Vorig jaar begonnen bloemen mij steeds vaker te interesseren als onderwerp en tijdens die zoektocht kwam ik veel mooi beeldmateriaal tegen. Prachtige foto’s van dieren, bijvoorbeeld, en dan met name macro-opnames van insecten en spinnen. Die moeilijk zichtbare wereld geeft, bij extreem goed kijken, een schoonheid weer die je maar zelden alledag ziet.

Kleuren, waarvan ik dacht dat die niet konden bestaan in de natuur, komen gewoon voorbij of het niets is. Vormen en patronen die onwerkelijk en buitenaards aandoen. Het fascineert dermate, dat het eens ontdekt dient te worden. Door het zo groot uit te werken, is het mogelijk eens in te beelden hoe de natuur vanuit een ander, meer bedreigend, perspectief te zien.

Niet als toon van agressie, maar om, een heel klein beetje, een mens te doen voelen zoals die dieren dat doen bij het aanschouwen van iets wonderschoon doch veelal uit op jou of mij als prooi. Aan de andere kant is er de wil om die schoonheid niet zomaar in het klein als plaatje te bewonderen, maar om het echt te beleven, de schoonheid van die dieren te ondergaan. Net zoals liefde. Dat moet je ook gewoon ondergaan.

Enfin.

Een andere zoektocht vond ik niet zo heel erg plezant. Die van de wereld van de comics. Sommige figuren lukte echt goed, maar de meesten trokken op niets. Het leek wel of er geen passie ingelegd kon worden, een soort van emotionele drempel, die zich aandient als afkeer van het volledig houden ervan. Alsof het het hart niet genoeg dient, alsof het een tekortkoming is of heeft.

Technisch gingen ze veelal zeer prima, maar het was echter net alsof er een link miste. Dat is dus niet acceptabel en het begon wat te frustreren, zo erg dat er welhaast geen metaforen voor te maken zijn, laat staan een graad van vergelijking. In principe gaat het om empathie voor het onderwerp.

Vorig jaar was het meer een fysische link, terwijl het nu dus zuiver geestelijk blijkt te zijn. Bijna filosofisch, al is het geen echte liefde voor het weten, maar eerder een liefde voor het ondergaan zelf. Een soort van volle overgave, zoals dat hoort met alles wat je graag hebt of ziet.

De natuur is net als de liefde, vol met schoonheid, maar ook een berg nukken en grillen.

Potverdrie.

Maternitus.

Share on Facebook

De zon schijnt flink fel met als strelende verzachting de lentewind, een beetje warm, maar nog niet versuffend zwoel. Aan de tuintafel zit mijn liefste haar werk te doen, terwijl ik, onderuit gezakt in een strandstoel, de luiheid van een creatieveling aan het ontkennen ben middels een boek, schrijfblok en pen.

Bij de aanhef van elke paragraaf dient de zelf gerolde sigaret weer aangestoken te worden, als herinnering aan het schrijven op de laptop. Dan ligt de asbak vol halve peuken, een zelfpesterij over de slechtheid van het roken. Ach, wat is eigenlijk nog slecht?

Ik sluit even de ogen en merk dat de binnenkanten van de oogleden zo’n gek oranje-rood licht doorlaten. Dat was een goede vraag en ik denk terug aan het nieuws van jaren geleden. Wat toen shockeerde, kun je nu terugvinden op het internet als achterhaalde vermakelijkheid.

Een mens verandert voortdurend, hij wordt harder en meedogenlozer wanneer de ellende toeneemt. Dientengevolge verhardt de gevoeligheid van empathie, een zelfprotectie die vaak wordt afgedaan als zijnde ver van het bed. Ik kijk eens de tuin in, het zwembad lonkt naar me om die grauwe gedachte af te komen spoelen.

Hoe kun je nu snel nadenken in een oase van rust? De chaos en vuiligheid van de stad, ja, daar kan ik het van begrijpen. Niet van dat rustige en glooiende landschap dat gaat zover het oog reikt. Het is een berusting om eens even te vergeten, niet te moeten zien of, heel opgedrongen, onzin te moeten aanhoren.

Toch heeft het iets eigen, dat stadsleven. Maar gaandeweg komt de realisatie dat al die drukte het vooral een verdrijven is van ingebeelde verveling. Een mens moet niet constant dingen doen. Misschien hoort een kunstenaar op zijn luie gat te liggen. Gewoon om de geest en het hart te openen voor hetgeen ze bedoeld zijn.

Wie weet. Zachtjes tik ik eens op mijn neus en merk dat de zon haar werk goed doet. Een branderige prikkel herinnert me eraan dat diep verborgen in de genen wat eigenschappen zitten van een roodharige. Gelukkig heb ik ook de mythes erbij gekregen, als mooi meegenomen feit voor het amoureuze geluk.

Ze kijkt heel serieus naar de stapels papier en ik glimlach. Die focus staat haar goed, net als dat rokje. Hmmm, wat die zon en propere lucht al niet teweegbrengt. Het dwaalt af. Althans, waarvan? Het papier en de pen zijn geduldig en meer vergevend dan het toetsenbord en de spellingscontrole.

Vreemd genoeg geeft dat luie gedrag meer impulsen dan het gehaaste. Er is tijd voor diepgang zonder afbreuk te hoeven doen aan het oppervlakkige, met dat laatste als typische eigenschap van een stedeling. Even geen geraas of gezever.

Ik sta op en loop naar de tafel. Een kus op haar hoofd leidt haar even af, een streling over mijn arm is het antwoord.

Maternitus.

Share on Facebook

Je moet goed weten dat onrust en chaos een soort van tweede natuur voor me zijn, maar altijd met de bijwerkingen van een tsunami. Kijkend naar de gekke sprongen die gemaakt zijn, en vooral de gevolgen ervan, is het eerder een soort van onbewuste zoektocht naar een balans die het niet is. De weegschaal slaat altijd door naar drukte wanneer net een moment van rust nodig is. In hoeverre dit onbewust is, dat durf ik niet te zeggen, maar het kan zeker veranderen.

In de maanden dat de kinesiste bezocht wordt, is er al veel geleerd over het verband tussen lichaam en geest. Vorig jaar leerde ik al hoe te kunnen genieten met alle zes de zintuigen van iets, voor mij toch, simpels als schilderen. Och, voordat er weer een betweter een reactie kan geven: zien, horen, proeven, voelen en ruiken zijn er vijf, de zesde is het ganse pakket ineen: alles tegelijk, het ganse lichaam als een groot zintuig, een multiversum van waarneming. Niets van het buitenzintuiglijke.

Teruggrijpend naar deze ervaringen en ontdekkingen kan er gesteld worden dat het bereiken van een zen, dus het uitbannen van gedachten wanneer ze niet nodig zijn, samengaat met een ervaring, het ondergaan van een gevoel dat al dan niet waargenomen wordt door het lichaam. In de wachtkamer van voornoemde, zeer getalenteerde, therapeute vond ik eens een folder waarin een eenvoudige yoga-oefening stond. Die wordt dus vanaf hedenochtend weer uitgevoerd, om die staat van totale ontspanning te kunnen bereiken, zonder al te gecompliceerde zeemansknopen te leggen in ledematen en vooral zonder zweverige gebruiken die hooguit effect hebben na een dosis van het een of ander goedje.

Nadenken, waarom eigenlijk? In dit leven gebeuren niet zo heel veel dingen die overpeinzingen behoeven, maar ergens lijken de hersens er nood aan te hebben. Ze willen dus uitdaging, gecompliceerde zaken om uit te puzzelen en op te lossen. In combinatie met schilderen is dat normaliter niet gangbaar, omdat het puur een gevoelskwestie is waar welke kleur of vorm zijn plaats of werking krijgt. Dus dient er een uitdaging gecreëerd te worden.

Vorig jaar ontdekte ik dat er, heel diep verborgen, een talent school voor complexe vormen te maken met zeer rudimentair materiaal, in dit geval een spuitbus. Dat gaf een rust, zowel het resultaat alsmede het maken zelf, wat natuurlijk de oorzaak werd van een korte doch hevige periode van complexe werken en het uitwerken van even zo moeilijke technieken. Maar het was niet alleen het schilderen wat ervoor zorgde dat er een zekere mate van rust ontstond in het vege lijf en bestaan.

Het lezen van diepgaande uitwerkingen over uiteenlopende onderwerpen had hetzelfde effect. De onderwerpen waren zo gek nog niet of het was materiaal wat voorbestemd was om deel te worden van het gemeengoed van het ego. Zo noem ik het liefst de kast waarin alles in opgeborgen wordt, van alle ervaringen en belevenissen tot al het geleerde middels studies. Vorming geeft rust.

De bibliotheek moet weer eens bezocht worden (en de openstaande boete betaald) en de muren bedelen om verf. Mijn lief bedelt om aandacht en passie. De maatschappij roept om woorden en beelden. Zou dit dan inderdaad de weg zijn om te bewandelen? Maar dan is het relatief eenvoudig om niet na te denken, alles wat er al is, hoeft niet bedacht of gerealiseerd te worden (op de te schilderen werken en te lezen boeken na dan). Dat zijn een heel pak redenen minder om over na te denken en puur op gevoel te volgen en bij te blijven.

De methode gaat dus als volgt zijn: extreem moeilijke en grote werken maken, de lat een massa hoger leggen wat betreft literatuur (al is er geen zin in sommig gortdroog materiaal) en dit alles te compileren tot een reden. Met als basis de liefde voor haar en mezelf kan dat geen miskleun worden en zal de rust geven die nodig is en wordt gevraagd. Doe daar de oefening en de kinesie bij en een zen is gevonden.

Gedaan met piekeren. Basta.

Maternitus.

Share on Facebook

Een druppel water glijdt langs het raam van de douchedeur en zijn vinger volgt het spoor wat het achterlaat. Zoekend naar andere druppels die een reis inzetten onder invloed van zwaartekracht en oppervlaktespanning, denkt hij aan zijn lief, een vrouw die hem telkenmale het hart doet overslaan met kloppen. „Was ze maar bij me“, leek hij te denken en draait zich om, zodat het water langs zijn gezicht stroomt en de verkwikkende dampen de laatste resten van een onrustige nacht weghalen. Een golf van genot en opwekking gaf hem nieuwe energie, ondanks de onvermoeibaarheid van afgelopen weken, was het opladen een noodzaak.

De liefde eist geen tol, alleen dedicatie en de hang naar meer. Om te geven en te krijgen. Haar zachte woorden herhalen zich in zijn hoofd en een glimlach verschijnt op het gezicht. „Morgen, dan zie ik haar weer, dan ligt ze in de armen en kan ons beider verlangen beantwoord worden.“ Een diepe zucht volgt na de gedachte. Hij pakt de douchecrème en kneedt zorgvuldig een flinke bol met schuim op het hoofd en grinnikt. De herinnering aan de belofte om het haar eens wat langer te laten groeien, laat hem luid lachen en het woord hippie schiet door het hoofd.

De kranen worden dichtgedraaid en de frisse ruwe handdoek doet zijn werk zoals het hoort: de huid tintelt en de koude lucht krijgt er vat op, het één na fijnste moment van het douchen. Meestal is het fijnste moment dat van de eerste onderdompeling, het eerste wegspoelen van de nacht, de realisatie van een nieuwe dag en het mompelend begroeten ervan. Dat ritueel was jaren geleden begonnen en blijkt nog altijd zijn werk goed te doen. Immers, de dag zo beginnen is altijd beter en zorgt voor een positieve noot die het hele wakker zijn begeleidt tot een nieuwe nacht vol dromen.

Zacht klinkt de muziek en de man installeert zich in een zetel om rustig de plannen van de dag door te nemen. Vroeger deed hij dat de dag ervoor, maar er kwam nooit iets van terecht. Op de dag zelf werkt zoiets veel beter en er valt beter te plooien naar eventuele afspraken, als die er al zijn. De gedachten dwalen weer af, de pen begint te schetsen en beetje bij beetje ontstaat er een hartje met een vaantje op het papier van het notitieblokje. De inspiratie lijkt afwezig, maar de tegenstelling komt al snel naar boven, kijkend naar het mooie licht wat door het raam schijnt. „Iets met kleur wil ik maken, een vorm die nog niet uit de handen is gekomen. Ik ga op zoek naar haar vormen in de stad, eens zien of de twinkeling in haar ogen spiegelt in het water, haar zachte woorden geschreven op een muur.“

Een traan rolt over zijn wangen. „Is dit nu geluk? Mijn god, wat mis ik haar. Kom op. Eén dag nog. Zoek haar waar je het niet verwacht, laat haar de inspiratie zijn en de straat je leidraad. Dan heb je haar altijd bij je, waar je ook bent.“ Kauwend op de boterham lijken de hersens op te leven door de nieuwe brandstof, met het verlangende hart als motor om de reis naar het schone voort te zetten. Ze is zijn muze, zijn minnares, zijn geliefde, zijn reden tot bestaan. Alles wat er uit voortvloeit moet haast wel schoonheid zijn in een poging om de hare te overtreffen, wetende dat dit nooit mogelijk is. Hij sluit de ogen en in gedachten streelt hij haar rug, omarmt het slanke warme lichaam en zoent zacht het voorhoofd.

De ijzige wind deed hem dieper in zijn kraag duiken, ondanks het mooie zonlicht leek de lente verder weg dan ooit. Niets duidt erop dat het leven in de natuur snel tot bloei zou komen op een verdwaalde knop aan een boom na. Het viel hem op hoe vaak iemand hem een goede dag toewenste, ondanks het feit dat hij de mensen niet eens kent. Dat bezorgt een goed gevoel en gelijk wist hij dat verliefdheid een uitstraling geeft van geluk. „Dat zien anderen en zijn dan een moment gelukkig met je“, schoot het door het hoofd terwijl hij een winkel binnenloopt zonder enige reden, behalve de warmte. „Een boek, iets wat gedrukt is, een teken van liefde wat vastgehouden kan worden ook al ben ik er niet. Misschien dat ze het zal waarderen, al zag ik vorige week geen boeken staan.“

Vergeten waarvoor hij eigenlijk naar buiten was gegaan en begon hij naarstig te zoeken naar een voorwerp, naar woorden, naar kleuren die hij kon meenemen. Niet als herinnering aan de mooie vrouw, maar als een amulet, een talisman, wat ze vast kan houden, koesteren op de momenten dat hij niet bij haar is.
Hij steekt zijn handen dieper in de zakken en versnelde de pas. Dat doet hij altijd wanneer het wandelen steeds doelgerichter gaat worden. Zijn vrienden haten dat, omdat ze hem dan niet meer bij kunnen houden. „Loop niet zo gehaast“, roepen ze dan, terwijl hij, veelal luid lachend, commentaar geeft op hun traagheid. Zo zijn mensen nu eenmaal, trage wezens, die nooit harder lopen ook al is er een einde aan hun tocht. Vaak heeft hij zich al afgevraagd of het nu goed of slecht is, dat doorlopen. De enige reden die hij, naast het doelgerichte, heeft, is het feit dat mensen die doorwandelen langer leven. Dat stond eens ergens in een artikel.

De koude deed hem mijmeren naar de mooie ochtenden die ze samen hebben: lang in bed liggen, dicht tegen elkaar, zwetend, lachend, zuchtend en kreunend op de momenten dat het nodig is. Alleen met haar kent hij zulke zaligheden, alleen met haar wil hij zo oud worden. Het geeft de ingevingen om te maken, het geeft de zin des levens weer een reden tot bestaan. „Snel naar huis en gauw flink warm eten maken, dat zal deugd doen.“ Hij ziet de buurvrouw aan de andere kant van de straat en vrolijk zwaait hij naar haar. „Hoi, buurvrouw, hoe is het met u?“ „Aah, zie daar eens. Jou heb ik al lang niet meer gezien. Ben je zo druk bezig?“ „Mwah, je zou dat zo kunnen zeggen, ja. Ik heb een lief, dat zegt genoeg, he?“ „Zo, da’s leuk. Groot gelijk heb je, zorg er maar goed voor en wees maar vaak bij haar.“ „Dat komt wel goed. Ik zie dat het goed gaat met uw been?“ „Ja, gelukkig wel. Binnen zitten is niet leuk. Wanneer ga je weer?“

„Morgen. En weer fijn lang, met een kleine onderbreking, omdat ik een afspraak heb hier in de stad. Het is voor werk.“ „Goed zo, zorg ervoor dat we trots op je kunnen zijn. Of, beter nog, dat zij trots op je kan zijn.“ „Ik doe mijn best, buurvrouw. Maar ik ga nu naar binnen, de maag wil wat aandacht en eten, plus er wordt nog het een en ander geschreven. Tot later, he!“ „Dag, buurman, kom maar eens langs op de koffie wanneer je terug bent, we willen alles horen.“ Hij knikte en liep verder naar zijn woonst.

Er stond een berichtje op de computer. Van haar. Hij zwijmelde. Morgen. Eindelijk.

Maternitus.

Share on Facebook

Buiten was de lucht grijs, het had geregend die nacht, ze hadden het gehoord toen ze verhalen aan elkaar vertelden over de gekkigheden des levens. Het kon ze niet deren daar zo onder het dekbed, immers, koude is voor hen die het perse nodig vinden om er doorheen te moeten. Er waren geen verplichtingen die dag, dus was het warmte en aandacht wat de klok sloeg. “Beter kunnen twee mensen het niet hebben”, schoot het door zijn hoofd en hij draaide zich naar haar toe en nam de mooie vrouw in zijn armen.

“Had ik al gezegd vandaag dat ik je graag zie?” vroeg hij op fluistertoon. “Nee, niet dat ik me herinner, maar als het zo is, zeg het dan nog maar eens.” Zonder woorden nam hij haar vast en genoot van de warme en zinderende huid die de zijne raakte. Er bestond geen wereld meer, de realiteit waren twee harten die versmolten tot een eenheid van pure liefde en lust, een tijdsloze dimensie die alleen maar bestond tussen deze twee geliefden.

Een gedachte schoot door beider hoofden, tegelijk. “Lang geleden dat er nog zo is genoten van een ander mens.” Maar vervolgens kwam er de realisatie dat dit nog nooit was geweest. Hoe kan dat nu? Al die jaren een leven leiden waarbij geen notie van elkaar is geweest en zo verandert alles plotsklaps tot wat nu is? Het is beter geen vragen te stellen en zichzelf gewoon over te geven aan het schoons wat passeert. Elk moment is intens, tijd bestaat niet, plaats evenmin, wat is het dat liefde al die dingen doet met mensen?

Vijf vingers streelden over zijn rug. “Inspireer ik je?” De bruine ogen keken vragend en de groene keken berustend terug. “Ja, zeker doe je dat. Het bruist niet alleen in het hoofd, maar ook het hart. Het ganse lijf zindert en tintelt, telkens wordt de roep om liefde beantwoord en weder gevraagd. Naar mijn weten is dat de bron van alle inspiratie en ingeving.” Denkend ging het verder. “Ze is zo zacht, zo mooi, zie mij dan. Rimpels à volonté, piepende knieën en wat al niet meer wat erop duidt dat een volgende helft van het leven is ingegaan.“

De lijven verstrengelden zwetend, zachte zuchten klonken in elkaars oren. Wanneer mensen licht konden geven dan was dit zo’n moment. Zwevend op de duizelingen van de minuten ervoor werden de ogen gesloten, zien was niet nodig, de andere zintuigen waren voldoende om te weten, nee, te beseffen dat deze twee mensen elkaar gevonden hadden en niet meer wilden laten gaan. Buiten begon het weer zachtjes te regenen.

„Wil je roken?“ vroeg ze aan hem, terwijl ze een inmiddels aangestoken sigaret voor hem hield. „Ja, merci, lekker.“ Ze rookten in alle stilte hun tabak, haar hoofd liggend op zijn borstkas, zijn arm om haar heen geslagen. Ondanks de gesprekken, leken de stiltes meer cruciaal dan alle woorden bij elkaar geteld. Het besef dat mensen bij elkaar horen heeft geen uitdrukking nodig, behalve die zonder woorden of zelfs maar geluid.

Uren later onder de douche bekeek hij nog eens zijn gezicht in de spiegel. „Je boft maar al te zeer. Zo’n mooie vrouw met zo’n mooi karakter, dat is niet zomaar zeldzaam. Dat kom je maar een keer tegen in je leven. Dat is geluk.“ Hij zocht snel naar het badschuim, zich afvragend of je ook iemand kon ruiken in profiel.

Maternitus.

Share on Facebook

Het gevoel wat met de snelheid van een waterval door je lichaam heen raast, wat het ene moment de rillingen over de rug doet lopen en het andere moment je zweet doet uitbreken. Dat zijn heftige gevoelens en ze behoren tot onze natuur. Wat ons gemaakt heeft, heeft dat soort gevoelens aan ons gegeven als geschenk. Noem het goddelijk, noem het zoals je wilt, maar is dat niet het mooiste?

Die gevoelens komen niet zomaar, ze bestaan normaal niet, dat gebeurt pas bij een ontmoeting met de reden tot liefde. Of het nu een mooi kunstwerk is, de mooiste tonen die er maar bestaan, wanneer het roept om vervoering heeft het reden tot bestaan. Die twinkeling in iemands ogen, wanneer het bezit neemt van zijn bestaan, dat is de zelfde twinkeling van een ster hoog aan de duistere hemel. Het is het bewijs dat hier om iets kosmisch gaat, de oorzaak van alle bestaan.

Alle ochtenden dat deze gevoelens bezit hebben genomen van alle ratio, kijk ik heel graag eens in de spiegel. Om te genieten van wat er straalt, het is niets mooier wakker worden dan met de aanblik van zulks intens willen, het voelen van zuiverheid, oprechte liefde is niet dwaas, het is wat een mens tot mens maakt. We zijn niet uniek in het universum, maar zoeken naar die ene, die ervoor zorgt dat het universum ons één doet voelen.

Dat is de kracht van de sterren, de zachte woorden die je ingefluisterd worden, de vingers die je strelen, de sensatie van een warm lichaam tegen dat van jou. Er zijn zoveel soorten liefde, maar de meesten beperken zich tot materie, het is niet mogelijk om ware liefde in materie te zien. Immers, hoe kan iets wat ons ganse bestaan heeft gemaakt tot wat het is nu aangeraakt worden. En toch, wanneer een hand over je rug gaat en je verdwijnt in golf van lust, lijkt het een vaste vorm aan te nemen. Het wordt één met jou, zij wordt één met mij, de kus die volgt bevestigt dat.

Er is geen andere manier om dat te voelen, dus maakt het alle liefde de ware, want het gevoel is immers daar of niet daar, er is geen tussenweg. Het is een emotie vol extremen, daarom vervoert het ons. Het overstijgt de ratio, omdat ratio bedacht is en zuiver bestaat om de liefde te beteugelen. Elke vorm van beteugeling is er een die tegen ons werkt, die heeft niets anders als doel dan ons zogenaamd te beschermen. Maar waartegen?

Oprechtheid, warmte, schoonheid, sensualiteit, een gevoel van verhevenheid maakt ons niet groter, maar wel gelukkiger. Op wolken lopen, omdat je graag gezien en bemind wordt, is niet iets wat beperkt mag zijn. Kan zijn, zelf.

Een ode aan de liefde is dit niet, dat hoeft ook niet, want er bestaan toch geen woorden voor dat ene fijne, dat moment wat eeuwig mag, en soms ook kan, duren. Zie maar hoe krachtig het is bij een liefdevol samenzijn, dan bestaat zelfs tijd niet meer, dan gelden er geen wetten of regels. Alleen volle overgave is wat telt.

<3

Maternitus.

Share on Facebook

Tijdens het wandelen mompel ik tegen mezelf. Over van alles en nog veel meer gaan de gesprekken, die eerder iets hebben van een soort van monoloog dan een echt gesprek. Mijn geest is, gelukkig, niet behept met allerlei stemmen, wat het gesprek aangenaam en rustig maakt. Ik besloot om de muziek uit te zetten en de recorder aan. Om eens te horen wat er eigenlijk gezegd wordt. Vijf volle minuten hield ik het vol voor ik zo nieuwsgierig werd om eens te luisteren. Halve zinnen, een woord hier en daar, verder niets.

Totaal niet wat ik dacht dat het zou zijn, maar het is ook wel te begrijpen. Tegen jezelf praten doe je voor een groot deel ook in jezelf. Het is niet perse verbaal. Soms praat ik in mijn slaap, heb ik geleerd van een vroeger lief. Het is beter dan snurken, nietwaar? Mijn geest kent haast geen rust, is altijd bezig met informatie, beelden, maken, verzinnen, beleven. Altijd. Soms vermoeit het, maar vaker anderen dan mijzelf. Het is plezant om een dergelijk talent te hebben. Het brengt wat leven in de, soms erg eenzame, brouwerij.

“Deze brug of de volgende? Mm. Deze is mooier, daar ga ik over. Hehe, ging alles maar zo makkelijk. Zeik niet, je bent een mazzelpik. Ze is mooi, hè? Ja. Zie die lijnen, de curves lijken welhaast op haar, zo vloeiend. Mooi. Klimmen maar.” Zo is het hoofd bezig, van de hak op de tak, van hot naar her, als een mens zo snel de wereld over kon reizen, dan was het wel beter gesteld. Ach, de mensen zijn niet slecht, het is die verdomde economie en politiek, dat haantjesgedrag wat het minder en minder maakt.

Ik kijk eens uit over het water en besef me, wederom, dat hoogtevrees geen leuke eigenschap is. Ook deze brug beweegt bij een stevige windvlaag. “Oh, wauw, die tag had ik nog niet gezien. Fuck brug, veel te onstevig voor dit paar benen. Oei, da’s een mooie foto waard. Eens zien. Kon ik maar vragen of ze die boot aan de andere kant konden leggen, zou een veel mooiere beeldopbouw zijn. Ik mis haar eigenlijk best, maar hoe kan het? Ik ken haar amper. Ach, vorige week mag zo weer gebeuren. Binnenkort, vriend, hou je kalm. Focus op je beeld.”

Het regent en het deert niet. Water is niet iets om bang voor te zijn, wat nou paraplu? Dat is voor losers. Het tempo verhoogt. “Die deur, oh, ik ga de eerste zijn die het online zet. Vet. Eigenlijk best gestoord om zover te gaan voor een klein beetje humor. Ja, zeik niet, vent, je mag blij zijn dat je de kans hebt om wat liefde en vrolijkheid aan de wereld te laten zien. Veel mensen kunnen of mogen dat niet. Ja, okay, maar waarom doen ze dat niet gewoon? Dom? Dat geloof ik niet.”

Bij elke wandeling die gemaakt wordt, wordt er gelijk nagedacht over al die mooie mensen die ik tegenkom. Vanmiddag dacht ik nog over het wonderbaarlijke feit dat we allemaal hetzelfde zijn, maar oh zo verschillend. “Daar zit hem de schoonheid. Kijk nou toch, die vrouw. Helemaal gebogen, oud en versleten, maar je leest verhalen. In haar ogen en de rimpels. Die foto van gisteren, dat was ook niets. Ik heb veel teveel rimpels voor iemand van mijn leeftijd. Ik lijk zoveel ouder dan haar, ze ziet er zo mooi uit.” En de gedachten dwalen weer af.

Eindelijk, de deur. De camera komt tevoorschijn en ik stel het ding in. Ik voel dat er iemand naar me kijkt en draai om. Er zit een man in een auto heel vies naar me te kijken. Ik knik en glimlach, maar ditmaal werkt het wapen niet. De blik wordt zelfs bozer. “Zou het zijn voordeur zijn? Och, kan mij het schelen. Mensen in auto’s denken dat het hun wereldje is tussen al dat glas en staal. Dat ze onkwetsbaar zijn, een ivoren toren die enorm veel vervuilt. Laat hem kijken, die eikel.”

Klik.

Maternitus.

Share on Facebook

Standaard zit er de laatste weken een gek oranje (is er een andere kleur?) ring-blokje met een semi-transparant plastic voor- en achterkant. Lief, klein en welhaast een plaaggeest. Dat is het. Langzaam, bij het vergaan der jaren, begint het geheugen wel eens kuren te krijgen, vooral bij ideeën en ingevingen. Dat kan een mooie-dingen-maker niet gebruiken, zeker niet wanneer de verzonnen zaken en plotse inspiratie jaren later de kans waren voor een toekomst vol glorie en zonneschijn.

Er zit gelukkig, door het doorhakken van een knoop enkele dagen terug, een berg meer ruimte en rust in het hoofd. Dan gaan er dingen broeien, bubbelen en bedelen om aandacht. Schoonheid krijgt weer de eerste rang en het woord “moeten” verdwijnt vrijwel geheel van het toneel. Dat maakt kalm en toch ook niet, maar de onrust is gezond en niet beklemmend. Ik blader eens door het boekje en zie van alles: recepten, adressen en telefoonnummers van mensen die ik gaarne nog eens wil ontbieden om de voorgaande recepten eens op uit te proberen, lieve woorden, een verloren schets en zelfs een reisschema.

Dit boekje begint zowaar een eigen leven te krijgen en vertelt een verhaal. Beetje bij beetje begint er een vorm van chronologie te ontstaan, alsof het een agenda is zonder datums. Feilloos weet ik elk detail van hetgeen is opgeschreven en waarom dat is gebeurd. Herleven, opnieuw beleven, dat is het eerder en ik droom weg bij het zien van een naam en nummer. Zal ik haar bellen of toch maar niet? Kijkend naar die ene schets lach ik breeduit, het gaat er nooit helemaal uit, maar dat geeft niet. Dat zou hetzelfde zijn als je wortels ontkennen, dat is stupide.

In eerste instantie was het kleinood bedoeld om bij te kunnen dragen aan het schrijven, maar heel vreemd weiger ik dat onbewust. Het zal wel komen, de relatie tussen mij en dat ding zal moeten groeien. Dat heeft Nana er nooit bijverteld, het belang van een verbond met een stapel papier en plastic kaften. Ze ging er misschien wel van uit dat ik het zou weten, maar daar had ze me enigszins overschat. Ik lachte uit arrogantie, niet van de zenuwen, die waren toen al weggenomen na enkele details waar ik het liever nu niet over heb.

Die mevrouw had nog wel andere eigenaardige uitspraken, waaronder die dat ze mij een sterrenkind noemde. Ik ben niet de enige was de les van een paar dagen geleden. Een jongedame waarmee ik wat tijd heb doorgebracht, kwam met dezelfde verhalen als dat ik hier tot in den treuren heb verteld. Het kijken naar de sterren, de rust erin vinden, het zoeken naar figuren en de verwondering over onszelf. Inclusief het spreken er tegen, alles was gewoonweg een overeenkomst. Dat is vreemd doch niet ongewoon, voelde ik. Wat is dat dan, een sterrenkind zijn?

Vorig jaar zei ik nog dat iedereen dat was, maar dat is geheel niet waar. De meeste mensen zijn dat niet, wat niet erg is, het maakt ze niet minder schoon. Of niet mooier, ook. Wat ik weet, is dat iemand die zo met de sterren bezig is, meer weet dan jij of de buurman van drie-hoog. Niet verstandiger in de zin van intellect, rustig maar, het is ander soort verstand, een meer weten zonder kennis. Dat is het. Je kunt feiten in je hoofd hebben, wanneer je niet begrijpt wat het allemaal is, dan is overbodige informatie. Je kunt nog zoveel gestudeerd hebben, maar als je in de rest van het leven een beetje sukkelt, is het ook geen bal waard.

Ware kennis zit niet in het hoofd, maar in het hart. Dat lijkt absurd, maar denk eens een keer goed na. Wanneer iets feitelijk helemaal klopt en toch werkt het niet, wat is er dan fout? Het feit of de manier hoe je tot dat resultaat bent gekomen? Een gegeven, iets wat als waar aangenomen wordt, neem ik niet altijd als serieus aan. Echt, waarom? Omdat een professor dat zegt? Wat is de essentie van wetenschap? Dat het zichzelf constant verlegt en oude theorieën overboord gooit voor nieuwe. Dus, even gewaagd, het is nutteloos om zoveel te weten.

Dan is zo’n boekje enorm handig. Daar schrijf ik ook al feiten in op, zonder ze te onthouden. Wanneer iets dan niet gegrond blijkt, is het een kwestie van doorstrepen of eruit scheuren. Niet een compleet neurologisch proces omgooien. Die Nana had dus eigenlijk al een beetje door wat er nu aan de hand is, ze zag die verandering van geest aankomen en wist dat het niet eeuwig zou duren voordat het nutteloze van al die kennis om de hoek zou komen.

Maar niet alles is nutteloos, het zijn de dingen die uitgebreid zijn bestudeerd, geleerd en verwerkt tot een bepaald beeld wat het tot nuttige kennis maakt. Dat lukt alleen met boeken, het internet is daar te fragmentarisch voor en geeft overigens ook teveel afleiding. Meestal probeer ik een research op het internet te beperken tot het reserveren van op websites aanbevolen boeken bij de bibliotheek. Maar goed, nu help ik waarschijnlijk een ganse generatie om zeep. Dat is stout.

Dank u Nana voor de tip. Ik wrijf nog eens zachtjes over het plastic, er zit een maffe textuur op, het lijkt wel het strelen van een huid die kippenvel heeft. Ik droom weg en beleef dingen die nooit geweest zijn, maar immer kunnen gebeuren.

Een nieuw begin?

Maternitus.

Share on Facebook

Dat gaat mij zeer aan het hart.

De canvassen, het schrijven en sinds kort fotografie gaan voorrang krijgen. Door ruimte te maken in al die creatieve uitlatingen, denk ik weer wat passie te krijgen voor mijn werk. Plus het is een heel stuk betaalbaarder, want met canvassen levert het veelal meer op, dus kan het zichzelf bekostigen. Ook denk ik dat het fysiek steeds zwaarder wordt: tien kilometer fietsen voor vijf minuten werk, dat loont niet. Dat loont niets, behalve pijn en slecht slapen. Ik word ouder en zal concessies moeten doen.

Ik moet heel eerlijk zeggen dat het reten-gezellig is bij bombings en jams, maar het is niet meer zoals ik het vroeger voelde. Niks. Er is bijvoorbeeld wel een rush, maar die is eerder door de inspanning dan door de kick die eruit voort zou moeten vloeien. Graffiti bepaalt echt al heel lang mijn leven, voor wat het is en ik heb er zeer veel liefde ingestoken, maar de relatie ermee begint steeds verder achteruit te lopen.

Maar wat me het meeste tegensteekt is dat de afgelopen jaren het gezeik rond graffiti zo enorm begon te worden en het maken van mooie dingen steeds verder naar de achtergrond ging. Ik heb nog nooit zo’n invasie van waanzinnig slechte toys gezien. Nog nooit en ik draai al 28 jaar mee. Daar valt voor te spreken, natuurlijk, want al die ervaring, al die verhalen, al die mensen die ik op weg heb geholpen in die wereld, ja, dat bestaat dan ook niet meer. Die mensen nog wel, maar hun wortels niet.

Graffiti wordt doodgemaakt door commercie. Graffiti wordt kapot gereguleerd. Het is een schande dat die dingen gebeuren, maar het is feit van onze wereld. We laten steeds vaker dit soort dingen toe, hetgeen ons steeds meer een slaaf maakt van mensen die wij niet eens kunnen zien of kennen. De graphers die zich nu king gaan noemen, noemen zichzelf street-artist. Snijdt u een stencil en je bent al halverwege. Dat zijn geen pieces. Dat is geen werken. Dat is niet hardcore.

Eerst wilde ik nog deze zomer eens een flinke bezem door al die toys halen, maar weet je, laat ze elkaar maar kapotmaken. Vorig jaar heb ik daar veel teveel stress door gekregen en flink geld door verloren. Dat ga ik niet nog een keer doen, ze mogen het hebben, hun kleine kut werkjes waar nog niet eens liefde uit blijkt. Het is zo’n massacultuur geworden dat kwaliteit en schoonheid worden bepaald door bekrompenheid, domheid en asociaal zijn.

Dat soort lui kunnen van mij de kanker krijgen. (Wat aardig zal lukken, hoor, met de oplosmiddelen en drijfgassen)

Overheidsinstellingen beginnen zowaar effectief te worden met hun graffiti-jeugd-diensten. Leer die kleine gasten een spuitbus vasthouden, maar vergeet erbij te zeggen dat er ook nog zoiets is als echte kunst. Dwazen. Het loont niet meer om iets moois te maken, het geeft geen genoegen om een uur nadat je klaar bent met een werk, wat tien uur en massa’s geld kostte, te ontdekken dat iemand het weer niet kon laten. Dat is niet respectvol en ik wijt dat volledig aan die instellingen en de ouders van tegenwoordig.

Nog één jam. Nog één keer veel moeite doen voor amper iets van gevoel. Het einde van een relatie lijkt er al te zeer op.

Een nieuwe tijd breekt aan. En daar ga ik voor.

Maternitus.

Share on Facebook

Het was niet bepaald een goed voornemen, om samen met wat kiekens te zeggen dat het lanterfanten gedaan is bij het aanbreken van de dag. Nee, er zijn twee significante redenen te noemen die me hiertoe hebben gebracht. De eerste verdient een kleine uitleg en mag daarna genegeerd worden. Belgen zijn enorme verspillers van energie, wat heet, je kunt het zelfs vanuit de ruimte zien. Een klein kut driehoekje, maar het geeft zoveel licht dat ze zelfs gordijnen hebben in dat ruimtestation.

Wel, die heb ik ook. Gordijnen. Maar het haalt geen bal uit, de lamp die ze, nogal prominent, hebben gemonteerd aan de overkant van de straat, is naar mijn idee in zijn eentje verantwoordelijk voor de ruimtelijke zichtbaarheid. Wanneer de draperieën gesloten zijn, hoef ik nauwelijks een lamp aan te steken. Je kunt welhaast een boek lezen bij het licht wat er nog door komt. Je kunt je voorstellen dat zoiets de geest wat breekt na enige wintermaanden.

Jullie antiheld-op-sokken heeft nu een slaapmasker. En voor sommige vrienden is dat een reden om bijnamen te verzinnen, waaronder Zorro. Ik laat ze lekker lachen, want sinds de heuglijke nacht dat het masker met een grote glimlach voor de ogen werd geschoven, is het hier eindelijk eens stil. Op wat gesnurk, gemompel en smakken na. Over die dingen heb ik geleerd van de liefjes van vorig jaar, maar dat is mijn probleem niet.

Enfin.

Dat licht ook op goede manier gebruikt wordt in dit huishouden, blijkt middels het bezit van een nieuwe camera. Als een klein kind zo ongeduldig is er veel gepoogd om het wonderlijke stukje technologie bij elkaar te sprokkelen. Uiteindelijk is dat gelukt middels de verkoop van een werk aan iemand die het echt graag wilde. Kleine notitie: dat is tegenwoordig mijn eis voor een verkoop, iemand moet het serieus graag zien en niet als investering willen gebruiken.

Parmant loopt de man dus nu door het stadse op jacht naar beelden om die vervolgens vastgelegd mee te nemen naar huis. En wat voor beelden. Doordat ik met een redelijke hoeveelheid fotografen omga, zowel professionals als amateurs, heb ik eindelijk eens een gespreksonderwerp om over mee te praten. Let wel: mijn vocabulaire strekt niet veel verder dan wat ik de vorige dag erbij heb geleerd.

Want dat gebeurt nu en in een razend tempo. Elke vraag die ik stel, wordt geduldig uitgelegd en ontdek ik zelf iets, dan wordt er gezocht op het internet en in de bieb naar achtergrondinformatie of noviteiten waarvan ik het bestaan niet wist. Dat is zo hard tof. De hersens zijn zo gelukkig dat ze gestimuleerd worden op een manier die geheel overeenstemt met hun daadwerkelijke functie: het maken van mooie dingen.

Dan is er een afbeelding af, natuurlijk op orde gesteld met behulp van wat software en vliegt het ding op de pagina van het sociale netwerk alwaar ik de maanden ervoor me gedroeg als een terrorist pur sang. De hersens hadden toen niet zoveel om handen is nu mijn drogreden. Zo gauw dat het online staat, duurt het meestal niet lang of er komen op- of aanmerkingen. Daar doe ik het voor, want dat is een deel van het leerproces.

Beetje bij beetje begint het apparaat haar geheimen prijs te geven. Elke dag ontdek ik iets nieuws en dat wordt dan gelijk uitgemolken totdat mijn grenzen zijn bereikt. En elke dag duurt dat langer en langer, want bij het vergaren van die technieken ontstaan nieuwe creaties en wordt het artistieke uitgebouwd. De grenzen worden verlegd. En dan gaan we spreken.

Wat een constante is in het leerproces, is het leren kijken. De wereld die ik zo hard haat, begint zowaar hier en daar wat schoonheid te laten zien. Zoals ik klaagde over de wereld, dan ging dat vaak over het geheel en de razende kop vloog dwars voorbij al die schitterende details en momenten. Vooral dat laatste is essentieel in fotografie. Tijd.

Een klok geeft een idee van tijd weer, een camera legt de tijd vast. Om te bewaren. Om mee te spelen. Om van te houden. Verleden tijd bestaat niet, maar met een camera kun je het wel in het heden zien. Met die tovenarij is het fijn spelen, een dergelijk idee geeft het gevoel iemand te zijn. Wat je ziet wordt gedeeld met anderen, die op hun beurt weer delen wat hun zien. Het is heel anders dan schilderen, zowel van benadering als met creativiteit.

Een nieuwe passie is geboren en het daglicht is daar.

Maternitus.

Share on Facebook

Maternitus.

Share on Facebook

Share on Facebook

Het moment dat er geslapen werd in een eigen omgeving, zonder anderen erbij, was vreemd. De eerste keren wakker worden, hadden een surrealistisch karakter. De angst voor de verpleging zat er nog goed in, al hebben ze mij nooit fysiek gekwetst, een nette omgang met zieke mensen hadden ze niet bepaald. Ze waren beleefd, maar deden vooral meer schade dan goed. Dat moet er uitslijten en duurt vrij lang.

Ook tijdens het verblijf in het ziekenhuis zelf (twee jaar, acht maanden en twaalf dagen in totaal) heb ik ervaringen gehad die er niet om logen. De afdeling waar ik geholpen werd, had een behoorlijke verscheidenheid aan mensen en dus ook ziekten. Ik leerde mensen kennen die psychoses hadden, leerde echte sadisten kennen en kon aan de levende lijve ondervinden dat een ziekenhuis tegenwoordig helaas ook misbruikt wordt door andere instellingen zoals gevangenissen. Mensen die hun straf niet helemaal hadden uitgezeten, werden naar daar gebracht. Soms heel gevaarlijke mensen.

De grootste les die ik heb geleerd daar was wel het feit dat er meer mensen ziek buiten lopen, dan er binnen geholpen worden. Wat me daarbij vooral opviel was dat de druk van het alledaagse leven zo enorm is toegenomen voor de meeste mensen dat ze op randje leven van zot worden of goed houden. Dat is een heel gevaarlijk randje, want dat betekent dat veel mensen met de knip van een vinger ziek worden.

Een andere, minder grote doch niet minder belangrijke les was angstig zijn en de uitwassen daarvan. Toen ik opgenomen werd was ik snel bang en dat terroriseerde mijn hoofd en wezen. Die angst is er nog steeds, maar het is nu te kanaliseren. Met zoiets om kunnen gaan is een duidelijke vooruitgang, want op die manier is het leven een stuk zorgelozer, dus fijner. Wanneer er gemerkt wordt dat er een angstgevoel aan het ontwikkelen is, doe ik oefeningen die ontspannen. Waar die geleerd zijn, komt straks nog.

Het schilderen heeft ook drastische wending genomen en niet voor het beste, vind ik zelf. De nadruk ligt weer op graffiti en ook al zijn er echt mooie werken gemaakt in het afgelopen jaar, het is niet de richting waar het heen moet gaan. Kunst is net zoals een dwars kind en doet wat het zelf wil. Je zou kunnen zeggen dat gezien mijn karakter dat precies het goede ding is om te doen, gezien de wispelturigheid. Ik glimlach bij het herlezen van die zin en denk terug naar al het plezier wat er aan beleefd wordt.

Het meest opvallende is dat het karakter van de werken verandert met het al dan niet innemen van parafernalia. Bij softdrugs is er de drang naar realisme, met alcohol eerder naar abstractie en directe expressie. De laatste is minder subtiel en trouwens meer slopend voor de geest. Het zal altijd wel een belangrijk onderdeel van mijn leven blijven en dient met een scherp oog in de gaten gehouden te worden, omdat het bij mij snel teveel is en dat is niet goed. Dan komt er of een overdreven terughoudend gedrag naar voren of, zoals met alcohol, een waanzin, een furie die geen grenzen kent.

In de loop van het jaar is er begonnen met toch wel het meest significante voor mijn ganse toekomst en verleden. Door een pijn in mijn rug ben terechtgekomen bij een fysiotherapeute met wonderbaarlijke gaven. Vanaf de eerste behandeling ging het bergopwaarts met me en ontdekte ik dat een groot deel van de drukte in het hoofd veroorzaakt wordt door de verkrampte spieren, zenuw banen en pezen. Ze zei bij de aanvang van de behandelingen dat ze liever had dat ik zo behandeld zou worden vanaf mijn kindertijd, dan had ik nu veel beter geweest. Het had veel ellende voorkomen, beweerde ze en dat geeft te denken, hoor.

Het is nog steeds zo dat bij elke terugkeer van haar praktijk er tranen vloeien, dan huil ik. Verborgen pijnen worden weggehaald, die er al zolang zitten dat ze niet meer gevoeld worden door gewenning. Dat geeft een bizarre ruimte in het hoofd, een rust die ongekend is. Gelukkig woon ik in dit mooie landje, waar ze dergelijke zaken zeer serieus nemen en belang ervan inzien, want wanneer iemand een betere levenskwaliteit kan hebben door simpelweg kinesie te doen, wordt ervoor gezorgd dat dit ook kan gebeuren.

Het houdt niet op met de lessen, ook niet in de liefde. Het heeft lang geduurd voor het besef er was dat eerst het leven op rolletjes moet zijn, vooraleer er stappen op het amoureuze vlak gezet worden. Hoe graag ik ook een lief wil, het zal niet zijn voordat ik helemaal aan de gang ben, zowel professioneel als emotioneel dienen er nog wat obstakels overwonnen te worden. Elke keer wanneer een lief zich aandiende werd het hele leven verstoord en draaide ik door. Niet agressief, maar door juist te snel en teveel te willen. Zoveel energie kunnen vrouwen niet aan bleek wel. Leren doseren, dus.

Veel dates en liefjes zijn er afgelopen jaar de revue gepasseerd, de een nog liever en mooier dan de ander, maar telkens liep het spaak. Karakters die niet klikten, verschillende visies wat betreft relaties, verschil in wijsheid, smaak of zelfs andere wereld beelden. Ieder mens is uniek en bezit schoonheid, maar wat de een goed vindt, hoeft de ander nog niet goed te vinden. Dat heeft voor een hele berg wrevel gezorgd met als apotheose een crash van heb-ik-jou-daar in de herfst. Dat wil ik niet meer en zal er ook alles aan doen dat zoiets niet meer gebeurt. Maar ja, ik weet zo hard zeker dat het voelen en kunnen geven van liefde mij altijd iets te enthousiast maakt. Dat was vroeger zo, dat zal in toekomst ook wel zo zijn. Het is dat doseren wat het moeilijk gaat maken.

Het is een emotionele achtbaan geweest afgelopen jaar en ik verwacht dat het in het komende jaar niet veel anders zal zijn. De kunst zal me daarbij gaan helpen, want zonder dat kan ik niet leven. Eindelijk terug aan het werk, weliswaar parttime en niet gelijk op de meest gecompliceerde banen, maar dat is niet erg. Het zijn baby-stapjes die genomen worden. Op het gemak, want de ziel is nog te broos voor een stressvol bestaan. En misschien wil ik dat wel helemaal niet en kies ik voor een weg die de geest de ruimte geeft voor ontwikkeling en stabilisering.

Voornemens heb ik niet voor het komende jaar, die komen toch nooit uit en zijn vaak te moeilijk om na te leven. Verwachtingen heb ik wel, al zijn het er maar een paar. Een leuke baan, mooie uitdagingen met het schilderen, het intensief onderhouden van mijn vriendschappen en familiebanden en een keertje op vakantie. Dat lijkt heel sober, maar voor deze jongen is dat al meer dan genoeg. Wat voortgezet wordt is de behandeling bij de fysiotherapeute. Nog nooit heb ik zoveel baat gehad en nog nooit heb ik momenten van absolute rust meegemaakt. Ja, genieten van dat soort dingen is wat ik dan als voornemen stel. Die lijkt me haalbaar.

Hopelijk zullen de lessen milder van aard zijn, maar gezien mijn wispelturigheid en karakter, zit dat er niet in. Och, de aard van het beestje is niet zo kwaad als dat het lijkt en er valt prima mee te leven. Komen wat er komen gaat en beleven wat er te beleven valt. Voor de volle honderd procent.

Maternitus.

Share on Facebook

Share on Facebook

Share on Facebook

De taak van een journalist is om objectief (niet “zo objectief mogelijk”) een bericht te maken over het onderwerp waar hij of zij onderzoek naar heeft gedaan. Die taak is beschermd door elke grondwet van de meeste “beschaafde” landen, middels de vrijheid van meningsuiting en pers. Dat die vrijheid behoorlijk in strijd is met de handelingen van voornoemde instituten blijkt wel na enkele maanden van tumult rond Wikileaks. Dit is een organisatie die, anoniem, vertrouwelijke informatie toegestuurd krijgt, deze verifieert en vervolgens op hun website publiceert. Een digitaal doorgeefluik, niets meer of minder.

De filosofie achter het initiatief is dat buiten de wettelijke vrijheden er ook een bepaalde duidelijkheid is voor mensen. Het heeft totaal niets met rebels gedrag, anarchie of terrorisme te maken, maar wel met het laten zien aan mensen wat er speelt in de wereld en vooral dat geen wat er voor de meesten onder ons weggehouden wordt.
Buiten het gegil van die instanties die met de billen bloot gingen, wordt er door “journalisten” en andere (spontaan geworden) “experts” gedebatteerd of het wel zo nodig is om zulke acties te ondernemen. De mensen die dat ter discussie durven te stellen zijn zelf al zo vergiftigd met het idee dat nieuws en journalistiek dient te conformeren naar de onderwerpen waar het over gaat. Dat druist precies in tegen het hele concept ervan en maakt een grondwettelijke bescherming belachelijk, wat natuurlijk niet alleen journalisten in het gedrang brengt, maar ieder mens, gezien het feit dat we allemaal die rechten hebben.

Het zou verboden moeten worden om dat soort mensen hun indoctrinerende opinie in gezaghebbende uitgaves te mogen publiceren. Maar dat druist ook in tegen diezelfde grondwet.

Dan verschuift nu de focus naar de gevolgen van de publicaties op Wikileaks. Je kunt die op verschillende manieren aanschouwen: feitelijk, als protest of, en deze vind ik persoonlijk het beste, als verzwakking van de samenzweringen en geheimhouding die gedaan wordt ten opzichte van de bevolking.

De meeste kranten komen erop af als vliegen op stroop, maar houden zich vooral bezig met de inhoud, wat op zich heel goed is, maar het laat de filosofie geheel achterwege. Het voortbrengen van de feiten laat wel zien dat de kranten en andere media zeer in gebreke zijn wat betreft hun eigen nieuws vergaring en bronnen.
De organisatie zien als zijnde een protest is op zich niet slecht, maar dat is het niet. De gevolgen van sommige openbaringen zullen protesten zijn, zeer zeker, maar op zichzelf is dat niet het idee van Wikileaks. Het enige wat het feitelijk doet is het uitvoeren van een grondwettelijke vrijheid. Ze zijn zelf geen klokkenluiders, het is een platform VOOR klokkenluiders, die zo een kans krijgen anoniem te blijven, ze doen dus niets wat illegaal is. Het stelen van documenten is illegaal, het publiceren niet.

Dan komt de ware filosofie van de organisatie aan de beurt. Doordat je, net als onlangs, de communicatie van regeringen blootlegt, wordt gelijk duidelijk wat voor soort zaken er besproken worden. Dat gaat van oninteressante roddels over regeringsleiders tot aan daadwerkelijke beschuldigingen van onschuldige mensen en zelfs de onderdrukking van soevereine landen, bijvoorbeeld Spanje, om hun persvrijheid en tolerantie voor de vrije mening onder druk te zetten. Je kunt wel raden welk land daarachter zit. Maar dit stukje gaat niet over het afkraken van dat land, dat doet het zelf al door als een jankend kind over het schoolplein te rennen en iedereen de schuld te geven van het eigen pesten en onderdrukken.

De gevolgen kunnen zeer verregaand zijn, maar vormen voor de bevolking allerminst een gevaar, integendeel, het is een hervorming die eruit kan voortvloeien. Doordat overheden en bedrijven nu zeer moeten inbinden met hun communicatie en deze zeer kort moeten houden, staan ze juist zwakker tegenover de bevolking, die met de dag wijzer wordt en beter kan communiceren. Er is dus een verschuiving aan het plaatsvinden wanneer dit doorzet. Immers, wie is er nu eigenlijk de baas in een democratisch land of staat en wie is het personeel? Daarover is al vaker geschreven hier, als zijnde een aanloop naar dit artikel. De instanties moeten dus een veiliger manier zien te vinden die minder “lek-gevoelig” is. Die hebben ze heel lang gehad: briefwisseling en persoonlijke ontmoetingen. Ook dat is natuurlijk niet geheel lekdicht, maar het is een substantiëlere manier.

Daar komt gelijk het voordeel voor de bevolking om de hoek: die krijgen dan plots de technologie vrijwel geheel aan hun zijde. Dat is ook precies waar het voor bedoeld was en dat heet ook vooruitgang, maar wat een werkelijke vooruitgang zou zijn is het omgooien van het hele democratische systeem van werken waar we in de loop der jaren zijn ingewandeld. Die heeft een zeer grote mate van verborgen corruptie als een kanker in zich gekregen die met de dag nog groeit. De openheid of transparantie die altijd beloofd is, moet er nu wel komen.

Een revolte is een goede optie hiervoor en gezien de inhoud van de documenten die op Wikileaks zijn gepubliceerd komt die in het allerminst in de buurt van terrorisme of staatsondermijnende activiteiten. Het zou juist een staat verbeteren, in plaats van kapot maken. Trouwens, wanneer je een omelet wilt bakken, moet je toch eerst wat eieren breken, nietwaar?
Wanneer regeringen dus spreken over staatshervormingen dan zullen ze zeer voorzichtig moeten worden met hun uitspraken beloften, ergo, ze zullen zeer wel echte hervormingen moeten uitvoeren, want anders keert de publieke opinie geheel tegen hen. Daar trekken ze zich in eerste instantie toch niet veel van aan, maar bij aanhoudende laksheid kan het wel eens gaan breken.

Wat mij betreft mag Wikileaks met de volgende publicatie komen, dat gaat er een zijn die verstrekkende gevolgen gaat hebben voor het bankwezen. Ik ben benieuwd en word steeds hoopvoller over het terugwinnen van onze vrijheden. Daarnaast ben ik redelijk optimistisch gestemd over het volgende: elke reactie van de regering aangaande die vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid, het gaat telkens de verkeerde zijn, zeker wanneer ze het willen veranderen. Want dan komen we precies in hetzelfde vaarwater terecht als waar de Verenigde Staten zich nu in aan het begeven is, namelijk de vorming van een totalitair en fascistisch regime. Dat gaan mensen zeker niet tolereren. Hopelijk ook die veel te brave Belgen en Nederlanders niet, al zijn ze wel erg mak, lam en volkomen apathisch hierover. “Het zal wel meevallen” zal zeker veranderen, naar ik mag hopen.

Maternitus.

Share on Facebook

Het kriebelt dan net zo hard als bij de inspiratie voor het schilderen.

Er is maar een keuken die mijn onverdeelde aandacht krijgt in die weken: Indonesisch. Al die smaken, texturen, kleuren en gekke namen, het lokt als de mooiste meid van Gent maar dan beter. Ik weet niet of de liefde net zo groot is als bij het verven, dat het er is, is zeker. Het is niet alleen de liefhebberij van lekker eten, het maken ervan is minstens zo aangenaam. En het heeft één voordeel op schilderen: hier kan ik na het werken zeker wel van genieten. Het is meer een moment, het heeft niet die drang naar eeuwigheid. Directe expressie, directe impressie en net zo direct opgeborgen in de grote kast met ervaringen.

Laatst vroeg, weer al, iemand of ik niet in een restaurant wilde werken. Nee, nee en nog eens nee. Dan raak ik de liefde kwijt, de vrijheid van het experimenteren en moet ik dingen koken die flets zijn, niet avontuurlijk en bovenal: de ganse dag hetzelfde doen. Dat verveelt.

Het mes wordt geslepen, een geluid wat je hier als eerste hoort bij de aanvang van de werkzaamheden en tovenarij. Afhankelijk van de gerechten hoor je erna een hoop gestommel in de kasten, met tussendoor het gevloek op klein behuisd zijn. Daarna wordt het altijd zeer stil. Focus. Dat is het moment wanneer ik alle tijdlijnen van de gerechten bij elkaar leg en volgordes ga berekenen. Dat lijkt dom, maar voor mij is het een sport om alles tegelijk klaar te hebben en geen dingen een tijdje te laten staan. Dat is foei. Dat is stout.

Voorbereiding is niet alleen het inkopen, maar bijvoorbeeld ook marinades, boemboes en kruiden samenstellen. Dat laatste wil nog wel eens gebeuren met de oelek (vijzel). Sommige kruiden zijn niet te verkrijgen in gemalen vorm, dus moet ik dat zelf doen. Hetzelfde geldt voor boemboes, die over het algemeen ook de oelek in mogen. Het heeft veel kracht en uithoudingsvermogen nodig en vergt techniek. Niet zomaar stampen, dat is voor de amateurs, het is een draaibeweging die tegelijk duwt. Hard duwt. Klinkt sexy bij nader inzien.

Dankzij al die krachttoeren ben ik zowaar slimmer geworden. Wie niet echt sterk is, moet goed kunnen snijden. Je kent vast wel een tafereel waarbij een kok sneller dan het licht “even een uitje snippert met extreme nauwkeurigheid”. Die nauwkeurigheid zit er al wat in, de snelheid is rond die van het geluid. Je kunt het nog horen. In de vingers snijden is geen optie meer, trucs genoeg om dat soort ellende te voorkomen. Dat leer je zeer snel en op pijnlijke wijze, maar, ondanks al die bloederige zaken, is het fijn om goede technieken in huis te hebben met het mes.

Nadat de berekeningen zijn gemaakt, begint het snijwerk, wat het meeste werk is in de hele Indonesische keuken. Onthou goed, niets wordt hier voorgesneden of verpakt in huis gehaald. Vers is beter en goedkoper. En je kunt los kopen, dus aanpassen aan de hoeveelheden die nodig zijn. Supermarkten lichten je vaak op waar je bijstaat. Het is maar een tip. Schuin, recht, Julienne, grof, bijna pulp, mooie blokjes, kaarsrechte reepjes, noem het maar. Tsjak-tsjak-tsjak en het verdwijnt in een schaaltje. Volgende!

Dan gaan de pannen op het fornuis en kan het feest beginnen. De ingrediënten zijn de muzikanten en ik ben de dirigent. Toch ergens nog de baas. Beetje bij beetje beginnen de geuren zich door de woonst te verspreiden, soms moet het raam open vanwege de dampen, maar ik hoor zo nu en dan een buurvrouw of buurman door de voordeur heen komen en terwijl ze hun toch naar hun verdieping maken, hoor ik ze wel eens praten. “Amai, dat riekt toch wel erg goed.” Zal wel zijn. Tot nu heeft alleen de, heel mooie, buurvrouw van direct boven mij hier mogen eten. Het valt me wel op dat sindsdien de andere buurvrouwen nieuwsgierig worden wanneer we elkaar tegenkomen bij de voordeur. Goed zo.

De apotheose nadert en de gerechten zijn klaar. Zoals een goede kok betaamt heb ik inmiddels al wel honderd keer geproefd en veel mensen klagen erover dat ze geen honger meer hebben daardoor. Wel, dan kook je niet lekker. Deze jongeman wordt alleen maar hongeriger.

Het gaat tijd worden om eens wat vaker voor anderen te koken. Er begon wat slop in te komen en dat mag niet. Wanneer ik serieus deze zalige keuken wat bekender wil krijgen in deze toffe stad, zal er wat beter gepromoot dienen te worden. Nee, ik word geen restaurant waar je gratis jezelf kunt vol duwen, zo werkt dat niet. Het is als met graffiti schilderen en toys: wanneer er behoefte bestaat nodig ik wel uit. Anders is het horen hoe lekker het was.

Kleine opmerking: vrouwen krijgen voorrang. Op twee na ken ik geen vrouw hier die goed kan koken. Daar is een, ahem, gat in de markt.

Selamat makan!

Maternitus.

Share on Facebook

Share on Facebook

Share on Facebook

Wie heeft er nu iets te zeggen in onze maatschappij? Zijn dat de mensen waarvoor wij gekozen hebben of zijn dat de financiers van hen? Wie? Ik weet een antwoord: wij kiezen omdat het het ons een idee geeft van vrijheid. Wij kennen niet de vrij-geestigheid wat een mens toekomt, hooguit het idee ervan en we stemmen er alsmaar mee in. Wie zijn wij dan? Nou?

Op alle gebieden probeert onze regering ons tegen te houden om te vervuilen, maar tegelijk mogen bedrijven vervuilen wat ze willen. “Laten we ons CO2 tekort verkopen aan een ander”. Of wat denk je van dit: wij mogen niets, maar dan niets van onze stront in een rivier of stroom gooien, terwijl een varkens- of kippenhouder dit met zijn dierenstront mag doen waar en wanneer hij wil? Natuurlijk zijn er reguleringen, maar hoe weten wij, de gewone mensen, dat het nageleefd wordt? Niet.

En waarom ook? Wij zijn volgelingen, dwazen die het liefst dommer worden gehouden. Hoe stommer hoe beter. Voor hen. Maar hun zijn van dezelfde scholen, dus minstens zo stom. Educatie is nooit een onderwerp van wijs maken geweest, maar van wijsmaken. Mensen iets voorhouden wat goed lijkt, maar tegelijk diezelfde mensen beperkt en niet verrijkt. Je hebt uitzonderingen, die zijn zeldzaam en vrijwel allemaal dood. Of ten dode opgeschreven.

Volg het businessmodel of je haalt het niet. Excuseer? Maar dat is wel de eis, hetgeen men wilt van een mens, de status, de goal, de target, meer niet. Eens aardig zijn, een arm geven of zelfs een kus, dat telt niet, nee, wees er bang van. Liefde is de grootste bedreiging van onze slavernij. En daarom zitten zoveel zonder. Het is onderwerpen of liefhebben. Niks er tussen. Echt niet.

Ik ben boos, maar wat haalt het uit? Tienduizend lezers per week en geen hond geeft een sjoege. Niemand. Dat is precies het teken wat ik weergeef. Maternitus is vermaak, goedkoop zelfs, want het is gratis, net als die onzin op televisie. Maar bereikbaar, ongecensureerd en niet te versmaden. Ach, neuk jullie allemaal, weet je.

Deze jongen mag en kan zeggen wat hij wil, nog wel, en dat zal hij ook doen tot het einde van zijn dagen. Na dit stukje naderen die zeer snel. Daar wil ik niet heen, maar ren ik nooit harder dan een ingehuurde kogel, echt niet. Zo werkt het tegenwoordig, mensen, ook hier. Toevallig gaat er een demonstrant dood of verdwijnt er een terrorist, ah, toevallig? Het komt wel goed uit, niet?

Ik ben voor het lekken van informatie over overheden (Wikileaks), ik ben voor het terechtstellen van presidenten (Bush & Co en alle voor- en na-gangsters), hier in Europa hebben we er nog een paar. Maar wie ben ik? Iemand die zijn woord zegt, niet bang is en het niet bij een statement laat. Ik weet hoe je een bom kunt maken, dat haal je zo van het internet. Maar wil ik dat?

Niet direct.

Maar er is geen ruimte meer voor dialoog, we hebben dat zelf weggehaald door te stemmen op dwazen. Op hen die nog minder inzicht hebben dan de schil van een pisang. “Wij zijn er voor het volk”, maar weten ze echt wel wie het volk is? Wie de mensen zijn waardoor ze hun prestigieuze baantjes hebben gekregen? Ik denk het niet, gezien de dikke nekken en de onzin die ze uitkramen.

Wanneer je echt voor de stemmers opkomt, zorg je dat er werk is, dat ze gezond kunnen zijn en dat ze een dak hebben. Oh, god, wat zeg ik nu? Is de staat België net niet al die dingen aan het privatiseren? Krijgen de bonden straks niets meer in te brengen en zijn ze loze opvullingen van ons idee van keuze? Ah, nee, dat is nog niet zichtbaar, maar wel straks voelbaar.

Terug naar Europa. Wie wil dat? Is ons ooit iets gevraagd? Over de landen, de munten, over de wetten? Niet echt, he. Het was er en we mogen het ermee doen.

Er is geen democratie. Er is niets behalve de oplegging van regels van bovenaf. Plutocratie. Oligarchie. Fascisme. Racisme. Omdat het hen past.

Ik hou van u, lieve mens, waar bent u nu?

Maternitus.

Share on Facebook