Maternitus

In mijn nieuwe (parttime en vrijwillige) job als voedsel-voorlichter voor het kleuter en lager onderwijs voel ik me als een vis in het water. Het is zeer tof om met de kinderen en leraren samen te werken en mijn “bazinnen” zijn gepassioneerde, goede mensen die heel goed weten waar de schoen wringt. Maar soms heb ik het idee dat we maar op een heel kleine schaal bezig zijn en dat de bron van de problemen met gezonde voeding op scholen vooral ligt bij het stadsbeleid en de ouders.

Om maar gelijk heel bruut met de deur in huis te vallen: zowel de ouders alsmede de stad zien niet het belang van de kinderen als prioriteit, maar wel dat van henzelf of van de boekhouding van hun diensten. Laat ik je maar gelijk even heel goed wakker maken wat betreft het eten in de refters van de scholen: voorverpakt is qua geld, gezondheid, werkbaarheid, milieu, beleid en, deze gaat knallen, op de lange termijn verre van goedkoper of beter dan vers eten.

In deze tijd van kortstondig handelen en vooral binnen de tijdsduur van de legislatuur handelen of beslissen, komen er steeds meer barsten in deze mammoet van onzinnigheid. Met als gevolg dat er steeds meer kinderen buitengesloten worden van zowel goed onderwijs alsmede een gezonde ontwikkeling, zowel geestelijk als lichamelijk.

Het is ronduit een schande om te zien dat kinderen, dankzij hun ouders, met de meest afschuwelijke rommel naar school gestuurd worden. Koude frieten, hamburgers, pita, snoepgoed, witbrood, chocopasta, koeken, je kunt het zo gek niet noemen of de brooddozen zijn ermee gevuld. Ik hoor vaak het woord „zorgwekkend“, maar het is zeer ver voorbij dat stadium. En het gekke is: het heeft totaal niets met geld van doen, maar met luiheid, echt het gewoon geen zin hebben om de verantwoording te nemen voor het welzijn van het kind. In mijn ogen is dat verwaarlozing en zelfs mishandeling.

Vaak worden leraren gezien als zijnde verantwoordelijken voor wat er in de brooddoos, en het leven, van een kind afspeelt. Dat zulks dwalen al tot norm is verheven, baart niet alleen grote zorgen bij diezelfde leraren, het frustreert ze zelfs. Wanneer een kind ondermaats, volgens de ouders toch, presteert, is dat de schuld van de leraar. Niemand durft te erkennen dat niet elk kind een potentiele Einstein is, laat staan de uitspraak doen dat het kind enig intellect mist. Stel je voor wat de buren zouden zeggen.

De ouders zijn uiteindelijk de verantwoordelijken voor het welzijn, opgroeien en ontwikkelen van een kind. En dat weten ze maar al te goed en dan is het snel zoeken naar een pispaaltje en die vinden ze meestal in de vorm van de leraren. Neem daar de steeds verslechterende omstandigheden waarin leraren mogen werken vanwege de roekeloze bezuinigingen van overheden en stadsbestuur en je hebt een cocktail die gedoemd is om eens flink te ontploffen.

Terug naar het belang van gezonde voeding. Elke dag is het raadzaam goede en gezonde voeding tot je te nemen, het draagt immers bij tot het welzijn van je lichaam en dien ten gevolge ook je geest. De kosten daarvoor zijn een schril contrast met wat men nu ziet als de perfecte oplossing voor „een gebrek aan tijd“ of „het missen van kunde“. Iedereen kan elke dag een kind een paar kerstomaatjes, een stukje komkommer of een appel meegeven naar school. Iedereen kan voor heel weinig, en met een beetje nadenken, elke dag een gezonde, heilzame, verse maaltijd op tafel zetten. Dat heeft niets met geld van doen, in tegendeel, dat heeft met iets als liefde van doen. Zowel voor het kind als het ouderschap.

Ik sta er niet van te kijken dat steeds meer kinderen „in lijn“ worden gebracht middels een pilletje rilatine of seroquel. „Oei, Jantje wordt druk, wat nu? Ach, gewoon mediceren en probleem opgelost.“ Maar natuurlijk, laten we vooral onze kinderen gaan opvoeden, voor zover het dat nog is, middels symptoom onderdrukking. Welke natuurlijk niet juist is, omdat de meeste van die symptomen door vele wetenschappers wordt gezien als zijnde een resultaat van het slecht omgaan met die kinderen en ze pedagogisch zwak te benaderen.

Tip: kun je geen kinderen opvoeden, neem er dan geen. Of beter: kijk eerst naar je eigen jeugd en schort het daar al aan, doe het dan ferm beter dan je eigen ouders. De generatie tot 25 jaar die nu leeft, wordt ferm minder oud dan die van ons en hoe zou dat komen?

Als laatste een positieve noot. Ik zie op sommige scholen een verbetering ontstaan en door vol te houden met dit project, zal het misschien zelfs vruchten afwerpen op de LANGE termijn. Maar er is één school die, wat mij betreft, met kop en schouders boven alle gemeentelijke scholen uitsteekt. Dat is de Victor Carpentier school in de Muiden. Deze school staat zeer slecht bekend in het Gentse, maar toch doen ze het het beste in alle resultaten. Om een contrast te noemen, de school die als beste bekend staat, doet exact het tegenovergestelde. Dat zegt iets over de volksmond en ook over de inzichten van het stadsbestuur (en andere overheden), die wat dit onderwerp betreft zeer in gebreke zijn met kennis en beleid.

Voor mij hoeft er geen voedsel revolutie te komen, zoals Jamie Oliver voor ogen had. Wel een kentering wat betreft eerlijk zijn tegenover onszelf, een verandering van overheden om het belang van kinderen (en het volk in het algemeen) voorop te stellen en een verandering in de attitude van ouders ten opzichte van hun kinderen. Bij die laatste ligt de basis van een welvaren van dit project en dus ook van de kinderen. De overheden dienen zich daarnaar te voegen en in te zien dat dit een hoogste prioriteit heeft, anders twijfel ik over de toekomst van dit prachtige land (wat ik al doe, maar dat terzijde). De leraren hebben het gelukkig al door.

Met vriendelijke groeten,

Martin Hoevenaar.

Sinds kort heb ik een eigen plekje, dus privé en niet voor anderen, om pieces, technieken, stijlen en noem het maar uit te proberen. Dit is het eerste werk:

Deze documentaire gaat over het verbranden, martelen en veroordelen van vrouwen door de eeuwen heen, omdat ze heksen genoemd werden. In een goede driehonderd jaar tijd zijn zeker 9 miljoen vrouwen zo gedood. Het fenomeen heks staat nog steeds in een slecht daglicht, terwijl die visie geheel onterecht en zeer dom is.

De mannen die hen veroordeelden waren vooral bang voor de kracht, zowel symbolisch als fysisch, die vrouwen hebben. Hint: Moeder Aarde.

[Show as slideshow]

Alle letters zijn opgezet met potlood en met penselen geschilderd, omdat er geen ruimte was voor correctie. Dit is echt een van mijn lievelingen nu. In de toekomst wil ik vaker gewone schildertechnieken blijven gebruiken (met spuitbussen als aanvulling), omdat dit soort werk aan het verdwijnen is. Dat komt door de opkomst van vinylbelettering en het (overmatig) gebruik van sjablonen door de “collega’s”.

Het is misschien iets trager wat betreft aanbrengen, maar, volgens mij en de vele mensen die het gezien hebben, is de kwaliteit ferm superieur. Er zit namelijk meer leven en liefde in.