Maternitus

De dagen tellen voort, beetje bij beetje raakt alles geregeld, ingepakt en voorbereid. Iets wat zeer zeker ook bij een verandering van woonst komt kijken, is afscheid nemen. Niet dat er iemand dood is, natuurlijk, maar het is niet helemaal leuk. Ergens voelt het precies zo als toen ik twintig was en de vleugels eens wilde uitslaan. Maar nu is er een even zo groot getal aan jaren bijgekomen en talloze avonturen en ervaringen hebben van deze jonge hond een bedachtzame en best wel wijze man gemaakt. Dat laatste vind ik zelf. En sommige mensen als ze iets nodig hebben.

Afijn.

Hier in dit huis zijn zeer veel wisselingen van huisgenoten geweest in de periode dat ik er woonde. Het valt niet te zeggen dat ik met de meesten van hen beste vrienden zal blijven tot in het einde der dagen. Terecht. Maar er zijn er een paar die ik zo nu en dan gaarne nog eens op de koffie zie komen. Wat ook wel zal gebeuren. Maar zoals ik al twee keer dezelfde denkfout heb gemaakt, zo zal het geen derde keer zijn.

Ik heb niet gevraagd om met deze mensen in één huis te leven. Dat is de denkfout, want hij komt nog een komma en een zinsdeel tekort: maar dat geldt ook voor de rest van de maatschappij en dien ik me een beetje te plooien naar wat er op me afkomt. Als de wil er is, natuurlijk. Niet voor iedereen plooi ik of wordt er meegewerkt op razend enthousiaste manieren. Wat het dag zeggen er niet eenvoudiger op maakt.

Ook in omgekeerde richting is er een dergelijke werking, maar dan blijf ik vasthouden aan mensen. Dat is voor een groot deel wel afgeleerd in de kliniek, maar niet alles en iedereen kan ik loslaten. En wat is afstand nu eigenlijk in België? In de States was “even naar St Louis gaan” een rit van dik twee uur. Chicago was zelfs zes uur, maar die verrotte Greyhound-bussen stoppen bij elke molshoop zo gauw een metropool in zicht komt.

Nee, de aandacht zal minder bij het weggaan moeten liggen en meer bij het arriveren. Een nieuw leven, gewoon een blanke mentale lei om mee te beginnen, wie zou dat niet willen? En dan nog in Vlaanderen, wat heet, in de mooiste stad van Europa… En zoals een man uit Antwerpen enigszins bijtend zei: “Meej du scheunste meiskes oak, istnie?” Als hij het zegt, dan is het zo.

Weet je wat ik het meest toffe vind van dit alles? Straks bepaal ik alles weer zelf: een vrije geest en wil. En dat gaat goed komen, zo voelt het. Al die angst die er eerst was, is er wel uitgehaald door mijn familie en vrienden en veranderd in een niet te stoppen ongeduld en bijna hunkerende lust en verlangen. Rustig aan doen mijn gat. Zoals het nu gaat, komt het allemaal op de pootjes terecht, dus kan het volle register opengetrokken worden, nee, niks orgels, wat dacht je van een ferm zwart gat? Met een dergelijke kracht wil ik de wereld in mij opnemen.

Onderzoeken en verkennen. Leren en delen. En mijn grote voornemen proberen waar te maken. Hele dagen schilderen. Trouwens, proberen? Fuck dat. Gewoon doen.

Ik volg mijn hart, geleid door mijn ziel en meewarig bestudeerd door mijn hersens.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Om het krijgen van de sleutels te vieren, leek het me wel goed om mezelf eens te trakteren op een kleinood. Naast Nestor en King of Styles ben ik nu ook King of Fools the Mansion. Dat je het maar weet. Zie foto.