Maternitus

Nu weet ik niet wat jullie onder “getrouwheid” verstaan, maar in mijn linguïstische optiek houdt dat in dat er een mate van betrouwbaarheid bestaat. Beetje moeilijke uitleg, natuurlijk, maar dat valt te begrijpen, omdat het niveau bij jullie niet vaak een A2 ontstijgt.

Met mijn nummer 0497 222 973 heb ik momenteel geen service. Dit is prepaid en niet abonnement gebonden en hebben jullie derhalve geen recht om een service af te zeggen wanneer ik eens krap zit.

Wanneer jullie dat wel doen, houdt dat in dat ik hetzelfde gebonden ben als een abonnementhouder en derhalve met enige periodiek een betaling dien te voldoen. Dat conflicteert niet alleen wetmatig, maar ook praktisch.

Nu zal het jullie aan het achtereind oxideren wat ik vind, want jullie staan er om bekend om zeer arrogant te zijn en de klanten maar in de zeik te zetten met non-informatie en uitzuigerijen. Je doet maar, maar ik dien bereikbaar te blijven, hoe blut ik ook ben.

Dit stukje tekst staat tegelijk met het posten naar jullie ook op mijn website (www.hoevenaar.com/maternitus/) en met de meer dan vijfduizend unieke bezoekers per dag, denk ik wel dat het enig bereik zal hebben. Dit is geen dreigement, welnee, want het kan me geen ding interesseren hoe jullie doen.

Maar onthou wel dat in deze wereld van erge competitie (en achterbaks gedrag van grote bedrijven) de klanten nog steeds diegenen zijn die jullie geld binnen brengen.

Tot later.

Er zijn wat dingen in dit leven die me mateloos fascineren, maar die ik nooit ten volle zal begrijpen omdat ik niet slim genoeg ben daarvoor. Theoretische natuurkunde is er een van, maar hoe meer ik erover lees, des te meer begin ik een globaal idee te krijgen over de werking ervan. Nu ben ik niet vies van wiskunde, maar wanneer ik de uitgewerkte formules zie van thermodynamica, kwantumfysica en meer van dat soort fraaie zaken, dan loop ik gillend door de kamer. Verfpotten vliegen door de lucht, canvassen worden in brand gestoken en de laptop blijkt, net als de verfpotten, ook te kunnen opstijgen (maar dat kan ook Linux zijn ).

In de tijd dat ik nog op Evergem woonde en een deel van mijn tijd in de kliniek, ben ik heel driftig bezig geweest met het definiëren van tijd, een fenomeen wat onnauwkeurig is en niet veel meer dan de aanname van constantheid. Iedereen die een beetje nadenkt, zal beseffen dat tijd niet een dimensie is, maar de illusie ervan. Net zoals de beleving van tijd geheel verschillend is van moment tot moment, is dit al sinds het ontstaan van het heelal een variabele geweest, zowel in vertraging als versnelling. Omdat ik een mathematische nitwit ben, zal dit waarschijnlijk afgedaan worden als een belachelijk idee en terecht. In de wereld van wetenschappen dient alles met cijfers aangetoond te worden, anders bestaat het niet (naar een uitspraak van Lord Kelvin).

Nu kom ik met een geheel nieuw idee, niet over tijd, maar over een idee van Stephen Hawking, de zogenaamde Hawking paradox. Daarin stelt hij dat in een zwart gat alles verloren gaat, zelfs de informatie over de deeltjes die erin verdwijnen. Tot aan het maken van bijgevoegde documentaire was dit, uiteraard, een enorm debat in de wetenschappelijke wereld. De heersende logica is nu eenmaal “actie=reactie” en in welke vorm ook, alles blijft bestaan. Na dertig jaar kwam Hawking met een aangepast concept, namelijk dat de informatie niet verloren gaat, maar waarheen en hoe, kon hij niet stellen. Er was ook geen wiskundig bewijs ervoor, maar waarschijnlijk zal daar wel heel hard aan gewerkt worden.

Nu komt mijn idee, maar eerst zal ik iets laten zien wat het onderbouwt:

Zoals je ziet staan er nogal wat eenheden in en ze verschillen behoorlijk van aard en/of hetgeen ze beschrijven. Maar wat vooral belangrijk is, is dat er in de documentaire iets fundamenteels over het hoofd wordt gezien, al wordt het summier op het einde aangehaald. De entropie (S) uit bovenstaande formule komt uit de thermodynamica en beschrijft, grofweg, actie=reactie en het behoud van deeltjes. Aan de andere kant zie je vooral beschrijvingen van krachten, constanten en fenomenen, die, naar mijn idee, de belangrijkste zijn om het evenwicht te behouden.

In de kwantumfysica kent men de beschrijving van het idee “superpositie”, wat inhoudt dat elk deeltje of object op elk gegeven tijd op elk gegeven plaats aanwezig kan zijn. Dit is aangetoond door middel van een proef met fotonen, waarbij men afbeeldingen heeft gemaakt waarbij één foton op twee plaatsen aanwezig was. Helaas heb ik geen scanner momenteel, maar er staan hier twee boeken waar die afbeeldingen instaan. En nee, het is geen Photoshop-grapje.

Nu komt mijn idee. Wanneer informatie (deeltjes, objecten) in een zwart gat terechtkomen, verandert hun superpositie en zijn ze dus niet meer waarneembaar voor ons. Je zou kunnen stellen dat ze tot ionen uiteen getrokken zijn, maar je kunt ook stellen dat ze in één van Hawking’s andere universa terecht zijn gekomen. Dus bestaat alles nog, maar niet voor ons meer waarneembaar en wel voor andere “waarnemers” in een ander universum. Of, zoals je misschien nog minder graag leest: een andere dimensie, maar ik hou me liever aan de omschrijvingen van Hawking. Dat is accurater.

Een stapje verder wil ik nog gaan door te beredeneren dat het idee van de Big Bang in ons universum zo ontstaan is. Doordat Hawking ervan uitgaat dat de Big Bang vanuit één singulariteit is begonnen, zou je kunnen stellen dat wij de waarnemers zijn van de andere kant van een zwart gat van een ander universum. Ofwel, toen de Big Bang plaatsvond, kakte een zwart gat uit een ander universum al zijn opgeslokte deeltjes uit in dat van ons. En dan durf ik nog een stapje verder te gaan: dat gebeurt regelmatig, maar niet altijd even groot. En andersom. En zo zou een dergelijke theorie als die van Hawking waar kunnen zijn, maar het concept over het ontstaan van het heelal ondermijnen, alsmede het religieuze aspect van het geheel: dat er een echt begin is en een echt eind.

Het terugkrabbelen van Hawking is ergens wel logisch, want er zit geen logica in het niet meer bestaan van deeltjes door een fenomeen. Ik durf te wedden dat hijzelf dat ook inziet, maar ik vraag me af of ik het goed begrepen heb…

Een beetje uitleg over de aanloop naar mijn ideeën:

The Hawking Paradox

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

PS Geef je idee eens hierover, want wat ik hier probeer te stellen is namelijk een omschrijving van eeuwigheid en dat er niet zoiets is als “het einde der tijden”, laat staan het idee van een “schepping”. Het strookt derhalve wel beter met de huidige kennis van de natuurkunde, maar (zoals gezegd) ondermijnt het hele religieuze aspect van ons bestaan (wat sowieso, naar mijn idee, een aanfluiting is).

PS-PS Dit kon ik echt niet laten:

“The laughter of fools has always been the reward of any man who comes up with a new thought.” — Stephen Lister

Op Facebook kwam ik een advertentie tegen die me een gratis numerologie sessie aanbood. Nu zijn cijfers in mijn leven geheel normaal, maar dan heten ze bits, Bytes en Euro’s. En het was al even geleden dat ik iets paranormaals had gedaan (Nana de kaartlezer), dus trok ik de stoute schoenen aan en klikte op die banner. Met alle risico’s vandien, want voor je het weet zit de ganse mailbox vol met spam.

Er moest een lijstje ingevuld worden met mijn doopnamen, geboortedatum en dergelijke. Nadat het ingevuld en opgestuurd was, zou het enige dagen gaan duren voor ik een antwoord kreeg, zei het bevestigingsmailtje. Im promptu vergat ik het weer, want ik ben iemand van direct resultaat. Tot daarnet, want er zat een mailtje in de box wat ik bijna weggegooid had. Amper wakker las ik “Free Neurology” en daar stond de pet niet naar… Hoeveel mailtjes zou ik zo al kwijt zijn geraakt?
Na de link kun je de uitslagen lezen. Het is wel in het Engels, maar dat zal geen moeite zijn, gezien de intellectuele staat van de gemiddelde lezer hier.
Read the rest of this entry »

Het is weer eens zover: de muziek- en filmindustrie proberen het delen van bestanden de nek om te draaien. Dat is natuurlijk absoluut ridicuul om zelfs maar te proberen, zeker tegen één van de grootste, nee dè grootste torrent-site ter wereld: The Pirate Bay.
Hoe je het ook wendt of keert, de oude wetten wat betreft copyright gelden niet meer in deze nieuwe wereld van internet, draadloze netwerken en wat al niet. Die wetten gingen op voor boeken, maar niet voor muziek of beeld. Ik sta ferm achter het delen van bestanden, niet in de eerste plaats omdat ik zo gratis aan iets kan komen, maar eerder omdat ik op die manier dingen leer kennen, cultuur kan beleven, wat ik zonder dat internet niet had gedaan of gekund.

Het wrange aan die hele rechtszaak is niet dat het in Zweden plaatsvindt, maar dat de Amerikaanse regering zich ermee aan het bemoeien is, dankzij de lobby van de MPA en RIAA. Die, vergeef me de terminologie, kanker-yankees denken dat ze alles zomaar mogen en dat hun achterhaalde, kortzichtige en hypocriete wetten en ideeën overal ter wereld toepasbaar zijn. Of opgedrongen kunnen worden. Het wordt echt hoogtijd dat dat land flink failliet gaat of dat er daar eens een burgeroorlog uitbreekt, misschien dat ze wat dimmen.

Even bij het onderwerp blijven, Maternitus. Kalm blijven. Adem-in-adem-uit.

Wat is nu eigenlijk een film, een stuk muziek of software? Dat is iets wat je waarneemt, utiliseert in je dagelijkse leven of zelf maakt. Niets meer en niets minder. Maar het is geen van allen tastbaar. Het staat misschien wel op een dvd, cd of cassette, maar aanraken kun je beeld, geluid of digits niet. En dus kun je niet stellen dat het hetzelfde behandeld wordt als een boek of tijdschrift.

Ook is het dwaas om te stellen dat mensen het niet zouden kopen, wanneer ze het gezien, gehoord of gebruikt hebben, want het merendeel van de downloaders koopt uiteindelijk toch iets wat met hun, via het web, verkregen product te maken heeft. Bijvoorbeeld: toen ik laatst een film via torrent binnenhaalde, leek het me leuk om die eens te huren en samen met de huisgenoten op de televisie in de woonkamer te kijken. Ik betaal dan toch ook voor die film?

Iets wat ik nog veel erger vind, is het betalen voor software. Van elk aangeschaft digitaal gereedschap kun je in de licentie-overeenkomst lezen dat je het recht hebt om het te gebruiken, maar nergens staat dat het ook van jouw is. Dat is grof, hè? En je mag ook maar één machine voorzien van die software, anders ben je, volgens de makers van die software, strafbaar. Pardon, strafbaar volgens wie? Er bestaat geen wet daarover, want iets wat ze zelf illegaal laten klinken is niet per definitie illegaal.

Dat gebeurt er dus tegenwoordig in deze wereld: grote bedrijven stellen in, zeer oneerlijke, overeenkomsten een set regels op en dat zou dan gelijk als wet gelden. Ook is het grijze gebied van copyright regelgeving niet gemaakt door en voor mensen, zoals het hoort met wetten en regels, maar door bedrijven en instituten die vooral financiële belangen eruit proberen te halen.

Waarom delen mensen al die dingen online? Omdat ze vinden dat anderen dezelfde culturele, creatieve of technologische ervaringen mogen hebben als hunzelf. Dat is dus een mening, een uiting. En wanneer dat dus niet mag, beroof je mensen in principe van hun vrijheid van meningsuiting…

Steal This Film.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

Wederom sjieke optredens. Nu hopen dat ik tickets krijg voor het hier neerzetten…

In Rusland is iedere man blijkbaar een brandblusser. Nu stel ik mezelf wel één kleine vraag: met al die alcohol, wordt die brand dan niet erger?

Via Neatorama

Het lijkt wel of ik verliefd ben. Niet op een mens, zijn er geen mensen om verliefd op te worden. Maar wel op het werk wat er gedaan wordt: computers upgraden en uitdelen, mooie schilderijen maken en verkopen (en van dat geld weer materiaal voor kunst en de computers betalen), mensen helpen met hun drang naar kunst maken of een computer gebruiken en ik toucheer er eigenlijk niets mee. Niks rijk worden, niks status bereiken, geen dikke auto voor de deur, terwijl het vermogen er wel is, hoor, maar ik wil dat niet. Dat is profiteren, misbruik maken van de situatie en volgens mij een heel slechte eigenschap, dus geef ik er niet aan toe.

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

Vandaag had ik de enorme drang naar old-school hiphop, naar mijn mening de enige goede vorm van deze muziekstroming. Goede lyrics, duidelijke politieke statements, behendige deejays, beatboxing en een kale soundset, ruimte makend voor de samples en scratches. Het zal ergens 1984 zijn dat ik Kurtis Blow voor het eerst hoorde, maar dat leek nog heel erg op disco, iets wat ik mezelf als hardrocker niet kon veroorloven om naar te luisteren. Dat zijn straffe principes van iemand van 14 jaar, maar het laat zien dat een sterke opinie er vroeg in zat.

Niet consequent zijn ook, maar dat was de schuld vooral van het programma “De Wilde Wereld” van de VPRO wat twee jaar later ervoor zorgde dat ik menig woensdagmiddag niet op school zat, maar klaar achter het tapedeck, vers bandje erin, de vinger constant op de opname-knop. Honderden uren heb ik besteed aan het opnemen en verzamelen van de muziek die daar gespeeld werd. En zoals de naam van de show al suggereert, er ging een heel nieuwe wereld voor me open. De eerste die ik heb leren kennen was Schoolly D, een underground rapper die teksten had die er niet om logen.

De Beastie Boys, Run DMC, Public Enemy, Mantronix, Eric B & Rakim en zelfs de Osdorp Posse begonnen mijn wereld over te nemen. Natuurlijk bleef de metal en hardrock ook nog op platenspeler liggen, maar steeds minder vaak.
Nu ben ik van mening dat graffiti compleet los staat van de geschiedenis van de rap en hiphop, net als ik dat van breakdance vind, maar het feit is dat de ze allemaal in hetzelfde tijdsbestek ontstonden en ontwikkelden. Bij graffiti is het duidelijk, want dat begon zijn geschiedenis in Philadelphia en New York eind jaren zestig, terwijl de eerste blockparty pas in 1974 was, een tijdsperiode waar de eerste full colour en wholetrains over de metrolijnen raasden in New York.

Maar goed, ik wil hier geen discussie starten daarover, wie zijn geschiedenis eens goed naleest zal zien dat er in het hele westen dergelijke ontwikkelingen plaats vonden. Niettemin valt te ontkennen dat de ontwikkelingen elkaar beïnvloedden, wat op zich al een revolutie is. Zeker eind jaren zeventig, begin jaren tachtig waren mensen afhankelijk van kranten, magazines, telefoon en de brieven die men elkaar schreef. Dat was een unieke ontwikkeling, omdat het aan elkaar hing, maar toch niet zo snel en afhankelijk als de dag van vandaag.

Wat mij heel erg opviel in die tijd was de gewilligheid om elkaar verder te helpen. Natuurlijk waren er disputen, territoriaal alsmede met stijlen, maar ik heb geen jam meegemaakt die uitmondde in een gevecht. Geen. En ik heb wel het één en ander gezien aan jams en battles: DMC World Champion DJ Contests, diverse graffiti battles en jams op wereldniveau, breakdance wat mijn ogen nog doet poppen,, noem het maar. En het is niet zozeer dat ik alle hiphop steun of tof vind, integendeel, het merendeel wat er nu is vind ik belachelijk en een slap aftreksel van het originele. Maar ik moet open minded blijven, omdat de tijdsgeest verandert, gebeurt dat dus ook met deze stroming.

Komende 9 mei ben ik aangesteld als jurylid voor een graffiti-wedstrijd in Nederland, waar ik zeer trots op ben om te mogen doen. Niet alleen dat het een erkenning is van alles wat ik gedaan heb en vertegenwoordig, maar ook omdat ik met een echte old school king samenzit: Quik. Niet de grootste held, maar wel een grondlegger van wat we nu throw-up noemen en iemand die van dichtbij de eerste ontwikkelingen heeft meegemaakt van de ganse beweging. Van hem ga ik veel leren en, beter nog, met hem ga ik een dikke vette piece zetten.

Binnenkort komt er op deze website een aankondiging met de line-up, de andere evenementen en een link naar de site die het allemaal nog eens dunnetjes vertelt aan jullie. Dit gaat een mijlpaal in mijn carrière betekenen en zeker te weten een zware vooruitgang voor de promotie van kunst, dans en muziek.
Verder geef ik 19 maart een exclusieve workshop, alle tien de plaatsen waren binnen een half uur volzet, over graffiti en ik laat de deelnemers een werk maken. Verder doe ik ook een presentatie over deze kunstvorm en leg ik uit hoe die wereld van spuitbussen, kat en muis, treinen, muren en hiërarchie er uitziet.

“Once infected, you’ll never get rid of it. It’s a virus to be proud of, as long as you go along the ways the virus wants you to. It’s the virus and its’ rules that count.”
Jer-One, 1989, in de Herald Tribune

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

“Potdomme, die ziet er nog eens leuk uit, zeg!”
“Is ze niet een beetje te jong voor je? Je bent al in de tachtig, ouwe.”
“Ach, je weet het, hè. Dat blijft een grapher’s eigenschap, die jonge meiden.”
“Hahaha, ja, daar zit wat in.”

De twee oude mannen zitten op een bankje in het park, onder een boom, net zoals ze elke dag doen. En waarom? Omdat ze niets beters te doen hebben? Welnee, het is wat ze in het jargon een “writers bench” noemen, althans, zo hebben de twee heren het maar genoemd. De oudste voelt in zijn jaszakken en kijkt de ander aan. “Heb jij een stift bij je? Ik heb zin om een tag te zetten.”
“Dat vroeg je gisteren ook al, volgens mij vergeet je hem gewoon elke keer. Maar hier heb je er eentje.”

De oudste pakt de dikke viltstift aan, haalt de dop eraf en ruikt eraan. Meewarig schudt hij zijn hoofd en kijkt zijn kompaan aan. “Het is toch wel droevig dat chemicaliën niet meer zo zijn als vroeger. Die scherpe en toch zoete geur maakte me toen geil.”
“Je hebt gelijk. Die biologische spullen zijn toch niet het echte ding, hè. En ik snap het niet, want er is toch olie genoeg. Het is alleen onschatbaar duur geworden doordat al die grote bedrijven alle oliebronnen hebben opgekocht.”
“Tsjah, het was al voorspeld in de tijd dat we nog fatsoenlijk bier en wijn konden drinken. Lang geleden. Blijf je even opletten? Ik ga op die wachtende bus eentje zetten.”
“Hahaha, met die verrotte knieën van je zal je hem nog missen. Maar ik moet niet lullen, sinds dat ik de oogoperatie niet verzekerd krijg, zie ik amper een bus van dichtbij.”

Kreunend stond de nestor op en liep met zijn wandelstok richting de hydro-bus, die geduldig stond te wachten op passagiers. Meestal bleven die weg, want ook dat konden de mensen amper meer opbrengen. Omhoog kijkend naar de grauwe lucht, dacht hij na over hoe mooi vroeger alles was. En zoveel sneller dat alles ging. Het deed zeer, maar de wil om die tag te zetten was groter dan welke weerzin dan ook.
Bij de bus aangekomen, kijkt hij om zich heen en schrijft er zijn naam op. “Stippels hier, ster van boven en een kroon ernaast. Zo. Dat nemen ze me niet meer af.” Naast de sierlijke tag schreef hij de twee fameuze letters, die de twee oude baasjes enorm veel gloriejaren hebben gebracht. Hij glimlachte en liep weer terug naar de bank onder de boom.

“Zag je dat? En niemand die oplette. Het is toch niet te begrijpen dat zoiets nog kan.”
“Ach, zijn wij te oud om nog op te vallen en eigenlijk wordt er niet meer op gelet sinds dat graffiti geheel is verboden dertig jaar terug.”
“Ze zijn het niet meer gewend, bombers en taggers. Misschien maar goed ook.”
“Toch is het wel fijn om concurrentie hebben. Dat houdt de spanning erin. Best wel erg wat ze toen deden: met zwaar bewapende politie agenten en soldaten alle treinyards afgaan en elke grapher of gevangen nemen of zwaar verminken. Ik zeg niet dat het nu beter is, maar het escaleerde wel.”
“Ik was wel bang die dagen, maar we zijn mooi weggekomen. Toch wel bizar dat ze ons zochten, terwijl er overal rellen en aanslagen waren. Volgens mij zagen ze ons als tegenstanders van het fascistische bewind wat er opkwam.”
“Dat waren we en zijn nog steeds. Gatverdamme, als ik eraan terugdenk, krijg ik nog steeds kriebels over de rug heen.”

“Het is nu niet veel beter, toch? Ze spenderen liever hun vermogens aan reizen naar Mars dan te investeren in de aarde. Het valt niet meer te redden, dat is waar, maar voor diegenen die het nog willen proberen hier, moet het toch ook leefbaar en aangenaam zijn, niet?”
“Ja, ik denk dat het wel zo is. Hé, kijk nou joh! Er staat staatsveiligheid bij de bus te kijken naar je tag. Nu word ik benieuwd wat ze gaan zeggen en doen.”
“Wegrennen zit er niet in, hè?”
“Zeker niet met die kreupele knieën van je, nee.”
“Hahaha, alsof jij niet tegen de eerste de beste muur oploopt, blinde.”
Ze geven elkaar een high-five en de ogen beginnen te glinsteren.

“Zullen we er gewoon eens langslopen? Eens horen wat ze te zeggen hebben?”
“Ben je besodemieterd, ouwe? Ach, wat de hel. Kom, laat ik je overeind helpen.”
De jongste reikte zijn hand uit en trok de nestor overeind van het bankje. Op een voor oude mensen zo typisch tempo liepen de twee baasjes richting de bus en de uniformen, die een beetje geagiteerd rond zich heen keken. Toen de twee passeerden, keken ze hen wat vertwijfeld aan, er was verder niemand in de buurt te zien, behalve de oudjes.
“Heren”, begon één van de agenten “Heeft een van u iemand hier zien schrijven op de bus?”
“Zien schrijven op de bus? Ik ben nagenoeg blind en ziet u mijn vriend hier lopen? Het is niet zo dat we iets zouden durven, hè?”
“Hoe bedoelt u?”
“Nou”, antwoordde de nestor “Wat hadden we kunnen doen als we het waarnamen? Erop af rennen en de daders in de kraag vatten?”

De veiligheidsagent leek even te glimlachen en keerde zich naar zijn collega’s. “Daar zijn we mooi klaar mee. Voor het eerst in jaren dat ik zoiets zie en niemand die het voor ons op kan lossen.”
De nestor knipoogde naar zijn vriend. “Kom, we gaan eens verder naar het rustcomplex, praten over vroeger.”
De twee liepen rustig verder en konden een zacht geproest niet onderdrukken, toen plotsklaps de agent vrij luid hun riep. “Heren, kunnen we u niet even naar het complex brengen? Dat scheelt u tijd en het is nu niet dat we dit opgelost krijgen.”
De jongste leek even weigerachtig en de oudste zag zijn twijfels. “Nee, meneer, we lopen wel. Het is nu niet alsof we elke dag wat beweging krijgen.”
Ze liepen zacht lachend verder. Weer gelukt. Nog steeds gelukt. De dwazen.

“Hey, capo, toch nog een klein beetje als vroeger, hè?”
“Zal wel zijn ouwe, zal wel zijn.”

Tot later of tot ooit,
Maternitus.

Het was eigenlijk de bedoeling dat er een stukje geschreven werd over de muziekles, maar ik was er te laat. De opname spullen waren al opgeruimd en er was juist tijd voor twee nummers jazz. Dat was natuurlijk jammer, maar de reden dat ik te laat was, was een leuk gesprek met één van de begeleidsters. Naar mijn mening de liefste van het stel, maar vertel het niet aan haar, het zal haar weer doen blozen.

Het ging over De Dromenjager, over dromen in het algemeen, de kracht ervan en de inzichten die ik er door krijg. Dat klinkt nog eens vreemd uit een Linux-fan en kunstschilder zijn mond, hè? Begrijp goed dat de nachtelijke avonturen een heel belangrijk deel van mijn handelen en zijn bepaalt. Zie me nu niet gelijk als een zweverige sjamaan die bij het minste geringste met onzin afkomt als “de engelen spreken tegen me” of “de goden kwamen tot me in een droom en wezen mij de weg”. Dat is allemaal pure bullcrap waar ik bijna altijd zeer smakelijk om kan lachen.

Om over dat soort dingen te spreken tegen mensen die in de psychiatrie werken, is best gevaarlijk. Zeker omdat ik absoluut niet psychotisch ben, laat staan geestesziek. Hehehe, zit ik daar te vertellen over iets wat ik gedroomd heb en “hun” zo van “Ja, ja, het is goed. Kom maar mee, wij hebben een mooie jas voor je, precies jouw maat.” Daar heb ik dus geen zin in en zal ook niet gebeuren, al heb ik enkele verhalen gehoord over de isoleercel, waar ze mensen rustig enkele dagen vastgebonden op een bed laten liggen.

Dat laatste zal me niet zo snel overkomen, hoor, wees maar niet bang. Realiseren die mensen zich ook wel dat, als ik een paar dagen niets schrijf, er rellen uitbreken op het internet, jullie lieve lezers nachtenlang wakker liggen en de bezorgde fanmail enorme proporties gaat aannemen. Maar goed, nu zit ik al helemaal weg te dromen en giechelend na te denken over de gevolgen daarvan. Beetje fantasie natuurlijk, maar daar zit ik niet zo mee. Het geeft kleur.

Nu sprak ik dus over De Dromenjager en het is een zeer frustrerend project geworden. Na de proloog wist ik niet zo goed welke richting ik uit moest gaan. Ten eerste is het niet eenvoudig om over jezelf te schrijven in de derde persoon, maar het leest enorm plezant terug, dus dien ik dat formaat aan te houden. Wat me vooral tegenhoud is dat ik een kant laat zien van mezelf die ik aan niet zoveel mensen heb verteld. Natuurlijk heb ik hier heel openhartig over allerlei zaken verteld, maar dat zijn meestal gedachten en de dingen die ik meemaak. Niet de dingen die ik voel, niet de traan die achter elke lach zit. Alhoewel.

Nu blader ik even door het archief heen en zie dat er toch behoorlijk vaak over het binnenste wordt geschreven, soms met metaforen, dubbelzinnigheden of zelfs tussen de regels door. Het is aantrekkelijk aan het worden om deze weblog een subtitel te geven die gewoonweg heet zoals “het boek” zou moeten heten. Maar dat zijn enorm veel hoofdstukken en vraagt erom om alle oude posts van voor de kliniek ook te archiveren. Dat zijn er heel veel en gaan terug tot 1995. Een groot voordeel, voor mij, is dat ik patronen kan herkennen of oorzaken van dingen die nu spelen in mijn hoofd.

Samen met de foto’s zou dat een joekel van een archief van één geest worden en bijna niet te lezen, puur omdat het volume zo enorm is. Volgens mijn, grove inschatting, heb ik meer dan zesduizend stukjes geschreven, maar niet allemaal van die lange. Veel waren drie of vier paragrafen lang, maar ik kende ook een periode dat het al gauw acht a-viertjes besloeg. En eigenlijk, wat zou het nut zijn?

Een archief is goed voor mijzelf, een naslagwerk met voldoende referentiemateriaal om er een wetenschappelijke studie van te maken. Hahaha, analyseer dit maar eens, Luc! Die arme man zal schrikken, nog niet te spreken over de kosten die er bijkomen als het geprint zou worden. Tering, dat zou echt een stapel papier zijn. Zouden mensen die hier altijd komen lezen er iets aan hebben? Ik weet het niet.

De meeste bezoekers zijn anoniem en die ik wel ken, zijn intelligent, nieuwsgierig en volhardend. Dus voor hun zou het leuk zijn, maar niet gelijk nuttig. Het zou het nut moeten hebben van een boek, maar alles wat ik heb geschreven is niet te romantiseren of in een novelle vast te leggen. Mijn leven heeft geen regelmaat en heeft zoveel pieken en dalen dat er geen consequentie in zit, wat een verhaal wel hoort te hebben. Nu valt daar wel wat aan te doen, maar ik vraag me af of dan het verhaal nog waarheidsgetrouw en leesbaar is. Dit is piekeren.

Wat denk jij? Zou ik dat archief aanleggen of niet? Zou het van enig nut kunnen zijn? Of zou het iets kunnen bijdragen aan de vrije tijd die je hier doorbrengt? Of nieuwsgieriger maken? Feit is dat het een enorme tijdsgeest bevat: opkomst van het internet, de ontwikkeling van mijn kunst, ideeën, het gaan en komen van liefdes, de verliezen, de glories, noem het maar. Mail me eens of post eens een reactie, misschien dat De Dromenjager eigenlijk al bestaat, maar dat ik het nog niet besef…

Tot later of tot ooit,
Maternitus.