Maternitus

Wat te doen wanneer iemand net terugkomt van twee zeer goede vrienden; geest, hart en buik aardig gevuld met al het goede een mens kan hebben in het leven? Er is een twijfel tussen nog wat extra humor consumeren, muziek luisteren of iets schrijven. Het besluit viel op alle drie, waarvan de laatste twee tegelijk, uiteraard, anders is dat hyperkinetische image van me naar de vaantjes.

Gisteren was ik uitgenodigd bij Jules en Anne en het was mijn beurt om te koken. De keuze viel op tajine, een manier van bereiden uit Afrika. Anne had al een jaar zo’n mooi ding staan en er geen heerlijkheid mee gemaakt. Het idee was er al een tijdje om haar te laten zien hoe zoiets werkt en met wat voor kruiden in dat mooie continent wordt gekookt.

Na wat puzzelen en uitproberen, presenteerde ik haar een eenvoudig gerecht uit Marokko: kip tajine met dadels en geroosterde amandelen (recept is aan te vragen via email). Ik had het recept geleend van het web, maar dat was origineel met lamsvlees. Dat liet het budget niet toe, dus paste ik het aan kip aan. Toch fijn als je iets weet van smaak, textuur en koken.

Uiteindelijk bleek het wel goed te zijn, al waren Jules en Anne vol lof, ikzelf hield er wat reserves over. Kleinigheden als de behandeling van de kip en de amandelen, bijvoorbeeld. Maar goed, de twee lieverds zeiden allebei dat ze de creatie vergeleken met eten uit een zeer goed restaurant: alles in balans, leuk spel van textuur, smaak, kleur en onverwachte sensaties die plezierden.

Zeiden de vriendinnetjes het ook eens op een dergelijk gedistingeerde toon. Misschien moet ik ze toch eens in de slimmere en meer artistieke kringen gaan zoeken… Oei, al gevonden, maar dat is de muze, dat is anders, dat is meer verheven. Gewoon verkering wordt een sleur, dat geeft gezaag, maar niet met de muze. Afijn, ze zal me gaan uitnodigen om eens wat beter mijn best te doen voor de volgende lunchafspraak.

Het is fijn om complimenten te krijgen, maar ik discussieer liever met de twee schatten uit Gent. Over kunst, muziek en de dingen van de wereld. Het eerste is meestal het leukste deel van alle gesprekken: dan worden werken, foto’s ervan en schetsen tevoorschijn gehaald en beginnen de zwepen te knallen op een lieflijke manier.

We proberen elkaars kennis van materiaal en technieken uit en tegelijk vragen we elkaar de oren van het hoofd af “hoe zoiets toch gedaan wordt”. En dan begint het mooie spel: het maken van hypotheses over het samengaan van technieken, materiaal, kleuren en vormen. Dat is een heilig moment: dan wordt er in groep geschilderd, in gedachten en met woorden.

Het samen een herenhuis huren kwam weer ter sprake en het lijkt wel of Jules en ik onze gedachten erbij hebben. Natuurlijk is het sjiek om heel goedkoop iets wat tof is te hebben, maar er zitten meer consequenties aan vast dan samen iets huren. Het is ook samenleven, wat ik keer op keer mag beleven als een impregnatie van de geest. Met het verschil van mijn huidige woonsituatie: dan kiezen we voor elkaar, wat nu helaas niet het geval is. Maar goed, daar word ik hard van.

Er vlogen vele dingen over de tafel, de gedachten wisselden met de snelheid van het licht, inspiratie bloeide op, een warme vriendschap is duidelijk voelbaar met deze mensen. Iets wat echt is, heb ik al in geen tijden meer meegemaakt wat betreft de mensen waar ik tussen zit of die “het goed met me ophebben op professionele manier”.

Ik denk dat, naast mijn directe familie, deze twee schatten, bij wijze van spreken, mijn indirecte familie aan het worden is. Ze verdienen een enorme waardering en het is tijd dat mensen hun werken zien. En kopen, want ze slaan de “living crap” uit de vele amateurs die dit lezen. Ofwel: ze weten wat kunst is, hoe het maken echt gaat en, gelukkig, ze vermijden al die leeghoofden die denken dat ze überhaupt creatief zijn…

Enfin.

Tajine was goed, Cava was goed te pruimen, de gesprekken waren nog beter en het samenzijn was een absoluut hoogtepunt van de laatste tijd. Terug aan het werk morgen…

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Tools of the trade

Na bijna twee weken totaal niets geschilderd te hebben, barstte plotsklaps de bom hier. Niet van woede, maar van creativiteit. De kleuren knallen van het karton, de experimenten vinden plaats op canvas. En nee, het is niet de muze die dit bewerkstelligde: dit kwam duidelijk uit mezelf. Maar ze had er zijdelings wel mee te maken: het was namelijk schilderen uit schaamte.

Dat klinkt wat vreemd, maar ik deed dat echt en niet ten opzichte van haar, maar van mijzelf. Als beelden “kant-en-klaar” al in het hoofd en hart zitten, hoe kan het dan dat ze niet gemaakt worden op karton? Ik wijt het aan zelfmedelijden, paniek en een ongeremde angst voor het einde van het project.

Waarom zou zoiets me in die staat brengen? Het zaait verwarring het hoofd en van alles wat er totaal niets mee van doen heeft, wordt plotsklaps een object om neer te schieten. Of om negatief te bekijken. Nee, het stukje bij de film Carts of Darkness had daar niet mee van doen, dat was het beschrijven van waarneming van de afgelopen twee jaren. En gewoon een mooie docu…

Wel wat jammer dat mensen dit gelijk verkeerd opnemen, maar goed, dat is hun idee van een ander, zeker? Zolang iemand niet in een kliniek heeft gezeten of de dingen heeft gezien die ik heb waargenomen daar, hebben ze weinig recht van spreken, denk ik.

Enfin, terug naar de kunst. Dat is mooier dan mensen, dat is puur.

Solar Flare, 60 bij 110 cm, mixed media

Nu gaat het project over het ontstaan van het heelal, een onderwerp wat zeer boeiend is, maar gaandeweg begin ik de natuurkundigen en astronomen steeds minder te geloven, wat hun maken zijn theorieën, assumpties met wiskunde om iets te kunnen verklaren wat wij als mensheid toch nooit zullen weten.

Hoe dieper ik duik in de materie, des te vaker kom ik tegenstellingen tegen en rectificaties van die theorieën, wat natuurlijk twijfel over hun geloofwaardigheid doet vergroten. Je zult me misschien voor gek verklaren, maar bij het proberen vormen van beelden van al die gebeurtenissen en gevolgen heersen steeds vaker de gedachten over een heelal wat totaal geen begin of einde kent.

Alle respect voor deze, waarschijnlijk zeer intelligente, mensen, maar ze praten langs elkaar heen of ronduit tegen. Wat op zijn beurt de twijfels over de kunde ook met enige significantie vergroot. Nu is jullie anti-held-op-sokken verre van intelligent, laat staan tot in de puntjes begaafd in deze materie of de daarbij horende wiskunde. Gelukkig maar, heb ik wel iets beters te doen. Toch is er iets wat me niet zint aan dat alles wat ik heb gelezen, gezien of bestudeerd.

En dat was extreem veel.

Singularity, 60 bij 110 cm, mixed media

In de jaren zeventig hadden we zwarte gaten die niets los lieten, zelfs geen licht. Gelukkig heeft de Hubble telescoop iets anders laten zien, namelijk een heel smalle energie-stroom die haaks op het gat er weer uit komt. En dat was voordat zijn spiegels goed waren.

Daar zijn we gelijk bij het meest gekke punt van al die twijfel: de waarnemingen strekken niet verder dan de huidige technologie ons toelaat. En dat is niet ver, hoor, want als iets als een Big Bang plaatsvindt, dan kun je van mij aannemen dat dit niet in een trechter-vorm gebeurt en maar één kant op. Steek maar eens een piraatje af, dat gaat alle kanten op.

Gelukkig schrijf ik dit soort dingen niet in het Engels, want ik zou zowel pseudo-wetenschappers of dwars-lig-filosofen als mij, samen met een paar echte, van gans de wereld over me heen krijgen. Ik spreek dan nog niet over die kwantum-romantici, blasfemistische creationisten en al dat andere occulte volk wat een poging zou doen om verstandig te lijken of zelfs tot enige redenatie.

Natuurlijk zou het leuker zijn om eens een echte wetenschapper met enige uitdaging tot discussie in de mailbox te krijgen. Helaas, daar is dit schamele vehikel van proza en zelfkant ideologie te onbelangrijk voor.

Terecht.

Ten eerste heeft het nu totaal geen nut om een dialoog aan te gaan, dat is pas wanneer de reeks af is, keurig ingelijst ergens aan een mooie wand hangt. Maandag was Anne hier en we hebben uitgerekend dat de werken, inclusief de lijsten, een wand nodig hebben van iets meer dan 18 meter lang en een meter of drie hoog… Best wel veel en geen huishouden wat ik ken zal dat hebben. Museum of astrofysisch instituut, misschien?

Nu kan het ook anders, en je kent me, dat is een nog veel moeilijkere manier van presenteren: met de eerste in het midden en de andere twaalf als een soort van klok er rond heen. Maar dat lost het eigenlijk nog veel minder op. Dan gaan we spreken over een muur van minstens 6 bij 6 meter, in oppervlakte weliswaar kleiner, maar behoorlijk minder haalbaar.

Niet minder aantrekkelijk, hoor, maar dan zou er een ding wat zeer moeilijk vorm te geven is, tijd, wel geuit worden. Cliché, ik weet het, maar niet minder indrukwekkend. Als de reeks af is, plaats ik ze als zodanig in de voortuin en neem ik een foto vanaf het dak of, beter nog, laat ik een foto nemen, maar met mezelf in het midden en het eerste stuk boven het twaalfde deel.

Lichte hint naar Da Vinci?

Bijna heb ik een fout gemaakt deze week wat betreft het verkopen van de reeks. Er werd al uitgerekend hoeveel ze ongelijst in het geheel en per onderdeel verkocht konden worden. Daar heb ik vandaag een flinke stok voor gestoken, bij mezelf he, want dit is een werk wat bij elkaar hoort en gelijk haar kracht verliest als een onderdeel zou missen.

Kijk, dat geeft me een voorsprong op die gasten van Van Eijck met hun Lam Gods, dat ene paneel is nog steeds weg, maar niemand mist het, whahahaha! Oeps. Hoogmoedswaanzin-moment. Dat veel-luik is wel heel erg mooi, neem dat maar aan van me, zeker de achterkant waar Adam en Eva zeer groot en betoverend prachtig staan afgebeeld.

Maar dat was toen hip en cool, nu is dat kunst die echt vanuit iemands innerlijke komt. Die grafische rommel is passé voor me, al zal ik zeker wel bepaalde elementen zoals indeling, principes en verhoudingen blijven gebruiken. Tsjah, zo gaat dat met het leven, dat heet nu evolutie en het zet gelijk al de modernisten van tegenwoordig wat te kakken, vind ik.

Die jatten en komen met concepten, puur om bombastisch te zijn. Ze vergeten wat echte kunst is, namelijk het zo mooi mogelijk weergeven van emoties, gedachten, wetenschappen, filosofie en dromen. En dat is niet over donderend, maar laat de kijker zelf reizen in het hoofd van de maker.

Of toch een poging doen ondernemen.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Een broek vol:

Via Amanda

Ik durf wel aan te nemen dat vrijwel niemand van jullie er ooit aan heeft gedacht hoe het is om dakloos te zijn. Dat is niet echt realistisch te noemen, omdat het iedereen kan overkomen. En niet alleen in tijden van crisis, maar bijvoorbeeld bij het kwijtraken van een baan, het krijgen van een ongeluk en waarschijnlijk zijn er nog wel tientallen redenen te noemen dat het je overkomt.

Nu leeft jullie held aan een zelfkant van de maatschappij waar hij niet voor gekozen heeft. Daar kunnen verschillende gevolgen aan zitten: het zal beter gaan, het zal minder gaan. Die laatste staat mij zeer realistisch voor ogen en ergens heb ik er geen zin in. Maar in deze wereld moet je niet rekenen op anderen wanneer je ellende overkomt. Dat is nu eenmaal een feit van het leven, mensen zijn nu eenmaal bang om anderen te helpen in extreme situaties.

Enfin.

Zelfs hier in het woonproject zal het zo gaan: ze helpen je, min of meer, zolang je nog binnen bent, maar eenmaal buiten is het aan jezelf. Dat is ergens normaal, maar niet wanneer je echt probeert een leven op te bouwen. Ze zullen je nog wel aandacht geven als je de luxe van een huis, telefoon en internet hebt, maar is dat er niet meer, dan is die hulp ook weg. Hoe weet ik dat zeker?

Observatie. Want men wil het liefste dat je enige status hebt bij het verlaten van dit project. Of men gaat bij papa en mama terug wonen, of men komt terecht in één of ander krottig ding of men belandt op straat. Dat zijn de keuzes voor iemand die in een kliniek heeft gezeten. En weet je wat het vreemde is? De meesten redden het niet en belanden of terug in de kliniek of in de gevangenis. Allebei om te kunnen overleven.

Ik heb in geen van die zaken zin, maar ik vrees ervoor. Hoe optimistisch die lui hier ook zijn, ze hebben geen echte aanraking met de realiteit, ze missen het feitelijke gegeven van het echte terugkeren in de maatschappij. En waarom zouden ze ook? Eenmaal weg, is het geen zorg meer voor hen.

Het is bekend dat personeel uit de kliniek dit leest en ik weet nu al hun blikken: schaapachtig, niet begrijpend en vooral zichzelf aangevallen voelend. Welnu, voel dat maar eens en het liefst heel erg hard, want het feit is nu eenmaal daar dat het na een verblijf in de kliniek zeer moeilijk is om geaccepteerd te worden in de maatschappij, fatsoenlijk te kunnen werken, een gezin te stichten, relaties te hebben en ga zo nog maar even door.

Het merendeel komt terug of hervalt in hun ziekte of slechte gewoontes. Ik begrijp dat, want mijn perceptie is iets anders, maar of hun het begrijpen? Ze zeggen van wel, maar het is makkelijk redeneren met een fijn salaris, leuk gezin en een mooi huis. Dat is niet realistisch. Voor mijzelf heb ik besloten om gewoon te knikken, niets meer te zeggen en hen hun eigen illusie te laten beleven.

En dan nu de film. Die liet me huilen, zo mooi.
Het gaat over dakloze mensen in en rond Vancouver, Canada, die hun leven vullen met het verzamelen van lege blikjes en flessen voor geld en het downhill racen met winkelwagentjes. Hoe vreemd ook, het zag er best aantrekkelijk uit.

De filmmaker, Murray Siple, een voormalig snowboarder en nog steeds filmmaker, legt hierin heel mooi vast hoe het is om te leven aan die zelfkant. In plaats van neer te kijken, laat hij zien dat dit heel wijze, lieve en aardige mensen zijn, die ook maar het beste proberen te maken van het leven. En ja, ze roken en drinken. Maar dat is voor hen net zo relevant als het met 60 kilometer per uur van een heuvel afracen.

Deze is echt een aanrader om uit te zien, ook al weet ik dat dit niet zal gebeuren. Het is nogal moeilijk voor mensen om iets te zien als het leven van een dakloze. Maar dat geeft niet, dat presenteert een prachtig spiegelbeeld: hypocrisie. Als ik veel minder had en absoluut geen toekomst, dan zou het voor mij iets ideaals zijn…

Oh ja, de maker is geen snowboarder meer door een auto-ongeluk en is behoorlijk verlamd geraakt. Maar hij zet door. Iets waar ik dan ook weer iets van een wijze les uithaal. De les die de verwende mensen kunnen halen hieruit is: hoe denk jij dat je verheven blijft boven zulke pech?

Veel plezier…

Auditie nummer één
“Hoi, joh. Amai, in je onderbroek de deur opendoen. Verwachtte je me?”
“Nee, was het eigenlijk vergeten. Ben aan het werk in het atelier. Kom binnen.”
De twee liepen naar het atelier en ze keek wat verbaasd rond. Het hele huis was bezaaid met potten verf, kwasten en canvassen. Ze liepen de ruimte binnen.
“Zo, dan, zoveel werken. Je bent wel heel goed bezig, zeg.”
“Dit is normaal, hoezo, goed bezig? Heb je wel eens minder gezien?”

“Waarom sta je daar nu zo in die shorts, dat doe je toch niet als mensen langskomen?”
“Ik was het vergeten, weet je nog? En ik wilde eens wat dichterbij het werk komen. Och, dat action painten is best intensief, dus is dit meer comfortabel.”
“Intensief. Impulsief lijkt me een beter woord, maar waarom halfnaakt?”
“Ik beantwoorde je vraag al net. Nu heb ik er eentje.”
“Stel…”
“Heb je een valies bij je?”

“Ja.”
“Pak dat op en draag het weg, gans naar je huis. Wegwezen.”

Auditie nummer twee
“Ah, je bent toch thuis. Ik stond de hele tijd te bellen, maar je deed niet open.”
“Nee, ik ben aan het werk, althans, naar een werk aan het turen hoe ik verder moet.”
Hij zoende haar beleefd op de wang en ze liepen gelijk naar het atelier. Ze keek rond haar heen en vroeg hem of er iets van vooruitgang was.

“Ja en nee. Het zijn erg grote werken die ik maak nu en die verdienen meer aandacht.”
“Je belde ook al niet de afgelopen week, wat is er?”
“Niks, ik zit hier en ben bezig.”
“Je ruikt naar alcohol, naar bier.”

“Klopt, problemen mee?”
“Best wel. Hoeveel heb je er al op?”
“Een stuk of vier, denk ik. Ik ben bezig met schilderen, niet tellen.”
“Daar staan wel veel flesjes, hè?”
“De voorste vier zijn van vandaag. Waar is je rugzak?”
“Waarom vraag je dat?”

Auditie nummer drie
“Oh, wat zie jij er fijn uit vandaag, zeg! Nee, niet met die verf vingers op mijn nieuwe jurk.”

Auditie nummer vier
“Hey, het was lang reizen, maar ik ben blij dat je toch thuis bent.”
“Welkom, ik las je brief en kon het niet geloven. Zeker die foto niet.”
“Hoezo, vindt je me mooi?”
“Och, schoonheid zit niet aan de buitenkant, hoor, neem dat maar aan. Pintje?”
“Ja, graag, ik heb dorst en zin in een verzetje.”

Hij liep naar de koelkast en haalde er twee ferme tripels uit en draaide zich naar haar.
“Geen bezwaar om uit de fles te drinken, want ik heb geen kelken.”
“Welnee, en oooh, Moinette, goede smaak zeg…”
“Kom naar mijn plek, ik ben daar veel liever.”
“Al die kleuren in je huis, overal canvassen en verf.”

“Ja, och, het zal wel. Zet u, ik ben net bezig met een belangrijke beslissing over een werk.”
“Dat werk daar? Shit zo groot.”
“Dat is normaal, meisje. Kijk eens en zeg wat je ervan vindt.”
“Het is erg imposant, maar waarom die blauw? Dat haalt de kracht gelijk weg.”
“Heb je zelf al eens geschilderd?”
“Nee, maar het past niet daar.”
“Weet je wat opbouwen is?”
“Niet van een schilderij, nee, sorry.”
“Dat duurt langer dan reizen.”

Auditie nummer vijf
“Psst, stoor ik je?”
Verschrikt keek hij op en draaide zich om. Een beetje traag en van de wereld keek hij naar de dame in het deurgat.
“Wat? Huh? Je laat me een beetje schrikken, ik was net bezig.”
“Sorry, zal ik weggaan?”
“Ben je zot? Natuurlijk niet. Koffietje? Melk, hè?”

“Ja, graag. Groter dan normaal, hè? Mooie kleuren, mag ik even van dichtbij kijken?”
“Uiteraard, dan haal ik je koffie. Niet aankomen, er zijn nog hele stukken nat.”
Terugkomend met de kom keek hij naar haar en bleef even staan. Wat is dat, ze blijft er meters vanaf staan, zegt niets en hoort hem niet eens meer.
“Hier, ga lekker zitten en drink je koffie.”
“Dank je. Dat werk is echt niet af, toch? De effecten zijn wel heel gek, nog nooit gezien.”

“Droog-technieken en wat inzicht in verf. Het onderwerp komt nog, maar laat me even ermee. Ik moet nog nadenken erover.”
“Ik ben blij dat je zo bezig bent en benieuwd hoe dit gaat worden. Ga lekker verder met werken, ik zie je graag bezig.”
“Nee. Ik wil even pauze houden en ik moet toch even wachten.”
“Ja, ja.”

“Heb je het morgen af? Ik ben zo benieuwd naar dit werk. Je overtreft jezelf elke keer weer.”
“Slijmbal.”
“Nee, het is zo. En zo zie ik het, je bent een lieve man die tenminste zijn passie toe durft te geven. En niet verstrandt in iets wat toch geen toekomst heeft.”
“Dat heeft dit ook niet.”
“Het wordt tijd dat we vaker gaan praten.”

Hij stond op, liet zijn mok op het muurtje staan en pakte een spuitbus.
“Hier nog een klein wolkje, niet?”

Aangenomen.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Ach, nu ik met deze weblog bezig ben, onderhoud is ook belangrijk, viel me op dat er al een tijd geen letter over Linux en Open Source is geschreven. Het schaamrood gaat nu vanaf de tenen tot in de kruin (voor zover aanwezig) en zal er een reden gegeven worden waarom dat zo is.

En geen rot smoezen ditmaal, Maternitus.

De eerste reden is dat het zo gewoon is voor me om de gereedschappen te gebruiken op een dagelijkse basis, dat het me niet eens opvalt. Maar wanneer er herinnerd wordt hoe vaak er gerommeld werd in het verleden met drivers, vast lopende computers, constante aankopen van hardware en, deze is wel leuk, het jaarlijks betalen van licenties, dan breekt het angstzweet me spontaan uit.

Maar die tijden zijn al behoorlijk lang voorbij. Gelukkig. Nu ga ik zelfs naar school dankzij Linux en leer ik elke week dingen die vrijwel geen zinnig mens ooit zou durven doen, maar het heeft veel nut: voor mij heeft het niet veel meer nodig dan een zelfgeschreven script om een hele reeks computers tegelijk te voorzien van een mooi draaiend systeem.

Nu heb ik dat al eens gedaan enige jaren terug, maar toen was de basis van het script niet van mijzelf. Ook kan nu een compleet netwerk onderhouden worden vanaf één server, simpelweg met enkele scripts gebundeld in een zogenaamde Crontab, een programma wat op, door mij, ingestelde tijden en datums werkt. Nu is dat voor de mensen die al eeuwen in de IT met Linux werken geen nieuwtje, maar voor mij is het evolutie.

Zo kan er wel een ganse tijd door gebabbeld worden over alle verworvenheden, maar dat zet geen zoden aan de dijk. Het is te technisch en heeft voor de meeste gewone gebruikers, zoals jullie, totaal geen nut.

Wat dan wel, wat dan wel, wat dan wel?!

Het meest herhaalde zinnetje op deze website: Linux is gratis, stabiel en is veel simpeler om te gebruiken, installeren en te updaten dan welke versie van Windows of Mac OS ook. Plus alles wat je nodig hebt voor het gebruik: een browser, kantoorpakket, foto pakket, multimedia, vette games en nog een heel lange lijst aan spullen zitten er of al bij of zijn zeer eenvoudig te installeren. Ook gratis is de goede ondersteuning door gebruikersgroepen, ontwikkelaars en specialisten.

Ah jah, een wat gek woord: retesnel. Ken je dat? De laatste machine die ik, enkele weken geleden, voorzien heb van al dat moois was uit 1999, een stoffige Pentium 2 met 256 MB aan werkgeheugen en een lachwekkende harde schijf van 4 GB. Ten eerste: hij deed het weer. Ten tweede: de eigenaar gebruikt hem nu liever dan zijn twee jaar oude Vaio, onlangs voorzien (door een onverstandig iemand) van Vista. Het ding loopt soms enorm brak sindsdien…

Tsjah, wat doe je dan als mafkees? Niet zo heel veel, het is een kwestie van tijd en dan draait er op die, wel heel mooie, laptop Fedora of Mandriva (distro’s, soorten van Linux). Soms heeft het even nodig om het concept te laten bezinken, maar je kunt ook eens gelijk nadenken. Het heeft veruit meer voordelen dan nadelen, dat bovenal. En nee, het is niet alleen voor hooggeschoolde geeks of vereenzaamde elektronica freaks bedoeld, integendeel, dankzij het gemak in gebruik is het eerder goed voor mensen die hun computer willen gebruiken voor wat het dient: als gereedschap.

Niet als melkkoe voor een software industrie die tot nu toe heel aardig het idee heeft voorgehouden dat “wat iedereen gebruikt en vooral voor betaald goed is”. En dan is er nog het fraaie aan Open Source tegenover die betaalde software: de updates, beveiliging, keuzemogelijkheden, manieren van gebruiken en ga zo maar door zijn bij de eerste veruit superieur ten opzichte van de meestal zeer dure brol.

Ook zonder technische kennis.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
En de tweede reden? Vrouwen vinden het enorm sexy wanneer een gekke kunstenaar hun leventje eenvoudiger, aangenamer, mooier, stabieler en vooral ook toekomst gerichter maakt.

Omdat enige interactiviteit vereist schijnt te zijn in deze moderne tijden, kan jullie anti-held-op-sokken niet achterblijven. Uiteraard dient er ook geschreven (en dus gelezen) te worden en leek me deze uitdaging wel okay. Zo gauw je begint te lezen start je de volgende YouTube clip, probeer jezelf wat in de gaten te houden tijdens het lezen. Wanneer je begint mee te neuriën, klappen, de voeten bewegen of welke vorm van meedoen op het gebrachte, dat is dan de tijd die je eventueel mag posten hier. Oh, jah, niet vergeten het stuk te lezen… 3… 2… 1!!

Wanneer een creatieveling zijn geest wat aan het dwalen is door een bos van gedachten, emoties en frustraties, is het behoorlijk fijn om iets een bron van inspiratie te hebben, iemand die het vlammetje weer wat aanwakkert. Iedereen weet dat ik een muze heb, en wat voor een, iemand die begrijpt wat de functie is van een vrouw in het leven van iemand die mooie dingen maakt.

En als het een betaalde job zou zijn,verdient zij, net als mijn mama dat doet, haar gewicht in goud. Nu is ze niet zo heel groot, dus laten we er een zak diamanten bij doen. Bij wijze van spreken, want als ze dit zou lezen, kan ik de rest van mijn leven betalen. Maar goed, even terugkomen in het sfeervol begrijpend schrijven over een muze.

De functie van een dergelijke dame is eigenlijk heel complex, maar tegelijk los en eenvoudig: een woord, knuffel en advies kan al meer dan genoeg zijn. Maar de eeuwigdurende gesprekken zijn tevens van belang, vooral omdat daar de aard van de kunstenaar en de muze naar voren komt. Zowel voor het creatieve aspect, alsmede het wat intiemere deel. Daarbij is het woord vrijheid van groot belang.

Geen muze in de wereld wenst het benauwd te krijgen, kunstenaars al helemaal niet. En wanneer een muze zelf ook met dingen bezig is als kunst, muziek of literatuur, dan is het een “match made in heaven”. Eigenlijk is het een wisselwerking, maar kun je altijd wel spreken van twee muzes? Ik denk van niet, er is toch wel een distinctie tussen de twee. De één heeft altijd een andere rol dan de ander, eigenlijk zoals het ook hoort in een goed lopende relatie.

“Gelijke hoogte” is wat me te binnen schoot bij de vorige zin, dat is in elke omgangsvorm een gewenst iets, maar bij de relatie die hier besproken wordt, is het zelfs een absolute noodzaak. Niemand dient de ander, dan is het geen stimuleren meer, maar dwangmatig en dat is weer in strijd met de voornoemde vrijheid.

Zo zie je maar hoe dat zoiets eraan toegaat. Je vraagt je misschien wel af hoe dat het zit met het amoureuze deel van een dergelijke omgang. Volgens mij verschilt elke omgang van de anderen, maar een vorm van liefde, wat zeer ver kan gaan, is wel zeer aangenaam kan ik zeggen. En dat hoeft, mijns inziens, geen vaste verbintenis te zijn. De enige constante wat dit betreft is toch de kunst, die komt altijd op één en dat werkt nooit in een vaste verbintenis.

Daar heb ik al ruime ervaring mee en daarom is een vorm zoals beschreven het beste van beide werelden, ergo, het kan niet meer optimaal, want er komt niets in het gedrang: de kunst noch het gevoelsleven worden hiermee naar achter geschoven en kunnen dus naast elkaar bestaan. Je snapt wel dat dit een glimlach tovert op het gezicht en een licht gevoel geeft in het hoofd.

Ondanks de vrijheid is er een zeer hechte band en die gaat veel verder dan in een verkering, vind ik. Tegen geen van mijn vriendinnetjes kan ik praten over het maken van dingen, hooguit iets laten zien, de meesten zijn toch te jaloers om de werken de plaats te geven die ze verdienen. Een goede muze weet dat, want de rollen zijn altijd afgesproken, min of meer, en zonder echte woorden. Bij een echte goede gaat dat van nature en bij de mijne ging dat precies zo.

Dit onderwerp is al enkele malen besproken geweest, omdat we elkaar geen pijn mogen doen, dat beperkt elkaar immers en is niet de bedoeling van een dergelijke manier van bestaan. Hoe meer ik erover nadenk, des te beter voelt het aan. Met een heel logisch gevolg: er wordt weer geschetst, gefilosofeerd en het is een heen en weer gedraag van verf en materiaal hier in huis.

Deze week is de reeks af, daar ben ik zeker van, volgende week werk ik aan de opdracht en dit weekend ga ik er eens tussenuit. Logeren bij Jules en Anne: met de tajine koken, wijntjes en lekkere kaas degusteren. En, uiteraard, elkaars kunstwerken bekijken, erover discussiëren, veel plezier maken, muziek luisteren en even op adem komen.

Dat is de andere fijne kant van mooie dingen maken: het omgaan met mensen die dezelfde passie hebben. Buiten het betere niveau van de gesprekken, alhoewel dat na enkele wijntjes ook wat twijfelachtig wordt, is er altijd iets om over of mee bezig te zijn. Wat die mensen beweegt is heel herkenbaar voor me en dat is wat deze vriendschap zo aangenaam maakt: er hoeft niet constant van alles uitgelegd te worden. We hebben alle drie een zeer bewogen, maar extreem kleurrijk leven tot nog toe achter de rug.

En dat zal, hopelijk, nog een hele lange tijd zo zijn. En nu hebben hun een relatie die ongeveer net zo werkt als die van mij met mijn muze. Maar, zoals ik al stelde, elke creatieve relatie is anders, hun hebben die vastigheid van elkaar nodig, dat is voor mij en die lieve muze juist te benauwend en hebben we dat naar een gans ander niveau gebracht.

Hoger. En het zal nog wel een heel eind verder stijgen.

Reken maar.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Bij 8 seconden hield ik het niet meer en zat ik mee te zingen…

Iedere zelfrespecterende Fleetwood Mac fan heeft in zijn top vijf, natuurlijk, het nummer Landslide staan. En geheel logisch, het is een lied over een liefde die vergaat, iets wat mij bekend is en dat is intens…

Een citaat over het PS22 Chorus:

In a school where more than three quarters of the students are eligible for free lunch, the lyrics of the song have resonance, and the performance is haunting, emotive, and delivered with far more soul than one might expect from a bunch of fifth-graders. As Breinberg plays, he makes eye contact with the kids, coaxing performances from them and letting them enjoy themselves. Later, Davoya, one of the chorus members, explains how he does it. “At first, when I sang, I had no emotion,” she says. “I didn’t move. But Mr. B taught me to sing with feeling. With feeling and heart.”

En dan hier de clip, pak de Kleenex maar, het is absoluut schoon…

Via Neatorama

En voor de mensen die liever meezingen, na de link staan de lyrics…
Read the rest of this entry »

Het wil nogal eens gek gaan in mijn hoofd. Vandaag was een absoluut rustige dag, maar van binnen gonst het als een gek. Zweethanden, totale distractie, niet eens de mogelijkheid om iets volledig af te zien of maken. Het enige wat lukte was koken en de afwas.

Nu loop ik al enkele dagen niet goed, maar dat heeft meer een artistieke oorzaak dan iets anders. Normaliter ga ik dan schetsen of houd me bezig met het kijken naar andere mensen hun kunst, gewoon om de flow een beetje vast te houden. Zelfs daar was de concentratie-spanne te laag voor. Twee, drie lijnen, een foto of vijf en dat was het.

De laatste twee uur krijg ik het zelfs benauwd, alsof het gaat onweren, een enorme druk op de borst is er. Wanneer ik dit meemaak, dan weet ik dat er verschrikkelijk veel afstand genomen dient te worden van datgene wat me zo zenuwachtig maakt. Misschien til ik te zwaar aan het maken van dingen, maar het is het enige wat ik nog wil.

Misschien besef ik me onderbewust dat het maken van mooie dingen bij lange aan niet zo belangrijk is dan ik het mezelf voorhoud. Maar wanneer ik de mensen hoor spreken over de werken, dan weet ik dat het niet zo is. Maar laten we eerlijk zijn: echt speciaal is het niet, hooguit de conceptuele kant van het verhaal.

Voor de rest is het een zoektocht langs technieken en eigenschappen van materiaal, een waarachtig doel is er niet. Soms vraag ik me af waarom of voor wie dit gedaan wordt, alleen voor mezelf is het niet, want dan zou ik al heel lang geleden gestopt zijn ermee. Voor de muze doe ik het ook al niet, ze zou dat trouwens niet goed vinden.

Nog vier vellen karton, één canvas en dan is het op. Misschien is dat het wel: voorraadbeheer en het verwerven van materiaal is een kunst op zich, die een handelsgeest nodig heeft. Daar ontbreekt het wat aan, al zijn er geen slechte deals geweest de afgelopen tijd.

Het schiet me juist te binnen dat het geen slecht idee is om een tijdje met vakantie te gaan, compleet weg van deze plek, dit huis, de andere mensen die hier wonen. Een doorbreken van patronen geeft meestal nieuwe energie en inzichten, nodig om te kunnen creëren, lief te hebben, zin in vooruitgang te krijgen.

Donderdag is de laatste dag van muziekles. Nu hoop ik dat er een percussie-groep is in deze omgeving, zodat ik daarvan kan leren en samen mee spelen. Ik heb zoveel moeite en geld erin gestoken, dat het door moet gaan, opgeven is geen optie.

Eigenlijk is het dat nooit. Eens kaderen wat me allemaal door het hoofd spookt de komende dagen, hard werken aan mijn grenzen en eens zien wat voor inspirerende dingen me deze week te binnen schieten.

Plus goed nadenken over die vakantie.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.