Maternitus

Het is al enkele weken dat ze in mijn leven is en ik ben er meer dan gelukkig mee. Elke keer als er een glimlach op mijn gezicht verschijnt, bloeit ze helemaal op. Ze doet mijn hart soms sneller kloppen, wanneer haar schoonheid van dichtbij bekeken wordt. Soms, heel soms, raak ik haar zachtjes aan en het lijkt wel of ze trilt van genot.

Ik kwam haar tegen op de markt en vroeg haar of ze mee wilde naar mijn huis. Gewoon eens samenzijn voor het gezelschap en genieten van de eenvoud van het leven. Het bleek niet moeilijk en ze ging zonder enig probleem mee, wat me natuurlijk verheugde. We vertrokken op de fiets, zij achterop, en de zon leek net iets warmer al rijdend door het lieftallige dorp.

Je kunt wel geloven dat het niet lang duurde voor ik haar streelde, mijn indrukken van nieuwe liefdes verkrijg ik middels contact. Net als een blinde man moet ik aanraken, voelen, zien met de vingers. Ze vond het niet erg en bleef er rustig onder, alsof ze het direct begreep.

Laatst, tijdens mijn behoorlijk droevige periode, leek ze net zoveel verdriet te hebben als ik. Maar ik zag niet dat ze leed en treurde tot mijn tranen wat waren opgedroogd en haar lijden zag. Soms geef ik mezelf de schuld daarvan, dat onoplettend zijn is niet goed in iets zo pril als dit. Het deed me schrikken en wilde het goedmaken.

We dronken samen wat en liefkozend raakte ik haar aan en ze kwam beetje bij beetje tot rust. Zo teer en schoon als ze is, dat mocht ik niet meer verwaarlozen. Ook al is het verdriet nog zo groot, vergeet nooit hen die in je hart zitten of die gewoon bij je willen zijn. Hoe of wat dan ook.

Door op te fleuren en niet van mij weg te gaan, liet ze zien dat het geen egoïsme was wat mijn gedragingen presenteerden. Het was pure passie, vuur en liefde voor iemand die net weg was, verdwenen. Volgens mij had ze door dat het haar taak was om de lege plaats in het leven op te vullen, door gewoon daar te zijn.

Meer en meer geef ik haar aandacht en het lijkt wel of ze mooier wordt. Ik zie haar elke morgen wanneer ik wakker word en weet hoe haar dag gaat zijn: open en uitbundig of gesloten en wat teruggetrokken. Mij is het altijd best, je moet iemand de ruimte geven om te zijn zoals ze zich voelt.

Vandaag rook ik aan haar en ontdekte iets: haar eigen geur is zoetig, zelfs wat zwoel. Zoals ze daar stond bij het raam, fier, in haar mooiste glorie, ik kon het gewoon niet laten. Op dat soort momenten verlies ik enig ontwikkeld gedrag en begint de primaat in mij de baas te spelen. Ruiken, voelen, proeven om te weten dat ze er is.

Mijn lief vlijtig Liesje.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

Hier kun je het downloaden.

En hier zijn de lyrics:

Lonestar where are you out tonight?
This feeling I’m trying to fight
It’s dark and I think that I would give anything
For you to shine down on me

How far you are I just don’t know
The distance I’m willing to go
I pick up a stone that I cast to the sky
Hoping for some kind of sign

Image via NASA

Nadat de klusjes gedaan waren, at ik wat en zette me neer om een film te kijken. Meestal lukt het me aardig om geconcentreerd te blijven, even het constante aan-uitzetten van de film, het door de tuin heen wandelen en in mijzelf babbelen niet meegerekend. Elk werk van me wat er hier in huis hangt, ligt of staat is bekeken. Dat moest.

Momenteel ben ik wat onrustig en weet niet zeker of het correct is wat er door het hoofd heen raast. Maar elke keer wanneer ik het denk, krijg ik de bubbels in de buik en weet dat het de goede richting van denken is. Het is hetzelfde gevoel als verliefd zijn, maar warmer en meer aanhoudend. Bij de liefde vorm ik me een beeld van diegene waar ik van houd op dat moment, maar bij schilderen is er geen beeld.

Juist dat gevoel, meer niet. En nu is het gecombineerd met denken, een patroon vinden. Dat gebeurt wel vaker, meestal nadat de geest een behoorlijke belasting heeft ondergaan. En ondanks de gebeurtenissen van afgelopen tijd, ben ik eigenlijk behoorlijk positief, niet depressief of iets dergelijk. Het is een dwangmatig iets.

Wat ik begin te zien in mijn werk is een regelmaat van onderwerp, maar elke keer vanuit een andere hoek en het verbaast me. De fascinatie voor het universum is enorm, maar mijn geest is op zoek naar iets anders, naar de schepping, het ontstaan van alles. Een reeks over de Big Bang is maar een onderdeel van een nog grotere reeks. Het is een zoektocht, een weg, met als doel?

Niemand weet zijn doel, zijn uiteindelijke einde, behalve de dood. Maar dat is nu niet aan de orde, het gaat hier over het ontstaan van alles, het begin van elk facet van het universum, zelfs ons bestaan. Dit gaat veel verder dan de verhalen die geschreven zijn in oude geschriften of in de laatste ontdekkingen door de wetenschap.

Het maakt het niet intellectueel of wijs, maar er is nieuwsgierigheid en een drang om te kunnen visualiseren van dat allereerste begin van alles. Maar waarom juist dat? En wat is het toch dat ik steeds het beeld wil zien van wat ervoor was? Mijn geloof in een recycleren van alles heeft altijd wel bestaan en ging tot extremen.

Toen ik heel jong was, zeven jaar, deed ik mijn dekens en lakens eens heel strak rond mijn lijf en probeerde te voelen hoe het was om een farao te zijn die gemummificeerd was. Het vroeg kunnen lezen en alles willen weten heeft wat gekke kantjes. Maar die fantasie ging zover dat ik begon te denken dat het me overkomen was. Gelukkig doe ik dat nu niet meer, maar het is wat vreemd voor een jongen van die leeftijd om zo te denken.

Die periode was best vreemd, want ik heb nog iets geprobeerd wat enigszins afwijkt van het normale gedrag. Op het voetbalveld achter ons huis lagen wat balken en ik maakte van twee een kruis en ging erop liggen, armen gespreid en ik beeldde me toen in hoe het voelde om dood te gaan als Jezus. Nog steeds snap ik die drang niet en het was heel bewust, neem dat maar aan, lieve lezer.

Projecteer de twee voorgaande paragrafen eens op mijn zoektocht naar het begin van alles. Zowel de dood van een farao als de dood van een profeet hadden beiden een symbolische betekenis. Ze gingen beiden een nieuwe fase in, een meer verheven fase wel te verstaan en van beiden werd geloofd dat ze in een nieuwe toestand zouden verschijnen. De farao als een god, de profeet in een terugkomst naar aarde.

Waarom hebben die dingen mijn leven altijd beïnvloed? Hoe komt het dat ik niet domweg alleen maar met Lego kon spelen of kleurboeken verknallen? Wat is er aan de hand? Ben ik door aan het draaien en overdrijf ik de verbanden of juist niet? Begint er juist een patroon te voorschijn te komen wat me meer kan vertellen dan hetgeen ik kan schrijven momenteel?

Mijn eerste tatoeage is ook zo’n mooi voorbeeld. Het is de enige uit een boekje wat bij zo’n kunstenaar ligt, de catalogus voor permanentie. Ik koos een tribal versie van een feniks, de vogel die constant opnieuw ontstaat. En niet omdat ik de tekening zo mooi vond, welnee, het ging om het terugkomen, het opnieuw ontstaan. En het moment dat ik de prent zag staan, wist ik dat die het moest worden, de tatoeage voelde gewoon goed aan.

Dat zijn gekke dingen, zeker als ik alles achter elkaar leg. Men zou het waanzin kunnen noemen, maar ik geloof niet dat ik zover weg ben, want dan zou het al mijn hele leven zo zijn. Dat ik abnormaal ben, is me maar al te bekend, maar de dingen die ik hier beschrijf zijn een waarheid voor me, ze betekenen iets wat belangrijker en groter is dan mijzelf en ik kan het nergens aan relateren, laat staan de bron ervan achterhalen.

En de dingen die ik deed toen ik een kleine jongen was, gingen vaak elke normale mens te boven. Niet zozeer verstandelijk, maar wel in de zin van begrip. Er zijn niet zoveel kinderen die experimenteren met voodoo of het systematisch uitroeien van padden kolonies. Ik wilde alles weten van die dingen: hoe het werkt, waarom het zo werkt en of het werkt. Dat moest en moet.

Die tijd uit mijn jeugd, de zoektocht naar destructie, is verworden tot een van schepping en al de magie daar rond. Een ander uiterste, maar niet minder fascinerend. Het waarom van al die dingen zal ik waarschijnlijk nooit te weten komen, maar dat is eigenlijk een doel. En dat hoeft dan ook niet, de wegen erheen zijn de werken en studies die ik creëer.

Wat is de volgende ommekeer?

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Muze, wordt gauw beter. Ik mis je mooie blik en zachte stem…

Na een zeer grondige zoektocht blijkt er geen publieke Linux groep te zijn in de omgeving van Gent. Er zijn er twee bij de universiteit, maar die is exclusief voor studenten en personeel aldaar. Dat is wel een tegenvaller en tegelijk hoopgevend. Hier zie ik een leuk initiatief om eens uit te proberen: een nieuwe Linux groep oprichten.

Met de begeleiding hier heb ik al enkele malen gesproken over het “maken van een sociaal netwerk” en ik heb er best moeite mee om dat te doen. Uitgaan doe ik niet veel en ook niet zo graag. Laat mij maar schilderen, aan machines knutselen en andere solitaire activiteiten ontplooien. Dan ben ik meer op mijn gemak.

Maar toch is het belangrijk om soortgenoten te ontmoeten, mensen met dezelfde interesses bedoel ik dan. Niet net zo zot. Nu komt natuurlijk de hamvraag: hoe richt ik een dergelijke groep op? Hoe profileer ik het, zodat mensen ervan af weten? Waar kunnen bijeenkomsten gehouden worden?

Ik denk dat ik eens begin op Facebook en Hyves, al zitten er op die laatste weinig mensen uit de omgeving. Ik weet dat er Linux gebruikers uit de omgeving deze site bezoeken, want dat kan ik zien op de webserver. Toch handig van die gereedschappen…

Wie wil me meehelpen of heeft interesse?

martin@hoevenaar.com

Omdat bij het schrijven over Linux door mij vaak een vergelijking wordt gemaakt met andere software wat computers, probeert, te laten draaien, verval ik vaak in vreemde termen die “hun” afkraken. Nu las ik vandaag een stukje wat me heel even aan het denken zette, want door het afkraken van andere software laat ik Linux er niet beter uitzien. In tegendeel, het doet lezers denken dat ik waan beelden heb van “elite zijn”.

Ik gebruik Linux omdat de software gratis is, stabieler op de configuraties die hier draaien en omdat het aanbod aan programma’s voor (bijna) al mijn noden enorm groot is. Waar het de behoefte niet dekt, daar heb ik vriendinnen voor. Zow, dat is eruit. Maar het is nog steeds niet duidelijk welke dingen ik gebruik in het dagelijkse leven op de computers om enige notie van productiviteit te kunnen geven.

Laten we eens beginnen.

Fedora Core 11
Buiten een klein avontuur met wat andere distributies, ben ik een zeer trouw gebruiker van dit pareltje. Het draait retesnel, loopt nooit vast en de standaard gereedschappen, zoals de kantoor pakketten, web browser en mail client doen precies wat ik wil. Maar dat is voor straks.

Doordat ik al zeer vroeg met Fedora begon (versie 2), heb ik veel aspecten mogen leren van dit besturingssysteem. Naast de handige manier van updaten en installeren van gereedschappen, ben ik enorm content over het feit dat de ontwikkelaars zeer hun best doen om alle bekende hardware te ondersteunen. En dat is fijn als je aan computers sleutelt voor andere mensen.

Nu komt het gave van Fedora: het is niet alleen toegankelijk voor een sleutelaar als ik. Iemand die nieuw is bij het gebruiken van computers of iemand die al jaren een ander systeem draait, kan dit zeer gemakkelijk onder de knie krijgen. Het is met sommige dingen echt even wennen, dat snap ik, maar is dat niet bij elk nieuw avontuur dat je begint?

Koffice
In de Linux wereld heb je vele kantoor pakketten en deze leerde ik een half jaar terug kennen. Eigenlijk ging dat per ongeluk. De behoefte was er om eens een compleet schone installatie te doen, zodat ik een laptop had die klaar was voor mijn cursus: schoon, testbaar en niet kapot te krijgen. Op school werd KDE (een window manager) gebruikt, dus installeerde ik die ook en daar werd standaard Koffice bij geïnstalleerd.

Eerst vloekte ik, want in deze wereld is het wel eens handig om compatibel te zijn met de monopolisten. Of te wel: je mooie documenten moeten leesbaar zijn voor mensen die andere software gebruiken. Gelukkig zijn er zoveel formaten om uit te kiezen, dat dit geen obstructie bleek. En de meeste documenten die ik maak, gaan direct het archief in. De inhoud knip-plak ik in de weblog-software, dus daar is het geen probleem.

Het fijne van het pakket is dat werkelijk alles erin zit: een type-programma, een tabellen-programma en een diagram-programma. Alle drie worden ze elke dag gebruikt en blijken zeer handig voor me. Er zitten nog veel meer dingen in, maar die zijn hier niet nodig.

Firefox
Dit is de standaard browser van zeer veel Linux distributies en het is wel een grappig ding. Wat ik er handig aan vind is de mogelijkheid om plug-ins te installeren met één klik. Sommige web designers hebben nog niet door dat niet iedereen van alles wil installeren op hun computer of constant hebben draaien. Voor het bezoeken van een site. Eentje.

Dus wat heb ik gedaan? Gewoon de plug-ins van het web geplukt waarvan ik wéét dat ze voorkomen en wanneer ik eens op een site kom waar de ontwerper los is gegaan op een hoop meuk, dan zet ik de plug-in aan. En ben ik het weer beu, dan gaat ‘ie weer uit. Dat lijkt een hoop werk, maar wederom: zelfs het aan en uitzetten is een klik weg, dus niet bepaald een moeite te noemen.

Aah, ja, de nieuwste versie, 3.5, gaat wel zo verdomd snel dat het vermoeden rijst van een beter internet…

Thunderbird
Een bekentenis is hier op zijn plaats. Tot acht maanden terug gebruikte ik Evolution, een pakket waarin mail, een agenda, een wekker en al die dingen zaten als standaard gereedschap. Maar door de komst van een nieuwe en zeer goede gsm, heb ik al de extra’s niet meer nodig.

Immers, het is handiger om je agenda gewoon in je broekzak te hebben, dan elke keer weer de laptop aanzetten om te zien of er nog iets was vergeten. Nu zet ik alles in de gsm en heb de ganse bombarie aan fluiten en bellen van de machine afgehaald. En daar kwam Thunderbird.

Gewoon mail, nieuwsgroepen en een dikke spamfilter. Die laatste is overigens “zelf-leerzaam” wat inhoudt dat ‘ie spam leert herkennen, ook die met plaatjes enzo. Soms vraagt ‘ie me of het echt spam is en als dat zo blijkt druk ik op een knop en heb er nooit meer last van.

En wanneer ik eens per ongeluk een spam krijg via vriend, vriendin, familielid of ander belangrijk figuur in het leven, dan haal ik het adres uit de zwarte lijst en klaar. Klinkt allemaal zeer technisch, maar dat is het absoluut niet. Als er iets gebruiksvriendelijk is, dan wijs ik naar die donder-vogel.

De volgende keer zal ik per pakket vertellen over beeld manipulatie, films editen, muziek maken en produceren, dvd’s maken en ga zo maar door. Niet alles in één post, hebben jullie wel wat beters te doen, natuurlijk.

Zoals virussen en hackers wegjagen van je dierbare berg chips en draadjes.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Waarom zou ik afgeven op iets wat lelijk is als er zoveel moois is om te laten zien?

Zow, die is binnen. Weliswaar niet helemaal met de cijfers die ik dacht, maar toch. Jullie dwaze internaut is nu Linux Systeem Beheerder op A2 niveau. Staat wel leuk in het rijtje diploma’s en nu eens zien wat er mee gedaan wordt. In principe kan ik nu een full-fledged internet hosting bedrijf aanbieden, inclusief web design en andere grafische service.

Een eigen bedrijf ben ik nog niet aan toe, want ik wil ook nog de vervolgcursus doen: Netwerkbeheer en Beveiliging, puur om de theorie goed onder de knie te hebben. Het is alleen maar goed om zo te werk gaan: planmatig en zorgen voor anker-punten en zekerheden.

Wat zou ik nu eens willen?

Schilderen en daarnaast eens een tijd voor een bedrijf werken wat internet als centraal punt heeft, zoals een webhost, een design bedrijf of reclame bureau. Puur om te zien of het Open Source daar goed in kan renderen en dat ik er een genoegen uit kan halen. Maar het moet vooral ook geld opleveren zodat ik het schilderen kan bekostigen. Dat moet zo blijven.

Ik ga hier nog eens goed over nadenken, want ik wil geen kantoor-lul worden of in een grijze wereld belanden: dynamiek, vormgeving, innovatie en vooral meer leren. Als ik in extreme omstandigheden een A2 kan halen, dan kan ik in normale tijden veruit hoger presteren en mooiere dingen maken en doen.

Nee. Stop.

Ik wil schilderen en het werken moet het dienen. Jah, zo moet het gaan. Geen loopbanen willen als er maar één echt doel is. Gebruik de diploma’s om gesponsord te blijven, ook al kost dat tijd en energie. Liever dubbel zo hard gaan, dan helemaal niet of achteruit. Het zal wel goed komen.

Nu hadden we vanavond een proclamatie, ofwel een diploma-uitreiking. Niemand, maar dan ook geen hond wilde het vieren. WTF??! Ik zat daar dus alleen op café mijn overwinning te verdrinken en er was werkelijk geen kip uit mijn klas. “Ik wil bij mijn man zijn.” “Shit, moet echt nog veel doen vanavond.” “Ja, ik ben gebuisd, nee, dank je.” Al die smoezen.

Nou, fuck hun maar lekker, ik vier het wel en zal morgen waarschijnlijk niet geheel aandachtig zijn bij de muze.

Een A2 certificaat in vier maanden, lieve mensen.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Dank u wel Maestro (voor het doorzetten, de inspiratie en de liefde), muze (voor de liefde en steun), ma (voor het altijd blijvende vertrouwen), zussie (voor het held zijn voor je, hopelijk maak ik het waar en vooral door jouw altijd vrolijke steun), huisgenoten (voor het steunen in rot tijden) en zeker ook iedereen die in me gelooft. Dank u wel!

Soms kan nee zeggen enorm veel deugd doen. Al sinds gisteravond is er niemand hier in huis en de rust is een weldaad die het verstand te boven gaat. Heerlijk in stilte ’s ochtends koffie drinken, lekkere koek erbij (vers van de bakker) en daarna een sigaret. Heel even is er het besef dat er in de avond een fuif is, maar de stilte, oh, dat zalige niets is sterker dan de o zo kleine kans op “een duwke”.

Ik kan twee dingen doen op een dag als deze: keihard werken in en om het huis OF lekker schilderen, muziek maken, eten koken en het er eens flink van nemen. De keuze was vrij snel gemaakt, zoals je op de bijgaande foto kunt zien. Maar voor het zover was, eerst de handen uit de mouwen steken. Een ingekaderd wandtapijt omtoveren tot schilderij vergt een hoop voorbereiding, te beginnen met het gronden.

Twee dikke lagen muurverf waren er nodig om te voorkomen dat het geweven hennep-draad nog zoog. Het viel me best nog wel mee, bij “New American Flag” waren er zeker zes lagen nodig voordat het schilderij gemaakt werd. Het hangt er wel wat vanaf hoe oud de stof is en hoe het bewerkt is. Bij zeer droge vezels is het meer werk dan bij goed gesponnen en geweven vezels.

Na heel wat druipen, spetteren, smijten, rondzwaaien, rollen, kwasten en op de grond tikken is het eerste deel klaar. Abstracte kunst maken is vrij intensief voor het lichaam, maar juist die energie voelen gaan is erg fijn. Elke streek of slag komt recht uit de ziel, er is een directe link met de handen, de hersens hebben hier niets te zeggen. Dat is bijna meditatief en dus heilzaam.

Tijdens het koken van de enorme nieuwe aardappel uit Italië, moesten de spullen opgeruimd worden en het aperitief geopend. Multi-tasking is deze man wel gegeven en blijkt geen voorrecht voor vrouwen alleen. Tijdens het schilderen klonk de flamenco van Paco de Lucia door de mooie tuin, maar lekker eten vraagt om serieuze muziek. Iets om mee bezig te zijn, wat de smaken van het voedsel alleen maar plezanter maken. “Tristan en Isolde” van Wagner.

Dat speelt nu, een dik uur later, nog steeds met één klein verschil: de muze heeft een sms gekregen van me, met de mededeling dat het hier zalig rustig is en geen kip te bekennen. Misschien snapt ze de hint wel. Haar kennende zal ze toch weer haar eigen weg gaan en wordt het weer onvermoeid in slaap vallen voor deze, ondeugende, jongeman. Maar wie niet waagt, die niet wint.

En ook al komt ze niet, dan is het geen ramp. Voeten op tafel, ogen gesloten en de wondere klanken van die opera eens goed door laten dringen.

En wil ik eigenlijk wel “een duwke” met de muze?
Best wel.

Tot later of tot ooit,

Maternitus.

PS
Het gepresenteerde eten is (in de schil) gekookte nieuwe aardappel met tuinkers, ernaast een salade-mix met rucola, veldsla en rode sla, getopt met een eigengemaakte balsamico bianco dressing. Daar bovenop een vleesbrood van vers rundsgehakt vermengd met sambal, kerriepoeder, korianderpoeder en komijnzaad (zelf geroosterd en gemalen). Voor het recept even mailen… Ah en de rosé is een Vaucluse uit 2008.