De koning is dood. Leve de koning. Wat een dwaze opmerking, en wat een vergelijking valt hiermee te treffen met het woord democratie. De democratie is dood, al heel lang, het is nooit geweest. Wij kijken aan tegen een vorm die vooral enkelingen past, de uitzonderingen op de regel krijgen het voordeel. Dat is niet democratie, dat is geen gelijkgestemdheid. Dat is niets, mijn liefste. Niets.

Wie heeft er nu iets te zeggen in onze maatschappij? Zijn dat de mensen waarvoor wij gekozen hebben of zijn dat de financiers van hen? Wie? Ik weet een antwoord: wij kiezen omdat het het ons een idee geeft van vrijheid. Wij kennen niet de vrij-geestigheid wat een mens toekomt, hooguit het idee ervan en we stemmen er alsmaar mee in. Wie zijn wij dan? Nou?

Op alle gebieden probeert onze regering ons tegen te houden om te vervuilen, maar tegelijk mogen bedrijven vervuilen wat ze willen. “Laten we ons CO2 tekort verkopen aan een ander”. Of wat denk je van dit: wij mogen niets, maar dan niets van onze stront in een rivier of stroom gooien, terwijl een varkens- of kippenhouder dit met zijn dierenstront mag doen waar en wanneer hij wil? Natuurlijk zijn er reguleringen, maar hoe weten wij, de gewone mensen, dat het nageleefd wordt? Niet.

En waarom ook? Wij zijn volgelingen, dwazen die het liefst dommer worden gehouden. Hoe stommer hoe beter. Voor hen. Maar hun zijn van dezelfde scholen, dus minstens zo stom. Educatie is nooit een onderwerp van wijs maken geweest, maar van wijsmaken. Mensen iets voorhouden wat goed lijkt, maar tegelijk diezelfde mensen beperkt en niet verrijkt. Je hebt uitzonderingen, die zijn zeldzaam en vrijwel allemaal dood. Of ten dode opgeschreven.

Volg het businessmodel of je haalt het niet. Excuseer? Maar dat is wel de eis, hetgeen men wilt van een mens, de status, de goal, de target, meer niet. Eens aardig zijn, een arm geven of zelfs een kus, dat telt niet, nee, wees er bang van. Liefde is de grootste bedreiging van onze slavernij. En daarom zitten zoveel zonder. Het is onderwerpen of liefhebben. Niks er tussen. Echt niet.

Ik ben boos, maar wat haalt het uit? Tienduizend lezers per week en geen hond geeft een sjoege. Niemand. Dat is precies het teken wat ik weergeef. Maternitus is vermaak, goedkoop zelfs, want het is gratis, net als die onzin op televisie. Maar bereikbaar, ongecensureerd en niet te versmaden. Ach, neuk jullie allemaal, weet je.

Deze jongen mag en kan zeggen wat hij wil, nog wel, en dat zal hij ook doen tot het einde van zijn dagen. Na dit stukje naderen die zeer snel. Daar wil ik niet heen, maar ren ik nooit harder dan een ingehuurde kogel, echt niet. Zo werkt het tegenwoordig, mensen, ook hier. Toevallig gaat er een demonstrant dood of verdwijnt er een terrorist, ah, toevallig? Het komt wel goed uit, niet?

Ik ben voor het lekken van informatie over overheden (Wikileaks), ik ben voor het terechtstellen van presidenten (Bush & Co en alle voor- en na-gangsters), hier in Europa hebben we er nog een paar. Maar wie ben ik? Iemand die zijn woord zegt, niet bang is en het niet bij een statement laat. Ik weet hoe je een bom kunt maken, dat haal je zo van het internet. Maar wil ik dat?

Niet direct.

Maar er is geen ruimte meer voor dialoog, we hebben dat zelf weggehaald door te stemmen op dwazen. Op hen die nog minder inzicht hebben dan de schil van een pisang. “Wij zijn er voor het volk”, maar weten ze echt wel wie het volk is? Wie de mensen zijn waardoor ze hun prestigieuze baantjes hebben gekregen? Ik denk het niet, gezien de dikke nekken en de onzin die ze uitkramen.

Wanneer je echt voor de stemmers opkomt, zorg je dat er werk is, dat ze gezond kunnen zijn en dat ze een dak hebben. Oh, god, wat zeg ik nu? Is de staat België net niet al die dingen aan het privatiseren? Krijgen de bonden straks niets meer in te brengen en zijn ze loze opvullingen van ons idee van keuze? Ah, nee, dat is nog niet zichtbaar, maar wel straks voelbaar.

Terug naar Europa. Wie wil dat? Is ons ooit iets gevraagd? Over de landen, de munten, over de wetten? Niet echt, he. Het was er en we mogen het ermee doen.

Er is geen democratie. Er is niets behalve de oplegging van regels van bovenaf. Plutocratie. Oligarchie. Fascisme. Racisme. Omdat het hen past.

Ik hou van u, lieve mens, waar bent u nu?

Maternitus.