Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wil je deze uitzending downloaden? Rechtsklikken op deze link en “opslaan als” kiezen.

Afgaande op diverse mensen hun mening ben ik niet capabel om met enige overtuiging en schoonheid te zingen. Ergo. Een kraai zingt nog als een Weense koorknaap in vergelijking met mij. Het is zelfs al zo erg dat ik door diverse sloopbedrijven ben gevraagd om de ramen bij afbraak-panden eruit te zingen. Da’s pas vals.

Niet dat het me tegenhoud om, met hulp van wat begeleiding van de mp3-speler, op de tram menig deuntje ten gehore te brengen. Gezien het aantal verstoorde blikken is vrolijk zijn of van muziek houden niet bepaald een trend te noemen. Die crisis is daar de schuld van, zeker te weten.

Bijgevoegde uitzending is weliswaar niet Open Source te noemen, maar het dient een geheel ander doel: jullie mogen je kunsten ook eens vertonen. Niet perse op deze site, maar in familiare kring of het openbaar vervoer, wie weet kennen meer mensen iets van hetgeen je probeert te brengen. Of kun je proefondervindelijk meemaken hoeveel mensen nog om toffe muziek geven…

Mijn zuster, die kan pas mooi zingen. Een goede tien jaar geleden gaf ze me eens een opname van Ave Maria door haar uitgevoerd. Weet je wat kippenvel is? Zo nee, dan zal ik eens een diepe duik in het archief nemen en ervoor zorgen dat je het eens hoort. Dit gaat zeker een week of twee zoeken worden, gezien het feit dat categoriseren niet mijn sterkste kant is.

Voor een goed deel heb ik het geluk om met getalenteerde mensen te zijn opgegroeid. Ondanks wat generatie-conflicten is dat een goede basis geweest om te kunnen groeien naar wat ik nu ben, droom en beleef. Mensen die uitblinken geven vooral de gevaren van expressie en dedicatie in onze maatschappij mee. Het inspireert absoluut niet tot mooie dingen maken, maar het behoedt voor een berg valkuilen.

Buiten mijn lieve moeder heb ik ook nog een stel ooms die een, soort van, substituut waren voor het hebben van een vader. Elk van hen kon dat met hun kleine teen en geblinddoekt, maar dat even terzijde. Ik was en ben absoluut geen gemakkelijke jongen. (En er zijn geen concrete plannen om daar iets aan te doen.) Maar ze gaven me een paar dingen mee waar ik altijd hard om moest lachen. Tot ik in de des betreffende situaties kwam, dan bleek het in één keer zeer fijn.

Bijvoorbeeld zo rond mijn zeventiende kreeg ik eens lispelent toegebeten door één van hen dat ik een negorij woonde. Diep beledigd en niet wetende dat het geen referentie was naar Afrika of hun inwoners, maar gewoon een afgelegen, verstoken van enige ontwikkeling, plek is. In New York begreep ik het zeer goed. Sommige adviezen dien je in het juiste perspectief te zien.

Och, hemel, wat ben ik aan het stuiteren en dat zonder goede reden, behalve dat ik net een gigantische sneeuwbal heb gemaakt. Het was de bedoeling om een joekel van een sneeuwpop te maken, maar mijn (dames-)handschoenen waren na een half uur bevroren. En de vingers ook.

Jullie hebben me gered van bevriezingsverschijnselen.

Het eerste wat te binnen schoot was dat er nog iets geschreven diende te worden, waarbij dode vingers geen vorderingen geven. Dat is voldoende reden voor mij om uit de kou te vluchten. Geef mij maar het comfort van een degelijk verwarmde ruimte in combinatie met een sigaret, goede koffie en een leuk boek om te lezen.

Wat me met een soepele brug bij de bibliotheek brengt. Ik heb haar donderdag niet gezien en dat vind ik best jammer. De kans daarop was niet te onderschatten groot, maar het stelt me een beetje teleur. Maar weet je, misschien komende dinsdag of op een ander moment, kom ik haar of minstens een equivalent tegen en gunnen we elkaar en onszelf de tijd om eens door te vragen.

Dat hele gedoe met iemand leuk vinden, dat hopen en elke keer gaan kijken of ze er staat. Dat lijkt een hele omweg, maar het past wel bij het karakter. En ja, ik weet dat de teleurstelling evenredig groot zal zijn aan de euforie van het lukken. Maar die uitersten liggen me wel. Lekker duidelijk.

In deze tijd van het jaar is er meer verlangen naar een lief. Het valt me op dat er meer geobserveerd wordt en dat zelfs enige kritieken milder zijn. Jullie anti-held lijkt wel van rubber zo flexibel zijn zijn idealen en wensen aan het worden. Foei. Bestaat er nu geen enkele standvastigheid in mijn geest?

Volgens mij is die er nog nooit geweest en dit zal wel door enkele van de voornoemde mensen toegejuicht worden als zijnde “een waarheid als een koe”. Dat is bewust tussen aanhalingstekens gezet, omdat het vermoeden bestaat dat de uitspraak regio gebonden is. In dit geval het Brabants.

Lang geleden reden mijn zus en ik een keer in de auto, op weg naar familie. We staken de grens tussen Zeeland en Noord Brabant over en ze begon luid te spreken. Dat is dus Brabants: luid en niet altijd even duidelijk. En vraag ik me wat af in hoeverre dat het dialect zich schuldig maakt aan cryptische uitspraken. Binnenpretje.

Jaren terug kreeg ik eens de vraag over verborgen boodschappen in de stukjes die geschreven worden. Natuurlijk zitten die stampvol met verborgen aanwijzingen over het ontstaan van het universum, redenen van het menselijk bestaan en gegevens waar menig geheime dienst een moord voor zou plegen.

Wat zou de reden zijn van een dergelijke manier van werken? Er is niets leuker dan het open en bloot presenteren van ideetjes, kronkels, inzichten en de bronnen daarvan. Tel daar wat satire of cynisme bij op en er ontstaat een soort van ultiem mengsel wat een geluksgevoel voortbrengt.

Gaan we weer.

Snel terug naar de muziek met een vraag ditmaal. Door enige simpele studies te doen op de statistieken van de web-server weet ik dat “de uitzending” behoorlijk populair is en misschien klaar voor een wat gedurfde stap. Verzoekjes. Dus, welk nummer zing je graag mee?

Van alle antwoorden maak ik een aparte uitzending…

Tot later of tot ooit,

Maternitus.