Omdat deze week wat chaotisch zal verlopen, leek het me eens een goed idee om dat te delen met jullie, mijn allerliefste lezers. De afgelopen tijd ben ik aan het lezen in boeken over kwantum fysica, moderne culturele stromingen en hun communicatie methodes, er is blijkbaar weer genoeg honger naar dingen om te weten zonder er iets mee te doen. Nutteloze kennis, bestaat dat eigenlijk wel?
Wanneer je nieuwsgierig bent naar iets en het eerste wat je hoort raakt kant noch wal, wat doe je dan? Ga je er van uit dat de eerste die antwoordt het niet goed heeft? Waarschijnlijk wel, maar wat nu als in zijn/haar waarheid jouw idee of stelling klopt? En, zo maar even tussendoor, hoe kun je weten of het goed of fout is, want anders had je de vraag niet in de eerste plaats. Ai, daar is een denkfout. De vraag hebben is niet afhankelijk van het antwoord, maar het blijft een vraag tot er een bevredigend (mooi woord) antwoord is.
Afijn, zo kan ik nog uren praten en compleet niets zeggen. Een weblog vol-kliederen met allerlei dingen die er soms wel, soms niet, toe doen, is een verantwoordelijke taak en dient serieus genomen te worden. Tenminste, op sommige weblogs lees ik dat wel eens en dan moet ik vaak grinniken. Het is niet meer dan een vehikel van gedachten, ideeën, (voor de auteur) boeiende onderwerpen en een soort van persoonlijke filter van het internet.
Maar dat is altijd nog beter dan de gewone media. Die is doorspekt van leugens, onzin en zeer oud nieuws. Het leuke is dat deze media zich compleet ingraaft en nu zelfs al geld gaan vragen voor iets wat je overal op het internet kunt terugvinden: nieuws. Gratis. Sneller. En er is een mogelijkheid om het bericht snel en makkelijk uit te pluizen. Bijvoorbeeld wanneer het waarheidsgehalte iets of wat aan de lage kant lijkt te zijn. Zelfs online vind ik de “oude media” traag, vol met bias en absoluut niet origineel.
Enkele maanden geleden wisselde het Algemeen Dagblad haar online presentatie van uiterlijk. Beetje jammer dat de site van Het Laatste Nieuws, hier in België, precies hetzelfde uiterlijk een jaar of vier terug al had. En nog heeft. Niet zo fraai oranje en nationalistisch, overigens. Maar goed. Dat is weer iets heel anders. (Mentale notitie: geen oranje gebruiken als hoofdkleur)
Ah ja, kwantum fysica. Het is weer eens aan het rommelen in de wereld van de kleine deeltjes. Al gaat het ditmaal iets verder dan Stephen Hawking aan een bungee-koord. Om maar in huis te vallen: het heelal is een hologram. Je leest het goed op je niet bestaande scherm met die illusies van ogen. Alles is een holografische weergave van onze verbeelding. Wat dat dan ook weer mag zijn, misschien ook een verbeelding? Het is te begrijpen, het lijkt wat complex, maar dat was één plus één ook voor me toen ik nog in foetale staat was. Het vergt wat tijd.
Zo, is het bezonken? Het GEO600 team van Fermilab in Illinois, USA, bestudeerden het heelal en namen storingen waar in metingen van het, hou je vast, ruimte-tijd continuüm. Einstein beweerde dat dat altijd hetzelfde, egale patroon zou hebben. Niet dus. Van die klote kwantum convulsies hebben die oude baas zijn levenswerk gans om zeep geholpen. En de leider van het team kwam er, middels een lange en vooral wiskundige omweg, achter dat het zou kunnen zijn dat het universum een hologram is.
Dat hoef je tegen een autist geen twee keer te zeggen. Die draaien zot bij dat soort ideeën, sowieso al weinig sociaal contact en dan is dat ook al niet echt. Waar moet je heen in deze wereld? Nergens, want het bestaat niet echt. Nu wist ik het al van ware liefde, maar nog niet van het hele bestaan en alles waar dat in plaatsvindt. Denk je eens in: lig je daar in bed met een mooi exemplaar van het humanoïde soort, is dat gewoon niet echt. Atoombom op Iran? Niks van waar. Heel die carrière hard gezwoegd? Sprookje.
Maar Maternitus, wat is dan toch de reden van het bestaan als alles een hologram is?
Dat hangt er van af wie de projectie maakt, natuurlijk. Noem hem of haar maar gemakshalve de overhead-projector. Zie hoe gemakkelijk het is om een aanzet te zijn voor een nieuwe sekte of cultus-beweging? Kwantum fysica zal ons nog ver brengen met van die pseudo-religieuze bullshit. Voor een goed deel is er veel aannemelijk en zelfs bewezen, maar je kunt ook wat te ver gaan.
Over ver gaan binnen grenzen gesproken. Wat voor horloge heb jij? Eentje met wijzers, gewichten en een bim-bam? Of een Swatch? Of zo’n ordinaire cesium-atoom-fontein die maar een seconde afwijking heeft elke 100 miljoen jaar? Prutser. Heb je mijn horloge nog niet gezien: een zogenaamde “quantum-logic clock” met een afwijking van net geen seconde elke 3,7 miljard jaar. Ongeveer.
Natuurkundige Chin-wen (James) Chou van het National Institute of Standards and Technology in Boulder, Colorado, USA heeft een verbeterde versie van de quantum-logic clock gemaakt. Niet alleen, natuurlijk. Het meet de energie-staat van een aluminium-ion en die wisselt zo regelmatig en met een afwijking die nihil te noemen valt, dat het als tijd aangenomen kan worden. Nu weet ik niet hoe ze die afwijking wisten te meten. Naar ik mag aannemen, zal dat niet met een stopwatch en laborant zijn geweest?
Wees niet bevreesd, mijn beste, het zal een machine blijven in een laboratorium. Dus je baas of partner zal er niet eentje dragen in de nabije toekomst en kun je gerust blijven zeggen dat hun klok niet goed staat bij het arriveren of weggaan. Waar het wel om gaat, en nu ben ik bijna met tranen geroerd, is het kunnen meten van de vertraging van tijd zoals voorspeld in de algemene relativiteitstheorie. Van Einstein. Ze geloven hem niet.
Twee keer in één week tijd publiceert er iemand die iets gevonden heeft om die maffe, maar behoorlijk slimme, patenten klerk een beetje de afgrond in te duwen. En hij is al dood, verdorie. Nu begin ik te begrijpen waarom Einstein zo’n hekel had aan kwantum fysica. Door die lui begint hij te vervagen tot iets als Newton. Iets als: aaah, wat leuk, een relativiteit theorie, maar er is meer. Alleen maar zwaartekracht is zo hard jaren 1700. Tenminste, voor ons westerlingen. Beschavingen van meer dan duizend jaren geleden riepen het al, inclusief berekening van de versnelling ervan. Ze hadden zelfs al de snelheid van het licht berekend.
Nee, wetenschappelijke vooruitgang is vanzelfsprekend een goede zaak, ook al kan het onze rommel nooit opgeruimd krijgen. Ah, shit, ik moet kappen met schrijven en vlug aan het werk. Ze is weer terug van een lang weekend, onze eigen overhead-projector.
(Ed. Hoe noemde je mij?)
Tot later of tot ooit,
Maternitus.
“Zeg, lieve vriend, hier heb ik een lijstje met wat woorden. Dingen die een inspiratie zijn voor mijn werken, zeg maar een poging tot verwoorden wat ik in één beeld leg.”
“Uhm… oké. Dus als ik het goed begrijp wil je dat ik in een paar woorden iets neerzet over al die werken en hoe ze tot stand zijn gekomen? Of wil je dat ik in een roes van esoterie en schrijf-watervallen mezelf verlaag tot die paganisten van de New Age?”
“Hahaha, nee, gewoon, zoals je altijd schrijft. Jij kunt dat en Jules vindt dat ook. Punt.”
Een paar trefwoorden, volgens mij is dat West-Vlaams voor waslijst. Het lijstje omvat veertien significante bewoordingen van de werken. En er waren er weggestreept. Met die woorden alleen heb je al een epistel. Je leest het goed, ik heb een fan. En daar mag ik iets voor schrijven en weet dat ze moeilijk kan doen. Ze leest heel graag en weet waarschijnlijk beter dan mij hoe de Nederlandse Letteren in elkaar zitten.
Ja en dat boeit nogal. Als er iets leuk is aan taal en lezen dan is het wel de dynamiek die erin zit. De trends en gebruiken van woorden en zinnen zijn leuke dingen om te zien gebeuren. En, hoe droevig ook in deze tijd, het is een weerspiegeling van de cultuur waar we in leven en die we maken. Taal als cultuur is mij gaan interesseren toen ik hier in Vlaanderen kwam wonen. De vriendin die ik toen had en haar familie lazen zeer veel en waren zeer gepassioneerd over geschiedenis en cultuur.
Daar heb ik veel geleerd en respect gekregen voor het afzien van een kunstenaar in zijn of haar leven. Maar wat er voor terugkomt is van onschatbare waarde, leerde ik daar. Kunnen uiten en weten waarover je spreekt op een goede manier, ja, ik kreeg dat van thuis mee, maar hier is dat geen uitzondering, eerder een regel. Dat was een mentale en culturele vooruitgang, kan ik je wel vertellen.
En dan liggen hier die trefwoorden, zo puur, kosmisch of universeel, met als constante de chaos-theorie. Eerlijk waar. En hoe begin je dan? Ten eerste meende ik dat van die chaos-theorie, het is immers een zeer boeiend onderwerp en de kennis daarvan heeft de mens een enorme sprong voorwaarts doen maken in het begrijpen van de natuur hier op aarde en het universum in het algemeen. Wind, water, rotsen, bladeren van mooie bloemen, bergen, wolken. Om er maar een paar te noemen.
Aan die ogenschijnlijk willekeurige vormen en kleuren of iets kwantum fysisch als fotosynthese zit altijd als basis die theorie of een spin-off ervan, zo je wilt. Al die schoonheid en verbazingwekkende fenomenen die de fantasie prikkelen middels (soms maar een paar) stroken van penselen op en met aardse materialen. Het is heel interessant om het te zien, maar het wordt nog sjieker wanneer Jules gaat (mee-) schilderen.
Dan schiet het heen en weer, bliksemschichten vol visuele informatie, zonder dat je ook maar een geluid hoort. En net hoe dat de dag verlopen is, nee grapje, het is maar net wie de aanzet heeft gegeven in hoe het werk zal evolueren. Ze hebben hun eigen stijl en gebruik van materiaal en technieken. En het vult elkaar heel mooi aan. En het doel is ook verschillend, elke keer weer is dat een discussie, want het wisselt wel eens. Soms krijgt de een er energie van en vind de ander rust en vice versa. Dat zie je aan het werk, dat merk je ook achteraf, wat meestal een heel aangename sfeer oplevert.
Tussen zulke bevlogen kunstenaars mogen vertoeven en een innige vriendschap mee beleven dat is heel speciaal, net als met de crew. Er is iets van een connectie, iets wat niet zo gemakkelijk is met “normale” mensen. Het is niet verheven, buitengewoon intellectueel of een andere zelf-gratificatie, het is eerder een poging om, hoe dan ook, die kleur, vorm, energie en rust in het leven te kennen. Maar ook de woestheid, het kolkende of juist uitgeputte. Vaak in uitersten van bestaansvorm, zowel goed als slecht is intens en waar.
Misschien is dat wel een trefwoord wat erbij zou passen: balans. Maar als ik het werk van Anne solo zie, dan merk ik iets op. Er is een constante zoektocht gaande, veelal de dingen die mooi of speciaal zijn in de wereld en vooral natuur om haar heen.
Het verraadt de afkomst van haar, zo uit Ieper, het platteland van West Vlaanderen. En op een boerderij ook nog. Een buitenmens, dat merk je aan alles: gezond eten, een ontspannen en humoristische benadering van veel dingen des levens. En met een bijna hysterisch leuke hekel aan alles wat maar met technologie, met name computers, te maken heeft. Dat zie je niet zoveel meer: mensen die hun verbinding met de natuur koste wat het kost willen behouden. Enige bewondering heb ik daar wel voor, want het is snel gedaan met zelf-benoemde geeks als mij wanneer de stroom uitvalt.
In juni is er weer een tentoonstelling in hun huis, dan kun je ook een kijkje nemen in hun ateliers en uiteraard een selectie van hun werken bewonderen. Het is een echte aanrader…
Afijn.
Volgens mij gaat er nog een gesprek volgen, want ik verschil best van mening met Ann over mijn kunde van schrijven. Het is namelijk aardig onder de maat en redelijk rommelig. En misschien heet het wel stijl? Hahahaha, tijd om eens te gaan slapen, de schoenen zijn al uit en de voeten staan er naast…
Tot later of tot ooit,
Maternitus.
De dagen tellen voort, beetje bij beetje raakt alles geregeld, ingepakt en voorbereid. Iets wat zeer zeker ook bij een verandering van woonst komt kijken, is afscheid nemen. Niet dat er iemand dood is, natuurlijk, maar het is niet helemaal leuk. Ergens voelt het precies zo als toen ik twintig was en de vleugels eens wilde uitslaan. Maar nu is er een even zo groot getal aan jaren bijgekomen en talloze avonturen en ervaringen hebben van deze jonge hond een bedachtzame en best wel wijze man gemaakt. Dat laatste vind ik zelf. En sommige mensen als ze iets nodig hebben.
Afijn.
Hier in dit huis zijn zeer veel wisselingen van huisgenoten geweest in de periode dat ik er woonde. Het valt niet te zeggen dat ik met de meesten van hen beste vrienden zal blijven tot in het einde der dagen. Terecht. Maar er zijn er een paar die ik zo nu en dan gaarne nog eens op de koffie zie komen. Wat ook wel zal gebeuren. Maar zoals ik al twee keer dezelfde denkfout heb gemaakt, zo zal het geen derde keer zijn.
Ik heb niet gevraagd om met deze mensen in één huis te leven. Dat is de denkfout, want hij komt nog een komma en een zinsdeel tekort: maar dat geldt ook voor de rest van de maatschappij en dien ik me een beetje te plooien naar wat er op me afkomt. Als de wil er is, natuurlijk. Niet voor iedereen plooi ik of wordt er meegewerkt op razend enthousiaste manieren. Wat het dag zeggen er niet eenvoudiger op maakt.
Ook in omgekeerde richting is er een dergelijke werking, maar dan blijf ik vasthouden aan mensen. Dat is voor een groot deel wel afgeleerd in de kliniek, maar niet alles en iedereen kan ik loslaten. En wat is afstand nu eigenlijk in België? In de States was “even naar St Louis gaan” een rit van dik twee uur. Chicago was zelfs zes uur, maar die verrotte Greyhound-bussen stoppen bij elke molshoop zo gauw een metropool in zicht komt.
Nee, de aandacht zal minder bij het weggaan moeten liggen en meer bij het arriveren. Een nieuw leven, gewoon een blanke mentale lei om mee te beginnen, wie zou dat niet willen? En dan nog in Vlaanderen, wat heet, in de mooiste stad van Europa… En zoals een man uit Antwerpen enigszins bijtend zei: “Meej du scheunste meiskes oak, istnie?” Als hij het zegt, dan is het zo.
Weet je wat ik het meest toffe vind van dit alles? Straks bepaal ik alles weer zelf: een vrije geest en wil. En dat gaat goed komen, zo voelt het. Al die angst die er eerst was, is er wel uitgehaald door mijn familie en vrienden en veranderd in een niet te stoppen ongeduld en bijna hunkerende lust en verlangen. Rustig aan doen mijn gat. Zoals het nu gaat, komt het allemaal op de pootjes terecht, dus kan het volle register opengetrokken worden, nee, niks orgels, wat dacht je van een ferm zwart gat? Met een dergelijke kracht wil ik de wereld in mij opnemen.
Onderzoeken en verkennen. Leren en delen. En mijn grote voornemen proberen waar te maken. Hele dagen schilderen. Trouwens, proberen? Fuck dat. Gewoon doen.
Ik volg mijn hart, geleid door mijn ziel en meewarig bestudeerd door mijn hersens.
Tot later of tot ooit,
Maternitus.
PS
Om het krijgen van de sleutels te vieren, leek het me wel goed om mezelf eens te trakteren op een kleinood. Naast Nestor en King of Styles ben ik nu ook King of Fools the Mansion. Dat je het maar weet. Zie foto.