Maternitus

Terug van weggeweest: het hardrock meisje. De afgelopen nachten is het slapen zo goed geworden dat mijn dromen “het weer doen” en het zorgt ervoor dat ik uitgerust en goedgeluimd uit de bedstee klim elke ochtend. Terug naar dat hardrock meisje, lezers die al een paar jaar met gretige ogen deze weblog lezen, weten dat ze al vaker in mijn dromen is geweest. En degenen met een goed geheugen weten ook dat het een voorbode is van enig geluk op het gebied van de liefde. Al was het maar in die dromen, want ook door levendige verhalen en avonturen mee te maken in mijn slaap, word ik intens gelukkig.

Bijna zeven maanden was ze er niet meer, ze zag er goed uit: het haar was langer, maar ze had nog steeds dat appetijtelijke figuur en van die fonkelende groen-blauwe ogen. Volgens mij was ze ook blij om me te zien, want op het moment dat ze verscheen, omhelsde ze mij en liet me nauwelijks los in de tijd dat ze een rol speelde in het verhaal. Het grappige is, ook al gaan we al zeker drie jaar terug, haar naam ken ik nog steeds niet. Doet dat ertoe? Nee, want dat zou een soort van zichzelf vervullende profetie gaan worden, doordat ik ernaar zou zoeken. Dat doe ik niet, een droom is er voor om te koesteren, niet na te leven.

Het grappige aan deze droom was dat de omgeving iets anders was, maar de setting hetzelfde: betonblokken, water, een uitgang van een tunnel en een feest waar we heengingen. Ditmaal was het een soort van buurtfeest en tijdens de droom raakte ik nog gewond ook: een stuk glas dwars door mijn kuit heen. Maar het deed geen pijn en zij hielp me naar het hospitaal voor wat hechtingen. De droom ging ook gewoon door en er kwam een gevoel van welbehagen over me. Toch wel grappig dat pijn niet bestaat en een warmte wel; misschien was het ene zoveel sterker dan het andere, dat de verliezer weggevaagd werd.

Toen ze voor het eerst in mijn dromen verscheen, was er wel een wederzijdse vonk, maar we zoenden eigenlijk pas na een paar maanden. Nu niet. Het had niet veel erotisch om het lijf, maar dat hoeft ook niet als je elkaar zolang kent en niet gezien hebt. Dan weet je dat er tijd genoeg is. Dat is ook echte liefde, denk ik, waar de factor tijd er niet meer toe doet. Ik doel niet op een agenda, maar wel op de beleving van tijd, wat naar mijn idee een goede maatstaf is van de kwaliteit van hetgeen wat er plaatsvindt.

Het frappante is toch wel dat ik haar halsstarrig hardrock meisje blijf noemen, terwijl ik eigenlijk niet zo zeker ben van haar muzikale voorkeuren. Ik ga ervan uit omdat ze redelijk strakke jeans draagt, een t-shirt en langer haar heeft (het was trouwens iets meer krullend geworden, door de lengte kwam er een slag in). Eigenlijk is het fout om assumpties te maken, zeker als het om iets moois en liefs gaat als een wederkerige dame. Ik begin me nu al af te vragen voor hoelang ze terug bij me blijft, want iemand als deze dame is wel zo bijzonder dat weggaan haast een emotionele aangelegenheid kan worden.

Toch vreemd dat een man zich kan gaan hechten aan iets wat alleen maar ’s nachts verschijnt. En zeker bij een man waarbij dromen heel vaak een betekenis hebben, zelfs een voorspellend karakter. Normaliter pretendeer ik rationeel te zijn, maar een ieder die me heel goed kent, weet dat het een muur is, met als bakstenen beredeneren en als cement overtuigingskracht. Ook deze ziel durft zich, met enige regelmaat en in het geniep, te dwalen in een wereld die niet direct de onze is. Waar andere wetten gelden dan de droge feiten die we dagdagelijks meemaken, waar we zelf de vormgevers zijn van de gebeurtenissen, waar wij zelf bepalen wat de uitkomst is. Tenminste, vaak toch.

Want het hardrock meisje komt en gaat wanneer het haar uitkomt, zonder dat het me stoort overigens, het is geen eenzijdig gevoel wat ik ervan krijg. Dat geeft een berusting, want wanneer het gevoel haar nodig heeft, verschijnt ze vanzelf en laat me weten dat ze niet uit mijn hart weg is, dat ze bij me blijft, hoe bitter de tijden ook kunnen zijn, hoe vals er ook gebeten wordt naar me. En dat zie ik als ware liefde, ook al is het nog steeds een droom, het zijn wel dromen die mensen groot hebben gemaakt en die mensen tot uitersten van hun goedheid en liefde hebben gedreven. Wat anderen misschien vreemd vinden, is bij mij normaal en dat stemt me tevreden: net als elk ander mens ben ik ook uniek en heb de potentie om te kunnen groeien naar hoogtes die normaliter buiten bereik lijken te liggen.

Ze is terug en geeft me hoop. Ze… ze… ze… ontneemt me de woorden gewoon om te kunnen uiten wat ik nu voel. Het is maar beter dat ze nog even blijft hangen, want hetgeen wat ik voel is niet zomaar liefde, het is een instelling die kracht geeft, inzicht in dingen die me werkelijk bezighouden en de hartstocht om ervoor te gaan.

Vanavond ga ik iets vroeger slapen en wacht ik op een stiekeme plaats, ver weg van de wereld, vol verwachting naar haar liefdevolle armen en hartverwarmende blikken.

Eindelijk.

Tot later.

May the Farm be with You!

Klik op de afbeelding voor meer foto’s…

De weken gaan bij mij van donderdag naar donderdag: dan is het jamsessie en muziekles bij Engelbert en lijkt wel het enige waar ik naar uit blijf kijken, week na week. Vandaag heeft ‘ie een berg foto’s genomen terwijl ik uit mijn pan aan het gaan was. Naast schilderen en schrijven is dit het grootste plezier wat ik heb in mijn leven en naarmate ik beter leer spelen, wordt dat plezier ook groter.

Volgende week wordt het heel speciaal, want dan gaan mijn twee grote meiden mee naar daar en gaan we de sessie opnemen. Engelbert op drums en ik op vier conga’s en een set bongo’s. Mijn conga’s zijn een stuk lager van toon en complementeren die blonde dames. Het soleren alsmede de hoofd ritmes kunnen dan beter klinken, juist door de toevoeging van bas tonen.

Omdat het opnames zijn, werd me “verplicht” om deze week mijn vaardigheden flink te oefenen: minstens anderhalf tot twee uur per dag. Zowel op muziek meespelen, als de basis ritmes uit het boek en de solo’s moeten er flink inzitten. Muziek is niet alleen plezier hebben, maar ook flink hard werken.

Tot later.

PS De opnames worden naar mp3 omgezet en hier gelinkt, dan kun je zelf horen hoever het al staat met techniek en gevoel.

Enkele dagen terug zaten de jongens en ik te praten over de ideale vrouw. Ik ben maar wat blij dat er nog zoiets is als verschil in smaak, ze zijn heel aardig hoor, maar missen enige diepgang wat dat betreft. Op een gegeven moment was het me beu en begon ik vrouwen met software te vergelijken, best geeky natuurlijk en niet zo rationeel. Maar goed, het was niet seksistisch en bleef best beschaafd, al is dat soms twijfelachtig bij me.

Hoe zie ik eigenlijk een ideale vrouw? Niet. Want dat is een hersenspinsel, een onhaalbare droom en kan weer vergeten worden. Dat heb je nu eenmaal met gedachten en het bevalt wel, want zo kan ik weer een nieuwe ideale vrouw “in elkaar sleutelen” en het houdt de gemoederen bezig.
Als het om uiterlijkheden gaat, dan ben ik al heel snel klaar: Quasimodo-achtige types redden het niet in de selectieprocedure. En daar klinkt het alweer zo koud, hard en afstandelijk, ik moet toch eens leren dat zakelijk zijn en emoties niet met elkaar verweven worden, dat is niet netjes. Maar toch heb ik voorkeuren: heldere ogen, mooie tanden, zachte handen en een kont met wat vlees erop. Van die broodmagere types heb ik nooit leuk gevonden. Op enkele uitzonderingen na, dat wel, maar die houd ik liever voor mezelf.

Bij mij gaat het zwaar om het karakter en om bepaalde normen die ze heeft wat betreft leven en alles wat daarbij komt kijken. Eerlijkheid klinkt wat afgezaagd, maar ik heb het niet op de achterbakse dames, die van alles achter mijn rug om doen wat de relatie kan schaden. Na de laatste keer ben ik daar heel duidelijk in geworden en is een cruciaal punt wat het geheel kan maken of breken.
Ook ben ik van mening dat je iemand neemt om wie die is en dus niet gaat proberen het karakter te veranderen, dat wordt toch meestal gedaan om de eigen incompetenties te verbergen. Meestal zijn die incompetenties het resultaat van een erg leeg leven: nooit gereisd, geen echte avonturen ondernomen, niks gevaarlijk gedaan, niet creatief, inspiratieloos en veelal dom. Dat hoef ik dus niet (meer), het heeft me al veel teveel kopzorgen gegeven.

Maar wat ik wil ik wel? Eigenlijk weet ik dat niet, zelfs niet als ik “een ware” tegen zou komen. Wat dat betreft ben ik te ver afgestompt en doet me zelfs alleen nog maar denken daaraan. Actie onderneem ik niet zo graag meer, want, ondanks het vele plezier, waren de teleurstellingen te groot om nog echt te kunnen geloven in iets wat waar is. Naast mijn eigen leven, zie ik ook dat van anderen en ook hun teleurstellingen, hun frustraties en eenzaamheid en dan denk ik keer op keer hetzelfde: “Dat zal mij niet gebeuren.” En prompt herhaalt het zich weer. Op naar de volgende is een zinsnede die me heel beu aan het raken is, maar het hoort er nu eenmaal bij.

Ergens snap ik er helemaal geen drol van. Natuurlijk heb ik onhebbelijkheden: druk, kan zeer direct en fel reageren (zonder agressie, gelukkig), ben slim en arm tegelijk. Maar ik ben ook trouw, extreem eerlijk (vaak toch, soms is diplomatie nodig, al haat ik dat) en wil graag voor een relatie gaan, met de volle duizend procent. Ik ben sociaal (vaardig), heb mooie diploma’s en genoeg meegemaakt om een duidelijke visie op het leven te kunnen hebben. Okay, toegeven, er zijn wel eens van die excentrieke ideeën en handelingen, maar niets van dat heeft ooit een mens geschaad of kwaad gedaan, dat zit niet in mijn aard.

Om de ideale vrouw te kunnen formuleren, zal ik eerst mezelf dus moeten kennen. Dat lukt wel, maar het is zaak dat zoiets gespiegeld kan worden, immers, de mooiste vonken slaan over bij herkenning. En dan wordt het aanbod ineens een flink stuk kleiner en dus ook het idee van zo’n vrouw wordt dientengevolge minder. Realisme leert me dat een dame niet zo snel geneigd is om met een fruit-cake iets serieus op te bouwen, meestal zijn ze te bang ervoor.
Veel relaties gaan kapot omdat de verwachtingen veel te hoog zijn en omdat men teveel in financiële termen denkt, terwijl men “Ik zie je graag” zou moeten zeggen en voelen. Ik kan dat haten, zo groot als ik ben, maar zo zit tegenwoordig de westerse maatschappij in elkaar: een relatie gaat men puur aan om het egoïsme te voeden en niet meer voor de verrijking van de geest, de invulling van die leegte, het natuurlijke verlangen naar warmte en liefde.

Ik zal dus geen ideale vrouw hebben, zelfs niet in mijn dromen of gedachten en misschien is het beter zo. Meestal eindigt een relatie in pijn en lijkt het wel of er geen karakter of ziel is die “echt past”. Maar dat is negatief gezien en helaas terecht, ervaring heeft me dat de laatste jaren wel geleerd en behoorlijk kritisch gemaakt. Dus, in zekere zin, doe ik het ook, maar dan op sociaal, psychologisch, moreel en intellectueel vlak. Dat zijn erg hoge eisen…

En toch is er een sprankje hoop, het idee dat er iemand rondloopt waarmee ik tot mijn dood gelukkig kan zijn en een leven kan opbouwen. Dat zal iemand zijn die aardig wat barrières moet doorbreken en dat is dus zeldzaam. Luiheid is des duivels oorkussen en de leugen regeert. Maar is er dan iemand die er doorheen komt, dan weet ik wel dat het goed zit, dat ze sterk is, lef heeft, absoluut eerlijk is, trouw is en een mooie kont heeft. Want dat zitvlees doet het hem wel hoor…

Tot later.

Link: Bablotech

Eigenlijk is de titel van dit stukje verkeerd, want ik heb helemaal geen zin om Windows af te zeiken. Dat doet de software zelf wel, elke keer als er een crash is of een vast loper. Ik gebruik al jaren Linux, omdat dat een keuze was die ik kon maken, net zoals iemand kan kiezen om Windows te gebruiken. Het is maar net wat je voorkeuren zijn en of je een geldbuidel hebt die dat toelaat. Mijn grootste argumenten om van Microsoft producten weg te gaan waren deels financieel, deels het ongemak wat ik ervoer bij het gebruik ervan. Heel vaak was mijn oude machine dood of kon simpele dingen als via een netwerk draaien niet aan en dat irriteerde me mateloos. Ook kon ik niet experimenteren met de software, terwijl er juist een drang en nieuwsgierigheid was om eens te zien hoe ver de envelop gedrukt kon worden.

Gelukkig net na een opdracht en de maandelijkse back ups gaf mijn toenmalige machine de geest. Dagen lang probeerde ik hem op te starten en niets gebeurde er, wat me natuurlijk flink in de paniek deed schieten. Hoe kon ik nu nog dingen maken? En hoe kon ik op het internet? Niet met een leeg scherm waar in de linker bovenhoek een cursor streepje knipperde en niet reageerde op het toetsenbord. Gelukkig had een jaar eerder mijn grote vriend Eric al eens een machine voorzien van Fedora, een versie van Linux. En die cd’s had ik keurig in een mapje zitten. Ik trok de stoute schoenen aan en dook in het bios om aan te geven dat de computer van cd moest opstarten als eerste en daarna pas de harde schijf.

Ik steek de cd erin en herstart het geheel. Prachtige donkerblauwe tonen, een logo en letters verschenen en de vraag wat ik wilde doen: gewoon zo opstarten of installeren. Met mijn ogen dichtgeknepen koos ik installeren en toen was het de start van een heel relaxed leven wat aanving. Nu is Fedora niet de meest gebruiksvriendelijk versie van Linux om als beginner in te duiken, maar ik word niet gehinderd door domheid, ondanks het blonde haar. En ik had gezien hoe Eric die installatie deed, hij had de dingen ook zeer duidelijk uitgelegd, wat een enorme hulp bleek bij de dingen die moesten gebeuren nadat het geheel draaide op het systeem.

Fedora komt behoorlijk kaal op je machine te staan en het vergt wat werk in het terminal-venster om alles te installeren wat gewenst was: mp3 en divx. En de mogelijkheid om Flash op websites te zien. De rest, een Office pakket, een grafisch programma en wat spelletjes stonden er al op. Dat is tenminste aangenaam en er waren geen illegale zaken bij, wat ik niet kan zeggen van de Windows periode die net achter me lag. Bijna geen pakket wat ik draaide was legaal verkregen en dat valt vrij moeilijk uit te leggen aan de belasting, wanneer je een inkomen opgeeft uit creatieve bezigheden op je computer. Nu had ik dat gedonder niet meer en was het tijd om eens flink te studeren op al het nieuws wat ik had gekregen.

Meer dan twee jaar heeft Fedora 5 gedraaid op die bak, tot ik een enorme verbouwing ging doen eraan: andere harde schijf, nieuwe videokaart, snellere processor, meer geheugen en een ander moederbord. In wezen was het een nieuwe machine, maar ik wilde ook eens van “flavour” veranderen. Op het web had ik heel veel gelezen over Ubuntu en het leek me leuk om dat eens te proberen. Krent als ik ben, weigerde ik het te downloaden en koos ervoor om het mij keurig op te laten sturen. Ook de gratis stickers lokten, uiteraard. Een week nadat ik hem besteld had, lag ‘ie in de brievenbus. Uiteraard juichte ik als een klein kind: wie krijgt er nu post uit Zuid Afrika en dan gelijk een tof cadeau ook?

De cd werd in de computer gestoken en twintig minuten later zat ik al op het internet. Eigenlijk deed ik de eerste dagen er totaal niets mee, want Ubuntu is anders in gebruik dan Fedora. Het verschilt niet veel, maar als regelmatig gebruiker heb je zo gewoontes gekweekt en die moesten wat veranderen. Updates en dergelijke gingen veel makkelijker en het werken in de terminal (wat ik nu eenmaal fijn vind) had een iets andere bewoordingen nodig, maar het viel me reuze mee.
Tot afgelopen jaar heeft Ubuntu op de, nooit gecrashte, computer gedraaid.

Nu crashen geen van mijn computers dankzij Mandriva, weer al een andere smaak. Ditmaal bevalt me de smaak zeer goed, want ik heb een ruime keuze aan software en Mandriva laat me flink onder de motorkap sleutelen. Het gaat nu al zover dat ik een plan aan het maken ben om een eigen versie van Linux te maken, met precies die dingen erin die ik belangrijk vind en alles wat, voor mij, overbodig is eruit te laten. Het is nog even wachten tot de opleiding begint, maar daar ga ik dat leren. En ik kijk er naar uit.

Linux heeft me veel geleerd over computers, het internet en ook dat het mogelijk is om te kunnen werken op machines zonder ergernissen. Dus de keuze uit paragraaf één was niet zozeer hoe iets eruit zag, maar wel dat minder stress aangenaam is. En ach, het doet ook wel goed bij de geek-meiden die ik ken. Als ze vragen wat ik draai, dan hoef ik niet schaamtevol te zeggen dat het vooral een blauw scherm is, maar een computer die tot zijn volle potentieel gebruikt wordt. En dat horen ze graag. Ook geek-dames gaan voor stabiliteit, gebruiksvriendelijk, georganiseerd en vooral betrouwbaarheid.

Tot later.

En wat vind je van mijn nieuwe vriendinnen? De linker vind ik de mooiste.

Van het weekend is er een kleine doos van Pandora opengemaakt. Een plezante, weliswaar, maar toch. Binnenkort, 12 februari, is het mijn verjaardag en mijn lieve zus en wat vrienden vinden dat ik meer dan genoeg redenen heb om het te vieren. Soit, de meerderheid telt, dus bij deze wil ik een fuif geven. Een Amerikaanse fuif, wat inhoudt dat ieder een deel van het drinken en eten voorziet. Cadeaus wil ik niet hebben, de aanwezigheid van mensen, gezelligheid, een toffe sfeer is meer dan voldoende. De ruimte hier is meer dan genoeg voor een enorme groep mensen, er kan gedanst worden, er zal een dj voorzien zijn en uiteraard zal de gastheer proberen braaf te blijven.

Wat kun je zoal verwachten aan muziek? Uiteraard zal er in ruime mate Latin muziek gedraaid worden, hier en daar een riedeltje elektronische dansmuziek en voor de enkele alternatieveling zullen er gitaren gillen en drums luidruchtig door het gebouw dreunen.

In principe is iedereen die dit leest welkom, al is het wel een noodzaak dit enkele dagen van tevoren even via email of telefoon te melden. Het liefst een week, zodat er van alles geregeld kan worden. Maar dat snap je wel.

Iedereen die een percussie instrument bespeelt of drumt mag zijn/haar instrument(-en) meenemen, want een jamsessie kan alleen maar de sfeer verhogen. Andere instrumenten worden ook zeer gewaardeerd, overigens, dus je hoeft niet te huilen als je een blaasinstrument meester bent. Het helpt alleen maar mee aan de variëteit van klank en melodie.

Kort samengevat:

Datum van het feest: zaterdag 14 februari, vanaf 20 uur
Amerikaanse fuif, dus drinken en eten meenemen
Muzikanten mogen instrumenten meenemen
Dresscode: geen, maar in de sfeer van het feest mag. Kleurrijk, misschien?
Goed humeur verplicht

Aanmelden:
Email: martin@hoevenaar.com
MSN: maternitus@hotmail.com
GSM: 0497 222 973

Tot later.

Ken je ook van die dagen dat je constant in een goed humeur rondloopt, alles fijn gaat en zelfs vooruit? Het is nu steeds meer aan het voor komen in dit leven, maar als een ras scepticus denk ik nog altijd aan het feit dat het ook weer tegen kan zitten. Afijn, daar wilde ik eigenlijk niet zozeer over schrijven. En ik heb zelfs nu nog geen idee waar het over zal gaan, terwijl ik niet echt ongeïnspireerd ben. Er zijn diverse onderwerpen die ik wil aanhalen, maar ze zijn dan weer te droevig (Dendermonde) of te saai (Linux) om te lezen. Het is fout om naar de lezer toe te schrijven, maar het is potdorie maandagochtend wanneer dit gelezen wordt. Hoe zou ik het liefste wakker worden?

Als ik dan toch een wens ga doen, wordt het een realistische: een begeleidster komt om zeven uur met een kop koffie, een paar voor gerolde sigaretten, een zachte stem en een vriendelijke glimlach mij wekken. Dan kan er gelijk een hele week niet meer stuk. Zo zachtaardig wakker worden is er niet bij, natuurlijk, maar ik wilde iets wensen. Bij deze.
Deze is eigenlijk nog net iets beter: ik word zelf wakker, rol de sigaretten, zet de koffie en breng het hele spel naar de slaapkamer waar iemand nog half slapend op mij wacht. En geen begeleidster. Maar dat is sciencefiction, niet zozeer een droom. Die laatste kan altijd nog uitkomen. Tsjonge, daar ga ik weer, dat romantiseren is niet goed, denk ik, maar het geeft een warm gevoel van binnen. Weet je dat wanneer ik zo aan het dromen ben, er geen specifiek gezicht meer voor de ogen komt? Zelfs geen silhouet.

Luc, mijn psycholoog, zei dat er enorme vooruitgang in me zit, zeker met het omgaan met verlies en opkrabbelen. Het meeste heb ik op eigen houtje gedaan, weliswaar met wat hulp, maar kan geen mens iets alleen. Het voelt ergens als trots om dat te kunnen schrijven, wetende waar ik vandaan kom, is dat geen valse trots, geen ijdelheid. Met een tevreden glimlach zit ik nu naar het scherm te kijken terwijl dit teruggelezen wordt. Het gaat wel goed komen met deze jongen en zoals ik nu naar dingen kijk, is dat doortastender en tegelijk meer meelevend.
Eén van de overlevingsstrategieën in de kliniek was het meedenken en voelen met de mede-patiënten: door dit te doen krijg je meer mensen aan je zijde of worden zelfs vrienden dan door alleen aan het eigen gevoel te denken. Dat isoleert. Dat maakt eenzaam. En dat zal mij niet meer overkomen.

Ergens zou ik weer eens naar Nana willen, want ze heeft tot nu behoorlijk gelijk gehad, alleen was de tijdspanne veel korter dan ik dacht. Nooit een kaartlegster onderschatten, dat lijkt me de beste mentale notitie. Want ze had echt over alles gelijk. Tot nu toe. Ze heeft nog veel meer in de kaarten gelezen, toffe dingen die ik liever voor mezelf houd, het is niet zo goed om de goden te verzoeken.
Nu is zo iemand eens leuk om heen te gaan, maar wil ik de toekomst wel weten? Aan de andere kant, wat zo iemand zegt, kan iemand dat niet altijd overkomen? Enkele dingen waren best algemeen, maar wat me absoluut blijft intrigeren zijn de details die ze over me wist te vertellen. En de dingen die zijn uitgekomen, zijn ook verbluffend detaillistisch voorspeld. Misschien dat ik eens niet ga, voor heel lang, want sommige dingen waren op de lange termijn van toepassing.

Op XMMS speelt Howie B en dat stimuleert tot spelen, maar helaas, het is na tien uur en dan kan dat niet meer. Het is niet dat het slecht of vals klinkt, maar het kan er wel eens luid aan toe gaan. Ik ben zot op soul en funk muziek, dat is echt van die muziek waarbij het moeilijk niet bewegen is. Niet zozeer dansen, maar zo met je hoofd op en neer bewegen, voeten die tappen, roffeltjes op de rand van de laptop. Leunstoel-dansen, zeg maar.
Er moet wel bijgezegd worden dat dit de eerste keer is dat ik Howie B hoor, het werd bij toeval ontdekt tijdens een zoektocht op sleutelwoorden in de playlists en database. Het meeste zit nu in een structuur en zodoende is het leuk om te “surfen” op de externe harde schijf. Maar goed, er blijken vier complete cd’s van hem op te staan en die zullen nog wel even in de speler blijven zitten. Een beetje vettig en vrolijk, zo heb ik het graag.

Het komt door hiphop dat ik deze muziek (soul en funk) ben gaan waarderen, later kwam daar ook jazz bij, wat een leuke combinatie maakt om de avond mee door te komen. Soms dwaal ik zover af in hetgeen wat ik hoor, dat de wereld even niet meer bestaat. Net als met schilderen, al kan ik daar niet de ogen bij sluiten en achterover leunend mezelf onderdompelen in geluid.
Toch wel grappig dat hiphop mijn ganse leven heeft bepaald. Muziek is zo ontdekt, ik kan schilderen erdoor, schrijven (al vind ik het maar matig), het heeft me moed gegeven in rottige tijden (er is nog iets anders dan domme gangster rap en commerciële rommel) en, bovenal, heb daardoor zeer goede vrienden gemaakt. Dat kun je niet van psalmen zeggen, is het niet? Alhoewel ik hier best een fout maak: het is allemaal een kwestie van perspectief en daar komt dat meevoelen om de kijken. Wel bij de les blijven, Maternitus.

Ik sluit mijn ogen en dompel me nog even onder in de mooie klanken die uit de speakers komen.

Tot later.

De enige echte reis van ontdekken is niet het zoeken naar nieuwe landschappen maar het hebben van nieuwe ogen.
– Marcel Proust, schrijver (1871-1922)

Plots hield ik op met spelen en keek naar de duim: het vel was in een hoek van 90° losgekomen en kon ik zo optillen. Engelbert stopte met drummen “Wat is er?”
“Ja, hehe, kom ik dat weer tegen. Het deed al even zeer, maar nu wilde ik zien waarom. Het vel hangt er los aan, man. Net als het zo sjiek jammen is.”
“Laat eens zien. Oei, daar moet echt een pleister op. Kun je het vel nog wat terugleggen?”
“Ja, kijk maar. Best leuk. Omhoog, omlaag, omhoog, omlaag. Eerst checken of er geen bloed op de meiden zit, hoor.”
“Oké, dan knip ik een flinke pleister voor je. Deze jam ging echt wel lekker, je hebt een toffe flow te pakken en ditmaal hoefde je me niet aan te kijken om mee te gaan. Het is mooi om je te zien spelen.”
“Daar word ik niet rijk van, maar het was echt super lekker. Kijken, man, heel mijn shirt is nat van het zweten, echt gaaf. Zelfs met sex zweet ik niet eens zo hard.”

Zoals elke donderdag was het weer muziekles en jammen bij Engelbert, de muziek therapeut en inmiddels zelfs een goede vriend, die beats en melodie-lijnen brengen mensen nader tot elkaar. Ditmaal hebben we echt geïmproviseerd en lieten we het ritme natuurlijk veranderen van snelheid, zodat er een soort van magie ontstond. Het had geen stijl, tenminste, het viel niet in een kastje van muzieksoort te proppen, we speelden van alles door elkaar en lieten de drums met de conga’s praten, zoals ik dat wil noemen. Terwijl het ritme door ging, wisselden we van solo naar solo, alsof het een vraag en antwoord spel werd. Ook daagden we elkaar nu uit in techniek: snelheid, snelle wisselingen en gedurfde combinaties. Nu is Engelbert vele malen beter in het maken van muziek, maar ik kon het bijbenen en dat terwijl ik deze week niet geoefend heb. Niet echt.

Het is ten tijde van dit schrijven al een goed uur na de sessie en ik beef nog een beetje van de adrenaline en de handen doen gewoon zeer. Maar het is het waard, elke keer weer. Tijdens het afwassen daarnet probeerde ik een vergelijking te maken tussen kunst, muziek en de liefde. De conclusie is dat kunst en muziek duidelijk meer gratificatie geven en wel om de reden dat het met die twee simpel is: wat je erin steekt, dat krijg je dubbel en dwars terug. En nee, dat schrijf ik niet uit frustratie, maar echt op basis van ik voel, wat er zindert door het lijf. Het is niet rustgevend, zeker niet, maar zie het zo: ik heb liever energie van iets wat me tot hoogtes brengt dan rust van iets wat me potentieel tot dieptes kan brengen. Het is dus een kwestie van “emotionele statistiek”?

Och, weet je, het zal wel nooit stoppen in mijn leven: constant nieuwe balansen zoeken, telkens een nieuwe hoop hebben op wat warmte en vervolgens tot de conclusie komen dat een balans belangrijker is dan een hoop. Dus val ik elke keer terug op de kunst en muziek, die kan ik vertrouwen, omdat die er zijn wanneer dat moet. En, trouwens, hoe hard ik ook in de tubes verf knijp of op de meiden sla, ze zagen niet, hehehe. Het is niet zo dat ik vrouwen sla of mishandel, dat niet en gelukkig maar ook, maar het ontbreekt wel eens aan een wisselwerking tussen vrouwen en jullie meest favoriete weblog auteur. Als er liefde bij betrokken is, hoor, misschien is het mijn egoïsme of misschien is het de indirectheid van de andere partij. Wie weet, maar genoeg gezeken over die vergelijking, voordat ik of tot zelfmedelijden verval of begin af te kraken. Net als dat er een ruime keuze is aan percussie instrumenten, geldt dat ook voor het andere geslacht.

Wanneer het vel weer wat vastzit aan de duim, ga ik weer spelen en oefenen. De roffels moeten regelmatiger en ditmaal wil ik ze van langzaam naar snel opbouwen en tegelijk van zacht naar hard. Wanneer ik dat goed beheers, dan is het mogelijk om dat ook tijdens de tempo wisselingen te doen in een sessie, wat het een kleurrijker resultaat geeft. Gewone ritmes zijn met momenten ook nodig, maar het idee van percussie is nog altijd dat het een melodisch ritme is, niet zozeer een basis net als met een drumstel.
Bij de volgende sessie zet ik de roto-toms en een snaredrum in een opstelling bij elkaar, dat is een zalig iets: het extreem snelle van de snaredrum met de gekke tussenstappen op de roto’s geeft een heel speciaal geluid en geheel. Dat is nog echt ontdekken voor me, want ik heb die instrumenten niet zelf, wat ik jammer vind. Maar dat gaat nog wel komen, een paar dagen terug zat ik eens te dagdromen over een grote ruimte vol met allerlei instrumenten, helemaal van mij. Je ziet dat er weer gedroomd wordt, dat er een zicht aan het ontstaan is over de dagen die nog komen en dat is te danken aan die gekke meiden.

Mijn gekke meiden.

Tot later.