doet tikken. Ik hou ervan, ondanks dat het uiteindelijk toch alleen maar verloren tijd blijkt. Contradictio in terminus. Alles zelf kunnen of het willen en telkens het hart van een ander nodig hebben om je droom te kunnen voltooien. Parasiterend. Toegelaten jezelf laven aan een emotie die er geen is. Feromonen, hormonen, pure chemie die voor al de zottigheid zorgt. Voeg wat elektriciteit toe en het wordt een gevaarlijk mengsel.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Sinds zaterdagochtend ben ik afhankelijk geworden van de bibliotheek wat betreft internet. Dat krijg je ervan als je probeert mee te surfen op alle open verbindingen die er maar in de buurt zijn… Dat krijg ik er ook van om “zaken” te doen met instanties en personen waarvan ik eigenlijk al wist dat ze niet over de brug zouden komen.

De weblog, Facebook en Hyves bekijk ik vanaf nu nog maar eenmaal per week, hetzelfde geldt voor email. Voor echt belangrijke dingen kun je altijd nog sms gebruiken of even bellen…

Aanstaande zaterdag heb ik plotsklaps een gaatje in de agenda gekregen en heb wel zin in een jam of iets anders tofs. Een ander gaatje wat zo in de agenda is geslopen, is 8 mei aanstaande. Ik begeef mij niet meer naar het festival wat op deze site menigmaal is besproken. No money, no honey.

Er staan nog zeker vijf jams op het programma de komende maand en ik ben benieuwd welke dat er leuk gaan zijn. Hopelijk met minder zever als die ene waar ik niet meer naar toe ga.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Als opdrachtgevers nu eens zouden betalen, dan zou thuis internet en een betere voorraad schilder spullen hebben geen probleem zijn. Dus: merci voor de gebakken lucht en de wortels voor de neus.

Normaliter zit ik hier volgens sommigen onder jullie te stoefen dat een graffiti-jam veel leuker is dan… euhm… wat dan ook. Laten we maar eens beginnen, niet? De foto’s zijn gemaakt door Julien Van Laer en Pieter Malfliet. Hat tip, my friends!

Om tot dit te komen, maak je het volgende mee…

De vrouwtjes, natuurlijk:

En achter de schermen met de vrouwtjes:

Sfeerfoto tijdens de aanvang:

“Fucking hell, Maternitus, dat zijn toch wel coole details!” “Ik zie een foutje.” “Hmmm.” “Dacht ik”

Verf, verf, verf!!

Deze foto verdient een kleine verklaring. Hier in Gent zijn veel van onze werken van de laatste tijd kapot gemaakt. Door een klein aantal vrij jaloerse toys (zoals wij dat noemen). En afgelopen zondag was het weer prijs. En weer met lelijke shit, echt zo erg, dat ik een uitzondering moet maken wat betreft mijn stelling over censuur. Dit is te shockerend lelijk, zelfs voor de taaiste lezeressen en lezers onder jullie. Gezien het feit dat ik echt zielsveel van jullie allemaal houd, laat ik die foto’s weg. Wil je ze zien, dan kun je altijd even mailen…

En, oh, ja, namen de drie heren in het midden van de foto de moeite om duidelijk te maken wat “crossen met stijl” is. En gelijk kun je inschatten hoe lang en hoog het werk is. Nu hebben we de klok ernaast gehouden en is het aan jullie om te raden hoe snel dat het klaar was. Dus in uren, minuten en seconden. Ik zal even overleggen met de kompanen, maar de winnaar krijgt een toffe verrassing…

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Ik veegde een traan weg toen het werk af was. Je zou dat niet verwachten bij een piece, maar soms gebeurt dat gewoon. Dan is het gelukt en voel ik me kleiner, want daarom spuit ik heel graag graffiti. En hoe groter en meer gecompliceerd het werk, des te meer emotie er gevoeld wordt. Gek, hè?

Jarenlang is er gesleuteld aan technieken, skills zoals ze in het wereldje heten, en naarmate de tijd vordert lijkt al die moeite beloond te worden. Nu maakte ik toch meestal wel goede werken, lees: waar ik tevreden over was, maar het is van de laatste twee jaar dat plots lijnen funk kregen, fills de eenvoud en details opzochten en een soort van acceptatie van andere kunstenaars.

Het is een egoïstische bezigheid, dat voorop: je eigen naam overal op schilderen, een hang naar gezien te worden zonder zelf bekeken te zijn. Ergens is het paradoxaal en roept het meer vraagtekens op dan er “antwoord-tekens” zijn. Als die er al zijn.

Het is een gevoel van bestaan wat, elke keer weer, een zinderende hoeveelheid energie opeist en een veelvoud teruggeeft. De behoefte om een kreet te uiten is groot, maar de behoefte naar groter en wilder, stylisme, communicatie en een waardige tegenhanger zijn van de rommel die publieke advertenties heten, is groter.

Proberen een identiteit te creëren in een wereld waar anonimiteit de norm is. Met een bijnaam nog wel. Alles wat niet zelf gekozen is, inclusief dat geen wat je bij je geboorte is gegeven, van je afgehaald met alleen hetgeen wat in je zit, wat door je aderen stroomt als levens sap, overgebleven. Afkomst noch status tellen.

Niemand kent je, maar iedereen ziet je, veilig anoniem achter… jezelf? Ach, misschien overdrijf ik het allemaal wel en is het een reden, een vergezochte, om gewoon iets te vertellen te hebben. Door deze bezigheid heb ik avonturen beleefd die niet zo heel veel mensen mogen meemaken. Dat heeft me een rijkdom gegeven die groter is dan het vermogen van de ganse Forbes 500 bij elkaar.

En dingen geleerd die behoorlijk uit de gereedschapskist van elke westerling zijn verdwenen: passie, respect, toewijding en dromen najagen. Het is een wereld waar dat iedereen heel duidelijk een eigen plek heeft, al dan niet veroverd, en die mag maken zoals die dat zelf wil. Dat is meer dan je normaliter tegenkomt, nietwaar?

Natuurlijk wordt je gevolgd en in de gaten gehouden, maar dan mèt een reden. Of het zijn de instanties die zich afvragen wie er nu weer domineert op lijn zoveel. Of het zijn de collega’s. Geloof me, beste lezeres of lezer, er is geen volkje meer nieuwsgierig en vol met roddels dan het onze. Daar kan geen theekransje tegenop.

De humor is vaak ook bijtender, sarcasme is een vak tijdens je educatieve periode. Het zijn de kleuren en creaties die al die zwartgalligheid verdrukken naar een karikatuur. Er is meer humor op straat nodig, meer variatie en zeker meer kleur. Van echte mensen, niet van billboards die opgehangen en gemaakt zijn voor en door grote entiteiten waarmee we totaal geen voeling hebben.

Daarom doe ik het ook. Een hang naar samenhang. Ideologie? Identiteit door expressie in plaats van oppressie lijkt mij geen slecht streven en ik weet zeker dat het mensen dichter bij elkaar brengt. En ook al staat er een naam, er staat tegelijk ook een zoektocht, een heel verhaal van een individu, een evolutie van de geest.

Kijk maar eens goed om je heen en ontdek dat het niet alleen in de graffiti zo is. Steeds meer mensen gebruiken creativiteit om zichzelf, onbewust, te uiten. Natuurlijk komt dat ook doordat we in een soort van Renaissance leven, waar geld redelijk overvloedig is en tijd al helemaal. Dan ontstaat er een voedingsbodem voor een dergelijke explosie.

Creativiteit als hoogtepunt van een beschaving? Of als aankondiging van de ondergang ervan? Wat mij meer waarschijnlijk lijkt, is dat los worstelen van een juk wat opgelegd is. Bij het laatste werk sprak ik een vrouw en ze had gekozen voor een heel andere richting in het leven waardoor ze geen stress meer zou hebben en toch kunnen leven. Ze bewonderde vrije geesten als de onze, als gewaagd antwoord op de ratten race. Steeds vaker mag ik die vergenoegde glimlach tevoorschijn toveren, steeds vaker ontmoet ik mensen die door beginnen te krijgen dat wat we veelal zien, niet van onszelf is.

Of het nu door borduren of goochelen met spuitbussen komt, maakt me uiteindelijk niets uit. Er is iets aan het borrelen onder de mensen en het is goed.

Il mondo a colori,

Maternitus.