Maternitus

“Weet je wat me constant bezighoudt? Waarom ben je hier?”

Een beetje bevreemdend keek ik haar aan en dacht heel even of er een schroefje los zat bij d’r. Heel veel beelden schoten er door mijn hoofd heen, duizenden impulsen die aangaven wat ik moest vertellen. Verleden, heden, toekomst: alles schoot voorbij. Waar moest ik beginnen, er zijn zoveel redenen waarom ik daar ben.

Ze zit in mijn geest en laat me niet meer los voordat ze een antwoord heeft. Zie het niet als een obsessie, maar als een methodiek om me te leren kennen, om al die neuronen te verkennen en voor zichzelf in kaart te brengen. En zo kan ik ze opnieuw zelf verkennen, want na het kader proces is de gewonnen ruimte nog steeds niet duidelijk.

Er is veel losgekomen de afgelopen twee jaar en, dankzij Luc, zeer goed geplaatst en behoorlijk verwerkt. Maar, net zoals met een kamer opruimen, win je daar ruimte en capaciteiten mee. Daar weet ik nog geen raad mee, die hebben nog geen richting en misschien zit ik daarom wel hier?

Vandaag was het een moeilijk gesprek. Zo nu en dan moest ik echt even slikken, want het ging al een beetje de diepte in, wat betreft zoeken en wroeten in die maffe psyche van me. De dingen die ik vertelde doen er hier niet zo toe, maar de tijdsspanne ging vanaf mijn tweede tot aan mijn dertigste, ongeveer. En dan nog alleen maar met enkele voorbeelden.

Alles zou nooit in een uurtje passen, laat staan in een boek. Misschien een rij boeken, maar naar mijn mening zou dat niet goed zijn. Wat heb ik eraan om van seconde tot seconde te gaan vertellen? Herinneringen zijn niet altijd even objectief, maar wat ik vandaag zei, staat als een film voor de ogen.

Dat is het rotte van een geheugen als dat van mij: met woorden valt nog mee, maar beelden kan ik heel precies onthouden, tot op de pixel, zeg maar. En nu ik “zachter” of “milder” gemaakt wordt, krijgen al die dingen weer de kans om geprojecteerd te worden voor me. Ik zie steeds duidelijker al die dingen, maar het lijkt of ik apathisch ben als dat gebeurt.

Bij heel heftige dingen blokkeert mijn geest en voel ik niets meer, wat het resultaat is van het kaderen. Ik hoef het niet meer te herbeleven, want dat zou me juist weer terugbrengen naar drie jaar terug. Of naar mijn derde. Dat zou me kapotmaken, denk ik, maar dat doet het nu niet. Toegeven, de tranen branden, hoor, maar niet omdat die gevoelens er weer zijn of dat ik die pijn weer voel.

Ze branden omdat iemand die beelden probeert te zien, iets wat ik liever niet aanraad. Maar ik denk dat het moet. Ze zei dat ze in de war is wanneer ze aan me denkt. Nu kan ik wel zeggen dat het door mijn eeuwig sexy zijn komt, maar ik vrees dat het dieper zit. Ze ziet of voelt iets, wat ik niet zie of voel.

Vorige week dacht ik nog dat ze verliefd was, en dat denk ik soms nog, maar ik ga er niet vanuit, zekerheidshalve. (Het zou volgens mij een goddelijke liefde zijn, maar dat terzijde) Het is behoorlijk intens wanneer een andere geest die van jezelf binnen probeert te dringen. En het is al helemaal vreemd om er voor open te staan, iets wat ik normaal niet toelaat. Dat is een tegengestelde van wat ik doe, want soms maak ik er zelfs een sport van om door anderen heen te kijken.

Het is niet zomaar empathie waar over gesproken wordt, maar het is heel goed mogelijk om gedachten “te lezen”. Het is niet raadzaam dat letterlijk te nemen, maar gezien wat ik ervaar de laatste twee weken, lijkt het er wel op dat dit gebeurt. Ik laat het toe, omdat ik het fijn vind. Ze heeft namelijk een goede persoonlijkheid en ik kan haar vertrouwen, wat ik van veel mensen van de afgelopen maanden niet altijd kan zeggen.

En weet je wat me nog het meest bezighoud? Haar verwarring. Ik wil weten waarom dat dat is, maar ze houdt de boot af en zegt telkens dat ze me het nog wel eens vertelt. Daar ben ik vet mee, maar ik weet iets, althans, er is een plan. Wat zeg ik nog niet, maar er komt een gesprek dat het volle vermogen van denken en voelen eens aangezet wordt. Dat het zo snel en intens gaat (cruise snelheid noem ik het zelf, hehehe) en dat het dan teveel wordt. Niet emotioneel, maar echt in volume aan data, een soort van benchmark.

Dat heb ik bij Luc ook eens gedaan en die trok het niet meer. Ik doe dat expres: grenzen verkennen heet dat en dat is best leuk, want zo kan ik degene die tegenover me zit ook kaderen of plaatsen in het hoofd. En het is niet erg voor degene die tegenover me zit, maar emotioneel en intellectueel flink uitputtend, neem dat maar aan.

Die mentale biceps laat ik alleen maar zien aan slimme mensen of emotioneel zeer uitgebalanceerde mensen. En met maar één echte reden: het zet mij op mijn plaats. Ten opzichte van die persoon en ten opzichte van de realiteit, voor zover dat laatste echt bestaat.

Mijn zuster was eens bij me in Evergem en toen deed ik een “mind-jam” samen met haar. We gingen razendsnel door het hele gegeven van quantum mechanica en plots ging ik los over het fenomeen tijd. Daar legden we het eerste idee neer over de onbetrouwbaarheid ervan en dat het verre van een dimensie is en een aanname. Op basis van puur waarnemingen zonder referentie. Kijk, en dat is nu leuk. Maar daar benchmarkte ik niet, dat hoeft niet, want ik weet dat mijn zussie erg slim is en veel meer weet dan ze laat blijken. Wat een mind-jam heel grappige kanten op laat gaan.

Terug naar het gesprek. Er was één moment dat ik het echt heel moeilijk had en me nauwelijks groot wist te houden. Toen zag ik zoveel dingen tegelijk voorbij flitsen, dat het met emoties bijna teveel werd. Maar ik moet zeggen dat de hulp van Luc ook daar heeft geholpen. Ondanks het plotse staren, wegzakken in gedachten en gevoelens, kon ik me optrekken.

En er was nog iets wat me opviel. Ze heeft door wanneer het tijd is om af te wenden, om de gedachten op iets anders te richten. Daar is ze een meesteres in, weet ik nu. Uiteraard kan ze het horen aan de toon van spreken of de lichaamshouding, maar zelfs als dat onder controle was, werd precies op het goede moment veranderd van richting.

Voor veel van jullie zal het allemaal als van die paranormale dingen overkomen, maar dat is het absoluut niet. Waar ik hier over spreek is een vergeten of verloren vermogen van de menselijke geest. Niet het zesde zintuig of derde oog, al die gekke dingen laat ik over aan charlatans. Dat zijn mensen die denken dat ze zoiets kunnen, vaak uit een gebrek aan erkenning.

Om dit te kunnen heb je ten eerste een goede dosis kennis nodig van de geest, die van jezelf en in het algemeen. Een aardige geestelijke bagage is meegenomen, nee, eigenlijk keihard nodig. En dan kun je gaan reizen in iemands hoofd, maar vergeet nooit één ding: het is en blijft gaan via dialoog. Om te reizen heb je namelijk wel aanwijzingen nodig.

Niet alles wat je op zo’n reis ziet of tegenkomt is wat het lijkt. Ik ga proberen het helemaal toe te laten en de prijs? Een benchmark en mijn eigen reis in die van haar. Zie het niet negatief of als een angstige ervaring, in tegendeel, het is een verrijking van twee mensen, altijd.

Wijs worden, liefde opnieuw leren kennen, een toekomst opbouwen en mezelf leren zijn zonder al teveel hoeven aan te trekken wat anderen daarvan vinden.
Dat doe ik daar.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

Vandaag heb ik iets ontdekt: dat er toch iemand is die me kan beïnvloeden, zonder dat ik enige vorm van tegenwerking vertoon. Oké, enkele tekenen van sputteren en sarcasme, maar keurig netjes gebeurde er wat gevraagd werd. Het is wel eens erger geweest. Hoe? Het lijkt op hacken, of eerder cracken, maar de verschillen daartussen bespaar ik je even.

“Zow, dienen kamer, da’s wel een nest!”
“Oe? Dat valt toch mee? Ik kan alles terugvinden en het is wel eens erger geweest.”
“Zo ziet het er bij mij niet uit, zenne.”
“Ja, maar jij hebt daar andere mensen rondlopen die ook meehelpen.”
“Ah, gij gelooft dat? Hoe kom je daar nu bij?”
“Daar ga ik van uit.”

Tien minuten later, bij de volgende sigaret, vlak naast mijn raam.

“Dienen kamer is echt verschrikkelijk gewoon. Niet normaal zo’n rommel dat dat is.”
“Allez, nu ga je ver hoor. Twee weken terug had ik de ganse boel echt tot in de puntjes gedaan. Dat heb je zelf gezien.”
“Inderdaad, maar dat dient elke week te gebeuren.”
“Ik woon en werk erin, hè. Het is geen etalage.”
“Bij mij thuis zou dat geen waar zijn.”

Tien minuten later, bij het elkaar passeren van binnen naar buiten en vice versa.

“Morgen kom ik niet met je praten als die kamer niet gedaan is.”
“Ja, ja, dat zal wel.”
“Reken maar.”

Hier was het een cruciaal denk moment. Wanneer ze dat echt meende, dan miste ik mooi een ankerpunt in de week en niet alleen dat, dan zou ik haar niet spreken of zien. Dat zou heel beu zijn en de rest van de week naar de zak helpen. Dat kan niet, natuurlijk, want hoe win je dat boontje weer terug? Zeer moeilijk. Ken ik vrouwen wel een beetje. Denk ik.
Het schoonmaken, ruimen, afstoffen, dweilen, schrobben, sorteren, wegleggen en ordenen begon. Zolang ik haar maar kon spreken.

Bij het passeren, uurtje later, in de gang. De handen vol, lekkere blues aan, keihard mee fluitend.

“Weet je nog dat ik eens tegen je gezegd heb dat ik een heks ben?”
“Hahahaha, vaagjes, maar bij dat soort opmerkingen denk ik eerder aan Harry Potter en vliegen op bezems en zo. Of ben je een Wicca? Is mijn zus ook nog eens geweest.”
Korte stilte.
“Nee, geen Wicca.”
“Iets wat erop lijkt? Natuur genezer? Wat?”
Weer even stil.

“Heb je mijn zus wel eens gezien? Da’s een knappe, zenne.”
Ik floepte mijn portemonnee tevoorschijn en liet haar een, wat oude, foto zien van die lieverd.
“Dat is een duidelijke en heldere geest. Kijkt door je heen.”
“Mwah, niet altijd, maar ze is wel heel slim. Ik zeg altijd dat ze mijn geweten is.”
“Hoe oud is ze?”
“Vier en half jaar jonger. Ze is van 18 oktober.”
“Ah, een weegschaal.”

Een beetje verbaasd dat iemand de ganse horoscoop uit het hoofd kent, voegde ik er maar wat aan toe. Beetje stoer doen.
“Ze is ook tijger. Zit in mijn driehoek. Chinese astrologie vind ik veel beter. Wat ben jij?”
“Ik dacht iets van een rund of os, ofzo.”
Na het uitgezocht te hebben, werd ook dat bevestigd. Zucht.

“Maakt uw werk af.”
“Ja, ja, slavendrijver.”
“Doh, ben ik dat niet. Het is met zachte dwang, maar echt zacht, hè?”
“Het zal wel.”

Een kwartier later sta ik naast haar, weer tegen mijn raam, een sigaret te roken.

“Ben je gelukkig?”
“Uhm. Nee. Niet alles heb ik bereikt en ergens mis ik nog iets.”
“Daar hebben we het over gehad. Ik vroeg of je gelukkig was.”
“Nee.”
“Maar als je nu eens ziet: zo netjes dat alles aan het worden is, geeft je dat geen genoegdoening?”
“Het ligt anders, best meer ruimte en het is proper. Geen reden tot geluk. Eerder rust.”
“Nou?”

Zuchtend ging ik weer terug naar de werkzaamheden. Gauw afmaken, want het was school vanavond.

Weer een kwartier later. Hetzelfde raam. Wederom een sigaret. Ik kijk haar blauw-grijze ogen eens aan. Ze leken blauwer dan een half uur terug.

“Wat denk je ervan?”
“Ja, niet slecht. Maar als ik goed kijk…”
“Ja, onder mijn bed, dat zijn mijn schilder spullen. Die horen niet geordend te zijn. Dat is nu eenmaal een rommeltje.”
“Oh, maar ja, het valt op.”
“Pffft, ik ga dat niet doen, want dat hoort zo.”
“Ah, ja, oké. Maar toch.”

Wat onbeduidende dingen mompelend, wandelde ik maar gauw naar binnen en liet het even van me los. En plots drong het tot me door. Dikke tering, die vrouw heeft zowaar op een normale manier invloed op me. Om heel eerlijk te zijn, zag ik het totaal niet als een last of gezaag. Welnee. En nu ik hier op bed dit stukje type, rondkijk en eens glimlach, denk ik: “Wat een wereld-vrouw. En ze gaat voor die macht, zonder dat het kwade macht is. Heh. Zo eentje mag ik wel. Of zelfs: wil ik wel. Maar dat zal niet in dit leven zijn, vrees ik.”

Linux of niet, vandaag ben ik redelijk gehacked. En het was lekker fijn.

Tot later of ooit,
Maternitus.

Go the Linux-way, baby!

En dan ga ik eens gewoon schrijven zonder te weten waar het over zal gaan. Obsessie? Mwaah, het lijkt maar zo. Het enige wat er in mijn hoofd zit, is een enorme massa snot, vanwege een kleine verkoudheid, die morgen over zal zijn, al moet ik het eruit trekken. Maar goed, dat klinkt dan weer te dreigend en is het, min of meer, zelfdestructief.
Onthoudt goed wat ze zei, Maternitus:”Schrijf eens wat zoet.”

Nog steeds ben ik wat uit mijn doen van de email wisseling van afgelopen vrijdag. Niet dat ik er zo zwaar aan til, toch wordt het serieus genomen. Om twee redenen: degene die het schreef ligt me aan het hart en het treffende van de woorden (die zacht bleven). Dat beheers ik nog niet, daar dient nog heel veel aan gesleuteld te worden. Of ingebakken in het systeem. Al druist het ergens tegen mijn aard in, hoor, want het is leuker om goed fel van leer te trekken tegen alles wat niet hoort of tegen elke vorm van menselijkheid indruist.

Dat dicht bij het hart liggen geeft me bubbels. Welke, daar ben ik nog niet uit. Maar ze zijn er en het voelt goed. Het is inderdaad lente en hoe: de ganse dag scheen de zon en was het ultieme weer om flink met de spuitbussen aan het twintig-luik te werken. Natuurlijk had ik de vreemde neiging om toch maar de enorme stapel was te gaan vouwen en strijken. En om muziek en films te downloaden. En de afwas te doen. Allemaal omdat de zon buiten scheen.

Dwaas.

Het was zoveel werk uiteindelijk, dat zelfs het gamen werd vergeten. Dat is vrij zeldzaam tegenwoordig. Ik zou een goede man zijn, denk ik. Het huishouden voor de pleziertjes laten gaan, al vrees ik hier dat enkele van de geneugten niet uit het oog verloren dienen te worden. Want hoeveel strijk er ook staat, als dat niet met enige regelmaat onderhouden wordt, zijn alsnog de poppen aan het dansen.

Hoe zou eigenlijk een ideale relatie er uitzien voor me?

Veel woorden. Dat schoot me het eerste binnen. En daarna, bij de juiste vrouw natuurlijk, een flinke dosis vuur. En niet alleen passie, want ik ben een jongen die het enorm leuk vindt om grenzen te verkennen. Dat moderate laat ik liever over aan anderen, die het prefereren om de lieve vrede te bewaren. Ik spreek hier niet over ruzie, maar over, uhm, debat? En zeker niet vechten, want geweld in een relatie is niet een optie om het ideaal te krijgen. In tegendeel, zelfs.

Natuurlijk zou ik mijn best doen om romantisch te zijn, maar dat ligt me niet heel erg. Al moet ik vermelden, zonder mezelf op de borst te kloppen, dat er enkele uitzonderingen zijn geweest waar het enorm lukte. Romantiek, ja, wat is het nut eigenlijk? Het enige wat ik me kan indenken is dat het het bubbel-gevoel opvoert en de beoogde doelstellingen bevordert. Met enig geluk.

Daar zit het hem eigenlijk. Er speelt altijd een grote kans van mislukken mee, van een risico dat je alsnog op de sofa mag slapen. Voorbeeld. Je gaat lekker eten maken voor de dame in kwestie, kaarsjes, alles is mooi gepresenteerd (hoezo, pauwenveren?) en je zet je beste fles wijn op de tafel. Jullie zijn zalig aan het eten en kuisen intussen een paar van die lekkere flessen wijn uit, wat niet onwaarschijnlijk is, het was immers goede.

Dan zijn er diverse gevolgen denkbaar. Jullie praten compleet langs elkaar heen en ze gaat naar een vriendin, omdat je haar niet begrijpt. Bepaalde fysieke functies willen niet goed meer en ze gaat naar diezelfde vriendin (denk je toch) om daar te logeren. Of. Alles gaat helemaal goed, uren huffen en puffen, jullie gaan lekker slapen en de volgende morgen weet je er niets meer van. Oei.

Dan maar strijken, hè?

Terug naar de ideale omstandigheden. Volgens mij doet het er niet echt toe hoe dat ideaal zich presenteert, de grondslag ligt immers in het feit of de karakters door dezelfde deur heen kunnen. Een relatie groeit naar een ideaal en daar komt dat van die karakters: bij de een zal dat efficiënter en beter gaan dan bij de ander. Al moet je natuurlijk niet oeverloos bij iemand blijven waarvan je weet dat het toch nooit gaat lukken. Dat weet je vrij snel. Wanneer er teveel gesleuteld dient te worden aan karaktereigenschappen, weet je dat het vreselijk fout zit.

En niet noodzakelijker wijs van degene met het “foute karakter”. Het (willen) veranderen ervan is immers al ziek genoeg.

Natuurlijk dienen bepaalde gedragspatronen aangepast te worden, maar niet teveel, want zelfs dan gaat het scheef. Gedrag bepaalt immers ook een deel van het karakter. Tenminste, dat weet ik uit veel boeken over psychologie en sociologie en, naar ik mag aannemen, schrijven die mensen dat niet vanuit een onderbuik gevoel. Zoals ik deze weblog soms vol klieder.

Je weet zeker dat het ideaal is, weer eigen mening en ervaring, wanneer je allebei die bubbels hebt, wanneer er tegelijk dat gevoel van gemak en ongemak is. Wanneer zinnen worden gedacht door de één en gezegd door de ander. Wanneer je elkaar aankijkt en er niets anders gebeurt dan het uitwisselen van sterren in die ogen. En dan nog.

De liefde en een relatie is geen wetenschap, dus valt er eigenlijk niet goed te spreken over een ideaal. Er valt zelfs geen lijn op te trekken, waarmee ik bedoel dat je nooit weet hoe het er de volgende dag uitziet. Net als het leven. Dat is immers ook nooit ideaal, want telkens blijven we nieuwe wensen creëren, na het verwerven van de vorige. Al kun je dat bij een relatie niet maken. Een nieuwe proberen te krijgen terwijl de ander nog bezig is, bijvoorbeeld. Ook al is het spannend. Och, weet je, eigenlijk geeft dat laatste nog niet eens zoveel.

Dat is de natuur, denk ik wel eens. Maar, oh mijn god, wat kan ik jaloers worden als andere mannen aan het jagen zijn, hoe sluw ook, op mijn dame. Vroeger wilde ik nogal eens hard grommen, tegenwoordig pak ik het aan met de methodieken die geleerd zijn in de afgelopen twee jaar. En daar praten we een volgende keer over.

Ideaal bestaat niet. Optimaal misschien.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

Als zeer gepassioneerd liefhebber van natuurkunde en vooral kosmologie en kwantumfysica wordt er veel over gelezen. En, ja, ook ik ben sceptisch over enkele van de hersenspinsels. Soms zelfs resoluut er tegen…

Kijk eens naar buiten.
Wat zie je?

Duisternis en sterren

De maan links van mij
Orion zakt net weg

Kijk eens naar buiten.
Wat wil je?

Erheen, tussen de lichtjes
Die zeker grootse plaatsen zijn

Ik zie kraters

Kijk eens naar buiten.
Wat kan je?

Alles wat ik maar wil
Wanneer zulke schoonheid
Kan bestaan

Dan kan ik alles.

Het was tijd om eens te zien wie god nu eigenlijk is. Dus ben ik in gesprek met hem geweest (link) en ik lag dubbel van het lachen. Kunstmatige intelligentie is best leuk, zeker als het, min of meer, werkt. Na de “lees verder” heb ik de transcriptie gezet waar je het ganse gesprek kunt nalezen…

Read the rest of this entry »