Maternitus

“Wel, we zijn nu binnen, hebben onze thee, het is warm en meer dan comfortabel. Vertel me eens, onbekende man, wat is het met jou? Waar komt dat serieuze vandaan, terwijl je toch iets frivool doet als dit?”
“Ik dacht dat je me ging vragen waarom ik geen vrouw heb, maar is dat wel zo relevant? Ik weet niet waarom ik zo serieus ben en tegelijk het onbekende verwelkom alsof het al jaren geleden verteld is dat het zou gebeuren. Ik ben niet bang, nooit, van de duivel zelfs niet.”

Ze keek over haar kom heen en kneep haar ogen samen. De kaarsen in de ruimte leken net sterren die warm en waakzaam hun rustige licht uitstraalden over de twee mensen. Ze probeerde een reactie te geven op wat hij juist zei, maar er kwam niets in haar op, behalve de spijt dat ze niet gewoon naar het gebrek aan een vrouw vroeg. Er was iets wat boeide aan hem en wat de oude man op de tram zei, leek nog niet zo fout.

“Waarom heb jij geen man?”
“Dat ik heb ik je niet verteld, hoe kan jij dat nu weten? Je hebt wel gelijk en ik weet daar geen antwoord op. Elk lief wat ik heb gekend, leek telkens net niet de ware, ze misten allemaal net dat ene ding wat ik schijn te verlangen, een aanvulling ontbrak elke keer. Volgens mij kunnen mensen nooit perfect bij elkaar passen. En hoe zit dat met jou?”
“De vrouwen die ik heb gehad behandelden me allemaal alsof ik een god was, iets bijzonder en ik vond mezelf dat helemaal niet waard. Ook wilden ze mijn wereld binnenkomen en daar is geen plaats voor, toch niet voor iemand die niet weet hoe het werkt daar.”

“Schrijf jij wel eens? Je diepste gevoelens en mooiste woorden, mooi op papier?”
“Nee, soms, mijn spiegel zit hem in de kleuren en vormen die ik maak. Dat is het enige van die wereld wat ik kan en durf te laten zien.”
Hij nam een slok en speelde wat met de lepel. Haar ogen, ze leken wel verankerd op alle bewegingen die hij maakte, ze volgden elke fractie van zijn wezen. Normaal zou het hem ongemakkelijk maken, maar zijn gedachten konden zich niet bij irritaties houden. Het was alsof ze hem dwong om zich met haar en de woorden bezig te houden.

“Waar ben je? Je lijkt wel wisselend hier en ergens anders, al vanaf het moment dat ik je zag op de tram. Scheelt er iets? Ben ik het?”
“Ja. Nee, jij bent het niet, het zijn dingen die je vraagt. Het graaft niet diep, het zijn normale dingen waar we het over hebben, het past alleen niet in elkaar. Het gebeurt niet vaak dat iemand nieuwsgierig is naar dingen die niemand hoeft te weten. En toch wil ik erover spreken.”
“Stel mij eens een vraag die je nooit aan iemand durft te stellen, iets wat heel ver terug gaat of mijn psyche overhoop haalt. Kwets me niet, alsjeblieft.”

Even uit zijn doen, keek hij haar recht in de ogen en zag een vage angst. Wat zou het kunnen zijn, een dergelijk voorstel kan twee kanten op gaan: uiterst destructief of juist opbouwend. Het leek hem het beste om die vragen te stellen waarvan hij zelf zou willen dat ze aan hem gesteld werden.
“Heb je dat incomplete altijd gehad of is dat alleen met de liefdes die je hebt gekend? Waar vandaan denk je dat het komt? En waarom schrijven? Is het een bevestiging die je zoekt, een bevrediging van je eigen fantasieën beperkt tot bladzijdes en woorden?”
Ze zette haar kom op het tafeltje, pakte een kussen en legde dat op haar bovenbenen. Langzaam leunde ze wat naar voren, terwijl haar armen gekruist op het kussen lagen.

“Dat zijn veel vragen. Dat gevoel wat ik heb over die aanvulling is niet iets wat zomaar kwam, inderdaad en hoelang het geleden is dat dit openbaarde, weet ik niet meer. Thuis was alles best goed, maar ik zat meestal alleen op mijn kamer. Op school had ik niet zoveel vriendinnen en de behoefte was er ook niet. Ik vond ze vaak oppervlakkig en dom. Daar ben ik begonnen met schrijven, om de tijd mee te vullen. Gewoon verhalen verzinnen die niet van deze wereld waren, een zoektocht naar een utopie. En alles wat ik opschreef, beleefde ik keer op keer heel intens. Uren kon ik nadenken over die regels en nog steeds is dat zo.”

“Ik herken mezelf daarin, vreemd genoeg, al heb ik het met beelden. Het enge is dat ik soms het verschil niet zie tussen werkelijkheid en die dromen, die verhalen en gebeurtenissen in mijn hoofd en dat wat er om mij heen gebeurt. En toch, ik leef compleet bewust en voel alles wat er om mij heen is, maar soms heb ik het idee alsof het allemaal een illusie is, terwijl ik niets gebruik wat het zou kunnen veroorzaken. Ken je dat?”
Ze friemelde wat zenuwachtig aan het kussen de vage angst in haar ogen was veranderd in een soort van vreugde, een opluchting.
“Ja, zo voel ik het ook, maar hoe kan dat? Ik vraag me wel eens af wat er dan bestaat en wat niet. Dan bekruipt me altijd een nervositeit, alsof mijn intuïtie me wil waarschuwen, terwijl het niet eens zeker is waarvoor. Het is verwarrend en ik ben niet gek, hè.”

Een diepe stilte volgde en haar laatste woorden klonken keer op keer door zijn hoofd. Nee, ze is niet gek en hij ook niet. Wat er vreemd is, is dat een ontmoeting uitmondt in een mentale zoektocht, een resonantie van twee geesten die elkaar niet kenden. Het kan niet zijn dat er een tweede versie van hemzelf bestond, in de vorm van een vrouw. Nee, dat is te arrogant om te denken, het was tijd om van zijn voetstuk af te stappen. Een beetje nederigheid naar een gelijke zou hen beiden alleen maar helpen. En is er wel hulp nodig?

“Ik denk dat ik wel gek ben. Veel mensen begrijpen niet waarom ik zo snel denk, hoe het komt dat die twee vormen van bestaan toch in één beleving voorkomen. En toch, het is geen schizofrenie, het is gewoon een vreemde gewaarwording wanneer realiteit en fantasie elkaar overlappen.”
“Dat is geen zottigheid, volgens mij is het een soort van ander bewustzijn. Best grappig dat we allebei een zelfde manier van denken hebben, of, beter nog, een zelfde manier van beleven. Maar wat zou het dan toch kunnen zijn?”

Hij dacht goed na, nam een nipje van de thee en wreef zich over het hoofd. Dat doet hij altijd, alsof het liefkozen van de hersens-container tot betere prestaties zou leiden. Jaren daarvoor was hem opgevallen dat meer mensen dat doen en had geen poging ondernomen om die gekke gewoonte af te leren. En waarom ook? Het was niet zijn bedoeling om ooit conform de regels van een groep te leven. Bij die gedachte keek hij haar aan en zuchtte zacht. Ze was net zo, zeker te weten, maar wat dreef haar om dit geheel te willen? Al die vragen, al dat graven en zoeken naar antwoorden op vragen die nooit iemand stelde.

“Ik denk, nee, wéét dat de hersens onze realiteit weergeven. Dat alles wat we waarnemen opgebouwd is uit dingen die onze neuronen zelf maken. En daarom lijkt het voor ons alsof een gedachte en een waarneming elkaar overlappen. Maar hoe dat dan kan bestaan tussen andere mensen hun realiteit, dat snap ik niet.”
“Dus, ieder zijn realiteit is individueel, maar waar zit het gemeenschappelijke? En zijn de fantasieën en dromen de verschillen? Wat is dan waar?”
“Alles wat jij beleeft als zijnde waar is zo. Alleen waar jij de onderscheiding maakt tussen fantasie en realiteit is waar de grens is. Volgens mij zou het niet veel uitmaken of er een scheiding is of niet, beleven doe je het toch wel.”

Hij legde zijn gevouwen handen op het tafeltje en bekeek aandachtig de aderen die wat opgezwollen waren door de warmte in de theesalon. Ze keek speels naar de diep in gedachten verzonken man en strekte haar arm uit en raakte met haar vingertoppen zijn handen aan. Hij schrok op en wilde zijn handen terugtrekken, maar het ging niet. De zachte vingers maanden hem om zich even over te geven aan de aanrakingen. Hij sloot zijn ogen en voelde dat een vinger het spoor van de aders aan het volgen was. Hij vond het fijn, maar voelde zich onwennig door de plotse intimiteit.

“Is het lang geleden dat iemand je streelde?”
“Wat denk je? Maar ga door, het is fijn en vreemd tegelijk.”
Ze trok haar hand terug, alsof de toestemming het minder leuk maakte. Een lichte triomf kwam er op haar gelaat. Ze leunde iets naar voren en fluisterde:”Normaal streel ik geen onbekenden, maar wie zegt er dat we dat zijn? Wil jij nog wat thee?”
Hij grinnikte en genoot zichtbaar van haar overwinning, hoe klein ook. Hoe dwaas het gesprek en de ontmoeting ook zou verlopen, maakte hem niet meer uit. Ze leken allebei op hun gemak en dat is wat telt, dat was wat ze beiden wilden: rust en gelijk die ontdekking van een mutuele belevingswereld.

De ober kwam naar de tafel, nadat ze hem gewenkt had. “Tweemaal van het zelfde, alstublieft. Het smaakt zeer goed. Of wil jij iets anders?”
“Nee, het is goed zo.”
“Het komt eraan en ik ben blij dat het u bevalt. Had u nog iets anders gewenst?” Brutaal keek de man naar de ober en naar de dame.
“U moest eens weten. Ik heb wel een vraag. Hoe lang blijft uw zaak open?”
“Zolang het nodig blijkt, mijnheer.” De ober knipoogde naar de man en liep terug naar de bar. Ze zag het en werd nieuwsgierig. “Ken je hem?”

“Nee, maar hij blijkbaar mij wel. En laten we wel zijn, we hebben het best fijn en zoiets stralen mensen uit.”
Hij leunde naar achter en bekeek de dame aandachtig. Hun ogen ontmoetten elkaar en lieten elkaar niet los voor minuten aan een stuk. “Dit kan toch geen waar zijn? Het voelt bijzonder, terwijl er nog veel te ontdekken is. Ik ken haar niet en zij mij evenmin. En ze blijft maar zinspelen op realiteit, dromen en beleving. En ik ga er in mee. Tsjah, het kan slechter”, dacht hij en glimlachte. Langzaam deed ze haar ogen dicht en open alsof ze het eens was met wat er door zijn hoofd speelde.

De lekkernijen werden door de ober op het tafeltje gezet. Hij was zo snel terug alsof het leek dat een stuk tijd was overgeslagen, een soort van vooruit spoelen op hoog niveau.

Wordt vervolgd,

Maternitus.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wil je deze uitzending downloaden? Rechtsklikken op deze link en “opslaan als” kiezen.

De tram reed piepend voorbij en hij keek een keer op naar het raam waar hij juist zat. De jongedame die op zijn plaats was gaan zitten keek hem recht aan met een vragende blik. Een beetje beschaamd keek hij naar de grond en probeerde haar te ontwijken. Het leek wel dat naarmate de tram verder weg was, haar ogen alleen maar sterker leken te priemen.

Was er iets wat hem aantrok in haar of was het spelletje wat hij zojuist had gespeeld onverstandig geweest? Jezelf niet voorstellen omdat je graag een onbekende wilt blijven, is stom wanneer je verlangt naar wat warmte en liefde. Al jaren had hij de hoop daarop opgegeven en probeerde steeds meer als een autonome, zelfingenomen verf-robot door het leven te stappen.

“Fuck. Rot wijf. Nee, rot vent die ik ben. Zij kan er niets aan doen dat ik denk dat de ware verschijnt in een gouden gloed, gedrapeerd in een gewaad van doorzichtig zijde, zacht zwevend met een glimlach die die van Mona Lisa verstomt tot een chagrijnige blik.” Het leek wel spijt en zelfhaat wat hij daar voelde, een mengsel dat niet bijdraagt aan een fijne en zorgeloze dag wandelen.

Omhoog kijkend naar de oude gevels verwonderde hij zich voor een moment over de mooie contrastrijke wolken die de regendruppels zachtjes op de stad neer lieten vallen. Dergelijke momenten van schoonheid maakten hem klein en deden hem zijn kronkels even vergeten. De donkere tonen van de lucht herinnerden hem aan de zee. Wanneer hij daar woonde, ging hij met dit soort weer altijd langs het water lopen.

“Water, bron van alle leven en inspiratie. Van rust en welzijn. Een overvloed aanschouwen en het voelen daarvan maakt een mens rijk”, leek hij even te denken. De vloeistof had op een vreemde manier veel aantrekkingskracht, hoe verraderlijk en gevaarlijk het ook kon zijn. De druppels die op zijn gezicht vielen waren dat niet, die kietelden, gaven hem koude prikkels en het genot ervan zinderde door het lijf.

“Ah, gelukkig, je staat er nog. Je lijkt wel in trance zo sta je naar de lucht te turen. Waar denk je aan? Of stoor ik je?” Hij keek om zich heen en daar stond ze, glimlachend en haar schouders ophalend. “Ik kon het niet laten en ben van de tram gestapt en snel hierheen gekomen.” Ze lachte nu haar tanden bloot en de man stond wat verbaasd naar de dame te kijken.

“Je bent in ieder geval een doorzetter en heel nieuwsgierig. Ik sta even te genieten van de regen, de lucht en de gevels. Schoonheid is iets wat me op de meest gekke momenten treft.”
“En dit is zo’n moment, blijkbaar?”
“Je wilt een compliment?”
Ze grinnikte. “Nee, maar ik heb zin in een kop thee. Jij?”
“Ik drink alleen met mensen waarvan ik de naam ken. Laten we nu eens een uitzondering maken. Goed.”

“Ben jij ook altijd zo doelloos wanneer je gewoon aan het wandelen bent door de stad?”
“Normaal ga ik altijd winkelen in de stad, maar ik ben een vrouw en kun je dat net zo doelloos noemen.”
“Heb je voorkeur voor een plaats om de thee te drinken?”
“Als het er warm is en geen luide muziek speelt is het mij allemaal gelijk.”
“Wat we passeren en beiden goed vinden zal de plaats zijn, oké?”

De twee keken elkaar aandachtig aan, waarbij de heer van het gezelschap zijn onhandigheid liet blijken door hier en daar over een kassei te struikelen. Na een keer of drie zei hij “Niet slecht, he, voor iemand die niet drinkt?”
“Sinds ze die stad overhoop hebben gehaald is het gevaarlijk om er te lopen. Maar het zal zijn doel wel dienen, alles voor schoonheid en historie, nietwaar?”
“Niet zoveel voor historie en schoonheid, zoals je kunt zien aan de bergen rommel, is maar oppervlakkig.”

“Je lijkt me een serieuze man, zo over alles nadenkend. Ben je filosoof?”
“Nee, absoluut niet een filosoof, nee. Ik schilder. En jij?”
“Vroeger danste ik, maar nu maak ik foto’s en probeer wat te schrijven. Geen gemakkelijk bestaan om mooie dingen te maken, hè?”
“Het is niet geld wat het moeilijk maakt, alleen je eigen remmingen en barricades. In armoede zijn de mooiste dingen gemaakt. Beperking en gebrek zijn juist hetgeen die emotie en gedachten oproepen en dus aanzetten tot schoonheid.”

Ze bekeek zijn gelaat aandachtig terwijl hij met een scherpe blik de drukke straat probeerde te overzien. Ondanks de rimpels was het moeilijk zijn leeftijd in te schatten, maar wat deed het er toe? Hij leek wel een wijs mens en ze voelde zich getolereerd, ondanks de gedachte dat hij haar leek te negeren met momenten. Ze herkende een dromer in hem, iemand die meer in een wereld anders dan wat er te zien was leefde.

Zijn gezicht klaarde wat op uit de ernstige blik en hij wees naar de hoek van de straat. “Daar was vroeger een zalig thee- en koffiehuis, maar het is al heel lang dicht. De koeken die ze daar hadden waren absoluut de zaligste van de hele stad.”
“Ik weet het, een jaar of twee geleden probeerde ik daar elke dag een bladzij of twee vol te schrijven. Nu het er niet meer is, zit ik vaak gewoon thuis aan een tafel met koeken van de bakker. Ook wel lekker, maar nooit zoals die van hen.”

“Werk je ook graag in eenzaamheid? Of is het nodig om tussen de mensen te zitten voor inspiratie?”
“Het is een dubio: ze kunnen inspireren, maar vaak ook enorm storen. Meestal zijn het kleine dingen die me uit een golf van schrijven halen.”
“Ja, dat is hier hetzelfde, al werk ik het liefst in totale stilte. Geen muziek, stemmen of entiteiten die met hun hang naar nieuwsgierig gedrag me telkens plegen te storen.”
“Je hebt geen vrouw, dus?”

Hij fnuikte een keer en probeerde een vriendelijke lach om zijn lippen te toveren. Ze doorzag de gespeelde vrolijkheid en hield hem staande. “Heb ik je gekwetst? Of wil je niet dat ik over dat soort dingen vraag? Het zijn toch normale zaken om over te praten?”
“Je bent een lieve dame, maar laten we eerst een plek om te zitten vinden en daarna stel je me dezelfde vraag nog maar eens. Nadat je zelf hebt verteld over jouw liefdes en gebroken harten.”
“Je bent graag de baas, hè?”
“Jij wilt graag veel weten. Kom, laten we wat doorlopen, des te meer tijd hebben we om te praten.”

Het leek wel of hij zich niet op het gemak voelde in de woelige straten, dat er een drang was naar rust en minder afleiding. Ze begon vrede te krijgen met zijn houding naar haar zelf en ze zag ook wel dat de situatie niet bepaald gewoon was: ze kenden elkaars naam nog niet eens, laat staan elkaars persoon.
“Zou hij het net zo spannend vinden als mij? Volgens mij wel, want elke keer als hij kijkt naar me heeft ‘ie van die deugniet-oogjes, alsof het een kleine jongen is die iets stout doet.”

Plots hield hij haar stil en knikte een keer naar de overkant van de straat. Ze keek en begon te glimlachen. “Wil je daar gaan zitten? De thee die ze daar hebben zit niet in van die zakjes, de koeken zijn er te doen en ze hebben er meer smaken dan alleen gewoon, citroen en rozenbottel.”
“Graag en het is er niet druk ook, gelukkig.”
Ze staken de straat over en stapten het theehuis binnen. Het interieur leek zo uit een andere wereld te komen: voluptueuze kussens op brede banken, overal koperen objecten en kaarslicht wat een geheimzinnige gloed uitwierp over al het moois.

“Goedemiddag, mevrouw, meneer, kan ik uw jas aannemen? Dan hang ik ze te drogen aan de kapstok daar. Zoekt u ondertussen maar een fijne plaats, dan breng ik u straks de kaart.”

Wordt vervolgd,

Maternitus.

Sinds afgelopen donderdag is het langverwachte Windows 7 uit in de handel. Om heel eerlijk te zijn zat ik hier al zeer lang op te wachten, want het gaat me aardig wat nieuw werk opleveren: het bijbouwen van hardware, het weghalen van rommel en, dit is het leukste deel, nog veel meer Linux installaties.

Deze moedige uitspraken durf ik te doen zonder ook maar een keer gewerkt te hebben met het nieuwe vehikel van Microsoft. En het plan is er niet om het ooit te doen ook. Maar goed, dat even terzijde. Ik ga me nu baseren op publicaties , plaatjes en filmpjes die vergaard zijn via het web. Als dat geen onderzoeksjournalistiek is, dan weet ik het ook niet meer.

Her en der kon ik lezen dat het een enorme vooruitgang zou zijn op Vista en dat is geloofwaardig. Volgens mij is een Commodore 64 met een taperecorder als drager nog beter dan de overdreven zware gatenkaas die enkele jaren geleden uitkwam. Het was zelfs zo slecht dat men (fabrikanten en gebruikers gelijk) uit pure ellende terug gingen naar XP.

Je zou het wanhoop kunnen noemen, ik noem het een desperate reis terug in de tijd die de veiligheid en bruikbaarheid van een computer er niet beter op maakte. Maar, zo belooft men bij het bedrijf uit Redmond, ditmaal is het beter dan ooit en het zou de beste versie zijn van hun besturingssysteem.

Mentale notitie: dat zeggen ze bij elke nieuwe versie van Windows.

In tegenstelling dat alle voorgaande debacles heeft men een manier van research gevonden die in de Linux-wereld vanaf het begin al bestaat. Je lanceert een testversie en laat gebruikers het gratis uitproberen en alles wat ze tegenkomen, goed als slecht, rapporteren ze terug aan de ontwikkelaars.

Het enige verschil is, natuurlijk, dat de gebruikers niet zelf mogen en kunnen sleutelen om het beter te maken. Of naar hun zin. Maar het is een begin en dat is altijd wat moeilijk. Volgens enkele recensies leverde het wel een snellere opstarttijd op en een uiterlijk wat er zeer mooi uitziet.

Er viel me wel wat op aan de mensen die dat schreven: ze gebruikten geen van allen een versie van Linux en baseerden zich alleen op Microsoft producten. Dat is wel een beetje dom, want deden ze dat wel, dan zouden ze diverse dingen geleerd hebben. Bijvoorbeeld iets oppervlakkig, doch niet minder belangrijk, het uiterlijk van het werk-oppervlak.

Op YouTube zag ik diverse clips die dat lieten zien en soms had ik echt het idee dat ik naar een wat oude versie van KDE zat te kijken. KDE is een window-manager voor Linux en verzorgt het uiterlijk en gebruiksvriendelijkheid van de computer. Zelfs alle bubbelende schermen, draaiende ramen en oplichtende knoppen zijn al vrij lang oude koek voor me.

Het verschil tussen al die pracht en praal bij Windows en Linux is dat het bij de laatste op de meest achterlijk oude machine kan draaien, terwijl bij de eerste of een zeer krachtige computer of flink wat nieuwe hardware aangeschaft dient te worden. En dan is het de vraag of de goede drivers voor al die dure spullen er al zijn voor Windows 7. Van veel hardware is het er nog steeds niet voor Vista en heel soms zelfs niet voor XP.

Over de veiligheid kan ik nu niet zoveel zeggen, want het is nog maar net uit en de hacker- en cracker-gemeenschappen zijn, naar mijn idee, al heel hard aan het werk om mij daar een mening over te geven. Maar heel voorzichtig durf ik het wel te doen: die veiligheid gaat zuigen, werkelijk harder dan een melkmachine die pas afslaat bij duizend liter en een absoluut vacuüm.

Naast de vele onkosten voor de hardware, zijn er nog “enkele” kosten, zoals het programma zelf. Wil je het kopen in de winkel dan kun je rekenen op minstens 150 Euro en dan heb je een systeem wat maar drie standaard-dingen draait: mail, surfen en notepad. Verder zal het niet veel meer zijn. Wil je meer en beter? Begin dan maar te graven in je door recessies geteisterde geldbuidel.

En dan hoef je er nog niet te zijn. Stel je voor: je computer is enorm uitgebreid, Windows 7 draait als een zonnetje en je wilt nu je altijd trouwe Photoshop 6 of Quake 3 Arena draaien. Dat gaat niet standaard, maar ze hebben een oplossing gevonden: er opent een XP simulator die het wel kan draaien. Oftewel: er draait een systeem binnen je systeem om je duur gekochte software te draaien.

Weer meer systeem belasting, maar je kunt dan gaan wachten (en sparen) voor versies die wel op 7 draaien. Kassa?

Naast veiligheid is er ook nog zo iets als betrouwbaarheid, want de ervaring leert dat in de eerste week na het uitkomen van een versie van Windows het patches en aanpassingen regent op het internet. Die buien zijn er eerst heel veel en daarna keren ze elke dinsdag terug…

Och, ik zou het bijna vergeten. De virussen, trojans, malware en alle andere dingen die ervoor zorgen dat je gegevens in verkeerde handen komen, je computer overnemen voor botnets of simpelweg het functioneren van de computer beperken tot een absoluut minimum. Daar zijn anti-virus programma’s voor nodig. Die het systeem en de portemonnee ook weer belasten.

Nee, van mij mogen zoveel mogelijk mensen de nieuwe Windows gaan kopen. Echt, hoe meer hoe liever. Buiten het extra werk wat het oplevert, kan ik op steeds sterkere machines Linux gaan installeren. En zonder moeilijk gezoek naar drivers (zijn er meestal gewoon al bij), opstart tijden die Schumacher als een slak laat lijken (18 seconden op een Pentium 4 met 1 GB RAM), meer gratis software dan je ooit nodig zult hebben of zelfs uit kunt proberen met een klik van een knop tot je beschikking, wil je nog meer?

De mooiste reden is dezelfde als toen Vista uitkwam: na het verwijderen van die Windows versie en vervangen door Linux had ik zeeën van tijd over. Geen helpdesk gedonderjaag meer. Een immer groeiende en gelukkige vriendenkring, die, wonderwel, ook meer tijd hadden. Bedrijven die veel minder kosten en een betere efficiëntie kregen.

Dus… gun je mij een fijn leven, vol sociale activiteiten, leuke computer projecten en veel tijd voor schilderen? Dan weet je wat je kunt doen…

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wil je deze uitzending downloaden? Rechtsklikken op deze link en “opslaan als” kiezen.

Hij schoof wat onderuit en zette de mp3-speler een beetje luider. Het gekraak en gepiep van de tram overstemde de muziek, soms zijn die voertuigen zo lawaaierig. Rustig tappend met zijn voet verzonk de man in gedachten, luchtkastelen en nooit te winnen loterijen passeerden. Even verschoof de aandacht van binnen naar buiten. Nog een halte of vier en dan kon hij de buitenlucht weer in, het is altijd wat bedompt in het openbaar vervoer.

“De volgende halte is…” Een lieve Vlaamse vrouwenstem hield de reizigers op de hoogte van de voortgang en stilletjes hoopte hij haar eens te ontmoeten. De vrouw van het cassettebandje kende hij uit duizenden en wist zeker dat ze net zo elegant was als haar stem. De aandacht ging weer terug naar het land der onmogelijkheden en een glimlach kon niet onderdrukt worden.

De tram stopte en een passagier stapte uit en werd omgeruild voor een tiental nieuwe. Drie opgeschoten jonge meiden die met luid gelach plaatsnamen, een oude man die even aan het strijden was met de wandelstok en tramkaartje en de mensen die alleen reisden. Het is altijd een verrassing wat er instapt en vaak de moeite waard om te bekijken. Mensen, in welke hoedanigheid ook, hebben altijd wel iets wat de aandacht trekt van de man. Het was zijn passie om vanuit een hoekje zijn medemens te observeren, niet analyseren, maar pure nieuwsgierigheid dwong hem daartoe.

Meestal roept hij dat de grootste hekel van hem zijn medemens is, maar wie hem echt kent, weet dat het absoluut niet waar is. Een schijn die opgehouden wordt om een kleine plaats te kunnen behouden in de chaos en drukte van de wereld die de zijne omsluit. Die kleine cocon vol kleuren, vormen, hoop en verbeelding waren hetgeen hem al jaren op de been hield. Dat domein is van hem en hem alleen en alleen wanneer er woorden uit zijn vingers schoten of een canvas vol kleur wordt gezet, is het moment van delen.

Daarna is het weer terug kruipen in dat veilige nest waar maar een meester is. Alhoewel dat niet geheel correct is, tijdens zijn slaap was hij nooit alleen in die wereld, dan wordt het gedeeld met de types die het cognitieve geheugen voor hem assembleert. Dat is het moment wanneer de macht over andere wezens is geminimaliseerd tot wakker worden en snel vergeten.

De tram stopte weer en er stapte een dame in die vluchtig naar een plaats zocht. Hij zette de rugzak op de grond en wenkte haar terwijl hij naar de lege zitting naast hem wees. Ze glimlachte vriendelijk en nam plaats. “Wat ruikt ze lekker”, was de eerste gedachte die door zijn hoofd heen schoot. Hij keek naar buiten en bewonderde een tag die op het fietsenhok was geschreven.

Vluchtig bekeek hij zijn nieuwe buurvrouw en vroeg of de muziek niet te luid stond. Ze schudde haar hoofd en pakte een boek uit haar grote boodschappentas. Vroeger las hij ook veel, maar met het verstrijken van de jaren was dat er wat uitgesleten. Of het nu een gebrek aan geduld of tijd was, wist hij niet, maar soms leek het hem te spijten. Aan de andere kant was zijn mening dat het lezen van een verhaal het ronddwalen in de wereld van een ander was. Net als zijn schilderwerk is dat intiem, maar niet geheel ontoelaatbaar. Hoe moet je anders je gedachten en dromen kenbaar maken?

De man met de wandelstok zat hem al een tijd te bekijken en toen hun ogen ontmoetten knikte hij richting de oude baas. Die knikte terug en liet een vage glimlach zien. Wat zou hij denken? Waarom kijkt hij toch de hele tijd? De waterige ogen verrieden een leven vol afzien en verdriet, maar er schenen ook lichtjes, een soort verborgen plezier in alles wat die ogen zagen. Hij keek eens naar de dame naast hem die geheel verzwolgen werd door de paragrafen vol avontuur en droom werelden.

De muziek gaf hem het idee dat niemand zijn gedachten kon horen, maar de man had een gekke eigenschap en dat was zachtjes in zichzelf prevelen. De vrouw keek op uit haar boek en draaide zich wat naar hem. Hij zag haar lippen bewegen, maar het geluid in de koptelefoon overstemde haar. Hij zette het ding van zijn hoofd af en vroeg wat ze zei. “Dat vroeg ik je net ook”, zei ze en keek hem wat argwanend aan. “Ik zit in mijzelf te babbelen, doe jij dat nooit? Best leuk, hoor.” “Nee”, zei ze “Volgens mij doe ik dat nooit. Ik sta er niet bij stil in ieder geval. Waar heb je het over? In je gesprek met jezelf, bedoel ik.”

“Om heel eerlijk te zijn gaan de babbels me soms voorbij en zijn het onderbewuste reacties op wat ik hoor of zie. Ik denk dat de muziek me teveel afleidde om echt te horen wat er gezegd is.”
“Ben je schizofreen?”
“Nee, niet echt, al heb ik een lichte en duistere zijde. Maar dan ben ik geen uitzondering op alle andere mensen, denk je ook niet?”
Ze grinnikte en hij keek even naar de vloer.

“Wat denk je?”
“Dat je mooie schoenen draagt. En tegelijk bedenk ik me dat ik onbeleefd ben tegen je, maar dat zo wil laten. Zullen we afspreken dat we onszelf niet voorstellen aan elkaar?”
“Om elkaars onbekende te blijven? Bedoel je dat?”
“Ja, dat maakt het meer waardevol als ontmoeting. Het balanceert dan tussen fysieke eeuwigheid en een herinnering die niet zomaar weggaat.”
Ze knikte instemmend en deed haar boek dicht. Hij wilde heel diep weten wat ze aan het lezen was, maar ze liet hem ook in zijn wereld, dus het zou niet eerlijk zijn om het te vragen.

Er was weer een halte en de oude man liep langs de zetels van de twee nieuwe onbekenden en keek ze indringend aan. Ze keken terug en hij knikte nauwelijks zichtbaar naar de man, die op zijn beurt net zo subtiel zijn hoofd bewoog. De dame keek de beide mannen aan en ze leek zich af te vragen of ze elkaar kenden of niet. Een beetje voorzichtig zei ze tegen de oude man “Dag, meneer.” Hij keek haar aan en zei zachtjes iets in haar richting. De andere man hoorde het niet en bekeek de beide mensen wat vragend.

Zwaaiend met de wandelstok stapte hij uit en het alarm van de deuren ging af ten teken dat ze zouden sluiten. Moeizaam kwam het voertuig op gang en de mensen die ingestapt waren bleven bij de stempel-automaat wat knutselen. Blijkbaar is een duidelijke pijl op het kaartje niet voldoende om het goed in de sleuf te krijgen. Hij grinnikte en zette zich wat meer rechtop. “De volgende halte moet ik eruit en jij?”

Ze zweeg en keek hem aan. De ogen leken desperaat en zachtjes schudde ze nee. Hij deed zijn mp3-speler uit en stopte hem voorzichtig in de jaszak. De rits ging dicht en hij stond op. Voorzichtig passeerde hij de dame en stootte zachtjes tegen haar been. “Sorry.” “Het geeft niet.”

Toen schoot hem nog wat te binnen en vroeg haar wat de oude man eigenlijk tegen haar zei. Ze wenkte om met zijn oor bij haar mond te komen en ze fluisterde het in zijn oor. Hij keek haar wat verbaasd aan en knikte een keer terwijl de tram al af begon te remmen. Met het hoofd gebogen liep hij naar de uitgang en stapte uit toen de deuren opengingen. Het regende. Met de capuchon over het hoofd heen begon hij zijn weg door de stad en haar woorden bleven zich herhalen in zijn gedachten.

Wordt vervolgd.

Maternitus.

“Moment” door Martin Hoevenaar, mixed media op canvas, 2009

“Jij bent dè kunstenaar?” vroeg de mooie jongedame terwijl ze een sip nam van haar champagne. Haar ogen waren van die mooie diepbruine, heldere kijkers. Ik moest even aan Indra denken, een vriendinnetje wat ik eind jaren tachtig “nog eens had”, die was uit India geadopteerd en had net zulke ogen.
“Niet helemaal,” antwoordde ik “Gewoon èèn kunstenaar, hooguit de de werken zijn bijzonder.” Natuurlijk was dat een valse bescheidenheid en een poging om de aandacht naar de werken te krijgen.

Het is behoorlijk aangenaam om aandacht te krijgen van bevallige vrouwen, maar zo in de spotlights staan is me niet gegeven. Het is wel leuk, maar maakt me ongemakkelijk. Alhoewel het zeer handig kan zijn, natuurlijk, maar ik was niet gekomen om aandacht te krijgen, juist om het te geven. Eva en Johan hadden de ceremoniële opening van hun centrum en gelijk de presentatie van hun nieuwe boek. Mijn werk was daar ter decorum, maar Eva vermeldde me op een leuke manier in haar woorden van dank aan iedereen die had meegeholpen.

En dan weten mensen je te vinden, wat handig is, zo hoef ik niet heel ongemakkelijk een gesprek te starten. Ikzelf durfde de Indiase schoonheid niet echt aan te spreken, al trok ze wel mijn aandacht toen ze als een Bengaalse tijger rond me aan het sluipen was. Dat gebeurt immers ook niet elke dag. Het gesprek duurde niet al te lang en toen ging het eigenlijk al niet echt ergens meer over. Dan is het handig om roker te zijn. Dan moet je naar buiten en daar staat het gezellige volk.

Nu valt te zeggen dat het zeer aangenaam toeven is tussen intelligente mensen, het barstte er van de psychologen, therapeuten, specialisten, doktoren en zelfs een historicus. De vragen die ik mocht beantwoorden, dienden eerst overdacht te worden, wat best fijn is. Gelukkig schonken ze er fruitsap, wat samen met ijsthee, mijn voorkeur heeft de laatste weken. Het houdt de geest overeind en de hersens kraakhelder.

Gelukkig ging het niet alleen over kunst en wetenschap en werd er flink wat afgelachen over bijvoorbeeld visitekaartjes. Die hadden we geen van allen in het groepje waar ik me ophield. Of men was er nog niet aan toegekomen of men had er ronduit geen interesse naar. Jullie held had natuurlijk weer een andere reden en wel de volgende: op een gelegenheid als deze ga ik er van uit dat er vrouwen zijn, die op hun beurt een handtas bij hebben. Daarin komen vaak pennen en stukken papier voor en het is relatief eenvoudig om alles daar op te schrijven.

Het voordeel? De mensen die veel kaartjes krijgen, komen ’s avonds thuis, legen hun zakken op tafel en de kaartjes verdwijnen vaak in een map of het oud papier. Iets wat opgeschreven wordt, wordt ten eerste beter onthouden en ten tweede staat het op een stuk papier in een agenda of notitieblok, wat veelal behouden blijft. De kans op verder contact is dan veel groter en dus effectiever. Niet alles hoeft dus “handig kant-en-klaar” te zijn voor een groter gemak en genot. Ah, het is natuurlijk ook een stuk persoonlijker.

Maar goed. Terug naar de schilderijen. Een echtpaar wat ik leerde kennen waren gek van “Moment” (voorheen “Project Toekomst”), een werk wat afgelopen zomer is gemaakt. Eerst vertelde de vrouw van het koppel wat haar aansprak en opviel: ze is gek op rood en zwart, wat er zeker in voor komt. Maar ze bleek een goed observator: het zwart was geen echt zwart en ze had de kleine nuance verschillen gezien. En ze had gelijk het vierkantje door, namelijk niet als irritatie punt, maar dat er iets achter zat.

En toen mocht het verhaal verteld worden, dan komt het leukste van werk laten zien, dan is het de tijd om te gaan toveren. Al het werk wat ik laat zien, laat ik eerst inwerken op de mensen en wanneer ik het verhaal vertel dan zie je de verbazing, de prikkeling van de fantasie, de snelle reis door de geest om een vorm van herkenning te hebben. En dan lach ik altijd zachtjes, want ik schilder nooit iets wat herkend kan worden als zijnde object, hooguit als situatie of moment.

Verbeelding, vormgeving, verhalen en het onmogelijke mogelijk maken in een fractie van een seconde is, denk ik, een zeer fijne doch intensieve ervaring. Vaak gaan er compleet nieuwe werelden open of is er gewoon verwondering over het beeld en of het wel juist is. Maar daar zit hem nu net het mooie van de beeldvorming die ik poog te maken: die is nog nooit gezien. Het prikkelt dus fantasie en leidt een toeschouwer naar een wereld die van mij lijkt, maar net zo goed die van een ander kan zijn. En uiteindelijk ook deel uitmaakt van die ander.

Het beseffen van iets wat niet lijkt te bestaan, maar er uiteindelijk wel is, maakt een beleving rijker op een manier die niet meer zoveel voor komt. Beleving wordt zeer vaak gehecht aan dingen die voorgekauwd zijn, zonder enige ruimte te laten aan de eigen fantasie en geest. Het is zielloos en leeft alleen voor een moment. Een trend die je terugziet bij het voorstellen van jezelf aan een ander mens.

Op een ander feestje vroeg ik eens aan een man “Wie ben jij?” en als antwoord kreeg ik zijn naam en beroep. Ik herhaalde de vraag met de nadruk op het woord “ben” en hij was sprakeloos. Hij wist niets te antwoorden en de mensen die erbij stonden zag ik heel diep nadenken. De man liep naar de bar en bleef daar een hele tijd hangen. Elke keer wanneer hij de rest van de avond passeerde zag ik hem vertwijfeld kijken en nadenken.

Het was al met al zeer goed te doen daar in het Gentse en enorm leerrijk. Ik heb zeer veel nieuwe, toffe, mensen ontmoet, aardig wat bladzijden in agenda’s gevuld en enorm veel plezier gehad.

Meer van dit!

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

“Sorry, mag ik even passeren? Ben nog wat vergeten te pakken.” De dame keek wat verontschuldigend mijn richting op en ik stapte glimlachend en denkend opzij.
“Hmm, niet slecht. Zal ik haar terug voor laten? De mensen achter mij durven toch niets te zeggen en och, zo vroeg in de morgen al gaan zagen, da’s niets voor een Vlaming.” Normaal is het denkvermogen niet zo groot in de vroege ochtend, maar vandaag was ik er toch al vroeg uit en had er ook al een dik anderhalf uur werken op zitten.

Ze kwam terug en ik stapte opzij en gebaarde dat ze zich gauw op haar oude plekje kon invoegen. “Dank u wel”, zei ze wat vertwijfeld en keek me eens goed aan. Ik glimlachte en gaf haar een excuus voor het vergeten van dingen. “Zo vroeg in de morgen is het niet even soepel boodschappen doen, he?”
“Moet je mij niet vertellen, ik ben al sinds zes uur op.”
“Ah, wat toevallig, ik ook! Ik ben naar mijn nieuwe job geweest, voor de derde keer dan toch. Kinderopvang.”

“Is dat zo?” Ze leek wel wat verbaasd, maar och, waarom zou een man het niet kunnen, toch? Ze geloofde me niet helemaal, maar ging er toch op in. “Ik werk op Belzele bij de opvang en jij?”
“Sleidinge, op de basisschool.”
“Dan ken je Elke, de bazin ook?”
“Zal wel zijn, daar heb ik de sollicitatie gedaan. Maar ik doe het vrijwillig, he? Dat werken.”
“Oh, wat goed. Ze zullen me wel kennen daar, de drie dames. Doe ze maar de groeten van me, zou je dat willen?”

“Met genoegen. En van wie? Mijn naam is Maternitus, maar ze noemen me daar meester.”
“Mij noemen ze juffrouw, maar ik heet Mieke. Meester, hehehe.”
“Allez, lacht er maar mee. Het wende desondanks redelijk rap, zelfs tegen mijn vrienden heb ik verteld dat die kinderen me goed op waarde weten te schatten.”
Ze kon een luide lach niet onderdrukken en laadde haar tas vol en wuifde na het afrekenen naar me. Ik keek de caissière aan en glimlachte eventjes.

“Dat is dan één euro vijfentachtig. Wilt u een broodbon?”
“Pardon? Is het al zo erg met die crisis, excuseer, depressie, dat het brood al op de bon gaat?”
“Niet helemaal. Bij het tiende brood is de bon vol en krijgt u een elfde gratis.”
“Ah, wat leuk, dat is er niet in Nederland. Tenminste, niet dat ik weet. Maar ach, daar woon ik ook niet. Dank u wel en tot over tien broden, he?”
“Dag, he, en merci.” Zacht proestte ze er “meester” achteraan.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

“En toen stuurde ik de tweede versie van mijn thesis door aan een vriend om het eens door te lezen en hij kon het niet eens openen. En ik heb het toch in dat kantoor-programma van Windows gemaakt, zenne.”
Ik glimlachte een keer en vroeg wèlk programma ze bedoelde.
“Nou, dat klote Office-ding, Word of zo.”
“Het kan zeker geen kwaad als ik even ernaar kijk subiet?”
“Graag, ik word zot van die laptop.”

Jullie held was vandaag op visite voor een woonst bij zijn goede vriendin Famke, misschien nog bekend bij jullie van het paaldansen. Ze liet me de kamer en de rest van het appartement zien. Een maand of drie terug leek het groter, maar laten we het erop houden dat dimensies afnemen naarmate de nood om een woning hoger wordt. (Die laatste zin zal enige revisie behoeven, zelf spreekwoorden en gezegden maken is niet mijn sterkste kant.)

“Dat klote ding is nu al drie keer terug naar de computer werkplaats gestuurd en ik begin het beu te raken.”
“Drie keer? Omdat je een document niet fatsoenlijk kunt opslaan?”
“Ja, hahaha, erg leuk, hoor. De eerste keer was vanwege het scherm, weet je nog? Toen ik er per ongeluk op stapte en de tweede keer crashte de ganse harde schijf waar alle data op stond.”
“Dat is twee keer en van dat scherm weet ik, ja.” Ik grinnikte even, want toen belde ze in paniek op hoe ze dat moest oplossen en ik zei simpelweg dat “uit de ogen kijken” een goede optie zou zijn de volgende keer.

“Maar je zei drie keer. En je noemde er twee, wat was er nog meer mis?”
“Ze hadden dat godvergeten systeem gans in het Frans geïnstalleerd en dat is niet handig.”
Welkom in België, lieve lezer. Goed om te weten dat ik niet de enige ben die een pleuris-hekel heeft aan de taal van de liefde waar je zo magnifiek in kunt vloeken.
“Twee dagen heb ik constant gebeld naar de helpdesk en ze hebben me stap voor stap door de herinstallatie heen gepraat. Ik dacht dat je dat met een klik of twee kon doen, jij zei dat wel eens.”
“Met Linux werkt dat zo, lieverd en niet met een Microsoft product.”

We kwamen in de keuken en ze had lekkere vruchten-gebakjes neergezet. Kijk, dat vergemakkelijkt de saaie gesprekken over geld en contracten al een beetje. Tussen alle officiële dingen door gingen de gesprekken, uiteraard, over de liefjes en vooral het gebrek eraan. Ik raadde haar aan om een Nederlander te nemen en wel eentje met een beetje verstand. Ook moest ik erbij vermelden dat ik dit al de hele weg richting Gent wilde zeggen. Ze lachte luidop.

“Wil je dat ik je laat zien hoe je die thesis wel op hoort te slaan, zodat je vrienden en straks je profs het ook kunnen inzien?”
“Graag. En weet je, die machine is zo traag als de pest, kun je daar ook iets aan doen?”
“Zeker, maar laten we wachten met Linux tot na je thesis en afstuderen, want het lijkt me beter dat je eerst afstudeert voor je aan nieuw avontuur begint.”
“Is het zo moeilijk om te leren dan? Je zei daarnet nog dat ik ermee weg kon zijn in tien minuten.”
“Je bent blond.”
“Klootzak.”

Het bleek dus niet “dat klote-Office-ding” te zijn, maar Works, een soort van kloon van Office alleen vele malen beperkter en slechter. Ik opende haar thesis en las het snel door.
“Incontinentie? Dat is toch wel een heel ander onderwerp, is het niet? Ik dacht dat je bezig was met verpleegkunde en niet geriatrie?”
“Dat is zo, maar dit is een onderbelicht onderwerp in mijn richting en daarom heb ik het gekozen.”
“Ah, ja. Goed, kijk, nu kies ik “Opslaan als” en selecteer “Office document .doc”, zie je? En nu kan iedereen het lezen.”
“Dank je wel. En als die studie klaar is, wil ik daar Linux op. Het liefst eerder, maar jij zult het wel beter weten. Het klinkt verstandiger in ieder geval.”

Ik keek de kamer nog eens rond en het viel me op dat er een kastje aan het voeteneind van haar bed stond, met een televisie er bovenop.
“Ja, weet je, dat is van een tijdje terug alweer. Kom ik thuis van het uitgaan, trap ik mijn bril kapot. Dus zette ik de tv aan het voeteneind, zodat ik de ondertitels weer kon lezen.”

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Jullie zullen wel doorhebben dat door het geringe aantal bijdragen aan deze site dat deze jongeman het iets of wat druk heeft. Plus allerlei onvoorziene zaken, want zo gaat dat in het leven: wanneer er geen tijd is voor die dingen komen ze allemaal tegelijk erbij. En dan vinden mensen het gek dat je niet adequaat genoeg bent wat betreft berichtgeving, al begrijp ik het wel.

Maar goed, wat zijn de meest belangrijke dingen die me zoveel van de straat en het toetsenbord weghouden? De drie zaken die ik graag wil delen zijn geen van allen negatief te noemen, maar wel zeer spannend: het zoeken naar een woonst, het werken met de kinderen en… een tentoonstelling!

Dat zoeken naar een nieuwe plaats om te leven is niet eenvoudig, maar wel een leuke uitdaging en ik heb er het volste vertrouwen in dat het gaat lukken. Ook al is het op het randje en brengt het veel extra werk met zich mee. Hier in de omgeving heeft men echt het idee dat het een voorrecht is om iets te mogen huren en de prijzen zijn er dan ook naar.

Voor een kleine woning betaal je gemakkelijk vijfhonderd euro per maand en echt, dan heb je geen isolatie, centrale verwarming of een tuin. In dit land maken de makelaars zeer veel misbruik van de slechte controle hierop en de overheid? Die vindt alles best, zolang ze maar niet te hard hoeven te werken.

Naast belasting ontduiken is het tillen van de medemens hier een top sport. Uitdaging genoeg voor een Nederlander, zou je ook niet denken?

Het werken met de kinderen. Zucht. Dat doe ik zeer graag en misschien zou ik dat als echte baan ook kunnen doen, daar ben ik nog niet over uit. Er kleeft maar één nadeel aan het zorgen voor kinderen waarvan de ouders het belangrijker vinden om al hun schulden te betalen. De salarissen voor dit verantwoordelijke werk zijn echt onder de maat en hangen niet ver van het wettelijk minimum, wat best oncomfortabel is.

De uren zijn zeer onregelmatig, vakanties bestaan niet, want dan hebben de kinderen geen school en de gehele dag hun opvang en aandacht nodig. Natuurlijk kun je dan van alles doen, bijvoorbeeld leuke uitstapjes. En dat vinden de ouders niet leuk, gezien de extra kosten voor verzekering, het reizen en wat er al niet meer komt kijken bij zulke plezante dingen.

Toch is ook dit een grootse uitdaging, want, net als met de huizen, is het roeien met de riemen die je hebt. Dat vergt creativiteit, inventiviteit en geduld. Zeer veel geduld. Zelfs meer dan de meest kalme Zen-boeddhist heeft. Het ooglid begint wat te trillen en dat is het teken om snel over te gaan naar het laatste deel van de drie dingen die er vooral spelen momenteel.

Een week of zes terug hadden Michel en ik de enorme behoefte om eens een terras te gaan doen en even uit de sleur van alle dag te stappen. Lang leve Gent en het feit dat het zo dichtbij ligt! Deze stad biedt zeer veel fraaie gelegenheden om hetgeen wij wilden zonder enig probleem te kunnen uitvoeren. In het kort: uit onze naad gaan.

Natuurlijk, we maakten wat lawaai in de winkelstraten en zeker, we spraken veel teveel jongedames aan, maar het droeg allemaal onschuld in zich. Het waren geen frustraties die zich naar buiten wilden werken, het waren de bloemetjes die erom bedelden ditmaal.

Uiteindelijk belandden we, weer al, op de Vrijdagsmarkt en al vrij snel hadden we contact met onze omgeving. Notitie voor de mensen die de diepe hartenwens hebben om met me uit te gaan: je leert veel mensen kennen die ikzelf ook niet ken. Daartussen zat Evamaria (Eva voor mij, al die lange namen ook). Een aardige dame die psychotherapeute bleek te zijn en heel nieuwsgierig naar het doen en laten van een losbol als mij.

De gesprekken gingen over van alles en uiteindelijk bleek Michel een uitstekende secretaris, want hij noteerde al haar gegevens voor een eventueel verder contact. Ze had interesse naar mijn werk en was ook best nieuwsgierig naar de jongeman erachter. Op het moment van ontmoeten was ik iets te baldadig om diepgang te hebben, dus werd er besloten het gesprek op een ander moment verder te voeren.

Enkele weken van mailen gingen erover heen en toen gaf ik de link door naar de online galerie. Eva was gelijk weg van “Big Bang Memories” en stond erop dat ze dit kon ophangen in haar nieuwe ruimte om lezingen te geven. Ze (zij en haar man Johan) wilden namelijk hun werk combineren met dat van een tentoonstellingsruimte. Kunst en de menselijke geest horen immers bij elkaar en het geeft artiesten een mooie weg om zichzelf te profileren bij een select gezelschap.

Aanstaande vrijdag is het dan zover. Die dag presenteren Eva en Johan hun nieuwe boek voor een groep genodigden en dan is het tegelijk de opening van de tentoonstelling van mijn lieve reeks kinderen. Helaas voor jullie is dit voor de genodigden van de twee auteurs, maar er is licht aan het einde van de donkere tunnel.

Elke week kan er op afspraak een bezichtiging worden geboekt om het werk voor te stellen aan het grote publiek. Bij genoeg gegadigden gaat dit dan ook door, want het kost natuurlijk ook het één en ander. Waarom deze methode van exposeren? Het is, volgens de mensen die het gezien hebben, een exclusief werk en is niet te koop in delen, maar alleen in zijn geheel.

Verder is het verhaal achter het werk dermate mooi dat het niet leuk is om telkens voor een enkel iemand te gaan vertellen. Natuurlijk gaat er een kans komen voor iedereen om het te bekijken, maar dat zal pas zijn nadat het zijn periode heeft gedaan in De Bedding, de plaats waar het de komende tijd hangt.

Achter de coulissen wordt daar nog hard aan gewerkt en aanstaande vrijdag zal daar voor nodig zijn. Eén van de genodigden is Jan Hoet, voormalig conservator van onder andere het Stedelijk Museum voor Actuele Kunsten alhier in Gent. Deze mens heeft een behoorlijk hoge drempel voor kunst, dus zal ik extra mijn best moeten doen om het goed te brengen. Ik denk dat als Big Bang Memories in het SMAK komt te hangen, deze jongen een flinke traan zal huilen van geluk. (Er is daar in ieder geval genoeg ruimte…)

We zien wel, meer hierover op een later moment. Nu is het tijd voor wat aardse momenten zoals de was doen, de frigo kuisen en de vaat doen. En daarna? Eva een mail sturen over de momenten dat er tijd is deze week, Sandy eens mailen voor foto’s van de werken en massa’s advertenties doorspitten voor de woonst.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.