Maternitus

“Mutant Dickhead” door JerOne, 2010, 12 Hours of Hiphop jam te Goes (Nederland)

Om iets te schrijven, is het redelijkerwijs noodzakelijk om een goed onderwerp te hebben. Voor iemand met een soort van hyperactief leven zou dat geen problemen opleveren. Maar. Geen ge-maar, Maternitus. Het spectrum om uit te kiezen is wat te groot en om dan alles tegelijk in een zinnig stuk tekst om te zetten, is iets teveel gevraagd. Anders stelt dat hyperactieve gelijk niets meer voor. Terwijl het juist me helemaal goed doet voelen.

Wat me even wat minder deed voelen, verkleint het scala aan onderwerpen met een flinke factor. Een dikke verkoudheid en wat werken vernield zien met racistische leuzen als “Terug naar Nederland voor jou” is het complete lijstje. De snot-bellen heb ik vast van een goede vriend gekregen, want de rust kon ik wel gebruiken. De leuzen zijn zeker niet van vrienden, want ik kan me niet herinneren dat ik ooit een vriendschappelijke of correcte omgangsvorm had met racisten.

Het valt me wel op dat het kliekje uit het graffiti-milieu komt. Dat is doorgaans een zeer vriendelijke en speelse groep mensen, die wat gezonde competitie niet uit de weg gaan. En dat dan doen middels het laten zien waartoe ze in staat zijn met creatieve uitersten. En geen bekrompen, kinderlijk en vooral leeghoofdig gedrag. Dan vraag ik me af of dat soort uitlatingen geen laatste krampen zijn van een nogmaals stervend lijk.

Trots zijn op je afkomst is helemaal niet verkeerd, mits je zelf ook voor een goede afkomst zorgt voor je eigen nageslacht. Of het nageslacht van je leeftijdgenoten. Dus geen gedrogeerde en verzopen kretologie of politiek van dubieuze klasse. Het behoeft geen intellectueel licht om zoiets te begrijpen. Toch?

Een veel leuker onderwerp, wat net zo min beschaving nodig heeft om te kunnen begrijpen, is mijn weekend in Goes op het festival “12 Hours of Hiphop”. Wat een toffe fuif was dat. Muziek, dans en kunst, samen, voor en door gelijkgezinden. Van al die zaken was er, wisselend van niveau, veel te zien, beleven en doen. Ikzelf deed mee aan de jam die de organisatie zeer goed in elkaar had gestoken. Toffe wand en een verzameling hoog gekwalificeerde kunstenaars.

Dat betekende een extra tandje bijzetten wat resulteerde in veel handen schudden, omhelzen, gekke dansjes en wat al niet meer dat serieuze graffiti kunstenaars doen om elkaar hun waardering en respect te laten blijken. Iets wat ik niet vaak zie in de contreien waar ik woon. Afijn. Dat is zout in de wonde. Niet braaf?

Het afsluitende optreden van Sugar Hill Gang torende hoog uit boven het voorprogramma. Dat was niet alleen omdat deze old-school rap groep professioneel was, maar ook omdat ze iets neerzetten wat me deed denken aan de oude feestjes in Het Beest in Goes. Stilzitten was onmogelijk, een nummer niet kennen evenmin. Als iets minder bekend was, kwam dat veelal door een generatieverschil. Dat loste deze groep zeer goed op door een sfeervolle reis te geven door de geschiedenis van de rap muziek. Niet geheel vertellend, maar vooral muzikaal.

Het totaal pakket was me gans op het lijf geschreven. Oude vrienden ontmoeten, met gelijkgestemden werken en dan een mooie wandeling langs een boulevard van nooit vergane dromen. Zelfs een paar gerealiseerde dromen passeerden.. De terugweg in de bus had geen boek of muziek nodig, met een twinkeling in de ogen en de gedachten bij de avond ervoor was die reis zo voorbij. En wat betreft het eten: het wordt tijd dat er hier een actiegroep komt om een Indonesisch en/of Surinaams restaurant te eisen.

Nu zien de dagen er even hetzelfde uit: ontwerpen voor opdrachten, een goede belettering maken voor, weer al, een dikke burner en natuurlijk het huishouden. Dat moet er zeker sjiek bijliggen, omdat er hooggewaardeerd bezoek komt. En die brandend hete piece? Die zal zeker niet in de Werregarenstraat gedaan worden. Zonde van de verf, tijd en vooral inspanning. Ik ben benieuwd hoelang ik zoiets ga volhouden.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Vele manen geleden zag ik eens een sticker van Harley Davidson die een wijsheid bevatte. Dat wijze ga ik, soort van, toepassen…
“If you want to soar with eagles, stop wobbling with turkeys”

Door mijn opdracht voor 12 Hours of Hiphop, vond ik het nodig om een studie te doen naar streetdance. Het is immers belangrijk om te weten over de onderwerpen van je ontwerp. Nu ken ik graffiti van haver tot gort, maar van dansen weet ik relatief weinig, laat staan dat ik zelf capabel ben tot enige ritmische fysieke expressie.

Vroeger toen ik met de CBS op het station rondhing en de boel opnieuw decoreerde, elke week, werd er ook flink aan breakdance gedaan. Als echte jongeling moest ik niet onderdoen voor de anderen en dit ook proberen. Daar bleef het ook bij, al heb ik soms nog de illusie dat het ergens op lijkt. Zeker stiekem als er even niemand kijkt, probeer ik een robot na te doen. Geen zicht.

Afijn, het was ergens begin deze week dat Guus belde over de gang van zaken (meestal is dat zo tegen de deadline, dan worden mensen zenuwachtig, hehehe). Na het overleg vroeg ik hem wat nu popping was. Hij lachte, zeker toen ik erbij vertelde dat ik vijf dagen eerder dezelfde vraag al had gesteld aan Eric, de projectleider.

Ik besloot om eens wat beter mijn huiswerk te doen en dan is het internet een zeer mooie bron voor informatie. Gebruikmakend van diverse video-sites, weblogs en fansites begon me duidelijk te worden dat hiphop, en dan laat ik even de “bling-bling” mensen, de dikke tieten en stoeferij over millimeters even buiten beschouwing, dus de echte straatcultuur nog wel eens een soort van culturele renaissance genoemd mag worden.

Waarom zeg ik dat? Het is revolutionair omdat het vanuit een absolute onderlaag van de maatschappij is opgeklommen tot veruit het meest succesvolle verhaal in muziek, dans èn beeldende kunst. Tegelijk. En wat het nog net iets meer speciaal maakt: de grondbeginselen zijn non-discriminatoir.

Iedereen van elk ras, culturele en sociale achtergrond, religie, geaardheid en alles wat de mens zo interessant maakt, mag er aan meedoen. Het gaat niet om wie je bent en zelfs niet om wat je doet. Hoe je het doet telt in alle stromingen van deze inmiddels volwassen (sub-) cultuur.

Het gaat al zover dat het niet meer weg te denken is uit onze omgeving en door gewoon te leven, zie, hoor of merk je wel iets daarvan. Het vertaalt zich niet alleen naar de voornoemde uitingen, maar zelfs naar de architectuur en literatuur. En dan is het geen sub-cultuur meer, zelfs geen culturele stroming, tenzij je een enorme groep met mensen die, op wat voor manier ook, bijdragen eraan maar weinig vindt.

Ik ben er heel trots op dat middels mijn graffiti er ook een steentje kan worden bijgedragen en dat blijf ik doen, want ik zie keer op keer mensen van de ondergang gered worden, puur omdat ze een spuitbus mogen vasthouden of omdat ze danspassen leren of.. of…

Je begint het te begrijpen, mag ik hopen. Maar door de komst van het internet is de stroming zeer snel verspreid over alle continenten en dat beïnvloedt elkaar natuurlijk. En ook de culturele achtergronden bepalen eigen interpretaties, die worden weer gedeeld via het internet en ga zo maar door.

Het volgende filmpje zegt meer dan wat ik schrijf of de (voor een minuut maar, de rest is echt sjieke dans) presentator kan uitleggen. Veel plezier!

“Om navigatie op een openingspagina overzichtelijk te houden en om de bezoeker snel te kunnen laten kiezen, raad ik het af om meer dan zes keuzes (knoppen, links) neer te zetten.”
In een ver verleden zei mijn leraar Interactief Ontwerpen dat tegen me en dat is altijd bijgebleven. Het broeit de laatste weken een beetje met dat webdesign en niet op een slechte manier. Er is een opdracht gaande, met als gevolg een opfrissing en studie over jeugd, hun cultuur en vooral ook hun omgang met media zoals internet, televisie, radio en natuurlijk het leven buiten al dat digitale geweld.
Read the rest of this entry »

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wil je deze uitzending downloaden? Rechtsklikken op deze link en “opslaan als” kiezen.

Je zou het niet zeggen, maar origineel doe ik grafisch ontwerpen en web design. Nou ja, eigenlijk wordt het al jaren sporadisch uitgevoerd, omdat de interesses zijn verschoven naar mijn kunst en muziek. Komend weekend stap ik in een tijdmachine om de (voor mij toch) oude topsport weer eens met glans te beoefenen.
Read the rest of this entry »

Deel zes van Big Bang Memories, 60 bij 110 cm, mixed media op karton… Ik zou toch eens een mooie ouderwetse camera moeten hebben, met een filmrolletje en statief. Die leveren veel betere foto’s dan die digitale brol… Rechtopstaand zouden de werken ook beter tot hun recht komen. Afijn.

Het was een dag met zeer veel energie die uitstekend gekanaliseerd is via muziek en schilderen. Toen ik keurig om zeven uur opstond, voelde ik me uitgeslapen en had een enorme zin om erin te vliegen. De meiden en de verf gilden om aandacht en ze zouden het flink krijgen…

De sessies bij Engelbert verliepen compleet foutloos en de opnames staan nu op de bigtower om geknipt te worden naar onafhankelijke stukken muziek. De besten zet ik hier één dezer dagen, want het is iets om trots op te zijn. Vind ik dan toch.

De technieken die ik van één van de huisgenoten leer, zijn een soort van evolutionaire stap te noemen. De bongo’s klem ik nu net iets anders tussen de benen, de vingers krijgen zo veel meer speelruimte en de mogelijkheden nemen enorm toe. Alsmede de snelheid krijg ik onder controle en is langer vol te houden.

En na de lessen leek het me eens wijs om ze wat beter op te spannen, met als gevolg een hardere, meer zuivere (nog meer, hè) klanken. Ook is de duur van een klank toegenomen, zodat ik dat ook kan controleren en weer een extra set truken geeft.

Na een fikse lunch werden de verfkleren aangetrokken, karton tegen mijn zeil geplakt en begon het maken van de vorming van een sterrenstelsel. Het was haast onmogelijk om alle oorzaken die zoiets teweegbrengt te schilderen, dus hield ik het zuiver bij de vorm, het symbool ervan.

Naarmate het project vordert, is steeds beter de chronologie te zien. Het is al een beetje indrukwekkend aan het worden. Door het formaat en door de consistentie van stijl is er een samenhang, maar elk werk begint zijn verhaal steeds beter te vertellen. Juist door dat contextuele neemt de kracht van elk individueel ook toe.

Dat was niet verwacht.

Nu is het te hopen dat het morgen mooi weer is, want de zin zit er goed in met dat schilderen. En niet alleen de werken krijgen kleur, ikzelf begin ook al aardig bruin te worden. Dat is meegenomen, want een gezonde kleur is een “chick-magnet” en die kan ik van het weekend goed gebruiken.

De zenuwen zijn er al een beetje en het festival wordt groter dan eerst was verwacht. Dat is natuurlijk goed, maar je weet misschien hoe ik in grote groepen functioneer: niet. Dan kruip ik lekker op een plek waar het overzicht goed is en meng ik me het liefst nergens in. En dat zal nu wat onmogelijk zijn als jurylid van een sjieke graffiti wedstrijd tussen grote namen uit die wereld.

Maar goed, dat is pas zaterdag. Vandaag is het lekker uitbollen, wat chillen met leuke dingen om te lezen en rustige muziek op de achtergrond. Niet teveel energie meer om me heen, alleen positieve en doseerbare dingen.

Al zou een keertje goed rollebollen geen kwaad kunnen. Maar het gevolg is dat ik dan creatief weer geen bal presteer en dan is de muze weer uit haar humeur. Of juist in een goed humeur, het hangt er maar net vanaf met wie er gerollebold wordt, natuurlijk.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

PS