Maternitus

De komende dagen zit een sms sturen of bellen er niet in voor me, al kan ik nog wel van alles ontvangen. Mobistar is nu door de mand gevallen en heeft laten zien dat ze met zeer illegale praktijken bezig is, volgens mijn advocaat. Niet de leukste opening van een stukje, maar dit gaat dan niet over kunst of romantiek. Dit gaat over zeer slechte praktijken van een groot bedrijf en dat verdient geen positieve aandacht.

Bijna drie maanden geleden belde een vriendelijke (niet oprecht, denk ik) dame van Mobistar mij op. Ik krijg graag telefoontjes van vriendelijke dames, ach, van alle dames, maar afijn. Al een week of zes had ik geen beltegoed aangevuld, want ik had het niet nodig en verwachtte ook geen excessen daarin.

Ze bood me tienduizend sms berichten en vier uur bellen per maand aan. Amai, dat is wel heel goed, want de prijs was maar vijftien euro en het feit is daar dat ik gaarne eens iets laat horen aan mijn familie en vrienden in Nederland. Bij de vraag of het me extra zou kosten bij dit internationale gekwek was het antwoord -nee-.

Toen vroeg ik of het een abonnement was en wederom werd dit met een nee beantwoord. Het bleek een bundel te zijn waarbij ik elke maand vijftien euro moest betalen en al die dingen kon doen. Ik was in de wolken, want zo kon ik ook eens onzin via de ether versturen zonder direct financieel aan de grond te zitten.

“Is het een contract?” vroeg ik, want ik onderteken niets zonder raadpleging van de voornoemde advocaat. Advocate, eigenlijk en een heel goede met een mooi poepke, maar dat is een ander verhaal. Nee was weer het antwoord, maar of ik via automatische betaling wilde werken. Toen zei ik nee.

Jullie weten dat ik dat soort bedrijven niet vertrouw met hun louche praktijken. En dat dit terecht was, bleek bij het arriveren van de eerste acceptgiro en rekening. Vier-en-twintig euro drie-en-zeventig. Dat was na zes weken, dus zou het eigenlijk twee-en-twintig euro vijftig moeten zijn. Een nadere studie van de rekening leerde mij dat er twee euro drie-en-twintig extra was aangerekend voor sms-berichten naar Nederland.

Ik schrok een beetje, want dat is veel geld voor me. Zeker met de wetenschap dat de dame aan de telefoon had gezegd dat er niets extra’s aangerekend werd. Ik besloot om het sms- en belgedrag te reduceren tot vrijwel nul en dan eens zien wat de volgende rekening zou zijn. Ik ging ook niet betalen, want ik had dat geld toen niet en het leek me interessant als experiment.

Die rekening bleek op de kop af twee-en-twintig euro te zijn. Ah, dat is fraai. Dat is zeven euro meer dan afgesproken en er zaten geen gekke extra kosten bij, want ik was zuinig. Ik gaf de rekeningen aan mijn advocate en vertelde het ganse verhaal. Ze legde me uit dat dit wel degelijk een contract werd zo gauw ik zou betalen, want je geeft dan immers toe aan hun verkoop.

Ze besloot om een brief te sturen aan Mobistar. En daarin stond het glorieuze bericht dat de rekeningen niet betaald werden, omdat het dan een toegeven was aan hun colportage. Kijk, lieve lezer, veel mensen denken dat alles legaal is en dat die bedrijven doen wat binnen de wet en het acceptabele ligt, maar dat is verre van waar.

Nu weet ik niet of het een straf is of een zegening om geen gsm te kunnen gebruiken, maar al twee dagen merk ik een soort van opluchting. Enkele jaren geleden weigerde ik een week lang het toestel te gebruiken en deed alles via chat, email en VoIP (Voice over Internet Protocol, dingen als Skype, bijvoorbeeld).

Ditmaal geef ik een klein beetje toe door een prepaid-kaart te kopen, maar het is alleen maar om te kunnen antwoorden. De rest ga ik vanaf nu, en voortaan, doen via het internet en wel met het MSN-account (bah, een Linux gebruiker op dat netwerk is best schandalig). Ik heb nog geen hoofdtelefoon met microfoon, maar zo gauw dat het geval is, laat ik het weten.

Het vervolg van dit verhaal zal wel snel komen, denk ik.

Tot later of tot ooit,

maternitus@hotmail.com

PS
Wordt je geweigerd of geblokkeerd, neem het dan niet persoonlijk. Dat is het gemak van “nee” zeggen.

PSPS
Klik hier en zie wat Mobistar durft…

PSPSPS
De consumenten dienst was weer eens niet bereikbaar. Weet je, een DDoS attack lijkt me best wel een goeie grap…

Kijk eens lieve mensen… Firefox is 1 miljard maal gedownload in de afgelopen vijf jaar en zet de propaganda van Microsoft wel een beetje te kakken. Aangezien er 1,3 miljard mensen op het internet aangesloten zijn, houdt dat in dat eigenlijk alleen de Apple gebruikers en een handvol onwetenden nog over zijn.

Firefox is Open Source. Het is een webbrowser die vele malen lichter en veiliger is dan Internet Explorer. Het grappige detail is dat dit niet meegeleverd wordt met Windows, dus mensen zijn ervoor aan het kiezen. GOED ZO!

Nu jullie besturingssysteem nog en dan zijn we er…

Link: http://bit.ly/HF3ca

Laten we haar Luna noemen, een vriendin van een huisgenoot, die hier een bezoek bracht. De huisgenoot had blijkbaar al veel verteld over me en dat gaf een goed gevoel. Dat betekent dat hij me mag, zeker omdat het louter goede dingen waren en zelfs bewondering. Ik zou welhaast gaan blozen, maar het valt te beheersen.

Ze wilde perse werken van me zien en wat doe je dan? Nou? Dan geef je de dame een parade langs het meest brute wat er hier is van al die uren zweten en ploeteren. Terwijl we de werken aan het bekijken waren, vertelde ik wat over mijn achtergrond, opleidingen, opdrachten en lieftallige bezigheden. Ik heb maar gezwegen over neuspeuteren, daar was ze te mooi voor.

De dame bleek behoorlijk intelligent en goed geschoold, wat de uitleg over de werken best makkelijk maakte. En het gebeurt toch al niet vaak dat er hier slim volk in huis loopt, dus was het een plezier om te doen. Haar interesse vergrootte toen ik vertelde over mijn laatste tentoonstelling (en de anderen die er al geweest zijn).

Ze vroeg naar de verkopen en vol schaamte moest ik toegeven dat die tijdens de tentoonstelling redelijk goed waren, maar dat het nu niets meer voorstelt. Ze kon het niet begrijpen en bleef maar wijzen en rondlopen langs de werken. Nu vroeg ik me even af of ze het meende, maar dat was weg toen ze twee werken uit het Big Bang Project aanwees die ze potentieel als haar bezit zag.

Toen werd het heel moeilijk voor me, die dertien schilderijen horen bij elkaar en vertellen een verhaal. Ze zijn elkaars aanvulling en de gedachte beangstigt mij dat ze nooit meer bij elkaar zouden zijn. Dat is commercieel gezien geen goede richting, maar we spreken hier over een concept wat gemaakt is om te zijn zoals het nu is. Een verhaal.

Niemand vindt het leuk om een boek te lezen waar een hoofdstuk uit is gescheurd, toch? En daarbij, het zijn mijn kinderen, mijn lieve schatten. Het is crimineel om die uit elkaar te halen en vervolgens het onmogelijk maken om ze weer bij elkaar te zien. Nee, ze gaan weg als reeks. Dan maar blut blijven voor een tijdje en doorbijten, dat laatste is me toch al niet vreemd.

Ze gaf een mooie opmerking, nee compliment, toen we bij het LHC Project aankwamen.

“Ik zie dat het een echte roeping is, Martin. Dit gaat verder dan zomaar een hobby, dit is diepe liefde, vakmanschap en zeer intelligente kunst. Je weet zeer goed wat je wilt, het zijn altijd reizen naar plekken en gebeurtenissen die mensen niet kennen of begrijpen. Dit is absoluut hetgeen je voor de rest van je leven moet doen, maar dat is niet makkelijk, hè?”

Ik bloosde en werd wat verlegen. “Dank je, dit doet me zoveel deugd om te horen, zeker van een vreemde. Maar ik kan dit niet altijd doen, het materiaal en zo is duur. Als dit mijn roeping is, dan zal het veel ontbering geven en zullen anderen heel rijk worden van mijn bestaan. Tenminste, dat denk ik. Wat weet je eigenlijk van kunst?”

Ze vertelde me dat ze heel veel werken gezien had in musea en kunstenaars ook kende, maar ze had nog nooit zulk werk gezien als dat van mij. Ik kon niet geloven wat ik hoorde, want dan heeft ze toch echt een paar schilderijen gemist bij die museum-bezoeken.

Wat ik maak, is wat ik ben. Meer niet.

Wanneer de kwasten, verfpotten en andere materialen gehanteerd worden, ben ik niet meer op aarde. Dan ben ik een wereld die van niemand is, die geen mens kent of denkt te kennen. Ik herhaal me, vergeef me, maar het zijn ook dingen die onderzocht worden. Het gaat over onderwerpen waar wij als mens amper weet van hebben, ergo, gèèn weet van hebben. Het meeste is toch maar theorie.

Ze heeft nu mijn email en andere gegevens. En dan maar hopen dat ze voor een canvas gaat, want anders moet ik haar teleurstellen. Fuck. Maar ja, zo werkt het nu eenmaal: alles of niets en soms is iets niet te koop op de manier zoals de klant het wilt. Hier is er geen klant als koning en een verkoper die toevallig ook maakt, maar iemand die het beleeft en een maker van mooie dingen. In die verhouding blijft dat bestaan. Wat doe ik haar en mezelf eigenlijk aan?

Terug naar prachtige piano sonaten van Beethoven en lekker nagenieten van het weerzien van de kinderen. Plus die mooie woorden van Luna, niet de eerste dame ik teleurstel…

Ach en wee,

Maternitus.

Eten weggooien is respectloos voor al het leven op aarde, laat zien hoe diep we als westerse maatschappij gezonken zijn en is totaal niet fair voor onze medemensen die het minder hebben. Meer dan 1 miljard mensen hebben niets of nauwelijks te eten, wist je dat? En nog veel meer mensen moeten het met absoluut zo weinig doen dat het overleven wel zeer moeilijk wordt.

Al heel vroeg leerde ik van mijn moeder dat het weggooien van eten een doodzonde is. Niet alleen vanwege het geld, maar zeker ook omdat we zo gezegend zijn om eten te hebben. Ik heb daar iets aan toe te voegen: het is ook een belediging van alles wat de natuur ons geeft. Vergelijk het maar met de auto’s, fabrieken en andere briljante vindingen van de mens.

Moeder Natuur geeft ons de mogelijkheid tot logisch redeneren en vervolgens verliezen we de eerste logica: dat je nooit de hand die je voedt, moet bijten. Of kapot maken. Nooit. En het tweede, of was dat eigenlijk de eerste, verliezen we door die illusie van voortgang onze relatie met de natuur.

Hoe arrogant zijn we geworden? Is dat nu evolutie? Het weggooien van basis behoeften, het vervuilen van andere en het oneerlijk verdelen van allemaal, dat lijkt mij geen ontwikkeling wat enig gejuich verdient. En eigenlijk heeft al dit gemopper geen zin, want hoe vaak zoiets gezegd wordt, mensen hebben de neiging om vooral vast te houden aan hun valse moraal.

Ik ben absoluut geen heilige, maar het weggooien van voedsel is niet gewenst in mijn leven. Vandaag kwam ik het weer eens tegen. Afgelopen zaterdag was er een, heel fijn, feest van één van de huisgenoten en er waren twee borden rauwe paprika over. Mooi gesneden door ondergetekende. Ik vroeg aan hem of hij er plannen mee had en het antwoord was: “Als jij het kunt gebruiken, doe dat. Ik smijt het anders weg.”

Deze anti-held-op-sokken heeft er, met wat eigen groenten en vlees, een zalige roerbak van gemaakt. Voor drie personen. Of nee, maaltijden, want ik hou het zelf. Ben ik niet de kok voor anderen als ze zelf geen idee hebben wat ze doen. Bah, wat ben ik moraliserend aan het klinken.

Ach, weet je, lieve lezer. Het mag hier nu even stormen en razen, zo hard, maar het zal geen drol uitmaken. Niks. Want wij Westerlingen hebben tijdens de industrialisatie nog iets uitgevonden, een tweeledig iets: genetisch ingebakken platen voor de koppen en een vervreemding van alles wat maar leeft.

Hey! Niet gaan beginnen dat je heel milieubewust bent, dat je fietst of afval scheidt; dat is dingen achteraf doen. Volgens mij is het beter om van de grond op te werken, in plaats van te proberen het goed te maken. En bij die grond zit ook eten. Voedsel. Je moet niet minder gaan eten, maar verstandiger inkopen, beter je recepten samenstellen, porties aanpassen aan je eetgewoonten.

Het heeft geen chef-kok nodig om dat te kunnen, hooguit een klein beetje gezond verstand en wat rekenkunde. En kook je voor meer, dan is het vermogen van rekenkunde en inschatten zeker gewenst. Afgelopen zaterdag is hier amper wat weggegooid en ik wil me niet op de borst kloppen, maar over de keuken had ik de supervisie.

En die paprika? Die was nog net goed en nu van mij.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Deze link gaf me de aanzet tot schrijven:
Het grote voedselschandaal

In mijn tijd bij Off_Corso hebben we eens een projectie gedaan op de façade van het gebouw. Wij hadden hierbij alleen maar grafische elementen gebruikt en deden niet echt iets met de constructie van het gebouw zelf.
De volgende clip laat een projectie zien op de Hamburg Kunsthalle en het maakt zeer mooi gebruik van de architectuur zelf. De ruimtelijke elementen in de projectie geven de mooie architectuur van O.M. Unger (Galerie der Gegenwart) net dat betoverende beetje extra’s…

Heel even sprak ik met een nichtje van me vanavond en op een gegeven moment ging het over het hardrock-meisje. Ik legde haar uit wat ze, naar mijn idee, representeert en dat ze steeds vaker aan het terugkomen is in mijn dromen. Mijn psycholoog heeft er zelfs een soort van onderzoek naar gedaan, omdat het een beetje vreemd fenomeen is. Elke keer als ik iets met een dame heb gehad, dan komen de beste dingen van die dame in het meisje terug.

Trouwens, meisje, ziet ze er half de twintig uit, maar ze ondergaat vreemde metamorfoses de laatste weken. Ze heeft nu de ogen van de muze, haar lippen, maar hier komt iets: ze heeft nu tatoeages (behoorlijk brute, overigens) en begint me te zoenen. In al die vijf jaar dat ik over haar droom, is dat nog niet gebeurd.

Nu vraag ik me af waarom ik toch altijd in “serie” droom? Ik heb andere dromen die al meer dan tien, zelfs vijftien jaar plaatsvinden. En het zijn echte vervolgverhalen, met een duidelijk begin en einde waar een soort van cliffhanger gebeurt. Ik weet niet zoveel van dromen, alleen dat het de verwerking is van alles wat je die dag hebt meegemaakt, inclusief herinneringen en zelfs het dagdromen.

“Ach, joh, het zijn maar dromen. Richt je op de werkelijkheid.”

Maar natuurlijk. En hoe komt het dan dat die werkelijkheid een onderdeel van het verhaal wordt en soms zelfs cruciaal? Hoe komt het dat er soms een voorspellend karakter aan vast zit? Niet in de zin van deja-vu, maar in de zin van dingen die gezegd worden in de dromen en vervolgens uitkomen? Ik ben echt niet speciaal of zo, weet je wel, maar het is best gek.

Wat ook een trend te noemen is, is dat de “nachtelijke avonturen” steeds langer duren. De verhalen lijken langer te duren en worden steeds intenser. Niet in geweld of amoureuze verwikkelingen, maar in de zin van enorme reizen, gekke natuurverschijnselen, one-liners van mensen die ik tegenkom (en die vervolgens overdag uitkomen), sommige dromen zouden het niet slecht doen als film.

Wat ik nu zeg is geen gekke fantasie die met een korrel zout genomen dient te worden.

Mijn psycholoog heeft gezegd dat hij dit in die zin serieus neemt, omdat ik, dankzij mijn visuele “gaven”, alle dingen uit het leven in de slaap lijk te plannen en te kaderen. Alles. En toen hij vroeg of ik nachtmerries had, kon ik hem vertellen dat ik die kon beïnvloeden. Als een droom te onrealistisch en zeer eng wordt, vind ik een soort van uitweg om de droom weer goed te laten gaan.

Het hardrock-meisje zal ik nooit of te nimmer tegenkomen in het echt, want is zij een samenstelling van al mijn goede ervaringen met vrouwen. Al weet ik niet zeker wat er nu met haar aan de hand is, gezien die tatoeages. Ik heb maar twee vrouwen gehad met die prenten, wat ik overigens erg geil vind, en moet ik het dan zien als een voorspelling?

Het wordt eens tijd dat ik een goed gesprek ga hebben, want dit moet begrepen worden…

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Er zijn nog wel een paar gekke dromen die constant terugkomen, maar dat zou dit verhaal alleen maar meer gestoord maken. En toch gebeurt het. Ik ben niet dom, weet je, maar soms voelt het wel gek.