Maternitus

Wanneer je veel leest, denk je veel na. Dat wil zeggen, wanneer je dingen leest die je tot nadenken aanzetten. En in huize Maternitus is dat zeer veel en divers van onderwerp, wat me vervolgens een beetje in verwarring brengt. Want alles waar ik over nadenk, het meeste toch, daar wil ik over schrijven en dat gaat niet in één stukje.

Mijn geliefde zuster zei ooit tegen me dat ik één onderwerp goed moest uitspinnen tot een boeiend verhaal of artikel en daar heeft ze ten volle gelijk in. Probeer dat eens in een wereld waar elke dag zoveel interessante dingen gebeuren dat het welhaast onmogelijk wordt om erover te schrijven, hooguit het verwerken in de eigen hersens is dan het meest haalbare?

Een gedachte die ik heb over de wereld is alsof het lijkt dat er steeds meer en meer gebeurt, maar dat is schijn. De dingen die er gebeuren is niet in relatief aantal toegenomen, maar wel in schaal of het is aan het vechten om wie of wat er meer opvalt. Of er wordt voor gezorgd dat er een ding meer opvalt, zodat de, vaak belangrijkere zaken, minder opvallen. Bijvoorbeeld om bepaalde personen hun redelijk verbrande achterste nog iet of wat te redden.

Veel van de dingen die we dan lezen of horen in de media zijn direct gekopieerd van de grote persagentschappen. Dat is best wel zielig te noemen, want zo vergaat er een behoorlijk interessante tak van media: de onderzoeksjournalistiek. Een journalist is dus vervallen tot niet veel meer dan een Xerox-machine, vaak voorzien van een filter zodat er een bepaalde bias ontstaat. Die dan weer ten voordele is van de sponsors of eigenaren van de betreffende media.

Ook al zou er een vorm van onafhankelijke journalistiek bestaan die tot in het uiterste iets uitpluist en hierover een vrij stuk schrijft, zelfs dan is er sprake van een mate van partijdigheid, puur omdat het door mensen gemaakt wordt. Maar aan de andere kant maakt dat het juist ook weer goed, omdat we dan iets kunnen herkennen erin of ons laten meeslepen erdoor. Dat laatste is natuurlijk goed bij belangrijke veranderingen of gebeurtenissen in de wereld die ons allemaal aangaan als mensheid.

Een andere stroming die al zeer lang bestaat in de “journaille” is het manipulatief gebruik van taal, wat zich meestal uit in tegenstellingen in een enkel artikel, titels die een foutieve gedachte oproepen of zelfs via linguïstische omwegen gewoon leugens weergeven. Naar mijn mening is dat niet de bedoeling van de pers en hun grondwettelijk vastgelegde vrijheid. De taak is om de bevolking zo goed en waarheidsgetrouw mogelijk het nieuws weer te geven en niet de mening van welke politicus of zakenman ook.

Natuurlijk mogen meningen gegeven worden, maar dan dienen ze toch minstens tussen aanhalingstekens te staan, het zogenaamde quoteren. Het lezen van nieuws hoort geen afweging te zijn of iets waar is of niet, maar dient een beeldvorming te geven van iets wat gepasseerd is of nog steeds bezig is. Heeft de schrijver een foutief beeld, bijvoorbeeld door niet grondig het huiswerk te doen, dan krijgt de lezer automatisch hetzelfde of toch enigszins verstoorde beeld mee van dat geen hij gelezen heeft.

Bij veel kranten klaagt men steen en been dat hun teloorgang aan de horizon aan het verschijnen is en dat ze mede daardoor geen goede journalistiek meer kunnen bedrijven. En iedereen geeft het internet de schuld. Grappig, want het is juist van de websites van die grote persagentschappen dat ze hun nieuws zonder enig uitpluizen kopiëren. Dan klopt het ergens wel, ja.

Maar het internet is ook een goed startpunt van enig onderzoek, het is immers de grootste vergaarbak van informatie die vrij toegankelijk is voor iedereen met een verbinding. Een goede start kan een zoekmachine zijn, maar ook daar stikt het van de filters en kun je de helft van de links die aangeboden worden overslaan. Dat zijn namelijk precies die publicaties die rechtstreeks zijn gekopieerd of gejat, zo je wilt.

De beste manier is zelf naar die gebeurtenissen gaan of er al zijn voor ze gebeuren, maar dan dien je voorzien te zijn van informatiebronnen als sommige grote nieuws-diensten hebben. Je kunt ook heel goed met alleen het internet iets uitpluizen, wat een goed onderscheidend vermogen vereist en behoorlijk veel ervaring op het internet met zoeken. Je wordt in wezen je eigen zoekmachine, met één groot voordeel op de digitale versie: intuïtie.

Dat laatste kun je ook gebruiken wanneer je naar de gewone reguliere media kijkt. Niet zomaar iets klakkeloos overnemen of geloven wat je verteld wordt, is hierbij de toverspreuk. Het is een helaas, maar door die verstoring in de media, kun je er bijna elke keer vanuit gaan dat niet alles verteld wordt of alles niet goed verteld wordt, meestal ten voordele van een politiek figuur of regering.

Hoe komt het toch dat jullie favoriete web-log-extremist dit stukje heeft geschreven?

Omdat ik regelmatig toch naar mijn zuster luister ga ik deze week eens proberen, in de vrije tijd, een stuk te schrijven naar aanleiding van een “uitgebreid” onderzoek. Gewoon om eens te zien hoe dat dat gaat, hoe het schrijft en wat er allemaal bij komt kijken om tot een goed product te komen. Nu ben ik geen journalist, maar analyseren kan ik als de beste en omdat dit geen site is om nieuws te vergaren, kan er gelijk een soort van mening aan de conclusie worden toegevoegd.

Het onderwerp houd ik nog even voor me, zeker omdat het behoorlijk controversieel gaat zijn en behoorlijk wat mensen of tegen de schenen schopt of hun ogen open maakt. Het eerste wat ik bij ga houden is een lijstje met mijn bronnen, omdat de lezer zelf kan zien waar ik het vandaan haal, er een credit gegeven wordt aan de auteurs en om te laten zien dat er meer geleerd kan worden dan alleen via de zoekmachines.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Het kan dus zijn dat er behoorlijk weinig geschreven wordt deze week, hooguit gekke plaatjes en wat filmpjes zal ik droppen als zoethoudertjes. Okay?

Patricia en haar mama vinden mij een mooie man. Ieder zijn mening natuurlijk, maar in dit stukje wilde ik het niet over de vermeende schoonheid hebben. Een week of vijf geleden kreeg ik een aller aardigste uitnodiging voor een tea party die Patricia zou geven in het Evergemse.

Het was een samenzijn ter promotie van haar partij en als geste van haarzelf naar de mensen die haar altijd zijn blijven steunen. Daar hoor ik ook bij, want deze opmerkelijke dame verdient al die steun, gezien de dingen die ze heeft gedaan de afgelopen jaren voor de mensen hier.

Dus vandaag toog ik, keurig aangekleed, lekker geurtje op, richting het mooie domein waar het gehouden werd. Normaal ben ik enorm zenuwachtig voor evenementen waar belangrijke mensen komen, maar ditmaal was het anders. Dodelijk kalm en zeker van mijn zaken stapte ik op de gastvrouw af en werd enorm hartelijk verwelkomd door haar.

Er is niets leukers dan een feestelijk aangeklede informaliteit waarbij er mensen zijn van divers allooi en waarbij op intelligente en beschaafde manier elkaars mening of inzicht wordt getoetst aan dat van de eigen ideeën. Ondanks de politieke ondertoon van het samenzijn, viel hiervan niet zoveel te merken.

De mama van Patricia had me in het vizier en liep op me af, terwijl ik wat dromerig liep te genieten van de prachtige oude bomen in het park.
“Je kent hier niemand, hè? Kom, ik zal je eens wat voorstellen aan mensen, dan ben je wat op gang.”
“Dank u wel, neen, er zijn hier geen bekende gezichten op dat van u en Patricia na. Het ziet er allemaal wel gemoedelijk uit, dat bevalt me, want ik had een andere voorstelling ervan voor ik hierheen kwam.”
“Zet dat maar uit je hoofd en geniet van de middag. Het is mooi weer, de taartjes zijn lekker en de mensen zeer aardig. Het gaat je bevallen.”

En zo liep ik naast een zeer aangename dame langs diverse mensen waarvan ik de namen voor het meeste alweer vergeten ben. Maar dat is niet erg, het is een eerste indruk van de Vlaamse politiek en dan gaat het erom hoe men omgaat met elkaar in plaats van diepe vriendschappen maken. Ik werd gekoppeld aan een andere dame en we spraken over van alles.

Kinderen, school, kunst, politiek, economie, het kon niet op. Na enige tijd kwam ook haar man bij ons zitten en die bleek een heus avonturier te zijn, wat natuurlijk koren op mijn molen is. Ik mag mensen die iets durven in hun leven en vooral ook durven te leven. Het heeft niet veel nodig, behalve een open geest en wat doorzettingsvermogen, de rest volgt vanzelf.

Dat is ook gelijk een andere reden waarom ik daar was. Er broeien wat aspiraties in mij die te doen hebben met politiek en dan met name iets met mensen doen. Niet voor hun, maar echt samen met anderen iets voor elkaar boksen. Gezien mijn ervaringen in het leven en op professioneel vlak kan ik misschien iets betekenen.

En een vrouw als Patricia kan mij daarmee helpen, dat weet ik zeker. Haar standpunten en mening komen wel overeen met die van mij, zowel op sociaal als economisch gebied delen we, ongeveer, hetzelfde. Maar de focus van mij is vooral op kinderen, kunst en vrije technologie.

In mijn wereld zijn dat de drie peilers van onze maatschappij of ze moeten dat worden. Kinderen omdat ze de toekomst in zich hebben, kunst omdat het de wereld een aangename plaats maakt en houvast geeft aan onze cultuur en vrije technologie zodat innovaties niet in patenten blijven steken, maar voor en door mensen is gemaakt.

En wat betreft economie, maak die maar kleinschalig en lokaal. Grote bedrijven handelen niet in het belang van mensen, maar van aandeelhouders en er is geen sprake meer van natuurlijke marktwerking. Die wordt vanuit een lederen zetel bepaald, ver van waar de eigenlijke markt is. Smaak, cultuur, samenleving, alles wordt vanuit een soort van centraal punt gedirigeerd en opgelegd. Dat moet precies andersom gaan.

En eigenlijk zijn dat mijn concrete ideeën tot nu toe, al heb natuurlijk ook idealen, maar een ideaal moet je nastreven tot het een realistische vorm krijgt. Al was het maar op papier of in het hoofd. Maar toch, iets subjectief als een ideaal is wel de schipper die aan het roer staat, het moet immers blijven stroken met je hart en ziel.

In die wereld kun je wel alleen beredeneren, de hersens alleen laten werken en dus rationaliteit laten overheersen. Let wel, die rechtlijnigheid strookt niet met hetgeen waar politiek mee te maken heeft: mensen, samenleving, milieu en een hoop verschillen. Hersens hebben niet de dynamiek van passie en voorliefde, ze helpen alleen maar bij het haalbaar maken van een doelstelling. Het is niet de motor.

Terug naar de tea party, onder de eeuwenoude kastanjeboom. Als dit politiek is, dan denk ik dat er een verkeerd beeld bestaat in het hoofd. Dat is oeverloos vergaderen, keiharde debatten voeren en je standpunten argumenteren tot je of verloren hebt of gewonnen. Het is een rauwe wereld waarvan de meerderheid van de mensen nooit een glimp te zien krijgt.

En als een vrouw als Patricia zichzelf daarin kan staande houden en haar zaken ook nog eens voor elkaar krijgt dan verdient dat niets anders dan bewondering. Van mijzelf weet ik het nog niet of het zal lukken, maar de aspiraties heb ik duidelijk gemaakt. Nu is het even wachten, wat niet alles is, maar toch, het is een begin, een opening.

En tot die tijd blijf ik haar volgen terwijl ik mijn eigen ding doe: werken op het kinderdag verblijf (ja, ik ben aangenomen), schilderen, schrijven (ook onzin) en het beschikbaar maken van technologie voor iedereen (Open Source en Linux).

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Bij het krijgen van complimentjes wil ik wel eens blozen, naar het schijnt.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Uitzending 25 september 2009 (gewoon rechts-klikken, downloaden en uit je pan gaan). 16,9 MB, 96 kbps, 23 minuten 28 seconden.

“Hey, die Karen, het is Maternitus hier. Ik heb eens een vraagje aan je. Toen je nog -dat andere- besturingssysteem draaide, kwam er toen ook rook en stof uit?”
“Wat? Huh? Nee, hè? Je meent het?” Ze klonk wat geschrokken en ze haperde.
“Ja, ik meen het. Ik start hier op en telkens komt er rook en stof uit.”
“Dat is wel mijn belangrijkste machine. Hoe kan dat?” Nu leek het even of ze begon te huilen.

Keihard lachte ik en vertelde haar dat alles prima in orde was en haar mooie computer als een zonnetje draaide. Weliswaar met Fedora in plaats van het toegezegde Mandriva, een keuze die ik straks ga toelichten. Erik zat naast me met de tranen in zijn ogen van het lachen, hij zou het nooit tegen zijn zus kunnen zeggen zonder door de mand te vallen. Afijn, de humor van geeks is wat apart en bevat een lichte toets van leedvermaak.

Wat was de opdracht? Repareer een zeer zieke computer en zorg dat er een complete muziek productie eenheid van gemaakt wordt. En installeer gelijk alle andere computers met exact dezelfde Linux distributie, zodat er een uniformiteit ontstaat. Dat laatste is eigenlijk meer van mij uit, omdat dit het helpdesk-deel vergemakkelijkt.

De laatste beslissing heeft ook nog een geheel andere reden: vanaf versie twee draai ik al Fedora en ik ken de software inmiddels zeer goed, zowel de positieve als negatieve zaken ervan. We zitten inmiddels al aan versie elf en twaalf is op komst. Je zou het voorkeur kunnen noemen, maar er zijn nog veel meer redenen.

Waarom verkoos ik Fedora boven Mandriva? De laatste is immers veel vriendelijker voor beginnelingen, althans, dat wordt beweerd, ook door mij. Ik ga er dan vanuit dat de nieuwelingen het ook zelf installeren en van begin af aan gebruiken als hoofd-systeem. Bij deze opdracht lag het iets anders.

Het zijn mensen die het één en ander weten van computers en technologie en, dit is het belangrijkste, een open geest hebben. En een flinke dosis lef en leergierigheid. Dan is Fedora een betere keuze, ze hebben veel meer macht over hun machine en het systeem ligt veel dichter bij het concept van Open Source.

Mandriva levert veel ondersteuning mee voor gesloten software, iets wat toe te juichen valt, maar het is niet “het echte ding”. Mijn keuze valt ook veel beter te tunen en doordat er zelf gekozen wordt voor wat er ondersteund wordt en wat niet, kan er flink uitgedund worden in het aanbod. Het voorkomt dus overbodigheid. Dat is namelijk iets waar een LnX-er een digitaal broertje aan dood heeft, als het ware.

Afijn.

Ze zou de volgende ochtend komen om de machine op te halen en ik moest nog snel een soort van les-plan opstellen. Hierbij zijn de mogelijkheden vrij beperkt. Of zoveel mogelijk grafisch of de terminal gelijk gebruiken. Ik koos voor “hups, in het diepe ermee”. En dat deed ik met een zeer goede reden, namelijk het werken vanuit de terminal is veel krachtiger en preciezer dan al dat grafische geweld.
En tegelijk leren de mensen hun systeem veel beter kennen en onderhouden, iets wat me enorm veel werk kan besparen zo gauw de leercurve achter de rug is. En die is absoluut niet groot wat het aantal basisvaardigheden betreft…

Ik zette Karen achter haar machine, gaf een papier met de log-in gegevens en zei heel simpel: “Zet je machine eens aan en log eens in.” Ze had haar machine nog niet gezien in de nieuwe versie, dus was het spannend voor haar. Dat is een moment wanneer ik graag gezichten bekijk, meestal lijkt dat op een kind met wat tijdens Sinterklaas een cadeau openmaakt.

Eerst wat gespannen en bij het opstarten de ene verbazing na de andere. Het is allemaal zo nieuw en ik zie dat graag. Zeker als de verbazing positief is. Nu wist ik vanuit mijn ervaring dat dames snel gecharmeerd zijn van KDE en op basis van dat (vooroordeel) ging ik ervan uit dat het met Karen net zo zou zijn. Het voordeel van KDE is dat de overgang van -dat andere besturingssysteem- niet zo zwaar zou vallen.

Het eerste wat ik vertelde was het feit dat Linux totaal niets van doen heeft met Windows, zowel niet onder de motorkap als de carrosserie, het is een wereld van verschil. Het is het verschil tussen respectievelijk onlogisch en logisch en dat is wat Linux zo veilig maakt. En mooi. En makkelijk om te leren. Wat dan ook bleek: ze herkende Firefox meteen, wist enkele minuten later haar MSN op te starten en checkte gelijk de mail.

Kijk, lieve mensen, keer op keer zijn ze er snel weg mee. Keer op keer hebben ze het functionele van het systeem gelijk onder de knie. En keer op keer vinden ze het mooi, snel en fijn om mee te werken. Linux is dus wel degelijk “klaar voor de desktop”, maar ik hoor nu al mensen gillen: “Het is te technisch, te moeilijk.” Dat zijn meestal mensen die hebben gehoord over Linux, maar het nog nooit hebben geprobeerd. Voor een maand of wat, natuurlijk, niet tien seconden en dan opgeven. Dat is namelijk voor loesers.

En dat zijn Karen en Erik absoluut niet. Hun zijn winnaars, niet alleen op hun vakgebied, maar ook doordat ze verder kijken dan hun neus lang is en zich niet zomaar neerleggen bij hetgeen de maatschappij voorschrijft. Dat getuigt van intelligentie, nieuwsgierigheid en lef. Straks meer politiek.

Nu is Karen een fervent gamer en het was aan mij om het bekende fabeltje over het gebrek aan games voor Linux uit de wereld te helpen. Dat was zeer eenvoudig: type maar eens bij Google “Linux games free” in. Zo. Hier verscheen een overdaad aan spelletjes en niet alleen maar klonen van hetgeen ons bezighield in de jaren tachtig. Van vette actiegames tot de meest snelle race spelletjes, van knalmooie 3D graphics tot soepel lopende platformspellen. En veel ervan kan ook online gespeeld worden, er blijken genoeg geduchte tegenstanders te wachten op het internet.

De dame uit dit stukje is een excellent zangeres en muzikante, dus waren er professionele spullen nodig om haar creaties te maken, te componeren, mixen en produceren. Ik liet haar de uitgekozen pakketten zien en ze vergat gelijk haar (amateuristische) software, Magix Musicmaker, giechel, omdat hier een werkelijke uitdaging voor haar creativiteit op het scherm verscheen: LMMS (Linux Multimedia System), Hydrogen en Audacity. Meer dan genoeg om samen met haar band een cd mee te maken, zeker te weten. Professioneel.

Het wensen lijstje hield niet op, want er was ook nog een videocamera en fototoestel in het spel aanwezig. Kino en Cinepaint voor het bewerken van de video zijn los geïnstalleerd en Gimp zit al standaard in de distributie ingebakken, dus ook is dat achterlijke Photoshop ook niet meer nodig. De Open Source pakketten hebben wel wat studie nodig, maar dat is met software voor Windows en Mac ook zo, daar zit geen verschil in.

Nu kwam het zwaarste van de hele les: de terminal. Na wat uitleg, was ze zelf haar updates aan het doen erin. Plus installeerde ze en passant nog wat software. Natuurlijk deed ze basis dingen, maar je kunt niet leren rennen zonder eerst te staan. Ik gloeide gewoon van trots en vroeg me af waar deze vrouw mijn ganse leven was gebleven…

Maar goed, toen kwam het slotpleidooi waarbij ik de politiek en romantiek wat uitlegde over Open Source. Het delen, samenwerken, elkaar leren, helpen en verbeteren van de software zelf maken het een zeer krachtige formule die niet zomaar kapot te krijgen is. Op politiek vlak zouden de heren en dames in het pluche flink kunnen leren van deze gemeenschap. En wij mensen zouden een betere maatschappij kunnen maken met dit model, denk je ook niet?

Ik gaf haar een cd met Fedora erop en vroeg of ze het wilde kopiëren en uitdelen aan haar vrienden en vriendinnen. Dat mag namelijk. Ergo. Het wordt door de makers aangemoedigd. Bij de cd kwam de wijze raad om dezelfde werkwijze te handhaven als dat we samen hadden gedaan, met backups eerst en geen tweeslachtig gedoe met Windows en Linux naast elkaar. Of het één of het ander.

Bij mijn weten zijn er twee mensen intens gelukkig nu en de komende week zullen er nog wel wat vragen in de mailbox komen, maar ik weet zeker dat ze het door hebben. En Karen? Die mag op mijn verjaardag komen zingen en spelen.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Over de eerste paragraaf. Ah, nee, laat maar. Ergens wil ik haar nog wel eens plagen.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Uitzending 18 september 2009 (gewoon rechts-klikken, downloaden en uit je pan gaan). 64,7 MB, 96 kbps, 1 uur 29 minuten 52 seconden.

Hier, lieve lezers, is weer een uitzending van jullie geliefde Maternitus. Nu is deze uitzending weer al een stapje verder in de ontdekkingsreis naar nieuwe, open muziek. Omdat een dergelijke reis in stappen genomen wordt, vond ik het noodzakelijk om de hulp in huis te halen van een zeer goede en ervaren DJ. Niet om de show samen te stellen, het blijft mijn canvas, maar om technieken te leren van presentatie van muziek.

Veel stations draaien maar een beetje en lullen de rest van de tijd vol, maar dat wil ik niet. Ik heb een notitie systeem gemaakt waarin alle gespeelde nummers zijn neergezet. Dat voorkomt zelfde uitzendingen of een soort van horizontaal uitzenden, iets wat ik verschrikkelijk vind.

Michel, de DJ, hielp me met het plannen van shows, het samenstellen van afspeel-lijsten en eens goed na te denken over het conceptuele aspect van het station. Ik vroeg hem of de muziek die ik aan het uitzoeken was wel interessant genoeg zou zijn voor radio. Hij zette me gelijk op de plaats door te zeggen dat alle muziek daar goed voor was. Even niet denken aan de eigenlijke kwaliteit van de muziekstukken, natuurlijk.

We hadden het op een gegeven moment ook over de inhoud van een show en hier heb ik een beetje voet bij stuk gehouden. Door het presenteren van Open Source muziek en de luisteraar een ontdekkingsreis aan te bieden, is al zeer veel. En ik ben gelukkig muzikaal zeer breed georiënteerd, dus aan diversiteit zal het niet ontbreken. Maar om markt gericht te gaan draaien, gaat te ver en druist ook in tegen het eigenlijke concept van het station.

In de muziekwereld is het aanbod veruit groter dan de vraag en diversiteit ontstaat door de vele kleine sub-culturen en dat dient benadrukt te worden. Helaas doen veel stations dat te weinig en zo wordt er, via de platenmaatschappijen een kunstmatige en beperkte markt in leven gehouden. Ik noem dat de supermarkt-cultuur, een idee wat ik kreeg bij het bestuderen van kunst-stromingen.

Hetgeen je in een supermarkt kunt kopen, bepaalt wat je eet en beïnvloedt daardoor ook je smaak. Dat gebeurt in de muziekwereld precies zo, al kun je daar al spreken van het “her-ontstaan” van kleine winkels, net als dit station. En doordat het volkomen legaal is, kan het niet zomaar bestempeld worden als piraterij. Het is ook geen vorm van protest tegen grote bedrijven, maar eerder een natuurlijke ontwikkeling doordat het commerciële aanbod zeer eenduidig is en zodoende voldoet aan een behoefte naar vernieuwing en keuzemogelijkheid.

Nu is wat ik doe absoluut niet uniek, maar deze site is niet verbonden aan enige organisatie, zoals de Jamendo website. Daar kun je duizenden stations vinden en sommigen ervan zijn uitermate oké. Hun insteek is helaas wel een soort muziek en dat klopt dan weer niet in deze jongen zijn hoofd. Ik wil uiteindelijk een station hebben wat een bepaald karakter heeft, iets wat ik met mijn schilderijen ook probeer.

Beetje bij beetje ben ik het ook aan het laten zien aan mensen die zelf een band hebben of muziek maken. Allemaal zijn ze zeer nieuwsgierig ernaar en mogen dat concept van het in eigen handen houden wel. Mijn ganse familie zit vol muzikanten en ken ik hun hang naar onafhankelijkheid wel, om maar niet te spreken over hun antipathie voor massa. Dit is dus niet geheel een eigen keuze, maar zelfs eentje die genetisch ingebakken zit.

Met een zangeres heb ik al contact en ze is erg geïnteresseerd in het concept, maar ook in het enthousiasme wat ik erin probeer te steken. Het hebben van keuzemogelijkheden en het niet dienen van “één heer” staan zeer hoog in het vaandel alhier en elke keer dat ik ermee bezig ben verlies ik mezelf altijd een beetje. Een dergelijke passie geeft mijn leven precies die energie die nodig is om met opgeheven hoofd over straat te lopen.

Maar goed, de uitzending van vandaag. Ditmaal ben ik eraan begonnen toen de vorige online werd gezet, zodat ik een wat ruimer tijdsschema had voor de samenstelling. Ditmaal viel de keuze op muziek die lokale invloeden heeft, dus folk. Ook vond ik het belangrijk om eens muziek te kiezen die ver van de mainstream afstaat, met een lichte hint van populaire muziek die toch als Open Source aangeboden wordt. Dit omdat je dan kunt horen dat niet alleen onbekende muzikanten ermee bezig zijn.

Een idee wat ik had is een soort van favorieten-lijst of top tien te maken, geheel gekozen door de bezoekers van deze site. Dat gaat nog wat werk vergen, maar het verhoogt de interactiviteit enorm, iets wat zeer belangrijk is in deze tijd en zeker op een medium als het internet.

Door het downloadbaar maken van de muziek is er al een uitbreiding van de mogelijkheden gemaakt, omdat je dan niet perse op deze site hoeft te blijven en de muziek lekker in welke mediaspeler ook kunt afspelen. Ik blijf helaas wel hikken tegen het feit dat ik de muziek in mp3 online moet zetten, mede doordat het formaat beschermd is en doordat in weinig draagbare muziekspelers het ogg-formaat afgespeeld kan worden.

Er dient nog zeer hard aan de weg getimmerd te worden om de wereld bewust te maken van Open Source (muziek) en om een juiste richting in te gaan wat betreft de commercie. Zie de laatste zin van de vorige paragraaf over de draagbare muziekspelers. Veel fabrikanten daarvan zijn zich, volgens mij, totaal niet bewust van de uitwisselbaarheid van muziek en de mogelijkheden die het met zich meebrengt.

Er is een optie, maar dan dien je al een flinke technische achtergrond te hebben. Rockbox heet dat, zoek het maar eens op. Nu bestaat dat al even, maar je moet echt specifieke spelers hebben en dat is natuurlijk totaal niet goed als je het wijdverbreid wilt zien. Maar goed, nu dwaal ik steeds verder af.

De presentatie van vandaag heeft hier al zeker een keer of tien gespeeld en zelfs mijn huisgenoten vonden het goede muziek. Dan ben ik eigenlijk al tevreden genoeg, maar ik moest Michel nog overtuigen en dat bleek gemakkelijk. Maar nu gaan hij en ik soms uit en dan komt alles wat dichter, dus vraag ik aan jullie om eens wat feedback te geven over de muziek.

Vertel eens wat je graag hoort of zeg eens tegen je vrienden of vriendinnen die muziek maken over dit concept en deze denkwijze. Misschien willen ze wel meedoen en bijvoorbeeld hun muziek laten horen of zelfs een interview geven.

martin@hoevenaar.com

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Het laatste nummer in de presentatie is opgedragen aan mijn lieve zus.

Computers en mannen: dit is het enige logische wat er is. Om maar eens met een enorm misverstand te beginnen, wilde ik iets aanhalen wat velen tegen het been gaat schoppen, namelijk dat computers meer met vrouwen verbonden is, zelfs de achterliggende technologie. In de Open Source wereld toch.

“Hey, Maternitus, ik krijg dat verdomde spelletje niet aan de gang in Firefox. Help me eens.”
“Is het Flash of Java?”
“Flash, maar de plug-in doet het niet goed. Constant valt alles weg.”
“Compile het eens van een tar-ball, die kun je zo bij Adobe (kots-kots) halen.”
“Doe ik. Secondje, zenne.”

Drie tot vier minuten is het stil aan de telefoon, behalve de roddels over allerlei mensen.

“Zow, die doet het en hoe zit dat met updates?”
“Waarschijnlijk gaat deze gewoon mee met de rest. En als het niet zo is, bel me dan nog eens. Alhoewel, je vergelijkt je laatste versie even en dan ben je er. Gewoon opnieuw compilen dan.”
“Ah, ja, waarom niet, eigenlijk? Echt zo makkelijk, ik bepaal nu alles op mijn computer, he?”
“Dat wilde je toch?”
“Ja, liefje, dat is zo. Kom je binnenkort eens eten? Ik heb een nieuw recept voor erg lekkere kip met peultjes.”

Ik ben blij dat vrouwen sneller weg zijn met welke Linux versie dan mannen. Eén: ik word zeer goed gesoigneerd, twee: ze bellen me vaker voor leuke dingen. Mannen, en ik ben er zelf ook één, hebben de neiging om al snel te vervallen tot eenkennige eikels. Vergeef me het harde woord.

Wat ik ook installeer voor een man is goed genoeg, zolang ze weten waar alles staat. Dat is het. Bij een vrouw gaat dat gans anders en is best uitdagend. De meesten beginnen met een basis opbouw: Gnome of KDE en verder niks. Nou, je moet eens weten hoe snel de telefoon gaat erna. En eigenlijk zeer logische vragen.

“Hoe kan ik mijn desktop eruit laten zien als die van mijn vriendin. Ze heeft een Mac.”
“Gadverdamme, die 3D dingen zijn kut en maken het systeem traag. Als ik het uitzet, gaat dan de rest veranderen?”
“Als ik iets in bash-script maak, kan ik het delen met de buurman?”
“Dat Samba netwerk gaat helemaal goed, maar hoe kan ik de mediaspeler laten streamen via dat?”
“Hoe deel ik WiFi met mijn buren?”

En dat zijn nog maar de simpele vragen die ik krijg. Vrouwen zijn veruit meer nieuwsgierig naar iets anders dan mannen. Ik ga hier niet een intellectueel ding opgooien, maar eerder een moreel. Om even een cijfer te geven: van de honderd vrouwen die ik Linux heb gegeven, is er één terug gegaan naar Windows, hebben er vier hun eigen distro gemaakt en zijn er tachtig bezig geweest met hetgeen Open Source aanhangt: ze hebben hun ganse computer, zonder veel moeilijke zaken, gemaakt zoals hun willen.

De mannen daarentegen zijn geen van allen aan het sleutelen geweest. Ja, eentje, die probeerde het en het was snel gedaan. Die kroop weer snel terug naar wat ik gegeven had. Tar-balls zijn niet gegeven aan hun. Wat nou desktop, het werkt, dus is het goed. Hoe start het sneller op? Op die laatste: wat nou drie seconden. Als het draait, stopt het niet, eikel.

En zo kan ik doorgaan tot in de eeuwigheid, maar ik weet één ding zeer zeker: vrouwen zijn zeer veel sneller weg met Linux en missen de rest (gesloten software zoals Word, Excell) voor geen donder. En die dames zijn zeker vaker professioneel bezig met een computer dan mannen, zie maar eens op het niveau van receptioniste, secretaresse, onderzoekster, reclame ontwerpster en nog een tal van mooie en goede vakken.

En al die dames gebruiken Linux op een manier waar mijn hoofd van duizelt. Computers en vrouwen is een ding wat gevoelig ligt bij de mannen en ik weet waarom. Ondanks dat ikzelf een man ben, maar wel naar de vrouwen luister. Vaak toch. Denk ik.

Ze staan open voor iets nieuws. (Foei?)

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Stel je voor: je zit op een stoel, aan een tafel waarop een bord staat met daarop een marshmellow. Een dame zegt tegen je dat je hem nu op mag eten, maar wanneer je wacht tot ze terugkomt en hij is nog “intact” dan krijg je er nog een. (De test is ook te doen met drop, chocolade of een goede pint).

De test is een nabootsing van een experiment van Walter Mischel, een bekende psycholoog. Nu vraag ik me af of ik het zou kunnen. Marshmellows lust ik niet zo graag, maar dat is niet het geval met een pint of drop. De winst is natuurlijk heel groot, maar als je heel lang alleen gelaten wordt, lijkt het me zeer moeilijk.

En hoe zou het gaan met bijvoorbeeld een leuke dame? Het is vaak al moeilijk om mijn gedachten erbij te houden met één dame, maar twee is teveel. Ik denk dat die test nog sneller afgelopen is, maar dan heeft het niet verleiding te maken. Dan heet het zelfbehoud.

Amai, ondanks dat psychologie soms wat oubollig is, begin ik nu al helemaal los te gaan. Zo’n test kun je natuurlijk op allerlei manieren uitproberen. Het hoeft niet alleen met verdubbeling te maken te hebben, maar bijvoorbeeld ook verbetering (upgrade voor de computer fanaat).

Heb jij nog een idee?

Via Neatorama

De contactlenzen vallen vrijwel uitgedroogd uit mijn hoofd. Meer dan vierhonderd advertenties doorspitten op één middag is niet echt evident. En nee, ik ben niet op jacht naar computer onderdelen. Pffft. De huizenjacht is volle bak aan de gang en natuurlijk liep ik me in het begin te frustreren over het enorm dure, doch zwakke aanbod op de markt.

Er waren studio’s bij ter grootte van de kamer waar ik me nu in bevind met een huurprijs die meer dan vijftig procent hoger is van wat ik nu betaal. En hier is alles inclusief, zelfs een wekdienst en mensen waar je tegen mag zagen tot je keel gortdroog is. Het zijn dan gelukkig dove mensen of toch in ieder geval zeer hard horend.

Maar goed, nu kwam ik een huis tegen wat me enorm aansprak. Een joekel van een herenhuis (vrijstaand), met een tuin die onderhand tot aan de horizon ging, gans ommuurd is en zelfs een parking had voor vijf auto’s. Dat laatste is voor de visite, natuurlijk. Het had een extreem grote badkamer, een droomkeuken, vier woonkamers en vier slaapkamers. Uiteraard ook allemaal flink uit de kluiten gewassen.

Voor 950 (negenhonderdvijftig) Euro per maand aan huur. Dat lijkt heel veel geld, maar de hersens begonnen wat eenvoudige mathematische bewerkingen te doen. Met twee personen is dat 475, en met vier zelfs 237,50. Per persoon uiteraard. En dàt is uitermate goed te doen. Iedereen heeft zijn eigen woonkamer/atelier èn slaapkamer. De rest is gedeeld, maar uit de ervaringen van hier weet ik dat dat niet erg is.

En nu wist ik toch even niet enkele andere mensen te verzinnen daarvoor. Ja, eigenlijk wel, maar die hebben al een huis en heten Megan Fox of Lilly Allen. Dus probeerde ik eerst mensen te beantwoorden die zelf op zoek waren naar een huis en huisgenoten. Zeer, zeer spaarzaam was dat aanbod mag ik wel zeggen.

Zelfs bij Samenhuizen was er niet zoveel te vinden. Ja, er was wel redelijk wat aanbod, maar voor studenten en mensen van net in de twintig. En het liefst helemaal zot van feestelijk uitgaan en allerhande bijkomstigheden die niet zo goed meer zijn als je bijna veertig bent. En trouwens, wat gaan de buren wel zeggen als je elke dag in en om het huis gezien wordt met een stuk of drie meiden waarvan je zelf, makkelijk, de vader had kunnen zijn?

Ik zou beretrots zijn.

Wie zou er in godsnaam toch samen willen wonen in een joekel van een villa met een man als mij? Iemand die liever een tube verf vast heeft, zijn toetsenbord bespeelt alsof het een stuk van Beethoven betrof op piano, een voorkeur geeft aan eten waar geen hond van gehoord heeft (toch niet hier in België, de stumperds) en de zomer ziet als het hoogtepunt van het jaar.

Aan de andere kant moeten het ook niet allemaal mafkezen worden, want dat gaat niet goed. En als het wel goed gaat, dan zeker zeer traag. Zo stroperig langzaam is ergens wel fijn, maar het is niet de aard van het beestje en zou ergerlijk worden. Waarom zit ik hier eigenlijk mijn karakter weer te geven? De ganse site staat er vol van, al die samenvattingen, alsof mensen niet kunnen lezen, luisteren en kijken.

Het zoeken naar huisgenoten is niet zo eenvoudig, maar al makkelijker dan woningen. Zeker met mijn voorkeuren, die zijn vrij gelimiteerd: proper zijn, een creatief beroep hebben, geen dierentuin aan katten en honden hebben, niets tegen een roker (van tabak) hebben en zo nu en dan een pint lusten. En voor de rest niet vies zijn van wat werk in en om het huis (zie properheid).

Ieder mens heeft zijn karakter met alle positieve en negatieve zaken, dus sta ik open voor zeer veel. Het is juist dat wat een mens boeiend maakt. Maar ontmoeten is anders dan samen in een huis wonen en werken, dan heb je het over vaker op elkaars lip zitten, bandbreedte afsnoepen van de gezamenlijke modem (ik beschouw dat als topsport) of het leuke debacle van avond- en ochtendmensen.

Maar goed, ook dit is een ervaring die ik hier heb opgedaan: daar valt over te beredeneren en voor alles (of toch veel) is wel een oplossing te vinden, zonder al teveel iedereen te moeten compromitteren. Water is voor de dorst en noodzaak, wijn is voor het plezier en genot.

Ik zit al twee paragrafen te verzinnen hoe ik dit stukje moet laten eindigen. Misschien zomaar afbr