Maternitus

Iemand moet vooruitgang willen… Foto via mijn mama

“Zou je een cd willen maken met die schone Cubaanse & Spaanse muziek die ik van de week hoorde?” “Natuurlijk, mag het in mp3? Dan heb ik nog wat dingen voor je die interessant kunnen zijn.” “Geen probleem, joh”, zei ze glimlachend. Even geen realisering over de beperktheid van een cd, had ik al zeker tien groepen in gedachten.

Ik verzamel altijd complete oeuvres van artiesten die me aanstaan. Wat een collectie oplevert, tot nu toe, van inmiddels al 160 duizend nummers. De knokkels moesten nodig worden gekraakt, want het vergt wat zoeken. Dan is het jammer dat mijn MySQL-kennis vrij beperkt is, want een database zou zeer handig zijn met het zoeken, kopiëren en branden.

Ze is die moeite waard.
Bijna elke moeite zelfs.

Het is alweer een week of wat dat de klanken van wereldmuziek vanuit mijn kamer klinken. Het wordt geluisterd om het gebrek aan inspiratie tot spelen wat op te krikken. Soms werkt het, soms niet. Dat is dan meestal vanwege het enorm hoge niveau van de muzikanten die beluisterd worden.

Wat ook stimuleert is de dichte omgang met een muzikante, dezelfde als van de cd. Het geeft een tof inzicht in een wereld die me wat ontgaan is in het leven. Ze speelt semi-professioneel en het is keihard werken, heb ik al mogen horen. Ettelijke malen. Zeker wanneer er een baan naast zit, is dat uren kloppen tot in het oneindige. Maar het levert wel iets tof op: optredens op unieke plaatsen, bijvoorbeeld.

Het is toch niet vaak dat een mens uitgenodigd wordt om naar allerlei sjieke plekken te komen, betaald, om een riedeltje of wat te spelen, toch? Maar wat, voor mij, heel leuk is, is het zoeken naar muziek voor iemand van een dergelijk kaliber. Wat kies ik dan? Zal ik haar gelijk al het mooiste geven wat ik heb of wordt het doseren.

Het zal dat laatste zijn.

Dat doe ik met een reden, namelijk het nog eens iets kunnen doen voor die dame. Zoals gezegd, het is niet veel moeite als je weet dat er appreciatie is voor wat gedaan wordt. En muziek is, hoe mooi ook, snel een overkill, zeker als het nieuw is. Als verzamelaar weet ik dat maar al te goed, als muzikant, wat ik amper ben, is dat nog veel erger.

De muzikale kennis die er in dit hoofd zit, gaat niet verder dan het meespelen met anderen en vervolgens de bocht uitvliegen als er tijdens een sessie een wending zit. Wat overigens wel sjiek is om mee te spelen, is de muziek van de Afrikaanse westkust, zoals Compagnie Dankan of Mohamed Bagoura. Massa’s percussie en daar gaan vooral de bongo’s heel mooie mee samen.

Ik ga meiden verzamelen.

Ik heb nu al de blonde bongo’s, de vlammend rode conga’s en de brunette bongo’s. De laatste genieten absoluut de voorkeur, hun klank is superbe en de vellen spelen alsof het een natuur is. Met hun kan ik zeer snel roffelen, is het spelen met juist de vingertoppen bijna een must (mooie klank en al vrij luid) en ze kunnen fijn tussen de knieën gehouden worden door de ijzeren ringen aan de buitenkant.

De conga’s zullen weer in de picture komen als ik nieuwe, synthetische, vellen heb. Die er nu op zitten zijn veel te dik (bah, weer al van dat, hè) en spelen niet fijn. Ze spannen redelijk goed, maar door de dikte mis ik een heel scala aan technieken. Tenminste, de uitvoerbaarheid ervan. Roffelen is heel zwaar erop en het geluid is niet zuiver, ondanks dat ze goed gestemd staan. En de toon is ver te laag.

Genoeg commentaar. Het zijn nog steeds mijn meiden en ook voor de “wat mindere” dien ik een liefde en geduld te tonen, anders leer ik ze nooit kennen. En weer een analogie, zenne. Het begint een beetje repetitief te worden, dat woord en die vergelijkingen elke keer. Maar in het gewone leven ga ik niet voor de “wat mindere”, dan wil ik het beste hebben wat binnen het vermogen ligt.

“Leg de lat niet te hoog.”

Oeh, leg de lat niet te hoog? Zolang het een haalbaar doel is of lijkt, ligt er niets te hoog. Voor het hogere liggen moet er gewoon harder en beter gewerkt worden. De truc is je eigen vermogen kennen of durven te ontdekken. Meer niet. En wanneer er een ganse weg te gaan is, weet ik niet wat het vermogen of de capaciteiten daartoe zijn.

In dit leven is al zoveel weerstand en tegenstand geweest dat voor het haalbaar zijn van een doel een ander perspectief is ontstaan. Zeg maar een flinke laag eelt op de ziel die daarbij helpt. Ik heb geleerd dat elk mens alles kan, als ‘ie maar wil. Natuurlijk is talent of intelligentie mooi meegenomen, maar het is doorzettingsvermogen en wilskracht wat telt.

“Wat jij wilt hebben of bereiken, krijg je ook. Hoe doe je dat toch?”

Yup, dat is zo. Behalve de loterij winnen, maar daar zijn de kansen vrij onrealistisch. De rest is te doen. Wat wel iets is, is het stellen van onrealistische doelen. Maar daar is zelfkennis bij nodig, weten wat je kunt en wat niet. Hoe weet je dat? Daar kan ik alleen maar met de woorden “ervaring, levenslessen en wijsheid” op antwoorden.

En dat is een helaas voor velen, zeker de wijsheid. Dat is namelijk niet kennis of wetenschap, maar een gevolg van inzichten krijgen in diepere zaken dan simpel iets weten. Iedereen kan een boek lezen of een website uitspitten. Dat is nog steeds kennis of wijsheid van een ander wat er opgenomen wordt, dus niet iets eigens.

Wanneer het echt van jezelf is, dan is het echte wijsheid. En, als bonus, wanneer jij die eerste stap zet, is het ook nog eens echte vrijheid (zie foto).

Terug naar de cd voor de dame.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

Het verhaal over het paspoort van enige tijd geleden heeft een prachtig vervolg gekregen. Eentje die, nogmaals, laat zien waarom ik zo graag in België woon. Het document had ik voor enkele kleine zaken nodig eigenlijk, waarvan het belangrijkste mijn vernieuwde verblijfsvergunning is.

De dienst Vreemdelingenzaken op het gemeentehuis bestaat uit precies één persoon en dat blijkt, wederom, een dame te zijn met veel geduld en een prima gevoel voor humor. Het moment dat ik binnenkwam verwelkomde ze me zeer hartelijk, wat me alleen maar vrolijker maakte. Of ik mijn paspoort had, was de eerste vraag en vol trots liet ik het dwaze document van onderwerping zien.

Natuurlijk vertelde ik het verhaal erachter en ze lachte er hartelijk om. Zeker toen ik erachter aan zei dat “Hollanders vooral chagrijnig moeten kijken vanwege de teloorgang van hun land. En dat ze het maar tot standaard hebben verheven, want daar is het land straf in. Weer een regeltje wat nergens over gaat, is de droom van elke machthebber aldaar.”

Maar iets waar de Belgen de Nederlanders in verslaan is, op olympisch niveau, mensen van het kastje naar de muur sturen. De instanties waar je afhankelijk van bent, zoals in het volgende geval blijkt een ziekenkas, zijn daar niet zomaar kampioen in. Het zijn de uitvinders ervan. Heus.

Er waren nog twee papieren nodig: een attest van mijn inkomen en een van de ziekenkas zelf, als bewijs van verzekerd zijn. Dat zijn twee papieren die binnen vijf minuten geprint, getekend en gefaxt op het bureau kunnen liggen. Denk je. Corinne, de dame die me hielp, begon aan een queeste die ik al honderden keren had ondernomen.

In totaal werd ze acht keer doorverbonden, waarbij de achtste maal weer terug was naar de persoon die ze sprak bij de derde maal. Maar ze bleef geduldig en kon nog lachen. Ik zou allang een bomaanslag geraamd hebben of toch minstens enkele spuitbussen gaan legen op het kantoorgebouw van dit instituut van werkvoorziening en luiheid.

Maar goed, over een tiental dagen heb ik het document en het gaat vijf jaar gelden. En ik krijg een mooie elektronische kaart erbij, waarmee het wat eenvoudiger identificeren is. En zo blijft mijn paspoort wat langer heel. Ik ken mijzelf.

Bij de vraag welke foto’s ze wilde, er zijn nu drie setjes: eentje vrolijk, eentje echt heel vrolijk en eentje verrot chagrijnig (gespeeld). Ze deelde mee dat ze zelf een nieuwe wet in het leven heeft geroepen, waarbij iedereen op pasfoto’s moet lachen. En ze koos de meest vrolijke. Het kan dus wel.

Lachend liep ik haar kantoor uit en toen viel me iets op.

Al sinds deze ochtend kijken mensen naar me en beginnen vriendelijk te lachen, knopen gesprekjes aan, groeten en geven schouder-klopjes. Enkele malen is er in de spiegel gekeken, maar daar is niets mis mee. Tenminste, die spiegel dan. Mijn hoofd is niet spontaan volgeplant met acne, de neus is nog net zo groot en de rimpels, ja, die zijn er nog steeds. Gelukkig.

Het waren mijn ogen die wel harder glommen, iets helderder stonden dan enige tijd geleden. Ik stond ook fier overeind en kon niet stoppen met grijnzen. Daar zat een kleine duivel in, maar vooral een kwajongen, uitdagend op een vriendelijke manier. Met een vleugje vunzigheid, maar dat is normaal te noemen, gezien de reputatie die er hoog gehouden dient te worden.

Soit.

In mijzelf pratend op de fiets, vroeg ik mezelf hoe dat het toch kwam. En het is me wel bekend, maar het is beter de lente er de schuld van te geven. Of de Belgen en hun vriendelijke aard… Ik ben er trots op dat ik hier mag wonen, het heeft me in positieve zin gevormd, kalmer gemaakt en vooral optimistischer en liefderijker. Ergo. Wat betreft dat laatste lijkt deze kleurrijke losbol miljonair te worden.

Jackpot? Wie weet.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

Ik weet niet welke slimmerik me een bestand van enkele honderden megabytes via mail wist toe te zenden, maar ik zit op je troep niet te wachten EN wees eens slimmer, eikel. Dit gaat me twee dagen kosten. Minstens. Om al jouw ongevraagde rotzooi op te ruimen. Eikel. Domoor. Rukker. Kankerlijer.

Dank je wel, stupid motherfucker.

Tot later en hopelijk zeker tot ooit,
Maternitus.

PS Dit is een kleine boodschap naar iedereen die van die “forwarded” rotzooi, films en wat dan ook wenst toe te zenden. Ik zit absoluut niet op die rommel te wachten. Stuur een link ernaar en ik bepaal zelf wel wat ik wil zien. Gatverfokkingdammejezusaaneenvermolmdkruis.

De elektrische spanning die je voelt op een moment dat iemand dichtbij je is en er een gelegenheid bestaat om daadwerkelijk een kus te geven. De spanning bestaat uit twee delen: de kriebels in de buik voor die persoon en de twijfel om het al dan niet te doen. Mij ontbreekt het zeer vaak aan wat lef, want volgens mij had ik allang “kat in ‘t bakkie” gehad bij het vertonen van wat meer brutaliteit op een speelse manier.

Wanneer ik terugdenk aan diverse momenten, bestaat de neiging om het schaarse haar uit het hoofd te trekken. Niet uit spijt, eerder doordat van die momenten plaatsvinden bij, in mijn geval, dames die zeer hoog in het vaandel staan. Of proberen te komen. Zelfs bij wederzijdse gevoelens heb ik redelijk vaak het idee dat de broek volloopt uit angst voor falen.

En het gekke is, dat is achteraf bijna nooit nodig gebleken.

Er zijn ook andere pogingen geweest, die wel tot het uitvoeren van deze romantische en nobele daad tot het veroveren van een vrouwenhart kwamen. Daar worden de statistieken al iets meer duister. Enerzijds eindigde het in een redelijk succesvolle verkering, anderzijds eindigde het in, tsjah, niets. Toch kan ik niet onaardig zoenen, blijkt uit een, constant doorgaand, consumenten onderzoek.

Het mislukken ligt volgens mij aan het feit dat de chemie niet blijkt te passen. Niet de feromonen (dat gaat immers via de reuk), maar de hormonen die je uitwisselt tijdens het zoenen. Of de plotselinge spijt van één van de twee mensen. Die laatste is dan weer meer waarschijnlijk, omdat mensen nu eenmaal een geschiedenis hebben en plots terugdenken aan dat soort momenten met anderen waar ze juist veel hoop aan gaven.

Het is complex.

De vraag blijft dus: als de kans van slagen toch zo groot is, hoe overkom ik dan die twijfel? Een onzekere relatie die er uit kan volgen, misschien. Of een situatie die zeer gek uit de hand kan lopen. Maar goed, eigenlijk is die kans behoorlijk aanwezig bij elke vorm van binden, dus is de angst of twijfel onzinnig, nietwaar? Of het dus lukt of niet, dat maakt niet uit.

Normaliter is dit mens behoorlijk zeker van zijn zaken, maar als het op intimiteit aankomt, loopt het soms zwaar in het honderd. Ik zie het een beetje als het voorbereiden van een schilderij, eerst dienen de gevoelens op een rijtje te staan: over kleur, vorm, concept en methodiek. Grappig dat dit overeenkomt.

Maar wel heel logisch.

Ik zal even de analogie met schilderen blijven behouden, omdat dat voor mij fijner aanvoelt. Oké? Op een canvas is het minstens zo moeilijk om te beslissen wat je gaat doen. Wanneer ik technieken gebruik die willekeurig lijken, zoals het drippen of spatten, is het nog steeds zaak om controle te behouden over het materiaal en het medium. En soms mislukt dat.

Dan gaan de spatten, lijnen en druppels alle kanten op behalve de gewenste. Nu komt er iets paradoxaal: vaak blijkt de magie nog beter en groter en zijn de effecten meer natuurlijk en organisch. Hier verliest het ergens de overeenkomst met dat kussen, maar aan de andere kant ook niet. Wanneer door het kussen het niks blijkt te worden, kan er een grotere schoonheid ontstaan door de verworven kennis.

Soms geeft het niet verwerven of lukken van iets een grotere rijkdom.

In vroegere dagen zat ik dan in zak en as, puur vanwege het niet lukken. Dat is redelijk veranderd, lijkt wel. Het is de truc om de voordelen uit nadelige uitkomsten te halen en hiervan te leren of verder op te bouwen. Met schilderen lukt het me heel goed zelfs, wat te wijten valt aan het feit dat materiaal of een medium nooit verandert van eigenschappen en zeer goed te beheersen valt door deze constante.

Dat valt niet te zeggen van mensen, naar mijn mening. In tegenstelling tot verf of canvas, denkt een mens en voelt deze, wat hem of haar redelijk weerbarstig maakt en zelfs wat onbetrouwbaar. Het is niet mogelijk om iemand volledig te peilen en hen die denken dat ze dat wel kunnen of denken te weten, liegen.

Keihard.

Als er iets is in mijn gevoelsleven wat me zeer aanstaat, dan zijn dat wel die kus-momenten. Niet alleen is het een emotionele uitdaging, maar ook intellectueel: in een fractie van een seconde moet ik uitmaken wat de gevolgen zijn. Op alle vlakken en ook die van degene die ik wil kussen.

Het is het belangrijkste moment van een relatie: het bepaalt het begin ervan.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

Op deze site kon je enige tijd geleden al een toffe reclame zien van Heineken: de walk-in fridge. Uiteraard wil ik met veel plezier het vervolg presenteren:

Kleine notitie: hun reclames zijn al goed, nu hun bier nog…

Ik beheers maar weinig sporten en dat komt door het luie karakter. Judo, Jiu Jitsu en Kung Fu zijn mij bekend en heb ik training in gehad (Sportschool Geelhoed, JVR en de Kung Fu training op vrijdagavond in de sporthal). Respectievelijk: groene band, bruine band en een hoop blauwe plekken.

Nookie-nookie is ook een sport die ik beheers, want ik heb nog nooit klachten gekregen, hooguit gegeven… Dus dat is zwarte band.

Urban Challenge is een nieuwe poging tot regelmaat op deze weblog en gaat over mensen die van alles in de stad gebruik maken om, tsjah, in beweging te blijven. Hier volgen een paar voorbeelden van die (zelfbedachte) sporten en natuurlijk, gelijk de extremen.

Mountain bike

Ninja stijl

Weet iemand van jullie nog sjieke filmpjes? En, alstublieft, geen lauwe skaters die langs een trapleuning afglijden en hun vermeende ballen zeer doen. Of BMX-ers op een ramp. Iets unieks…

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

Ken je dat? Een kleinood wat je elke dag koestert? Iets waar je in de vroege morgen naar uitkijkt, omdat het lief heeft, streelt en de rest van de dag in een ander perspectief plaatst? Dat had ik tot aan eergisteren toe.

Nu mag ik niet schrijven over alles wat ik mis, want dat zet een negatieve noot aan mijn gevoel. Ditmaal doe ik het een beetje. Zinnen zonder, of toch bijna zonder, bijvoeglijke naamwoorden. Paragrafen van één woord.

De kleine dingen des levens bloemrijk omschreven, vol respect, liefde en begrip. Elke ochtend voor de komende weken zal er gezocht worden. Met een lege column als resultaat. Dan zoek ik ze op in het archief of voel ze weer terug in mijn hart.

Het valt niet mee om te sterven. Net zo min als achterblijven.

Mijn condoleances gaan uit naar mevrouw Bril en de twee dochters. Uw man en jullie vader was een bijzonder mens met een bijzondere kijk op het leven.

Het beste.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

In den beginne…

Het concept van tijd is zeer moeilijk vast te leggen in een afbeelding, zeker wanneer de beleving ervan daar in verwerkt wordt. Dat vergt behoorlijk wat nadenken en vooral reduceren. Het is immers een complex gegeven, ook al is het er altijd, het feit dat het niet constant is (zowel vanuit de waarnemer zijn oogpunt, alsmede het feitelijke bestaan ervan).

Zow, de lak zit erop

In het schilderij was het de essentie om op verschillende manier tijd weer te geven, vanuit verschillende optieken en ideeën ervan/erover. Zeker twintig schetsen in mijn schoolschrift gingen alleen al over het vooruitgaan van tijd of de waarnemer. Dat klinkt gek, hè?

Laat me je wat helpen. Of nog meer verwarren.

In goed Nederlands zegt men dat “de tijd passeert”, wanneer men iets of niets doet. Dat is eigenlijk vreemd, want als tijd passeert, staan wij stil of bewegen trager. Natuurlijk is het een taalkundig idee, maar is het niet zo dat beiden even snel voortgaan? En, nu komt het gekke idee van me: gaat tijd achteruit en bewegen we in tegengestelde richting van elkaar? Het is natuurlijk een wat kromme gedachte, maar sta er eens bij stil: als iets passeert op wat voor manier ook, heeft het een richting.

Terug naar het schilderij.

Langzaam beginnen de barstjes te komen…

De eerste perceptie van tijd is vastgelegd in de achtergrond door verschillende droog tijden te gebruiken. Als grondlaag nam ik een traag drogende lak, waarna ik snel drogende (en matte) verf toepaste. Het resultaat zijn zogenoemde stress-cracks ofwel een craquelé effect. De ene waarneming van tijd lijkt trager dan de andere. Of is trager.

Twee ezels!

Een leven is ook een eenheid van tijd en ieder mens staat er precies in het midden van. Maar het gekke is dat de gebeurtenissen nooit evenredig aan die balans “van het midden” plaatsvinden. En elke tijdslijn heeft dan op zichzelf onregelmatigheden door het versnellen en vertragen van de indruk ervan.

Sommige gebeuren tegelijk (parallel), sommige overlappen elkaar.

Dus hoe kijkt een mens naar tijd? Dat is altijd aan de hand van evenementen die rond hem heen gebeuren en niets anders. Tijd op zich is niet bestaand, want het is een perceptie, wat iets anders is als een fenomeen. En doordat er voortdurend onregelmatigheden zitten in de beleving ervan, durf ik te stellen dat het niet constant is.

Nu nog fluorescente kleuren leren fotograferen…

Nog een stapje verder: tijd is een illusie. Gezichtsbedrog. Een grapje van Moeder Natuur, puur om ons te stressen en iets te puzzelen te geven, zodat we nog iets te doen hebben. Of het is een bepaalde vorm van bewustzijn die er bij de mens is ingeslopen, door alle regelmatigheid die er rond hem heen werd waargenomen. Als iets constant waargenomen wordt, blijft dat immers in ons geheugen geprent.

Beetje kut-foto, maar goed, het is waarneembaar…

Over tijd kan ik maar één ding met zekerheid zeggen: het is boeiend. En om het te verbeelden is niet een makkelijke opgave. Meer van dit fraais zal wel volgen, vrees ik voor de wereld…

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

PS

De ezel blijft maar veranderen van uiterlijk, hè? (Deze foto bevat een verborgen boodschap. )