Maternitus

Zow, die is binnen. Weliswaar niet helemaal met de cijfers die ik dacht, maar toch. Jullie dwaze internaut is nu Linux Systeem Beheerder op A2 niveau. Staat wel leuk in het rijtje diploma’s en nu eens zien wat er mee gedaan wordt. In principe kan ik nu een full-fledged internet hosting bedrijf aanbieden, inclusief web design en andere grafische service.

Een eigen bedrijf ben ik nog niet aan toe, want ik wil ook nog de vervolgcursus doen: Netwerkbeheer en Beveiliging, puur om de theorie goed onder de knie te hebben. Het is alleen maar goed om zo te werk gaan: planmatig en zorgen voor anker-punten en zekerheden.

Wat zou ik nu eens willen?

Schilderen en daarnaast eens een tijd voor een bedrijf werken wat internet als centraal punt heeft, zoals een webhost, een design bedrijf of reclame bureau. Puur om te zien of het Open Source daar goed in kan renderen en dat ik er een genoegen uit kan halen. Maar het moet vooral ook geld opleveren zodat ik het schilderen kan bekostigen. Dat moet zo blijven.

Ik ga hier nog eens goed over nadenken, want ik wil geen kantoor-lul worden of in een grijze wereld belanden: dynamiek, vormgeving, innovatie en vooral meer leren. Als ik in extreme omstandigheden een A2 kan halen, dan kan ik in normale tijden veruit hoger presteren en mooiere dingen maken en doen.

Nee. Stop.

Ik wil schilderen en het werken moet het dienen. Jah, zo moet het gaan. Geen loopbanen willen als er maar één echt doel is. Gebruik de diploma’s om gesponsord te blijven, ook al kost dat tijd en energie. Liever dubbel zo hard gaan, dan helemaal niet of achteruit. Het zal wel goed komen.

Nu hadden we vanavond een proclamatie, ofwel een diploma-uitreiking. Niemand, maar dan ook geen hond wilde het vieren. WTF??! Ik zat daar dus alleen op café mijn overwinning te verdrinken en er was werkelijk geen kip uit mijn klas. “Ik wil bij mijn man zijn.” “Shit, moet echt nog veel doen vanavond.” “Ja, ik ben gebuisd, nee, dank je.” Al die smoezen.

Nou, fuck hun maar lekker, ik vier het wel en zal morgen waarschijnlijk niet geheel aandachtig zijn bij de muze.

Een A2 certificaat in vier maanden, lieve mensen.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Dank u wel Maestro (voor het doorzetten, de inspiratie en de liefde), muze (voor de liefde en steun), ma (voor het altijd blijvende vertrouwen), zussie (voor het held zijn voor je, hopelijk maak ik het waar en vooral door jouw altijd vrolijke steun), huisgenoten (voor het steunen in rot tijden) en zeker ook iedereen die in me gelooft. Dank u wel!

Soms kan nee zeggen enorm veel deugd doen. Al sinds gisteravond is er niemand hier in huis en de rust is een weldaad die het verstand te boven gaat. Heerlijk in stilte ’s ochtends koffie drinken, lekkere koek erbij (vers van de bakker) en daarna een sigaret. Heel even is er het besef dat er in de avond een fuif is, maar de stilte, oh, dat zalige niets is sterker dan de o zo kleine kans op “een duwke”.

Ik kan twee dingen doen op een dag als deze: keihard werken in en om het huis OF lekker schilderen, muziek maken, eten koken en het er eens flink van nemen. De keuze was vrij snel gemaakt, zoals je op de bijgaande foto kunt zien. Maar voor het zover was, eerst de handen uit de mouwen steken. Een ingekaderd wandtapijt omtoveren tot schilderij vergt een hoop voorbereiding, te beginnen met het gronden.

Twee dikke lagen muurverf waren er nodig om te voorkomen dat het geweven hennep-draad nog zoog. Het viel me best nog wel mee, bij “New American Flag” waren er zeker zes lagen nodig voordat het schilderij gemaakt werd. Het hangt er wel wat vanaf hoe oud de stof is en hoe het bewerkt is. Bij zeer droge vezels is het meer werk dan bij goed gesponnen en geweven vezels.

Na heel wat druipen, spetteren, smijten, rondzwaaien, rollen, kwasten en op de grond tikken is het eerste deel klaar. Abstracte kunst maken is vrij intensief voor het lichaam, maar juist die energie voelen gaan is erg fijn. Elke streek of slag komt recht uit de ziel, er is een directe link met de handen, de hersens hebben hier niets te zeggen. Dat is bijna meditatief en dus heilzaam.

Tijdens het koken van de enorme nieuwe aardappel uit Italië, moesten de spullen opgeruimd worden en het aperitief geopend. Multi-tasking is deze man wel gegeven en blijkt geen voorrecht voor vrouwen alleen. Tijdens het schilderen klonk de flamenco van Paco de Lucia door de mooie tuin, maar lekker eten vraagt om serieuze muziek. Iets om mee bezig te zijn, wat de smaken van het voedsel alleen maar plezanter maken. “Tristan en Isolde” van Wagner.

Dat speelt nu, een dik uur later, nog steeds met één klein verschil: de muze heeft een sms gekregen van me, met de mededeling dat het hier zalig rustig is en geen kip te bekennen. Misschien snapt ze de hint wel. Haar kennende zal ze toch weer haar eigen weg gaan en wordt het weer onvermoeid in slaap vallen voor deze, ondeugende, jongeman. Maar wie niet waagt, die niet wint.

En ook al komt ze niet, dan is het geen ramp. Voeten op tafel, ogen gesloten en de wondere klanken van die opera eens goed door laten dringen.

En wil ik eigenlijk wel “een duwke” met de muze?
Best wel.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Het gepresenteerde eten is (in de schil) gekookte nieuwe aardappel met tuinkers, ernaast een salade-mix met rucola, veldsla en rode sla, getopt met een eigengemaakte balsamico bianco dressing. Daar bovenop een vleesbrood van vers rundsgehakt vermengd met sambal, kerriepoeder, korianderpoeder en komijnzaad (zelf geroosterd en gemalen). Voor het recept even mailen… Ah en de rosé is een Vaucluse uit 2008.

18 Juni is één van de grondleggers van de graffiti gestorven. Michael “Iz the Wiz” Martin stierf aan een hartaanval in Florida, USA. Best een tragisch iets, want hij was enorm beroemd, maar had geen cent om zijn gat mee te krabben. Iets wat geen mens verdient, zeker niet met een beroemd zijn als dat van hem.

Hij begon zijn carrière in Queens, NYC in 1972 en is eigenlijk nooit gestopt. Ik hoop dat deze ziel een prachtige plaats krijgt en de rechtmatige eer in de graffitiwereld. Deze zondag is er een grote jam in Gent ter ere van hem.

Iz the Wiz – One last train

De lieve schat heeft me weer goed doen voelen, al zat ik niet slecht in het vel. Ergens in het gesprek hadden we het over een hulpverleenster hier in de kliniek die nu naar een ander gebouw is gegaan. Ik heb het over Chris (afdeling-muze) en zij gaf, samen met Rita, het poëzie-uur, een therapie-sessie waar je mocht schrijven en waar de hulpverlening zorgde voor ondersteuning.

Ik vertelde mijn muze hoe dat dat was en er altijd veel plezier aan beleefde, iets wat niet zo vreemd is, gezien het gebabbel op deze site. Meestal schreef ik brieven aan een fictief figuur (Beste Iemand), maar soms schreef ik een gedicht en nu heb ik er een ganse berg gevonden. En die moeten digitaal gemaakt worden, want mijn papier-archief is hopeloos. Mensen die me kennen weten dat dit een beetje in de genen zit, maar het is niet duidelijk van welke kant het komt. Afijn.

Het eerste gedicht wat ik wilde neerzetten, gaat over het druk zijn en de perceptie van mensen daarover. Let wel: ik zat toen nog in de kliniek en trok ik me dat heel erg aan. Nu kan het me geen bal schelen wat mensen zeggen of denken daarover. Beetje toch.

Kzztkzztpffffft!
Kzztkzztpffffft!
Kzztkzztpffffft!
- Hé – Stop daar eens mee!

Pieeeppieeepkrrrrrk!
Pieeepkrrrrrkpieeep!
Krrrrrkpieeeppieeep!
- Hé – Heb je niks beters te doen?

Bratbratabratbratbratabra!
Bratatatabratbratabratabrat!
Brataaaaatbratabratbratttabra!
- Hé – Je irriteert me als een ziekte.

Petjooooiiingpetjoooohooooingpoingbliep!
Bliebblieebpetjoingendertjooooing!
Petjoooohoooooingbliebpetjooing!
- Hé – Ga alsjeblieft weg en kom niet terug.

Vele jaren later.
“… Tsjah, hij was altijd al een Einselgänger.
Als ‘ie nou ook eens wat zei, hè?
Altijd alles maar opkroppen…”

©2008 – Martin Hoevenaar

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

De baby in de volgende clip heeft aardig wat te vertellen. Maar feit is dat ze niet in een taal spreekt die wij volwassenen machtig zijn. Omdat veel lezers op deze weblog graag geprikkeld worden tot enige competitie, leek het me leuk om er een wedstrijd van te maken.

De opdracht is simpel:
Vertaal hetgeen wat het kind zegt en de leukste, grappigste of ronduit beste vertaling wint.
Zet je werk in het reactie-deel, of hier of op Hyves (die worden naar hier gekopieerd), zodat anderen het ook kunnen zien. De vertalingen gaarne NIET mailen.

De prijs?
Een klein, abstract werk op papier, gesigneerd en persoonlijk gericht aan de winnaar.

De wedstrijd duurt een week, dus tot dinsdag 30 juni.
Veel succes!!

En dan hier de clip:

En zo hoort de dag na een behoorlijk groot examen te zijn: zonnig, terrasje doen, lekker eten maken en vooral flink relaxen. Terugdenkend aan het gebeuren, kan ik best tevreden zijn. Het grootste deel van de vragen wist ik gelijk te beantwoorden, sommige moest ik toch even wat zoekwerk voor verrichten. En tot nu toe weet ik maar van twee kleine fouten, wat me hooguit een punt of zes zal kosten. Dan zijn er nog vierennegentig over.

Naar mijn inschatting kom ik niet onder de vijfentachtig uit, maar je weet nooit of er strikvragen tussen zaten. Alhoewel, er waren er een paar die een strikvraag leken, maar door helder en concreet de antwoorden en oplossingen uit een te zetten, zal ook dat geen probleem zijn. Het heeft wel een voordeel om goed te kunnen formuleren, naar mijn mening. Leraren hebben dat graag.

Genoeg gekletst over inspanning. Tijd voor wat ontspanning.

Deze morgen was er eens geen begeleiding en dat is ook niet echt nodig: de boel draait hier heel ontspannen en op rolletjes, dus is er geen “hulp” nodig. Mo en ik zijn een flink stuk gaan wandelen en ik heb hem plekjes op het dorp laten zien die hij niet kende. Het is fijn om een leeftijdsgenoot in huis te hebben, de gesprekken met hem zijn van een beter kaliber dan met dat jonge grut.

Die denken nog veel te onrealistisch en gaan ervan uit dat alles wel, zonder veel moeite, in orde komt. Hah! Mooi niet, heren van het goede leven, zo zit dat niet in elkaar. Toch wel fijn om zo nu en dan de “oude wijze man” te kunnen uithangen. Maar die gasten komen er wel, hoor. Het zal gewoon met een joekel van een omweg zijn en daar kan ik over meespreken, hier is dat nog steeds bezig.

Ik probeer wel om die lange weg zo leuk en interessant mogelijk te maken, want een saai, grijs en doelloos leven is niet bepaald een streven. De grootste klus deze week is het maken van mijn CV, zodat die als extra pagina op deze site kan komen. Niet dat ik zo graag in het bedrijfsleven mezelf wil afbeulen, maar een goede baan is nooit weg. Het helpt bij het betalen van de verf en de huur.

Natuurlijk is alleen schilderen leuker.

Maar in deze tijd is het wijzer om van al de talenten gebruik te maken, anders is het niet haalbaar. Er zijn teveel mensen die schilderen, veel hobbyisten, en de economie zorgt ervoor dat de prijzen de kosten bijna niet meer dekken. Misschien dat een tentoonstelling weer wat materiaal kan binnenbrengen, maar wie, wat waar? Ik heb geen maestro meer en heb veel minder contacten dan hij had om zoiets op poten te kunnen zetten.

Ik ga stoppen met nadenken voor een uurtje of wat. Ontspannen en de zorgen zijn even voor morgen. Nee, voor donderdag, want dan zie ik haar weer. Al wil ik eens plezier met haar gaan maken en niet over serieuze dingen praten. Ach en wee! Ik zie wel.

Zonneschijn, hier kom ik!

Tot later of tot ooit,

Maternitus.