Maternitus

Wanneer iemand naar mijn werk kijkt is dat meestal met een tijdspanne van een minuut of vijf, hooguit. Het wordt echt iets anders wanneer je met iemand een uur of zes bezigt bent met het maken van foto’s ervan. Dan is er iemand lang en diepgaand met een werk bezig. Dan spreek je niet meer over het verhaal erachter, maar over de dromen je erdoor hebt, het wereldbeeld wat daaruit blijkt.

Sanci Auxdy is, naast een begaafde dame, een professioneel en inspirerende figuur, iemand wiens ideeën tellen, zeg maar. Dan is een dergelijke onderneming als met en aan kunst werken niet alleen leuk, maar zeker ook leerzaam. Foto’s maken van de werken is een crime, zoals dat al heel vaak is geschreven alhier. Tot aan het laatste werk wat we deden, twee werken moeten we nog, bleef ze dodelijk kalm en raakte nergens in paniek.

Ik niet. Het gedrag was buitengewoon opgetogen, een fijn vrolijk gevoel, immers, het gebeurt niet vaak dat mijn “kinders” zo nauwgezet bestudeerd worden. En het is een verademing na een week die, net als altijd, vol zit met belangrijke dingen. Dan is even recupereren zeer welkom, dan stroomt er weer van die energie door het lijf, alsof ik helemaal oplaad.

En dan zit ik nu door de ganse map met RAW-files heen te bladeren, elke foto wordt tot aan het maximum ingezoomd, 1600%, en dan zijn er eigenlijk pas pixels. Retescherp en dat wil ik laten zien online. Dus is het nu zoeken naar een zoom-functie voor in de galerie op de hoofd-pagina en als Sanci de foto’s voor me bewerkt heeft, komen ze daar te staan. Dan kun je de textuur mooi zien, fluor is duidelijk aanwezig, deze zien er stukken beter uit.

Ja, tussen de creatieve mensen voel ik me toch het meest op mijn gemak. Daar moet je een beetje zot zijn, trouwens, hoe zou je anders beeld kunnen maken? Waarnemen is iets heel anders dan weergeven. Hetgeen je neerzet, is dat wat je met je hart ziet. En zo kan het voor komen dat een kunstenaar dus plots uit zijn dak gaat om een stippel. Mensen die “out-of-the-box” denken zien meestal meer dan gewoon een ingekleurde cirkel. Die zien een andere wereld daarinomheen.

Wat ik wel heel grappig vond was dat Sanci zich richtte op die delen van de werken die haar voorkeur genoten. Daar zie je de details heel mooi van, van de rest ook, maar je kunt zien dat de camera haar ogen volgt. Van elk werk zijn enkele foto’s gemaakt en je ziet haar telkens zoeken. Uiteraard passen, licht en scherpte, maar met de detail opnames zag je haar voorkeur zeer sterk.

Meestal als er mensen naar de werken kijken, kan ik niet zien welke dingen hun ogen het eerst trekken. Wat zijn dingen die iedereen graag ziet? Hoe kijken ze ernaar? Dat soort dingen kom je normaal niet snel tegen, dat zeggen mensen niet zonder een oordeel of afzwakking, het is net als eten. Ieder heeft een smaak en dat geldt zeker voor het visuele aspect. Nu kon ik dat eens zien met afbeeldingen.

Om haar te bedanken heb ik gekookt. Een vegetarische Nasi Goreng, want Sanci eet geen vlees. Nieuwe uitdaging, want normaal zit er aardig wat vlees in/bij de dingen die ik maak, dan is het even met andere smaken werken. De dame vond het erg lekker, dat is dan een soort van kers op de taart, weet je. Lang geleden ook dat ik het hier in huis erg sjiek heb gevonden. Mijn huisgenoten zijn zeer toffe mensen, maar het is fijn om een eigen vriend of vriendin om je heen te hebben zo nu en dan.

En zeker een toffe. Amai. Ze houdt ook van koken, dus er was genoeg om over te kletsen en voor mij om te leren. Ik vroeg haar veel, diep van binnen dwingt mij iets om de geest van een andere creatieveling te verkennen. En je bent wat je eet, dus voila, vandaag was het allemaal op de markt gekocht (bij de “bio-bewuste-groenteboer” en de “hoeveel-zei-u-ook-weer-kruiden-marchandeer“), iets wat de lokale handelaren steunt en veelal verser, goedkoper en beter van kwaliteit is (dan in de supermarkt).

Zo. Genoeg van die reclame. Al is het wel zo. Nu ben ik heel nieuwsgierig, zeg en zit hier wat zot op de stoel te doen, nog een dagje geduld. Nu kan ik ook foto’s bewerken, dat is op zich niet moeilijk, maar het goed doen is een ander verhaal. De dame stuurt me de resultaten op met email en zo zijn het internet en die digitale spullen behoorlijk aangenaam.

En dan heb ik een avond en een dag om er een galerie van te maken, webpagina er rond heen te bouwen en online zetten. Nu maar eens wat beter mijn best doen op het ontwerp, lijkt me. Minimalisme is zo van de jaren nul. Een beetje meer renaissance misschien? Och, we zien dat morgen wel weer. Straks eens een flinke dut doen en dat gebeurt nadat ik de afbeeldingen nog eens bekeken heb.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wil je deze uitzending downloaden? Rechtsklikken op deze link en “opslaan als” kiezen.

Het heeft even mogen duren, maar er is actie aan het schieten in het creatieve deel van mijn leven. Al een paar dagen rollen de schetsen eruit of het niets is en worden kleuren uitgezocht of gemaakt om de composities te complementeren. Ook al is er weinig tijd voor, de geest wil het, nee, eist dit middels terroristische dreigingen: geen eetlust, slecht slapen en wat kribbig rondrennen.

Er is al flink wat water door de Schelde gegaan en veel gesproken erover, maar er heerste een soort van epidemie in kunstenaarsland. Geen Mexicanen of varkens waren de oorzaak en de verschijnselen verschilden zeker met onze vriend Influenza. Geen creatieve lust meer, steeds meer irritant in de omgang, steeds minder aanwezig met de geest, zonder te spreken over het nooit ophoudende gezaag over het afwezig zijn van enige productie.

Ik heb veel kunstenaars in mijn vriendenkring en, op eentje na, spraken ze allemaal over hetzelfde. Meestal werd het weer beschuldigd van al deze ellende en de recessie volgde als een goede tweede pispaal. Volgens mij is er iets heel anders aan de gang: resonantie. Aangezien we allemaal heel dicht bij elkaar staan, zowel vriendschappelijk als kunstzinnig, nemen we snel elkaars emoties en stemmingen over.

Wanneer er eentje beu loopt, volgt de rest meestal binnen een week. Zie het als een berg vrouwen die gedurende lange zijd met elkaar samenleven. Na verloop van tijd menstrueren ze tegelijk. Of psychoten. Alleen uit het afstellen van golflengtes in het samen gooien van diverse werelden en een enorme bijeenkomst van onzichtbare vrienden en vriendinnen. Leuk als niet-psychoot om bij te leven.

Enfin.

Het omgekeerde van die creatieve verkoudheid is nu begonnen, blijkbaar. Wanneer ik tegen een van hen vertel van de opleving, komen de schetsboeken, studies en proef-foto’s gelijk tevoorschijn. En de gesprekken zijn ook gelijk heel anders: discussies over materiaal, chemie, tijd en vergezochte fantasieën vliegen, gelukkig, weer over en.. uhm.. weer.

Ook opvallend, en zeer leuk, is een toename in het aantal bezoeken aan elkaar. Wanneer we werken zijn we allemaal graag alleen, zonder uitzondering, maar tijdens een opleving van creativiteit voorafgaande aan een enorme tsunami van kunst kruipen we altijd eerst bij elkaar. Een soort van groepsgedrag? Resoneren om te overleven?

Ik vind het een zeer plezante tijd en hoop dat ‘ie net zo lang duurt als in de eerste helft van dit jaar. Tegen de tijd dat het dan begint te ebben, komt het mooie weer er.. zucht.. weer aan. En dan leeft alles toch al op. Oei. Oppassen dat er geen burn-outs komen. Of een veel te ver uitmelken van thema’s of vormen. Nah, volgens mij zal het zo net na oudejaar even instorten (fuiven eist een tol) en dan weer snel opveren.

Deze middag was Anne even hier, donderdag zit ik bij Jules en haar, vrijdag komt Sanci naar hier en dit weekend is het hard knallen op de panelen. Tussen het huizen jagen door, he? Want dat blijft onverminderd doorgaan en is wel beter vol te houden wanneer de wetenschap daar is dat er later die dag iets gemaakt wordt. Net als het werken met de kinderen geeft het energie.

Wat niet zo snel verandert zijn de onderwerpen of thema’s waarover geschilderd wordt: kosmologie en kwantum fysica. Het blijft me zeer boeien en het valt mij op in hoeverre het onderwerp van het schilderij overeenkomt met de dan heersende “toestand” in het leven. Het verbaast me nog veel meer hoe goed dat de twee onderwerpen toegepast kunnen worden in beleving en gemoedstoestand.

Zou dat een teken zijn van de eenheid die bestaat tussen de kosmos en onszelf? Dat van het allergrootste in ons bestaan tot aan de buitenwijken van het sub-atomaire toe? Of overdrijf ik hier en wordt het veel te ver gezocht? Nee, het voelt zeer fijn om eens daarover na te denken. En iets wat fijn is, is bijna nooit te ver gezocht. Iets wat fijn is, zul je eerder dichtbij je vinden, dat geldt voor alles, denk ik. “Wat je van ver haalt, is lekker”, zegt men, maar weten die veel van beter opletten? Iets wat fijn is, hoeft niet altijd lekker te zijn en vice versa.

*ughe*jedwaaltweerafmaternitus*ughe*

Hoe kan het dan dat wanneer twee mensen verliefd op elkaar zijn, ze precies een gevoel van eenheid krijgen? Toegeven, het kalft wat af in de loop der jaren naar terug twee eenheden, maar dat mag de pret niet boeien? Klink ik nu verliefd? Best wel, he? En toch is het niet zo, voorlopig blijf ik nog wel beschikbaar, dat hangt natuurlijk van toeval af, maar je snapt me vast wel. Misschien meer schilderen?

Nu ik er zo over schrijf, vind ik het verrot dat het nog niet goed uitgewerkt is. De twintig panelen die ik enkele weken geleden af heb gedaan, gaan, eindelijk, opnieuw bewerkt worden. Ditmaal neem ik een onderwerp uit de kwantum mechanica, namelijk super-posities. Weet je wat dat zijn?

In tegenstelling tot wat de kantoordronen zien als een topbaan binnen hun miserie hebbende bedrijf, is het iets veel beters. Wanneer je naar je computer kijkt, tsjah, dan staat ‘ie daar, toch? Wanneer je je ogen dichtdoet, dan kan ‘ie overal zijn (en naar mijn mening ook in elk mogelijke richting in bewegend,vorm en/of samenstelling). Dat “overal tegelijk zijn en heen gaan” wanneer er geen waarnemer is, heet een superpositie.

Dus wat er nu gemaakt gaat worden is, in principe, iets wat we niet zien. Wel meten en waarnemen, natuurlijk, met de methode waarbij fotonen op een plaat met twee spleten “gevuurd” worden en er na de plaat een gevoelige plaat staat die dan de hoeveelheid fotonen en hun plaats weer waarneemt. Je zult dan meer dan twee strepen waarnemen, wat indiceert dat fotonen “een eigen wil” hebben. De toestand voor “de keuze”, de spleten, kunnen ze dus overal zijn en op het meetinstrument weer.

Wanneer fotonen dat niet zouden doen, dan zou er trouwens maar een streep worden waargenomen worden. Wat, naar mijn mening, toch wel gebeurt, of ze dus “zelf bepalen” waar ze staan of niet voor de waarneming of niet. Houdt het maar vergenoeg van de plaat met spleten af, je zult het zelf zien. De straal fotonen is overigens veel diffuser dan ervoor, wat zou kunnen inhouden dat licht niet alleen zijn plaats bepaalt, maar ook de richting waarin het gaat. En zou een foton wel echt bewegen en alleen maar bestaan? Overal tegelijk?

Misschien is ons leven dus potentieel drukker (of leuker) dan we kunnen waarnemen? En misschien is dat precies wat mijn vrienden en mij zo bindt? Ik weet het niet, maar het onderwerp is boeiend. Lees hier maar: http://www.vub.ac.be/CLEA/aerts/publications/1994Antwerpen.pdf .

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Of tot vrijdagmiddag, tien voor twee als je Sanci Auxdy heet…

Drie dagen achter elkaar met kinderen werken is zeer leerzaam. Nu ben ik al even bezig in de opvang, maar het was de eerste keer dat ik zoveel uren heb gedraaid in één week. Deels was het noodzaak, zieke collega’s, deels voor wat rust. De lezers met kinderen zullen nu wat vraagtekens zetten bij het vroeger hoog ingeschatte verstand. Ik kom daar zeker te weten voor een soort van kalme gemoedstoestand.

Vandaag was het dan even stressen door het feit dat we met twee een kinderschare van tachtig mochten begeleiden en bezighouden. Omdat veel ouders groots opscheppen over hun iPhone of aller-nieuwste laptop, wensen ze derhalve dat wij ergens in het stenen tijdperk blijven hangen met het welbekende kaartenbak systeem. En ik ken niet alle namen en dan zijn Vlaamse achternamen nog eens verre van logisch. (Alles aan elkaar, bijvoorbeeld Vandenhakkeopdentakke staat bij de “V”, wat in Nederland Hakkeopdentakke, Van den zou zijn en bij de “H” staan.)

Nu had ik de kinderen vanaf zeven jaar en die zijn hun meester zeer welgezind. Ze hielpen me zelf met het navragen van de achternamen en dat maakte het zoeken zeer makkelijk. Dank u, lieverds. Ze hadden er trouwens plezier in, want zo konden ze sneller gaan spelen. Mijn grapje over barcodes, scanners en een fikse laptop begrepen ze, maar vonden de streepjes op hun voorhoofd wat eroverheen. Hoe klein ook, humor hebben ze wel.

Wat ze ook hebben is een duidelijke visie over het krijgen van cadeautjes van Sinterklaas. De trend van dit jaar is een verscheidenheid aan spel-computers die extreem draagbaar zijn, modellen van dinosauriërs, het nieuwste aan sportkleding en veel, heel veel dominostenen. Een wens van één kind vond ik bemoedigend: een zak knikkers en een voetbal. Het was nog een jongedame ook.

Uiteraard werd er ook aan de meester gevraagd wat hij allemaal wilde van de Sint en daar moest even over nagedacht worden. Die man in de jurk had hem immers al een tijdje overgeslagen met het geven van presentjes. Er werd behoorlijk gelachen om het antwoord: een lief, een woonst, honderdduizend liter verf en een kubieke meter drop. Eigenlijk is een dergelijke wens niet bepaald om te lachen, maar zijn hun nog te jong voor “de dingen des levens”.

Hoe vaker ik er ga werken, des te meer verlang ik terug naar mijn jeugd. De zorgen die de jonge mensen met zich meedragen, stellen niets voor bij het zogenaamd volwassen bestaan. En hoe meer ik aan het spelen en tekenen ben, des te meer begin ik te walgen van alle onzinnigheid waar “wij volwassenen” onszelf mee bezig dienen te houden. Ik zou willen dat ik niet snapte wat de aangeleerde noodzaak is van geld. En van alle verantwoordelijkheid die hooguit hoofdpijn en stress geeft compleet ontdaan zijn.

Maar goed, een mens blijft nu eenmaal niet eeuwig in een staat van utopisch beleven en wat ik nu zie als ideaal was in mijn jonge jaren verre van de waarheid. Het enige wat ik als een halsstarrig souvenir heb overgehouden is het dromen, de wens naar schoonheid als omgeving, rust als kussen van het bestaan. Ik vraag me wel eens af of dat nu realisme is of vluchtgedrag van het tegenovergestelde.

Misschien heb ik vandaag een jong mens zijn droom wel vernietigd toen ik vroeg wat hij wilde worden. Een militair was zijn utopisch bestaan en mijn tanden knarsten. Hij begreep mijn houding niet en ik legde hem uit dat beroepsmoordenaar niet bepaald iets moois was om na te streven. Gelukkig zijn mensen van zeer jonge leeftijd nog flexibel met hun plannen, want sportleraar leek hem ook wel leuk. Ik kon weer even ademhalen.

In mijn vroege tijd wisselde het behoorlijk: dominee, professor, kok, striptekenaar en uiteindelijk kunstenaar. Jammer genoeg heeft het zeer lang mogen duren vooraleer ik op de goede weg was en nu ik erop ben, mag ik ervaren dat het niet de meest eenvoudige was van allemaal. De eerste vier beroepen hebben nog iets van een doel, een product als het ware, maar met kunst is dat niet.

Dan is de maker het product van hetgeen hij maakt. De vormen en kleuren vormen de mens waar het uitkomt, die op zijn beurt weer groeit naar een andere bron van inspiratie, waardoor in principe een perpetuum ontstaat. Ten tijde van een stille periode, zoals nu, voelt het als een neer gaande spiraal, maar wanneer de verf weer vrolijk klatert tegen het canvas is het een hemel op aarde. Manisch-depressief samengevat in beeld en, al dan niet, geuit in de woorden er omheen.

Misschien leef ik al mijn droom en is alles wat ik nu meemaak het fruit wat erdoor is gaan groeien. Misschien is het nog maar het begin van een eindeloos groot avontuur of juist het einde van eentje, maar besef ik het nog niet. Het is in ieder geval een vreemde periode met enorme tegenstellingen, uitdagingen die ik al heel lang niet meer gewoon ben en een onbekende leegte voor me die toekomst heet. Mag ik hem dan nu wel zelf invullen?

Dan wil ik alleen maar die woonst en dat lief, beste Sint. En geef die kinderen iets van de utopie die ze zelf wensen. Dan kunt u de meester daarna weer een tijdje overslaan.

Deal?

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Halverwege de maand doe ik altijd een controle van de webserver om te zien of het nog optimaal draait en wat de bezoekers eigenlijk lezen, horen of zoeken. Dat zoeken vind ik altijd het leukste deel van de klus en wordt derhalve bewaard voor het laatst. Hoe werkt zoiets en wat kom ik zoal tegen aan termen die mensen naar deze site brengen?

Iedereen weet dat je middels Google, Yahoo, B(l)ing of een andere zoekmachine van alles kunt vinden op het internet. Het mechanisme werkt met trefwoorden en erachter zit een algoritme van heb ik jou daar die ervoor zorgt dat het juiste op de goede volgorde gepresenteerd wordt. Dat is wel heel simpel uitgelegd, het heeft geen zin om vijftien pagina’s te vullen met de functies van een dergelijk wiskundige onderneming. Ikzelf snap er de ballen trouwens ook van.

Maar goed, die trefwoorden zijn wel enorm grappig en vandaag licht ik er enkele tussenuit en verzin er een paragraaf of wat bij, puur om eens te zien of het te rechtvaardigen valt. Je moet me vergeven voor sommige dingen, maar het is waar mensen naar zoeken (zelfs op de zoek-functie van deze site) en zo help ik een handje.

“doos van Pandora”
Dit is een behoorlijk apocalyptische zoekterm, als je het mij vraagt, en schept enorme verwachtingen aan de inhoud van de stukjes. Best negatief ook, maar tegelijk lijkt het hoopvol, zo van: die Maternitus gaat vast nog iets schrijven wat dermate revolutionair is dat de ganse wereld aan zijn voeten ligt te schreeuwen voor meer wijsheid. Of zelfs een revolte veroorzaakt, maar dat is ijdele hoop mijnerzijds.

“karaktergestoord”
Nu besef ik wel dat het innerlijk van deze jongen niet overeenstemt met hetgeen wat geëist wordt door de massa, maar dat wil nog niet inhouden dat het gestoord is. Ik ga er van uit dat het een amateur psycholoog is geweest die deze term hanteerde en eentje met een slecht ontwikkeld talent voor grammatica ook nog. Het is karakter gestoord. Dus niet aan elkaar geschreven.

“laat je penis zien”
Alstublieft. Een beetje beleefdheid zou best mogen en ik weet dan niet welke verwachtingen mensen hebben bij het doorploegen van dit digitale vehikel, mijn edele delen zult u niet snel vinden. Het is de commanderende toonaard van die term wat me nogal stoort, eigenlijk en heel even lijkt het me best leuk om te weten wie het gebruikt heeft. Al was het maar om eens goed te kunnen lachen.

“mijn spierballen”
Ijdeltuiterij is de beste repliek op deze zoekterm. Koopt u een spiegel en bekijk de biceps daarin, hier vindt u hooguit een extreem magere versie van Tarzan, tenminste, als die van mij gewenst waren en anders wil ik er best wel exemplaren op zetten die meer naar uw behagen zijn. Trouwens, een dergelijke term duidt erop dat het een laatste krampachtige poging is tot het vinden van mannelijkheid in deze maatschappij. Dan zie ik het als een compliment.

“onverbeten romanticus”
Leer potverdomme nu toch eens Nederlands. Het is “onverbeterlijke” of “verbetener”. Maar toch, hier stel ik me een dame voor die op zoek is naar de zachte kant van jullie favoriete web-auteur. Quasi stoer dien ik hier een antwoord te geven, maar het wil niet echt lukken om tot romantiek te komen op zaterdagochtend. Jammer dat ze haar taal niet kent, anders zou ik nog ingaan op dat verzoek ook. Niet dat ik zo goed ben in de taal van de Lage Landen, maar iets verwachten van een ander mag wel. Toch?

“latex verf op een verkeerde ondergrond”
Hoezo verkeerd? Is latex een prima verf en kun je het overal op smeren met een beetje goede wil. Het is vooral handig om grote vlakken te maken en behoorlijk goedkoop in vergelijking met lak of muurverf. Wat me bezighield bij deze term was het feit dat men wist dat ze latex niet goed zouden gebruiken. Als u het toch al weet, wat is dan de reden om het alsnog op te zoeken? Bevestiging van de eigen dommigheid? Wie weet zult u hier dan nog veel meer feesten van herkenning vinden, dat weet ik wel zeker. Zoek gerust verder.

“griep en groen slijm uit neus”
Dat ligt nog redelijk vers in het geheugen en het is ook nog niet helemaal over, gezien de ferme hoestbuien in de vroege morgen. Het is een trend aan het worden om het internet te raadplegen voor medische informatie, alvorens men half dood naar een huisarts kruipt. Zou dat autonomie zijn of puur zuinigheid? Volgens mij is het goedkoper om eerst een huisarts te raadplegen en daarna pas de charlatans van het internet. Het enige virus wat ik kan genezen is dat op uw computers en radicaal ook.

“leenbakker schilderij”
Mag ik alstublieft even hard lachen? Niet iedereen heeft een paar centen [over] voor een origineel werk, maar om nu een voorbedrukt canvas aan te schaffen bij een winkel waar alles in massa verkocht wordt, gaat net iets te ver. De halve straat heeft exact hetzelfde in de kamer hangen, maar gelukkig zoeken mensen elkaar steeds minder op. Het vervreemden schept een markt voor de canvas drukkers uit China en ik ben er dolgelukkig mee. Die Chinezen zijn geholpen en de mensen die een werk van mij kopen doen het niet voor de decoratie alleen, ze zoeken de meerwaarde vooral in het verhaal, de technieken en vormgeving op zich.

“mooie meiden”
Die zijn er inderdaad veel te vinden op deze website, meer dan in mijn leven en gelukkig maar. Eén mooie meid kost al een vermogen om tevreden te houden, laat staan een hele kudde ervan. De dames van de afbeeldingen hebben altijd iets met Linux van doen, als een soort van goedkope manier van reclame maken. Seks verkoopt nu eenmaal beter. Al is een bikini of strak shirt niet gelijk “seks”, maar eerder een illusie ervan, iets wat tegenwoordig meer populair is dan het werkelijke spektakel. Virtueel is misschien geen onbekende term voor u?

“witte chocolade helpt vrouwen te vergeven”
Kijk, dat u zich bezighoudt met een zoektocht naar wijze raad om vrouwen een plezier te kunnen doen, moet u zelf weten. Maar die zoekterm valt regelrecht discriminerend te noemen. Elke kleur en smaak van chocolade helpt vrouwen te vergeven. Nu is dat wel afhankelijk van wat ze dienen te vergeven, maar veel kleine misstappen op relationeel gebied vallen daaronder. En als het niet met één reep lukt, valt altijd de hoeveelheid nog te proberen, bijvoorbeeld enkele dozen of een voorraad voor het leven. Wat met geen zoetigheid voor elkaar gekregen wordt, is vergeten. Eén letter verschilt het. Bezint eer ge bemint.

Tot later of ooit,

Maternitus.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wil je deze uitzending downloaden? Rechtsklikken op deze link en “opslaan als” kiezen.

Terwijl het weer buiten alsmaar kouder wordt, is de muziek van de laatste tijd warmer en vooral heftiger aan het worden. Gisteren lag er een prachtige collectie reggae voor de neus. De ganse geschiedenis op vier cd’s gepropt en niets ervan is Open Source. Wat nu? Negeer ik al dat moois of deel ik het met mijn favoriete (vaak stiekeme) lezers? De beslissing werd makkelijker naarmate de muziek werd afgeluisterd en ik heb, net als enkele weken terug met de hard rock, maar eens goed toegegeven.

En dat terwijl er genoeg open reggae te vinden is, daar ligt het niet aan, maar het is toch ook leuk om de wortels van die muziek te horen. En ook omdat hier redelijk vaak vettig fijne drum and bass, two step en hiphop uit de speakers knalt of online gezet wordt. Die laatste drie hebben duidelijk veel te danken aan de muziek uit Jamaica, iets wat veel mensen niet weten. Met momenten zat ik met open mond te luisteren (ja, het kan!), omdat ik samples van heel fijne muziek herkende en waarmee ik groot geworden ben.

Nee, mijn mama is geen rasta en mijn zuster is geen dancehall-gangster, het enige wat ik me herinner is dat de eerst genoemde wel eens duidelijk te kennen gaf dat Bob Marley gaaf was. En om zus-lief een plezier te doen, heb ik er het origineel van Rivers of Babylon (door de Melodians, 1969) tussen verstopt. Dan zijn er al twee luisteraars heel blij, zeker te weten.

Enfin.

Dat reizen door de geschiedenis van, vooral populaire, muziek is een zalige bezigheid. Soms niet helemaal te volgen, want wanneer in een “origineel” een sample herkend wordt, moet ogenblikkelijk de track erbij gehaald worden waar die in is verwerkt. En vice versa. Maar het is niet erg, eerder zeer leerzaam en soms lachwekkend, want ook zijn er veel nummers als cover uitgebracht en die halen het vaak niet bij het origineel. Heel zelden is het andersom.

Maar dat is misschien een puristen neiging van me, net zoals mensen dat kunnen hebben met taal of rekenen. Of computers. Al is die laatste categorie eerder een fanaat of extremist te noemen en dan valt weer af te vragen of ik dat schreef uit projectie. Slechte eigenschap, denk je ook niet? Ik ken mensen die beweren dat ik het de ganse tijd doe, maar dat wordt ze niet kwalijk genomen. Die opmerkingen zijn veelal niet gebaseerd op kennis, maar op gissing. En daar staat het voorvoegsel “ver” al snel voor.

Het dwaalt alweer af. Het zijn erg hectische en zot makende weken voor me. Zoeken naar een woning, een sociaal leven in stand houden, schrijven en, eindelijk, weer wat schilderen. Alles komt tegelijk en ondanks de piek aan druk, doet het me wel deugd. In de weekenden is het daardoor prima uitslapen. Wat best aangenaam is, want er wordt flink op los gedroomd en enkele vaste dromen zijn weer terug.

Niet is alleen het hard rock meisje een veelvuldig terugkerend element, enkele vervolg-dromen hebben hun herintrede gemaakt. Tot mijn grote vreugde. Wanneer ik ontwaak uit een dergelijke gelukzaligheid, is de dag al niet meer stuk te krijgen. Hoe erg de stress of hoe beu het volk ook is, het deert niet en een glimlach blijft onveranderlijk op het gezicht staan. Niet echt statisch, maar je snapt me wel.

Omdat het gisteren een vrije dag was, had ik me voor vandaag aangemeld om te werken in de opvang. En zowaar, een carrière-stap is er gemaakt. Voor de eerste keer was ik, uit pure nood, zelf de gasten gaan halen van het schoolplein. De collega die het normaal doet, was even verdwenen en het leek me een goed moment om te zien of er goed opgelet was.

Nog nooit heb ik in mijn eentje zo een berg hummels in mijn eentje mogen hoeden, maar blijkbaar heeft “meester Maternitus” toch enig gezag. Weliswaar op een vriendelijke manier, maar ze weten dat ik veel tolereer. Tot een grens en ze blijven daar netjes vandaan. Nog een paar jaar dit werk doen en ik ben de ideale vader. Bijna toch, want volgens mij is het gestel dan al dermate aan het slijten dat ze de zwakke punten gaan misbruiken. Keihard wegrennen en zo. Maar ik zou trots zijn, want ik zie dat als hacken.

Vandaag viel me wel iets op aan mezelf: ik liep te balen dat het geen zonnig weer was. Gewoon omdat buiten spelen een stuk leuker is dan kleurplaten tekenen of uitdelen. Al zou ik toch binnen kunnen blijven voor een flinke baan dominostenen opzetten. Of gekke verhaaltjes voorlezen. Al zijn die verhaaltjes op zichzelf meestal gewoon, maar het is wel leuk om er een saus overheen te gieten.

Eén van de collega’s vroeg of ik zaterdag naar de “avond voor de ouders” wilde komen. Zucht. Ik beloofde dat ik in de middag wel kwam helpen opbouwen, maar in gedachten zie ik me niet naar de avond zelf gaan. Veel mensen ken ik van drie seconden zien en om nu de hele avond over kinderen te spreken, als uitgaan, daar ben ik nog niet zo zeker over. Voor het netwerk zou het wel handig en leuk zijn, misschien dat er zelfs een leuke single mama rondloopt. Kansberekening leert me het tegenovergestelde.

We zien wel. Ik vind het behoorlijk jammer dat ik krap zit voor de verjaardag van mijn capo. Daar zou ik liever heengaan. Met een rugzak spuitbussen. Uiteraard.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Tussen het werken en ziek zijn door ben ik op zoek naar een plaats om te kunnen leven. Dat is niet bepaald een eenvoudige taak, maar ik geef de moed niet op, omdat ik zeker ben van mijn zaken en alles eraan doe om het voor elkaar te krijgen. Het wordt niet gezien als iets wat plezant is, maar het heeft iets, zeker als je weet dat er toch aparte dingen zijn die ik tegenkom.

Zoals veel mensen weten, nemen ze het hier in België niet zo nauw met regels wat betreft woningen en het bouwen ervan. Het is niet meer zo gek als enkele jaren terug, maar wat er veranderd is, heeft meer te doen met bestemmingsplannen, niet de kwaliteit van de huizen. Al valt er voor de woning-inspectie te zeggen dat er redelijk wat terechte onbewoonbaar-verklaringen worden afgegeven.

Nu is de woning-inspectie een orgaan wat door de overheid gecontroleerd wordt en dus wel hun best doen, maar dat geldt niet voor de makelaars in onroerend goed. Buiten het aanbod zijn de prijzen van dien aard dat het zelfs voor werkende mensen het vrijwel onmogelijk is om iets te kunnen huren. Laat staan kopen.

Deze jongen is alleenstaand, heeft een redelijke uitkering wegens invaliditeit en kan derhalve niets vinden wat aanvaardbaar is. Ik spreek hier niet over villa’s met zwembaden of enorme kastelen op indrukwekkende landgoederen, neen, het gaat hier over een simpel appartement met één slaapkamer, een keukentje, een kleine living, een badkamer en een plek om de wasmachine en fiets neer te zetten.

Dat zijn absoluut niet de hoogste eisen van de wereld, toch? Het kan lager, absoluut, maar ik ben geen student of forens die alleen een slaapplaats nodig heeft. Ik zoek iets waar ik het enkele jaren kan uithouden, het leven wat kan opbouwen en misschien zelfs iets bereiken daarin. En dat gaat niet in een studio van 20 vierkante meter met daarin, hou je vast, de leefruimte, kitchenette, toilet en douchecabine. Oh, en dat alles zonder afscheiding of niets, he? Voor 360 euro.

Dat laatst genoemde heb ik dus gezien en bij mijn weten is zoiets strafbaar, want een toilet en douche dienen afgescheiden te zijn van de leef- en slaapruimte. Maar dat nemen makelaars niet zo nauw, zelfs niet die met zwaar Frans in hun bedrijfsnamen lopen te showen (het woord agence, bijvoorbeeld, alsof het enorm luxe is wat ze hebben).

En, mijn beste, de makelaars alhier gebruiken de huidige economische malaise ook als reden om de prijzen dwars door het dak heen te drijven. Er zit geen logica in, want een echte woningnood is er niet in België, er wordt een schaarste geveinsd. Door niet alles gelijk op de huizenmarkt te zetten, kweken ze een ogenschijnlijk tekort en doordat ze redelijk samenwerken, kan er middels die kartelvorming een trend worden gecreëerd.

Logischerwijs vraagt een dergelijk zware uitspraak om bewijs. De studio die ik hierboven beschreef, met het toilet in de leefruimte, is in de tijd dat ik het ben tegengekomen driemaal gewisseld van makelaar. Eenmaal ging de prijs omhoog, eenmaal omlaag en de laatste gebruikte de oude prijs weer. Een studio maakt onderdeel uit van een heel gebouw en het is niet aannemelijk dat het ganse gebouw drie keer van eigenaar is veranderd in vier weken tijd.

Een andere methodiek van prijzen maken heb ik gezien in de straat bij vrienden van mij. Daar staan regelmatig huizen te huur, omdat het een zogenaamde doorstroom-straat is. Een deel van de mensen woont daar tijdelijk totdat hun eigen woning gebouwd, verbouwd of gekocht is. De mensen die er al jaren wonen betalen er tussen de vier- en vijfhonderd euro huur op dit moment en dat was een half jaar terug ook de prijs van de huizen die leegkwamen.

In dat halve jaar tijd staan de huizen nu voor zevenhonderd of meer te huur. Je maakt mij niet helemaal wijs dat dit te doen heeft met de enorme waardevermeerdering van de huizen in de buurt. De meeste van die plaatsen zijn hetzelfde gebleven, er is niets aan verbeterd, het enige wat veranderd is in de straat is het trottoir, maar dat lijkt me niet zoveel bijdragen aan het wooncomfort, dat het dergelijke prijsstijgingen rechtvaardigt. Neem erbij dat de straat in een achterstandswijk ligt, een rustige weliswaar, maar het is absoluut geen toplocatie.

De recessie waar we nu, dankzij financiële instituten en incapabele overheden, in leven zorgt eerder voor een tegendeel, namelijk een flinke vermindering van de grond- en huizenprijzen. Dat zorgt voor veel te grote financieringen van de woningen in relatie tot de echte waarde en de huiseigenaren en makelaars proberen het middels de excessieve huurstijgingen te compenseren.

In België is het grootste deel van de bevolking eigenaar van een huis en er zijn er genoeg die er meer hebben. Meestal is het bij zulke particulieren goed huren, maar de makelaars zijn redelijk agressief in hun methodes om de huizen te verhuren voor de eigenaar, als een soort van bemiddeling kantoor. Op die manier wordt het hele segment van de particuliere huurmarkt ook opgedreven in prijs en ik neem het die eigenaren eigenlijk niet kwalijk. Het is immers hun appeltje voor de dorst.

Een mooi voorbeeld hiervan is een huurbaas waarmee ik afgelopen maandag een eigendom ging bezichtigen. Het huis voldeed voor een goed deel aan de minimale eisen die ik had, behalve het feit dat ik via een binnenplaats en door de schuur naar de badkamer zou moeten om te kunnen douchen. En een zeer steile trap, die vooral bij het naar beneden gaan geen deugd deed aan de knieën, maar enfin, het was iets.

Hij had het redelijk opgeknapt in de jaren dat hij het bezat en dat vind ik een zeer goed iets, hij toonde zorg voor het huis. De, nu nog, bewoonster huurde het al vier jaar en ze betaalt iets meer dan driehonderd euro daarvoor, een prijs die beter overeenstemt met mijn inkomen. (Best fijn om veel vrienden en kennissen te hebben, dan weet je zulke dingen.) Ik vroeg hem om de huurprijs en die bleek nu vierhonderdvijftig euro te zijn.

Al wat geleerd hebbende, schrok ik er niet van en vroeg hem hoe hij op een dergelijk hoge prijs uitkwam. Hij had diverse kennissen van hem, die makelaar zijn, geraadpleegd en ze raadden hem zelfs nog veel hogere prijzen aan. Dit huis staat hier op het dorp, is behoorlijk klein, is niet modern en wederom waren sommige zaken dubieus of onveilig. Maar de elektriciteit was vernieuwd en de keuken had een nieuwe vloer was de rechtvaardiging van de goede man.

Dat zijn geen argumenten, dus ik vroeg hem hoe het dan kwam dat het al meer dan twee maanden te huur stond. Hij vertelde me dat er al veel mensen geweest waren, maar niemand wilde het hebben. Dat vond hij vreemd. Ik legde hem uit dat het merendeel van de alleenstaande mensen in deze contreien een gemiddeld netto salaris van twaalfhonderd euro in de maand hebben en dat een kale huurprijs die hij vroeg behoorlijk veel is.

Ik rekende hem voor dat wanneer je er alle vaste lasten bij rekent het al snel de helft van het salaris bedraagt en dan heb je nog geen hap gegeten, laat staan de benzine voor de auto of het abonnement voor de bus om op het werk te komen betaald. Vriendelijk wenste ik hem een goede avond en reed met een traan in de ogen naar huis. Niet vanwege een teleurstelling, maar wel vanwege het feit dat steeds meer mensen zoals mij, met een laag inkomen, geen kans maken om zelfstandig te kunnen wonen.

Nu draai ik het beeld even om en zie de makelaar zitten, achter zijn bureau en flink in de zorgen omdat hij de huizen maar niet verhuurd krijgt. En zich ook zorgen makend over de inkomsten, maar waar haalt hij die toch vandaan? Niet uit de enorme winsten van de vastgoed handel, die zijn er niet. Ook niet uit de reserves die opgebouwd zijn in de afgelopen jaren, want de huizenmarkt is al een tijd langer dan de recessie aan het dalen in prijs.

Precies, eigenlijk verdient hij het beste aan de enorme hoeveelheid kleintjes die steeds vaker door hem naar de deur verwezen worden. “Omdat ze te weinig inbrengen.” Een oude vriend van mij zei jaren geleden eens tegen me, toen ik vroeg waarom hij nooit grote bedrijven als klant wilde, dat hij liever tien kleine bedrijven had en naar believen kon helpen, dan een grote die hem zo kon laten zitten. Want dan had ‘ie niks meer. Een goede beredenering vind ik dat en die zal vast nog eens van pas gaan komen in de komende maanden tot jaren, wanneer de recessie verwordt tot een depressie.

Wat het eigenlijk al is, gezien het aantal verborgen werklozen, maar dat is weer voor een ander stukje. Als laatste heb ik vandaag een advertentie opgehangen in de supermarkt, met van die strookjes eraan waarop ik mijn telefoonnummer heb geschreven. Zo kunnen mensen het meenemen en me bellen als ze iets hebben of weten, maar het is een wat lage vorm van adverteren. Het past wel in het budget en is in ieder geval efficiënter dan alleen maar bellen en mailen.

Morgen is een nationale feestdag, zoals ze dat noemen hier. Beetje wrang is het de herdenking van de wapenstilstand van de Eerste Wereldoorlog, maar er zit ook een mooie kant aan elf november. Het is dan Sint Maarten, ofwel Sint Martinus, de beschermheilige van de armen en mensen in nood. Laten we hopen dat mijn heilige naamgenoot iets voor me in petto heeft, ik ga in ieder geval een kaarsje branden.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Hmmm. Het volgende filmpje is zwaar herkenbaar. Voor mij toch…

Superman heeft kryptoniet, Batman speelt met een identiteitscrisis en jullie anti-held-op-sokken mag het doen met een griepje plùs een verkoudheid. Wees niet bevreesd over die griep, die komt gewoon van een ander mens en uit Sleidinge. Ik houd me niet zo vaak op met varkens en Mexicanen, al kunnen goede chili en burrito’s me enorm behagen.

Het was ergens vorige week dat mijn darmen me het signaal gaven om constant in de startblokken te staan, terwijl er helemaal niet gerend hoefde te worden. Dat is een beroerde beginfase, want op die manier probeer je altijd binnen een redelijke afstand van een toilet te zijn. Het was gelukkig snel voorbij.

Dan komt er een deel wat de liefde van mijn leven zo prachtig “het stadium van een algeheel malaise gevoel” noemde. Je tilt bijvoorbeeld je kop koffie op en je moet al puffen alsof je een bejaarde bent die van het bed naar de eettafel is gewandeld. En die koffie? Die smaakt eerder naar asfalt, maar hoe het ook overkomt op de papillen, de cafeïne is gewenst.

Koppigheid alom in die periode: gewoon doorgaan met werken, laat gaan slapen en denken dat het allemaal wel overwaait. Dit is ook de fase waar je de ganse vriendenkring voorziet van presentjes, in de trant van “jullie leven zo erg mee, laten we het nog net iets realistischer maken”. Empathie met special effects.

Wat niet wil dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Met griep en verkouden zijn is dat eigenlijk niet anders, maar hoe hou je dat tegen? Quarantaine? De momenten dat ik even alleen ben, begint er een heuse paranoia te ontstaan: wie heeft mij aangestoken? Alle vrienden en bekenden worden onder de loep genomen en er is niemand ziek op dat moment. Nog niet.

Ergens heb ik het idee dat een virus zeer intelligent is en prachtig inspeelt op het sociale leven, zeker wat betreft telefoneren en momenten wanneer belangrijke zaken besproken worden. Dan pleegt het een aanslag op de stembanden met als gevolg dat stemverheffingen veranderen in het geluid van een band-zaagmachine, gelach in een soort van piepen en spontane reacties (ad rem zijn) in een gerochel.

Vrouwen met een licht hese stem hoor ik graag, dat prikkelt me op een fijne manier, maar wanneer je zelf hees bent door een virus en niet een rock en roll bestaan, is het eigen sexy zijn ver te zoeken. Dan ben ik jaloers op Joe Cocker en Tom Waits, het enige wat die gasten deden was flink whiskey drinken, veel zingen en vooral fuiven tot ze op de grond lagen. Niks virus. Die zou bij hen trouwens geen kans maken, gezien het ontsmettende effect van ethanol.

Maar goed, hier is het fruitsap en thee en al dat gezonde gedrag speelt me nu parten. Wist je trouwens dat een sinaasappel eten momenteel hetzelfde effect heeft als een flink glas zwavelzuur leegdrinken? Niks fris zure smaak of fijne textuur, het advies om die dingen te knagen tot de vitamines terrein winnen in het gevecht tegen al die smerige ellende wordt in de wind geslagen.

Snot en met een hoeveelheid die me toch even deden afvragen waar al dat water in mijn hoofd gebleven was, is de fase die het minst leuk, en het duurst, is. Het minst leuk, want ik lach heel graag, moet je eens met een volle neus doen. Bij een goede grap hangt er weer al zo’n flinke groene druppel uit een neusgat. En die is groter naarmate het gezelschap aangenamer is.

Het kost een massa geld vanwege de papieren zakdoeken die er doorheen vliegen. Het spijt me zo verschrikkelijk dat een deel van het Amazone-gebied geheel en al wordt gekapt vanwege al die onduidelijke gribus uit de sinussen en voorhoofd-holten. Jullie achterkleinkinderen zullen over Maternitus leren als één van de oorzaken voor het gebrek aan zuurstof op aarde. En het uitsterven van een zeldzame groep apen die toch al op uitsterven stond, maar nu is bespoedigd.

Omdat de aard van dit beestje wat analytisch en onderzoekend is, kon ik het weer niet laten om iets te proberen. Of beproeven in dit geval. Op dag vijf en zes viel me iets op. Het slijm uit mijn neus is anders dan hetgeen wat opgehoest wordt. Uit de neus is het geel-groen en heeft geen smaak, terwijl dat wat uit de longen komt donkergroen is en zoet smaakt. Elke keer.

De textuur is ook heel anders, want dat uit de longen is een vrij solide kwab, net zoiets als jelly-pudding, terwijl dat uit de neus meer vloeibaar is. Eerst dacht ik dat het roken van talloze sigaretten daarvan de oorzaak kan zijn, maar de longfoto’s van afgelopen jaar lieten geen vlekje zien. Alles is zo zuiver als het maar zijn kan. Weet één van jullie hoe dat kan?

Een beetje late waarschuwing, maar ik hoop dat je niet net zit te eten. Je zult je nu wel verslikken. Afijn. Gelukkig is het inmiddels een aflopende zaak en zit ik in de “kroetjes-fase”. Hèt moment dat het bestaan van nagels bejubeld wordt als het achtste wereldwonder. Wist je trouwens dat het peuteren in de neus gezond is? Tenminste, het eten van dat geen wat gevangen wordt? Het zit stampvol nuttige mineralen. Zeggen ze.

Ik hou het bij gewoon bij in de asbak deponeren. Enfin. Een flink hete douche staat nu op het programma, daarna een ontbijt van menthol-snoepjes en sloten koffie om de ogen open te houden. En rustig aan doen, het zwaarste deel van de dag. Zo aan de beterende hand zijnde, begint de energie weer te bubbelen.

Tijd om weer wat aan de Dromenjager te werken.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.