Maternitus

We gaan al heel ver terug en samenzijn is als een natuurlijke zaak. Samen hebben we zoveel meegemaakt, gezien en gepionierd dat het geen naam heeft. Toen graffiti en hiphop in Nederland amper werd gezien als iets echt, waren wij al volle bak bezig daarmee. Dimitri vooral de muziek en ik de letters en figuurtjes. En dat had zo zijn gevolgen, want het opgroeien in een net ontstane sub-cultuur schept niet alleen een band op het gebied van uiting, het maakt een vriendschap die verder gaat dan het kletsen over koetjes en kalfjes.

Wij kennen niet alleen geschiedenis, we maken er deel van uit, hebben het zelf gemaakt en zijn er nog niet klaar mee.

Ik kan wel honderden verhalen vertellen van alle dingen die we uitgespookt hebben, maar dat haalt de magie van de vriendschap wat weg. En jullie hoeven niet alles te weten, vind ik. Afijn. Afgelopen week kreeg ik een mail met de vraag of het goed was om een avond langs te komen. Hij moest naar Engeland en zag een tussenstop hier in het schone Vlaanderen wel zitten.

Dat is nooit een probleem. En er wisselde wat berichten de dagen die erop volgden en steeds drukker begon ik na te denken. Bijna een jaar geleden zag ik hem nog eens en ik hoopte dat ik beter op orde was en dat het goed met hem ging. Zie het als volgt: de koning krijgt een koning van een ander land op bezoek. Anders kan het niet omschreven worden.

Vol trots vertelde ik wat verhalen aan Mieke over deze man en wat hij heeft betekend in mijn leven. Met veel bewondering luisterde ze en volgens mij had ze door dat zonder deze neef mijn leven heel anders zou zijn geweest. Dan had ik nu geen Linux gedaan, geen kunst gemaakt, geen multimedia of internet design kunnen doen. En dat bepaalt toch wel de hoofdmoot van deze jongeman zijn leven, mocht het je nog niet zijn opgevallen.

Maar goed, het is ook niet goed om iemand op een voetstuk te plaatsen, want het blijft altijd nog mijn neef en zeer goede vriend. Wat doen koningen als ze samenkomen? Precies, dan gaan ze een banket verorberen en onder het genot van allerlei lekker eten en drinken bijpraten. Het banket was Thais met als dessert vers roomijs. Het spreekt fijner als er diverse smaken over de immer ratelende tongen heengaat, het geeft wat meer smaak aan de verhalen zonder te hoeven overdrijven.

Het is fijn als twee mensen goed bezig zijn met hun leven en dit vol trots aan elkaar kunnen vertellen. Er is geen competitie tussen ons, we kennen onze plaats en richting. Dat kan ik niet van alle neven zeggen die ik heb. Allebei hebben we onze sporen al lang en breed verdiend, maar we weten allebei dat we er nog niet zijn. Die vorm van realisme is zeldzaam, zeker als dat samenvalt in een samenzijn.

Enkele weken terug had ik een date met Sanci en daar was het bijna hetzelfde, al stond zij nog aan het begin van de weg en had ik hem al deels afgelegd. Maar de intentie was exact hetzelfde. Golflengtes die hetzelfde zijn, vallen niet uit de lucht. Die moeten aanpassen, resoneren, om vervolgens als een geheel te groeien naar iets wat hoger of beter is. Dat heeft niet alleen intellect nodig, maar ook wijsheid. Twee zaken die ons, even de vrijheid nemen om wat te strelen, niet ontzegd kunnen worden.

Michel verwoorde het heel goed deze ochtend. “Nu heb ik wat familie van je gezien en wat ik met jou heb en voel, is gelijk aan de andere mensen. Jullie krijgen respect, zonder dat jullie dwingen. Er is iets met jullie wat ik niet snap, wat ik nergens anders zie. Bewondering met een onderbouwing. En verdomme, heb je geen domme familie? Iedereen, inclusief jij, is zo fucking slim.”

Normaliter houd ik niet van dit soort strelingen, maar hij ziet de dingen zoals hij doet. En als een buitenstaander dit waarneemt, groeit mijn trots, oprechte trots, en niet mijn ego. Waar mijn ego wel van groeide was wat Dimitri zei, toen ik hem uitlegde wat ik zo graag zou willen met de kunst. “Wat jij doet is gewoon goed. Klaar. Probeer er iets mee, maak er wat van, je bent nu op een goede weg en je begint door te hebben hoe het moet. Niet zomaar het één of ander, het zal in delen gaan. En dan kom je er. Helemaal binnen.”

Het was zeer fijn om die oude vriend en favoriete neef weer eens op bezoek te hebben. En er zijn veel dingen besproken, van zijn zijde en de mijne en ik weet zo hard zeker dat het inspiratie was voor ons beiden. Gewoon om verder te gaan met onze eigen wegen, keuzes en idealen. En over een half jaar of zo zien we elkaar weer en ik hoop dan vol trots vooruitgang te kunnen showen en hij ook. Zeker te weten.

Tot later of tot ooit,

Maternitus

Tijden zijn aan het veranderen wat betreft Linux en Open Source. In één week tijd kreeg ik drie aanvragen om diverse machines te redden en te voorzien van een pas-op-maat distributie van Linux. Eén spiksplinternieuwe computer, een laptop en een wat oudere pc. En alle drie waren ze om zeep geholpen door virussen, malware en trojans. En de andere overeenkomst? Ze draaiden alle drie Windows.

Best jammer, want alle drie de aanvragers bezoeken regelmatig deze site en konden op de hoogte zijn van al de ellende die in de duistere nevelen van Microsoft hangt. Om heel eerlijk te zijn weet ik amper meer wat voor soort virussen er zijn, omdat ik ze zelf nooit heb. Nee, Maternitus, daar ga je weer de elitaire kant op, braaf blijven.

Ik zal eens vertellen hoe ik een “pas-op-maat” maak. Er wordt geen streep gecodeerd, gecompileerd, laat staan samengesteld. In de rijke wereld van Linux is er voor elke wens wel een distributie en wie ben ik om het wiel opnieuw uit te vinden? Okay, ik ben bezig met een Linux te maken, helemaal speciaal voor graffiti-kunstenaars, maar dat is meer hobby en mafkezerij.

Wanneer iemand een probleem heeft, vraag ik altijd eerst wat er gebeurde voor het probleem zich aandiende. Welke sites ze bezochten, wat ze hebben geïnstalleerd, ga zo maar door. Maar meestal hoor of lees ik al aan de uitingen van het virus wat er is gebeurd: niet goed beveiligd, er is maar één log-in en die heet administrator, maar onder de noemer van hun eigen naam.

Daarna schrijf ik alle wensen op, zoals mail, surfen, video bewerken, muziek luisteren of bewerken, ga zo maar door. En dan doe ik research. Lees: ga door een ganse doos met cd’s en dvd’s heen en zoek de distributie die het beste past of als inspiratie om op het web verder te zoeken. Zeker als de versie wat oud is (ouder dan een jaar is voor mij al ver voorbij de uiterste houdbaarheidsdatum).

Bij mensen waar het belangrijk is om hun computer goed te hebben, neem ik altijd een distributie die ik zelf tot de uiterste limieten heb uitgeprobeerd. Dat testen duurt meestal een maand of drie, dus je kunt ervan uitgaan dat het goed is wat er geïnstalleerd wordt. Zie me maar als een combinatie van consumentenbond en digitale hulpverlener.

Nu zijn de aanvragers van deze week niet helemaal stupide op het gebied van computers en doen ze iets zeer waardevol: regelmatig een back up maken. Dat scheelt me zeker een dag werk per machine. Niet dat een back up zoveel tijd inneemt, welnee, maar probeer het eens van een machine die volledig vastzit. Meestal lukt het wel via een omweg, lang leve Knoppix, maar eenvoudig is het absoluut niet.

Hahaha, ik liep net even om wat te drinken en bedacht me een leuke titel. Digitale Sjamaan. Als het met dit tempo doorgaat, zal ik dat zeker worden en maar goed ook. Alleen ga ik me niet met zwarte magie (Microsoft) bezighouden, dat trekt me niet zo. Het enige voordeel van het erbij nemen van dat soort software is dat ik zoveel werk ga hebben dat ik binnen een jaar multi-miljardair ben.

Maar zijn mensen daarmee geholpen?

Nee, ik ga het lekker mooi en idealistisch houden, speciaal voor mensen die het verdienen. Die het geld niet hebben om weer de zoveelste versie van een besturingssysteem aan te schaffen en vervolgens na een week of drie mij op moeten laten draven. Nee, ik ben meer voor iets wat duurzaam is, waar mensen heel even een leercurve hebben en vervolgens nooit meer enig probleem met hun machine.

Dat laatste is onder voorbehoud, want ook Linux is niet “fool-proof”. En het is zelfs niet optimaal veilig, maar om een Linux machine te hacken moet je al van een heel ander kaliber zijn dan die eikels en eikelinnen die constant plezier halen uit het kapot maken van vreemden hun machines voor eigen gewin. En waarom eigenlijk? Dat soort mensen hebben altijd wel een reden om kwaad te doen en zie ik als minderwaardig, zelfs een beetje als Calimero… Ze kunnen of durven niet eens in hun eentje één gebruiker aan te vallen en gebruiken daar massa’s onschuldige mensen voor (botnet) wat, in mijn ogen, lachwekkend zielig is.

En trouwens, het zijn geen hackers. Het zijn crackers. Huh? Een hacker is iemand die niet alleen de bedoelde mogelijkheden uitprobeert van technologie en zo zijn grenzen probeert te verleggen en hiermee een dienst bewijst aan de rest van de gebruikers van de technologie. Een cracker wil misbruik maken van de technologie, zonder ook maar stil te staan bij het feit dat andere mensen het gewoon willen gebruiken. Nee, ze willen over lijken gaan om geld of faam te verdienen over de ruggen van anderen.

Dat is laf. Maar ze houden mij bezig, dat wel. Dus, ga maar door jongens en meisjes en crack wat je ook tegenkomt. Sloop de dingen van mensen die er krom voor hebben gelegen. Maar zo gauw je ooit een geweten krijgt dan hoop ik dat jullie en je zielige hoopje chips rechtstreeks naar de hel , per email, gezonden worden. Als attachment, een bijlage, een wormvormig aanhangsel. Iets wat evolutionair al heel lang overbodig blijkt.

Nu zijn die crackers (hehehe, zo broos zijn ze eigenlijk) niet het enige kwaad in dit geheel. De softwaremakers die gewoon rommel voor heel veel geld op de markt zetten, zijn dat net zo hard. Het lijkt er zelfs een beetje op alsof hun hele inkomen, hun economie en bedrijfsplan ervan uitgaat dat dit gebeurt. Bij de makers van virusscanners is het bekend dat ze heel bewust zelf virussen loslaten op het internet en dus doet het me ook vragen of die hoogopgeleide, zeer briljante programmeurs bij Microsoft ergens niet expres wat gaten openlaten?

Terug naar de Sjamaan. Die drie machines worden gefikst en er zal geen Windows of Mac OS meer op draaien. En weer drie mensen kunnen doen met hun machines waar ze voor bedoeld zijn: werken, leren, plezier maken en bovenal gewoon gebruiken. Voor een prijs die meer dan redelijk is: de reiskosten, wat eten, een zakcent en een pint of wat. Eenmalig. Want ik weet zeker dat er daarna nooit problemen meer zijn.

En die updates? Die kan ik samen met die mensen via MSN of mail wel doen. Dat is de moeite niet. En weten ze dat, dan ben ik zelfs compleet overbodig…

De Digitale Sjamaan. Denk er maar eens aan.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

De volgende documentaire mag al sinds het maken ervan, 2003, niet uitgezonden worden op Channel 4. De keren dat ze het wilden uitzenden werd er gedreigd met gerechtelijke stappen. Vooral de medische wereld ziet niet graag waar de ziekte vandaan komt en waarom.

“In den beginne was er SIV”. Simian Immunodeficiency Virus. De apen die dit virus hebben, of hadden, werden gebruikt voor het maken van polio-vaccins, die op hun beurt, bij wijze van experiment, op meer dan een miljoen mensen in het voormalig Belgisch Congo werden toegediend. De eerste gevallen van HIV (Human Immunodeficiency Virus) werden precies op die plaatsen ontdekt waar de polio-experimenten plaatsvonden.

De website waar ik deze documentaire vond, heeft zelf ook druk ondervonden vanuit diverse medische en gerechtelijke hoeken en moest het eerst off-line halen. Daar gaven ze niet aan toe en zetten een high-definiton versie ervan op de site. Er werd wederom met veel justitieel geweld gedreigd en ze haalden het offline.

Omdat ze geloven in de vrijheid van informatie, werd er vervolgens een “medium-kwaliteit” online geplaatst. Ik geloof, net als mijn bronnen, heilig in het vrij delen van informatie en ben totaal niet bang voor wat juridische blah-blah en heb besloten om het hier ook neer te zetten.

De kwaliteit valt reuze mee, zeker op fullscreen en het is behoorlijk informatief. Zeker het feit dat de medische “wetenschap” dergelijke blunders kan maken en dat de farmaceutische industrie eraan meedoet. Je vraagt je af wat de kwalificatie van een onderzoeker moet zijn. Lagere school?

Goed kijken.

Een wereldwonder! De eerste computer van de kliniek draait Linux en dat allemaal dankzij een virus wat de ganse machine om zeep had geholpen. Mijn huisgenoot Michel was het strontzat dat ‘ie niet meer het web op kon, geen van zijn Office software kon draaien en zelfs niet met een Ubuntu Live CD zijn documenten mocht benaderen. De arme jongen had het niet meer en werd heel zenuwachtig. Hij zoekt namelijk naar een huis en werk en dan is het internet best belangrijk en ook het schrijven van email en brieven.

Maar gelukkig kan hij iets, namelijk net zolang door zoeken en de verantwoordelijke opsporen voor de betreffende machine. Deze man, Geert, heeft het meest verre en zeer moeilijk vindbare kantoor van alle complexen hier. Terecht, want de problemen en stress die deze man elke dag tegenkomt zijn bijna niet te doen. Falende netwerken, budgetten die veruit te laag zijn om alles te kunnen draaien, de ene machine na de andere die verrot gaat door virussen of onzin wat het personeel erop durft te zetten.

“Maternitus, niet schrikken.”
“Wat is ‘t?”
“Je kunt twintig euro verdienen als je me helpt. De computer, niets doet het meer en ik ben al naar Geert geweest en jij mag hem fixen.”
“Waarom?”
“Wel, ik heb hem zo ver gekregen dat er Linux op mag, al moest ik hem even overtuigen.”
“Wat heb je gezegd dan? Want die kut computer moet het raam uit. Ik heb er al teveel stress van gehad.”

Michel keek wat angstig, maar plots kwam er een grijns op zijn gezicht. Ik vroeg me af wat hij nu weer van plan was, die jongen ken ik inmiddels vrij goed en bij zo’n grijns verwacht ik iets maf.

“Weet je wat hem overtuigde? Nou, nou, nou?”
“Ik kan geen antwoord geven. Uhm. Je hebt hem verwend?”
“Bah, wat is dat toch met al die vieze praat van je? Ik heb hem verteld dat je een crack bent met Linux en dat de diploma’s je om de oren vliegen in die sector.”
“Hmm. Dank je en wat zei ‘ie?”
“Hij gaf grommende toe dat je inderdaad heel goed bent ermee en gaf hem zijn fiat.”
“Hij rijdt toch in een Mercedes? Dat doen die IT lui altijd, behalve ik.”

“Doe je het?”
“Linux is gratis, dus geen geld alsjeblieft. Geef maar een paar lekkere tripels.”
“Zo ken ik je tenminste. En neem je tijd, he, want het moet goed gebeuren.”
“Vanavond draait het.”
“Kan ik je niet mee op zwier nemen in Gent?”
“Nee, dat ik wil ik niet.”
“Je wilt niet met mij gezien worden?”

Ik grinnikte.

We gingen samen achter het ding zitten na het eten en met enig elan propte ik de Fedora cd erin en begon te herstarten. Niks. Kijk, wanneer je meer dan tweehonderd computers hebt voorzien van welke Linux versie ook en ze gingen allemaal behoorlijk flexibel, dan verwacht je dit niet. Het scherm bleef zwart op een blinkende cursor na. Verdorie, dat gaat wat uren zoeken worden, maar ik snapte het niet, want een Dell computer ondersteunt normaliter elke Linux goed.

Het BIOS bleek om zeep en na wat sleutelen, een herstart of tien, kwam ik tot een installatie-scherm. Bingo!! Als dit kan, kan de rest ook. Dat is een soort van credo, het lijkt een beetje op “de voet tussen de deur van de Jehova’s getuigen.” En toen werd het nadenken, want na het vernoemde scherm kreeg ik totaal niets meer. Bij geen van de distributies die geprobeerd werd. Dan komt de hond in mij los, want eenmaal iets vasthebben, betekent niet loslaten tot het echt niet meer kan. En dan bijt ik het dood.

Maar goed, er zijn veel systemen in huis en wat zoeken op het internet gaf me een idee. Waarom ga ik niet gewoon spelen met de kernel? Dat is het hart van Linux, ergo, het IS eigenlijk Linux, maar dat is voor een ander verhaal. En binnen tien minuten draaide de installatie van Mandriva, een versie van het besturingssysteem wat zijn origine kent in Frankrijk en, gek genoeg, het meest populair is in Brazilië.

Wat werkt, dat werkt. Mij om het even en hoe het eruit ziet, is een simpele taak die snel gerealiseerd is.

Michel had het allemaal al ver voor de installaties opgegeven, want deze jongeman heeft niet veel notie van de echte kern van besturingssystemen of software. En toch gebruikt hij op zijn eigen machine ook Linux. Bijna negen maanden al (hoe komt dat toch?) en hij is de meest fanatieke voorstander ervan. Uiteraard. Sinds zijn eigen machine die upgrade kreeg, waren er geen problemen meer.

En nu op de gezamenlijke computer zal dat ook gedaan zijn en, bovenal, kan Geert de Windows cd die bestemd was voor alleen die machine gaan gebruiken als een onderzetter. En dat hij er maar eens een stevige pint opzet. Eens wat meer ontspant. Misschien ga ik van de week nog eens bij hem langs om hem te vertellen dat zijn leven zo eenvoudig kan zijn.

Heel langzaam begint het als een soort van doel te worden om de ganse kliniek over te zetten, het bespaart ze aan licenties alleen al per jaar een dikke vierentwintigduizend euro! Dat is het salaris van een hulpverlener. En dan al het werk wat zo makkelijk kan worden via thin clients, betere firewalls, snellere mailserver en een goed filter systeem wat betreft browsen.

Het schijnt namelijk dat een groot deel van het verplegend personeel zich bezighoudt in de agricultuur. Een spelletje op Facebook waarbij je boer bent en je bedrijfje groot kunt maken… En dan denk ik ook nog maar eens aan de groep die op Facebook zit. “Ik werk in de zorg, dus ik drink” heet het, zoek het zelf maar op. Let wel, zeker dertig peroneelsleden alhier zitten daarbij.
En dat wordt allemaal druk onderhouden, terwijl mensen problemen hebben om te slapen, behoefte hebben aan een gesprek, hun medicatie op tijd wensen (terecht) of zelfs zwaar dronken of gedrogeerd doen wat ze willen. En geen hond of, beter nog, koe die wat doet.

Linux zou de kliniek niet alleen geld besparen, maar ook een berg mensenlevens. Voor nu is het een kleine stap vooruit, maar het zal me lukken om dit zieke systeem en netwerk beter te krijgen. Zonder psycholoog, psychiater of verpleger die het meer belangrijk acht “of de aardbeien al rijp zijn”.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Voor de mensen die eens zin hebben om flink uit hun naad te gaan, presenteert Maternitus je een vet concert van een, inmiddels, legendarische band. Zet de speakers maar flink luid, stap achter die computer vandaan en dans je helemaal zot voor een goede een uur en veertig minuten!!

De volgende kort film is al eens op deze site gepresenteerd, eind 2006, maar hij blijft ontiegelijk gaaf…

Eerst wilde ik weer een loze brief schrijven aan de marionet, shit, nee, president van de Verenigde Staten. Dat liep elke keer uit op een scheldpartij met bewoordingen die het inbeeldingsvermogen te boven gaan. Kinderen bezoeken dit vehikel van vreemde perspectieven ook en ik kan het niet maken dat ze zomaar dingen leren waarvoor ze nog niet gekwalificeerd zijn.

Bijvoorbeeld.
“Mama, wat is een kankerlijer?”
“Uhm. Wat? Dat is geen net woord, hoe kom je daar nu bij?”
“Maternitus noemt hem ook al tyfus-hond. En schijn-democraat.”
Het jongere broertje of zusje haakt in.
“Kankerlijer-kankerlijer-kankerlijer!”

Zoals je kunt vermoeden, verstoort dat enigszins het opvoedingspatroon wat die mama voor ogen had en daar wil ik niet schuldig aan zijn.

En wat heeft het voor nut om iemand zwart te maken, terwijl hier eerder nobele zaken bekeken worden en uitspattingen van creativiteit? Of grenzen van onze, en andere, culturen? Ik had beloofd dat het leerzaam zou zijn en schelden of vloeken dragen daar niet aan bij. Oké, hier en daar een vloek, maar dat hoort nu eenmaal bij ons taalgebruik en zo leren ze nog iets spellen.

Maar goed, waar gaat dit nu weer heen? Een droom of, beter nog, een idealisme. Ik stelde mij voor wat ik mijn eventuele kinderen zou meegeven aan lessen en het eerste wat me te binnen schoot was “zichzelf zijn”. Niet op de H & M manier, maar echt zichzelf. Een jongmens met een mening, smaak, visie en dergelijke gebaseerd op eigen ervaring en onderzoek.

Wat ze ook zouden willen, zoals studie, werk of denkrichting, het enige wat ik als ouder zou kunnen, is hen daarbij ondersteunen en soms wat bijsturen als het iets te extreem wordt. Rechts of zo. Dan kom ik gelijk bij nummer twee, tolerantie en een hang naar gelijkwaardigheid. Dat is iets waar het in het Westen nogal aan ontbreekt.

Een mop over negers mag van mij, zolang het geen levensstijl gaat worden. Enkele jaren geleden ben ik voor racist uitgemaakt en wel door een toenmalige vriendin. Nu had zij geen enkele notie dat humor vele niveaus bevat en dat terwijl ik een redelijke grote kring aan vrienden en kennissen heb die niet blank zijn of een (andere) religie aanhangen. Beetje beter opletten, meid.

En dat brengt me gelijk bij nummer drie: eerst goed kijken, luisteren en bestuderen voor je oordeelt. En eigenlijk is dat laatste al weer niet goed, want oordeelt niet opdat je niet veroordeeld zult worden. In mijn jonge jaren een veelvuldig aangehaald stukje uit de bijbel. Zouden veel christenen eens moeten lezen. Of het begrepen wordt is iets anders, natuurlijk…

Eerlijk zijn staat boven alles. En dat heeft niets met religie te maken (zoals we wel kunnen zien aan de gebeurtenissen in de wereld), laat staan met politiek. Je kunt beter tien keer op je bek vallen door de waarheid te zeggen, dan een keer flink te winnen door een leugen. Nu lieg ik ook wel eens, maar dat is eerder tegen de belastingdienst of politie. Die vragen erom.

Ik zit hier wel een lijstje te maken over wat een kind moet leren, maar gaat dat niet natuurlijk? Zoals ik de twee meiden herinner van die roste dame, was dat eigenlijk zeer eenvoudig. Ze probeerden van alles, de roste zei nee, ik zei dat er over nagedacht kon worden, we discussieerden en de compromis was de beslissing. En soms zei ik nee. Of zei weer ja.

Dat krijg je nu eenmaal in de gezin-vorm van democratie. Die is zo kleinschalig dat er niet echt gesproken kan worden over democratie, want meestal krijgt er maar een iemand gelijk. Of het terecht is of niet. Maar ik vrees dat deze man met sommige zaken extreem streng gaat zijn (drugs, alcohol en dat soort dingen) en over andere zaken weer veel te soepel (graffiti, een punker met een fel rode hanenkam als vriendje, je kent het wel).

Nu ik zo nadenk lijkt het me best tof om een gezin te hebben. Het geeft “wat” leven in de brouwerij en je kunt er donder op zeggen dat geen dag dezelfde is. Er is wel een ding wat me mateloos stoort aan kinderen. Ik hou enorm van mijn rust, zeker vroeg in de ochtend. Wat is het dat ervoor zorgt dat wanneer die jonge gasten hun ogen opendoen, ze barsten van de energie en dit gelijk duidelijk maken aan het ganse huishouden?

Op het bed springen, tussen de partner en jezelf in gaan liggen om vervolgens te kijken hoe je reageert als ze een vinger in je neus duwen. Of de partner en jezelf de hele dag zo uitputten, dat er niet eens meer energie is om te oefenen voor de productie van het volgende broertje of zusje? Maar tegen de tijd dat het zover is, zal de zin voor nog zo’n energie-bom wel wegblijven.

Afijn.

Het blijft een vorm van levensvreugde waar naar verlangd wordt, al hoop ik dat ze niet teveel op mij lijken qua karakter. Alhoewel ik tegenwoordig redelijk te doen ben, in de vroegere jaren was dat anders en heb ik veel bewondering voor mijn moeder. De meeste van de huidige generatie ouders had me allang aan de medicatie geholpen of zelfs laten adopteren.

Het blijft een wens en droom. Toch fijn om zulke dingen te hebben, want dat geeft een hoop, een richting aan de toekomst en zeker de wil om verder te gaan. En ook al zouden ze niet van mij zijn, ze zouden wel die behandeling en respect krijgen. Binnenkort ga ik weer eens uit.

Zin om mee te gaan?

Tot later of tot ooit,

Maternitus.