Maternitus

Hallo. Is dit de wereld?

De beste definitie van tijd is “de waarneming van verandering”. Het valt niet verder te reduceren en of het nu objectief of subjectief lijkt, zeker te weten is het relatief. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik heb een zeer vol en afwisselend jaar gehad. Veel, zeer veel geleerd, gemaakt (al is dit meer de mening van vrienden), beleefd, gevoeld, kortom genoeg om over te schrijven, zou je zo denken.

Niets is minder waar. Al een goede twee weken worden er verwoede pogingen gedaan om een “eindejaar-brief” te schrijven. Notitieboekjes en oude enveloppen vol krabbels, schetsjes en allerhande zaken die er niet toe doen. Na elke poging werd het steeds meer duidelijk: waarover al geschreven is, hoeft niet nog een keer neergezet te worden. En zo afwisselend is dit leven dan ook weer niet.

Saai is niet het goede woord, laat staan dat de hier klok gelijk gezet wordt op de regelmaat van spectaculaire avonturen. En middelmatig is het ook weer niet. Soms marginaal, ja, maar ik gebruik liever het woord banaal. Voor de image. Want dat is o-zo belangrijk. Toch? Laatste keer dat ik gecheckt heb, vanmorgen in de stad, bleek dat nog zo te zijn.

Ook zo’n hekel aan verhaaltjes die alleen maar op ellende uitdraaien?

Eindelijk, een brug. In Gent kom ik zeer graag, ook al bestonden de werkzaamheden vandaag uit het bezoeken van een makelaar en inkopen doen voor de New Year Cook Out. Dat eerste ging redelijk, het tweede kostte me meer tijd. Het vinden van een woning is niet makkelijk, maar dat weten we onderhand wel. Dat is een kwestie van doorzetten. En gaat me lukken ook.

Het koken daarentegen is eerder een kwestie van durven, gezien de gerechten. Ik heb een menu (en de recepten ervoor) gemaakt van gebraden (en met zelfgemaakte, grove, chutney gevulde) kwartels, een groene curry soep met rundvlees en een opgevoerde spekkoek. Bij de kwartels maak ik roze (!!) rijst als aanvulling op het kleur- en smaakpalet. Genoeg om te zien en proeven lijkt me.

Het is leuk om voor kunstenaars te mogen koken. Die waarderen enige bombarie aan kleuren en vormen wel, zeker met als hoofdattractie de interactiviteit ermee. Nu weet ik niet precies wie er gaan komen, het zijn in ieder geval allemaal mooie-dingen-makers en dat belooft enige losbandigheid. Daar ben ik zwaar aan toe. De eerste drie dagen van het nieuwe jaar zullen wat kreupel doorgebracht worden, verwacht ik. Misschien een beetje opletten bij het paaldansen.

Jullie anti-held-op-sokken is trouwens een knappe mens. Morgen namiddag ga ik naar een foto-shoot. Voor mijn publicaties (een nieuwe website en een brochure) is dat vereist. En Sancy Auxdi gaat ze schieten. Om heel eerlijk te zijn, mag zij voortaan wel het fotografeer werk doen wat er bij schilderen (en alles er omheen) komt kijken. Soms word ik er helemaal gestoord van, wat je allemaal moet regelen voor exposities, interesse wekken van galerie houders, exposities bezoeken, lobbyen, de hele rambam.

Afijn. Een deel gaat in zwart-wit en het deel wat in kleur gaat wordt voor een deel in van die jaren zeventig fluorescente tonen gedaan. Je kent dat wel: overdaad aan tl lampen die gekleurd zijn en zo. En, wat me echt gaaf lijkt, is de toon die je in Audition terugziet: wat minder fel, een meer sinistere sfeer. Voor de lol, hè?

Eigenlijk moet ik niet lopen zeuren over de drukte van “al dat regelen”. Komend jaar ga ik het collectief wat er is ontstaan zeker verder uitbouwen en beter maken. Eerst met Sanci samen exposeren, daarna aan het werk voor Jules en Ann voor het einde van het voorjaar en daarna weer eentje solo. Ik zal het wel nooit zo goed kunnen als de Maestro, maar het plezier zit er eigenlijk wel in.

Och, het zal weer geen waar zijn. Toen ik op de bus stond te wachten, kwam er een leuke meid naast me staan. Ik lachte naar haar en kreeg een gelijk antwoord. Knalgroene ogen. Mooie handen. Mooie tanden. Verkocht. De grote muts met pompoen er bovenop deed het ook wel. En ze rookte. Of de 3, 38, 6 of 69 al langs waren gekomen. De 38 wel, ja, die reed net weg toen ik aankwam. Tijd voor een wat meer speelse houding.

“Waar ga je heen?”
“Dampoort.”
“Daar gaat u toch niet heen voor het plezier? Wat valt daar nu te beleven?”
(Lachend) “Ik werk daar.”
“Ah, typisch? Het gaat weer om het geld, hè?”
(Luider lachend) “Dat wilde ik u al jaren zeggen, maar u luistert niet naar me.”
“Als het ja is, is het nee, als het in voorspoed is, dan ook in tegenspoed. Altijd hetzelfde met u.”

(Grinniken)”U komt ook niet van hier, hè?”
(Lachend) “Nee en ook niet van gisteren. Hoe komt het toch dat ik elke keer door de mand val? Het is duidelijk plat Gents wat ik spreek.”
“Uiteraard. En dat maakt me zeer nieuwsgierig.”
“Ik woon in Sleidinge, woon al dik zes jaar in België en heb hiervoor in de States gezeten en ben geboren in Nederland. Ongeveer.”
“Flinke reis en nu? Wat heb je nog voor wilde plannen?”

Het leek me beter om dat maar met een van-oor-tot-oor-grijns te beantwoorden. Ze lachte weer. Het roken doet haar geen goed, ze moest soms hoesten tussen alle kreten van vreugde door. En toch, er moest iets gezegd worden, dit gaat niet onbestraft voorbij.
“58″
“Hoe bedoel je?”
“Bus 58. Daar ga ik mee naar Sleidinge. En vanaf daar zie ik wel wat er gebeurt. Dat zijn ongeveer de wilde plannen voor nu. Daar is trouwens de 3, die wilde je toch hebben?”
“Aah, bedankt en het was een leuke babbel.”
In Doppler-effect hoorde ik nog de beste wensen voor het nieuwe jaar, kreeg ik een lucht-kus er achteraan en weg was ze.

Tandenknarsen. Dat is wat ik elke keer doe, wanneer ik weer veel te graag speel in plaats van praktisch zijn. Zo zie je maar weer waar de prioriteiten liggen en dit zal me nog menigmaal in de vingers gaan snijden. Nog wat vijlen en sleutelen aan de tactiek, een andere openingszin bijvoorbeeld. “Hey, hoe spel je je naam ook weer en geef je nummer eens.” En daarna natuurlijk ontspannen, omgeven door vreugde en jolijt, een fijn gesprek hebben. Dat zal vast gaan werken. Dùh.

Trouwens, een ander fenomeen, tenminste in een licht verhulde vorm ervan, mocht ik ook meemaken vandaag. Je kent het vast wel, verjaardagsfeestje, iedereen babbelt, goeien ambiance en plots wil jij ook wat zeggen. Iets ranzig. Uiteraard is precies op het moment dat jij je holenmens niveau aan vulgariteiten bekendmaakt de platenspeler afgelopen. En heeft niemand iets te zeggen. Allemaal terwijl jij op lacherige toon de zeven hoofdzonden in één zin weet samen te vatten. Plus wat referenties naar bekenden en familie, al dan niet in de kamer aanwezig.

Okay, beeld je dat in, maar dan mij met een mp3-speler, Amy Winehouse vol open, Maternitus niet te zacht mee zingen en de batterij valt plots plat. In een drukke supermarkt waar geen mens met hetzelfde loopt mee te zingen, integendeel, niemand die ook maar een klank voortbrengt. Het effect is hetzelfde, behalve dat het pas doordringt als er al vier regels gezongen zijn zonder begeleiding van de speler. Het nummer was trouwens “Cupid”. Hoe vreemd.

Zie? En zo komt er dus niets van een eindejaar brief. Buiten deze weblog om, doe ik amper nog iets online. En even off the grid zijn doet me veel deugd, echt wel. Van digitaal naar analoog. De tijd gaat terug. HAHAAHAAAAAAH! Juist voor mijn veertigste. Heel goed zo. Misschien is het verstand, voor zover aanwezig, dan toch gered. En, als we dan toch even evolutionair onmogelijk bezig zijn, mag er best wel wat bij. Aan hersens. Zo rond deze leeftijd begint er een vrij curieus gebeuren: vergeetachtigheid.

Vanaf de geboorte was dat gewoon nog selectief, maar zo gaandeweg vergat ik nogal eens boodschappen. Enkele jaren geleden sprak ik er al over en de uitgeprobeerde hulpmiddelen bleken allemaal niet afdoende. Het meest geprobeerde van de oplossingen, een boodschappenbriefje, bleef zeker vijfentwintig procent van alle ondernomen pogingen thuis liggen.

Enfin.

Misschien dat ik dit maar ga zien als een soort van eindejaar vehikel. Glorierijk en vol dromen en passie naar de bliksem het volgende jaar. En ondanks alle tegenspoed en spanningen, ben ik er zeer goed onder en heb er zin in. Naar alle waarschijnlijkheid zal dit de laatste geschreven post zijn van dit jaar, dus wens ik je, lieve lezer, het allerbeste toe voor het komende jaar en al die nog mogen volgen.

Tot in dùn draoi.

Plus-minus Gents voor:
Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Een goed voornemen wat wel vol te houden valt: veel lachen.

PS PS
Dit doe ik met toys in 2010…

Hier een verwijderde scene uit de televisie-reeks Boy Meets World.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wil je deze uitzending downloaden? Rechtsklikken op deze link en “opslaan als” kiezen.

Afgaande op diverse mensen hun mening ben ik niet capabel om met enige overtuiging en schoonheid te zingen. Ergo. Een kraai zingt nog als een Weense koorknaap in vergelijking met mij. Het is zelfs al zo erg dat ik door diverse sloopbedrijven ben gevraagd om de ramen bij afbraak-panden eruit te zingen. Da’s pas vals.

Niet dat het me tegenhoud om, met hulp van wat begeleiding van de mp3-speler, op de tram menig deuntje ten gehore te brengen. Gezien het aantal verstoorde blikken is vrolijk zijn of van muziek houden niet bepaald een trend te noemen. Die crisis is daar de schuld van, zeker te weten.

Bijgevoegde uitzending is weliswaar niet Open Source te noemen, maar het dient een geheel ander doel: jullie mogen je kunsten ook eens vertonen. Niet perse op deze site, maar in familiare kring of het openbaar vervoer, wie weet kennen meer mensen iets van hetgeen je probeert te brengen. Of kun je proefondervindelijk meemaken hoeveel mensen nog om toffe muziek geven…

Mijn zuster, die kan pas mooi zingen. Een goede tien jaar geleden gaf ze me eens een opname van Ave Maria door haar uitgevoerd. Weet je wat kippenvel is? Zo nee, dan zal ik eens een diepe duik in het archief nemen en ervoor zorgen dat je het eens hoort. Dit gaat zeker een week of twee zoeken worden, gezien het feit dat categoriseren niet mijn sterkste kant is.

Voor een goed deel heb ik het geluk om met getalenteerde mensen te zijn opgegroeid. Ondanks wat generatie-conflicten is dat een goede basis geweest om te kunnen groeien naar wat ik nu ben, droom en beleef. Mensen die uitblinken geven vooral de gevaren van expressie en dedicatie in onze maatschappij mee. Het inspireert absoluut niet tot mooie dingen maken, maar het behoedt voor een berg valkuilen.

Buiten mijn lieve moeder heb ik ook nog een stel ooms die een, soort van, substituut waren voor het hebben van een vader. Elk van hen kon dat met hun kleine teen en geblinddoekt, maar dat even terzijde. Ik was en ben absoluut geen gemakkelijke jongen. (En er zijn geen concrete plannen om daar iets aan te doen.) Maar ze gaven me een paar dingen mee waar ik altijd hard om moest lachen. Tot ik in de des betreffende situaties kwam, dan bleek het in één keer zeer fijn.

Bijvoorbeeld zo rond mijn zeventiende kreeg ik eens lispelent toegebeten door één van hen dat ik een negorij woonde. Diep beledigd en niet wetende dat het geen referentie was naar Afrika of hun inwoners, maar gewoon een afgelegen, verstoken van enige ontwikkeling, plek is. In New York begreep ik het zeer goed. Sommige adviezen dien je in het juiste perspectief te zien.

Och, hemel, wat ben ik aan het stuiteren en dat zonder goede reden, behalve dat ik net een gigantische sneeuwbal heb gemaakt. Het was de bedoeling om een joekel van een sneeuwpop te maken, maar mijn (dames-)handschoenen waren na een half uur bevroren. En de vingers ook.

Jullie hebben me gered van bevriezingsverschijnselen.

Het eerste wat te binnen schoot was dat er nog iets geschreven diende te worden, waarbij dode vingers geen vorderingen geven. Dat is voldoende reden voor mij om uit de kou te vluchten. Geef mij maar het comfort van een degelijk verwarmde ruimte in combinatie met een sigaret, goede koffie en een leuk boek om te lezen.

Wat me met een soepele brug bij de bibliotheek brengt. Ik heb haar donderdag niet gezien en dat vind ik best jammer. De kans daarop was niet te onderschatten groot, maar het stelt me een beetje teleur. Maar weet je, misschien komende dinsdag of op een ander moment, kom ik haar of minstens een equivalent tegen en gunnen we elkaar en onszelf de tijd om eens door te vragen.

Dat hele gedoe met iemand leuk vinden, dat hopen en elke keer gaan kijken of ze er staat. Dat lijkt een hele omweg, maar het past wel bij het karakter. En ja, ik weet dat de teleurstelling evenredig groot zal zijn aan de euforie van het lukken. Maar die uitersten liggen me wel. Lekker duidelijk.

In deze tijd van het jaar is er meer verlangen naar een lief. Het valt me op dat er meer geobserveerd wordt en dat zelfs enige kritieken milder zijn. Jullie anti-held lijkt wel van rubber zo flexibel zijn zijn idealen en wensen aan het worden. Foei. Bestaat er nu geen enkele standvastigheid in mijn geest?

Volgens mij is die er nog nooit geweest en dit zal wel door enkele van de voornoemde mensen toegejuicht worden als zijnde “een waarheid als een koe”. Dat is bewust tussen aanhalingstekens gezet, omdat het vermoeden bestaat dat de uitspraak regio gebonden is. In dit geval het Brabants.

Lang geleden reden mijn zus en ik een keer in de auto, op weg naar familie. We staken de grens tussen Zeeland en Noord Brabant over en ze begon luid te spreken. Dat is dus Brabants: luid en niet altijd even duidelijk. En vraag ik me wat af in hoeverre dat het dialect zich schuldig maakt aan cryptische uitspraken. Binnenpretje.

Jaren terug kreeg ik eens de vraag over verborgen boodschappen in de stukjes die geschreven worden. Natuurlijk zitten die stampvol met verborgen aanwijzingen over het ontstaan van het universum, redenen van het menselijk bestaan en gegevens waar menig geheime dienst een moord voor zou plegen.

Wat zou de reden zijn van een dergelijke manier van werken? Er is niets leuker dan het open en bloot presenteren van ideetjes, kronkels, inzichten en de bronnen daarvan. Tel daar wat satire of cynisme bij op en er ontstaat een soort van ultiem mengsel wat een geluksgevoel voortbrengt.

Gaan we weer.

Snel terug naar de muziek met een vraag ditmaal. Door enige simpele studies te doen op de statistieken van de web-server weet ik dat “de uitzending” behoorlijk populair is en misschien klaar voor een wat gedurfde stap. Verzoekjes. Dus, welk nummer zing je graag mee?

Van alle antwoorden maak ik een aparte uitzending…

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Via Tshirt Hell

Het leek wel de Noordpool deze middag in de stad. Zelfs in het zonnetje bevroren ledematen met hoge snelheid en dat bedelt na een uurtje kleumen om iets lekkers, bijvoorbeeld een goede (en ik bedoel serieus goede) koffie met iets erbij. En binnen budget. Normaliter schuif ik altijd aan bij Mokabon, maar de rij begon buiten en dat was het ook niet.

Echt standvastig bleek ik niet, want nadat ik bij de bibliotheek de coffeeshop had gecheckt, zag ik dat de koffie-kar op het plein stond. Joepie! Het was weliswaar in de snijdende kou, maar de madam die het runt, samen met haar zelfgebakken cake en versgemalen koffie, maken het de moeite waard. Plus omdat het precies tussen de bibliotheek en het winkelcentrum staat, want je ziet dan echt veel verschillende mensen.

Ik rolde een sigaret en probeerde me vooral niets aan te trekken van het andere koffie-leutende publiek, maar je kent me. Dat lukte vooral niet. Ten eerste stond er een andere “vervlaamste” Nederlander (uit Kuik of zoiets) en twee mensen die gewoon grappig waren. Ze stonden over Cameron zijn nieuwe film Avatar te praten en ik had wat van de “making of” op het internet gezien.

Taadaaah, bemoeien.

Maar goed ook, zo bleek een tiental minuten later. Ik moest even opzij stappen voor een dame die iets wilde bestellen. Heel even dacht ik aan iemand die ik ken, maar ze was het niet. Ze had een korte, donkere coiffure en een hippe bril. En een rode jas, gillend om wat aandacht. Een stier en zijn lapje.

Ze haakte in op het gesprek, wat inmiddels naar Titanic was gegleden (door al het ijs?) en had een zachte en toch duidelijk verstaanbare stem. Ik lachte een keer naar haar en voelde dat mijn ogen op “ondeugend twinkelen” stonden. Ze zag dat. En het twinkelde terug. Kijk, lieve lezer, even de romantische muziek uit, hupsa, een woord van uitleg lijkt me nodig.

Jullie absolute afgod van het internet heeft zo zijn ideeën over vrouwen en de omgang ermee. Wanneer ze niet “in de smaak vallen”, blijf ik beleefd en probeer op een (al-dan-niet) discrete manier weg te geraken. Maar wanneer ik een dame leuk vind, voelt het alsof er een mix in de kop komt van Pietje Bel met een mislukte Don Juan. De glimmers komen zeker van Pietje, maar de woorden niet.

Neen, dan blijft er maar weinig over van de anders zwaar ratelend web auteur. Hooguit de nieuwsgierigheid bestaat, maar de verkeerde zinnen komen eruit. Wat ze voor werk doet, bijvoorbeeld, want ze klaagde dat ze stress had. Lerares van zeven en acht jarigen. Ah, wat toevallig nou! Ze geloofde even haar oren niet, maar toen ze doorhad dat ik het meende (en vrijwillig doe), was het onderwerp al snel daar.

Toch handig, werken bij een na-schoolse kinderopvang.

Ze had stress omdat die gasten haar mentaal sloopten. Of ik daar ook zo een last van had. Nou, nee, niet bepaald. Het geeft me eerder energie en het is tof om jonge mensen te kunnen helpen en zelfs iets leren. Dat is niet iedereen gegeven. Ze lachte een keer en vroeg of ik alles zo uitdagend verklaarde.

Dat het eenmaal in de aard van het beestje zit om zo te zijn en doen, begreep ze wel zag ik, want er kwam een zalig gemene grijns op haar gezicht. Haar oogwit en tanden streden om het witst. Ik bekeek haar vingers en zag dat ze niet alleen les gaf, maar ook veel met water werkte. Huishoud-handen waren het, beschadigd door water en zeep. Ze zorgt of voor zichzelf of een gans gezin.

Ik denk het eerste, want ondanks haar stress had ze een zorgeloze blik en houding. En dat heb je niet als je een relatie hebt of getrouwd bent. Of dreigen hier nu observatie en mening door elkaar te lopen? Och, die fonkelende hazelnoot-kleurige plekjes in al dat groen, het leken wel lichtjes die door haar irissen heen schoten. Een goede, jonge, ziel, dat kon je zo zien.

Ze moest weg, terug naar de school, de gymles was voorbij. In het voorbij gaan zei ze dat ze aanstaande donderdag hier weer langs wilde komen. Half één bleek goed. En haar naam?

We blijven nog even onbekenden.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS